Spellbound (1945)

Hitchcock en de psychiatrie, dat wordt snel humbug [denk aan de uitlegger aan het eind van Psycho, die het geval Norman Bates in twee minuten afdoende verklaart !] In deze film zitten droomscènes, die Hitchcock heeft laten ontwerpen door Dali. Beetje chiquedoen om de kijker te imponeren, als je het mij vraagt. Eigenlijk een fraaiverpakte soap (lees het verhaaltje hierboven maar na).

Heb 'm gisteravond weer gekeken maar ik vond 'm iets minder waard dan 5 sterren, en verlaag dus mijn stem naar 4,5 sterren.

wat hugohei zegt...

Vond het op het einde ook overdreven snel opgelost allemaal. Maar wel leuk geprobeerd verder...

Teleurstellende Hitchcock-thriller.

Het eerste uur was ronduit slaapverwekkend: irritante liefdesperikelen tussen Peck en Bergman, vele herhalende scene's mbt Peck's geestestoestand en overdreven bombastische muziek om de 'spanning' te ondersteunen....

Daarna kwam er iets meer vorm in het verhaal. Ook deed er een leuk karakter zijn intrede. Zijn uitspraken mbt het personage van Bergman en vrouwen in het algemeen zijn echt hilarisch! Ook een aardig vormgegeven droomscene van Dali, die zoals hierboven al gezegd, een beetje protserig en geforceerd overkomt. De ontknoping van de film is ronduit slecht en vele andere plotwendingen en acties van de personages gaan in tegen de logica. Al met al, aardig vermaak....maar een hele krappe voldoende: 2,5 sterren

"Women make the best psychoanalysts untill they fall in love. After that they make the best patients".

Psychoanalyse: bah! Ik heb me zeer geërgerd aan dat gewauwel.

Jammer dat Hitchcock zich hiertoe heeft laten verleiden.

een erg onderschatte Hitchcock. het verbaast me dat de reacties hier zo negatief zijn.
ik vind dit een film die met gemak tot zijn betere werk gerekend mag worden.

een fantastisch verhaal, dat goed opgebouwd wordt en prima is uitgewerkt. de vele plotwendingen en pogingen om de kijker op het verkeerde been te zetten zijn prima geslaagd en zijn ook nog functioneel (geen plotwending om geforceerd de kijker te misleiden, maar prima passend in het verhaal en logische gevolgen volgens psychoanalyses). dit alles zorgt voor een uiterst onderhoudend en slim verhaal.

het acteren is werkelijk uitstekend. maar dan ook echt door iedereen, tot in de kleinste bijrol. Peck en Bergman zijn een paar 'made in heaven'. vooral Peck steelt de show, hij laat zien en romantische scènes met gemak aan te kunnen en als 'Psycho' is hij geloofwaardig… nee, angstaanjagend zelfs. maar ook Bergman is top. een werkelijk onweerstaanbare vrouw.

Spellbound zit vol met typische Hitchcock momenten en erg sterke scènes. paar voorbeelden; alle scènes met die professor van Bergman. de zelfmoord (prachtig gefilmd), de scène waarin Peck doorslaat met dat scheermes (ook weer briljant in beeld gebracht), maar niet te vergeten de geanalyseerde droom van Peck.

Verder zijn er leuke speelse momenten zoals met die hoteldetective en die treinconducteur.

weinig minpunten, of het moet de overdreven gestileerde muziek zijn. verder zeker 4 sterren waard.

Af en toe "unintentionally hilarious" maar al bij al: ***

leg uit...

Degelijke Hitchcock. Gemiddeld voor zijn doen, maar een gemiddelde Hitchcock is nog altijd een bovengemiddelde film. Tsja, in de 40s waren de gangbare psychiatrische theorien nou eenmaal anders als tegenwoordig, daar kun je de film niet afrekenen. Het zorgt er echter wel voor dat, waar andere Hitchcocks tijdloos zijn, Spellbound qua verhaal en logica een tikkie gedateerd (en ook simplistisch) aandoet. Maar de spanning zit er gewoon goed in, Bergman speelt top en een leuke bijrol van Michael Chekhov. Verder vond ik de plottwist aan het eind ook wel geslaagd. 4*

Alfred Hitchcock en Salvador Dalí waren allebei geobsedeerd door het onderbewustzijn. Samenwerking lag dus voor de hand. De Spaanse kunstenaar tekende in Spellbound voor een schitterende droomscène, op dit moment te zien in een overzichtstentoonstelling in Museum Boijmans van Beuningen.

http://www.alldali.org/index.php

Hmmm. Ik ben wel een fan van Dali. Heb 2 musea van hem bezocht in Figueras en nog ergens anders. Dat museum in Figueras was echt prachtig. Toch maar eens gaan kijken deze film.

Psychologie voor dummies. Hitchcock gaat er vanuit dat psychologie een exacte wetenschap is waar men slechts het knopje moet omdraaien om een complete neuroot op slag te genezen. Dit wat simplistische scenario komt de film niet ten goede. Nergens kon ik me echt inleven in de situatie en vond ik het allemaal wat bij de haren getrokken.

Hitchcock blijft natuurlijk wel een meesterlijk filmmaker. Hij gebruikt hier ook al zijn kennis en ervaring om spanning op te bouwen en vaart in de film te krijgen (goede ondersteuning door de muziek, veelzeggende close-ups, origineel camerawerk…).

Daarom, ondanks het scenario toch nog een meer dan behoorlijke film.

2.5*

1945.....

Inderdaad.

Maar we zijn nu in 2006.

Weer een meesterwerk van Hitchcock.

De film komt enorm snel op gang. Het scenario is erg goed en origineel, het mysterie word stilletjes aan ontrafeld, en als je denkt dat het gedaan is, dan volgt er nog een plotse verassing met een fataal einde. Het camerawerk is mooi net zoals de muziek.

Er zitten enkele erg goeie scene's in de film, natuurlijk de droomscene van Dali, Maar ook de scene als dr. Petersen het eindellijk door heeft wat er aan de hand was (ik dacht: ah hier zit een foutje in het script, maar ik bleek het dus al voor dr. Petersen door te hebben).

De eindscene met het pistool is ook erg goed.

En ook hier werd weer erg goed geacteerd.

Ik vond het bij momenten veel van 'Marnie' weghebben. Alé 'Marnie' heeft eigenlijk iets weg van deze. De plot opbouw met die witte strepen bijvoorbeeld, bij 'Marnie' is het iets gelijkaardig.

Ik vond deze overigens beter dan 'Marnie'.

Een waar meesterwerk! dat 4 sterren verdient.

Prachtige film! Eén van de eerste films die psychotherapie bespreekt en de freudiaanse thema's.. verder gewoon spannend! Later is dit vaak gekopieerd (evenals alle Hitchcocks), maar eigenlijk blijft dit de beste van dat genre

Voor een meesterwerk is dat verdomd weinig.....

Achja die commentaar heb ik al meerdere keren gekregen, maar moet je elk meesterwerk een 5 sterren geven?

In de top 250 waar zovele meesterwerken in staan heeft er nog geen enkele een 5 sterren score, dusja ik vind 4 helemaal niet zo verdomd weinig.

Mooie Hitch. Ben het verder roerend eens met bovenstaande post van mister blonde.

Fantastisch vermaak weer, deze Hitchcock. Weergaloze rollen van Ingrid Bergman en Gregory Peck, die wellicht hier zijn allersterkste rol neerzet.

Uitermate sterk plot, duivels einde, veel twijfel, zit erg sterk in elkaar.

Alleen die ski-scenes Uiterst beroerd gedaan. Had ze er buiten gelaten, zou ik zeggen.

4.5*

Dat was destijds het gangbare denkbeeld. Daar kun je de film niet op afrekenen.

Da's net zoiets zeggen over een film die in New York speelt in de jaren 80/90: "Maar ik zag Twin-Towers, dus de film klopt niet".

Mwoa. Ook toen was daar kritiek op, hoor.

Ja, zoals er op elke psychiatrische behandeling kritiek is, natuurlijk. Ik bedoel dat elke behandeling nooit kritiekloos is, ook de "hedentendaagse" niet. Leunde wel ernstig op Freud, geef ik toe, maar om dat als een kritiekpunt op de film an sich te gebruiken, dát vind ik te ver gaan.

Freud was toen deze film gemaakt werd al dood, dus het was niet zo dat het net nieuw was. En mag je er bij Marnie (die nog later gemaakt werd) er dan wél wat van vinden.

Beide leuke films, maar de psychoanalytische aspecten zijn behoorlijk koddig.

Wat heeft Hitchcock toch prachtige lovestories (Skin Game, Young and Innocence, Notorious, Vertigo, Birds, Marnie en misschien nog meer!) gemaakt en wat steken ze ver boven menig moderne draak uit! Spellbound hoort tot de hoogste categorie: niet alleen het plot, de dialogen maar ook de cinematografie is vindingrijk en beeldschoon. En de cast. Wie Bergman en Peck tot zijn beschikking heeft.....heerlijk om naar te kijken! Bergman is een Spellbound op zchzelf en Peck maakt de betovering alleen maar groter! 5*

De film begint met een vrouwelijke patient die haar vrouwelijke charmes als wapen gebruikt. Omgekeerd wordt de koele dr Petersen"belaagd" door haar mannelijke collega..(!).. Het uitgangspunt is dan ook ironisch: twee psychanalitici raken verliefd. Waarbij aan de etenstafel de toon door Hitchcock meteen al gezet wordt en voer voor psycho-analytici geeft: Petersen tekent een zwembad (!) in de vorm van een....vulva (een erotischer woord voor kut) en de zgn dr Edwards legt later een mes in dit dubbelzinnige zwembad. Het leuke is dat deze scénein een ander verband (de Spellbound van "Peck") terug keert. Nog meer ironie: dr Edwardes is niet wie hij is.....een klassiek geval. Het verhaal blijkt op eens een ander klassieker te zijn een "Who done it"! En een klassieke achtervolging van een misdadiger wordt ook een psycho-analytische achtervolging.

Of het geval van "Peck" geloofwaardig is vind ik eigenlijk niet van belang. Het is in elk geval de sleutel voor de suspence in deze fantastische film. Vooral de scéne s'nachts bij de leermeester van Petersen en later de droomanalyse zijn schitterend: een prachtig eerbetoon aan het duitse expressionsime: griezel kabinet van Calligari. (met dank aan Dali)

Freud wordt tegenwoordig niet meer zo serieus genomen. Maar wie iets van Freud gelezen heeft kent zijn aantrekkingskracht: hij kon prachtig schrijven en zijn zoektocht naar de sleutels van de menselijke geest is fascinerend. Tot in de jaren zestig is hij zeer invloedrijk geweest zowel bij de pychiatrie en psychologie. De moderne neurologische (chemische) wetenschap heeft veel psycho-analytische mythen opgehelderd. De analytici draven vaak door met hun speculaties, maar de belangen van communicatie en gedragstherapy blijven groot (ondanks de pillen) zo niet doorslaggevend. Het geval van "Peck" doet ook denken aan het geval van "Mabuse" (1933) van Fritz Lang.

Dat Hitchcock door Freud beïnvloed is lijkt mij duidelijk maar Hitchcock had op vele aspecten van Freuds theorie een ironische en sceptsche afstand. Dat is in "Spellbound"
te merken: veel in deze film kan je ironisch opvatten en werkt zelfs hilarisch. De oude leermeester van Petersen is
duidelijk een respectvolle persiflage van Freud. Ze omschrijft hem liefdevol als een onnozele dromer.....maar..

Spellbound: "Pecks" aanvallen van psychoses hebben iets van slaapwandelen....alsof hij onder hypnose staat....de verhouding tussen hem en de moordenaar is dan ook interessant om over na te te denken....

Misschien was de moord op dr Edwardes het resultaat van een samenzwering van de Medicijnen-industrie. Dr Edwardes geloofde immers in de gunstige werking van gedrags-therapy: skiën, zwemmen: "One flew over the Cuckoo's nest" avant la lettre"!

En de hele psycho-analyse wordt uiteindelijk geironiseerd:
alleen de verliefde Petersen, (een liefdes relatie tussen een analtycus en een patiënt.....is altijd problematisch geweest in het psycho-analtisch wereldje), die in de onschuld van "Peck' blijft geloven, komt erachter wie de werkelijke dader is: het blijkt een jaloerse collega: hij schiet een specialist in schuldcomplexen dood! Het sterke gevoel van liefde bij de analytica, motivatie dus, is bepalend geweest voor de uiteindelijke oplossing.

Als het verliefde stel elkaar voor het eerst diep in de ogen kijken gaan oneindig veel deuren open: als een spiegel in een spiegel...prachtig poëtisch shot....en dan dus het zoenen bij de verbaasde Gateman ....tja..."overdracht van affectie"... "The doors of Perception"!

Deze film wordt errruggg onderschat hélaas....je moet iets van Freud weten om Hitchcock's ironie te zien...Hetzelfde geldt voor "I confess" ook daar zitten veel steken onder Chriselijke doopwater....

Psychoanalyse gaat ook over biechten maar dan liggend.....laat staan een moord bekennen. "Spelllbound" en "I Confess" zijn ook inhoudelijk twee meesterwerken die intellectueel bij elkaar passen, cinematografie met letterlijk voor mij een dodelijke objectieve scherpe blik op de menselijke aard!

Tja...Heb toch wat gemengde gevoelens bij deze film. Zoals steeds is de suspense zeer goed (zoom in van mes: wat zal er gebeuren?; dokter ligt in zetel: is hij vermoord door Peck?; ...) Ook vind ik Bergman en Peck goed spelen. De droomsequenties van Dalí zijn zeer de moeite en had ik wel graag op groot scherm gezien (zeker wanneer Peck van die helling loopt met de vleugelschaduw achter hem: dit is echt wel op en top Dalí maar dan filmisch!).] Feitelijk vind ik Michael Checkhov nog de grootste verassing van deze film: zéér goed gespeeld en een schitterend filmpersonage. (Kreeg oscarnominatie voor beste bijacteur) ]Ook het shot uit Peck's jeugd waarin hij zijn broer per ongeluk 'vermoord' vond ik zéér sterk en het laatste shot (waar het geweer richting camera gedraaid wordt was zeer leuk (wel wat te verwachten) en een verwijzing naar de Great Train Robbery uit 1903? ]
Tegenover deze positieve punten staan echter ook enkele zwakke punten: De romance, hoewel goed gespeeld, kwam feitelijk zeer ongeloofwaardig over: voor een vrouw die nog nooit gevoelens getoond heeft, door één wandelingetje hopeloos verliefd worden...het ging allemaal wat te snel. Ook werd de psychoanalyse te ver doorgetrokken: alles wordt verklaard door het onbewuste en wanneer Peck gedwongen wordt zich iets te herinneren of zich uit zichzelf iets herinnert, is het allemaal veel te dramatisch. (Flauwvallen, moordneigingen,...) Het is ook te arbitrair: De ene keer is de kleur wit (met strepen) bijna fataal voor hem, de andere keer niet (gelukkig maar, want overal is wit! ) Vaak komt dit totaal niet over.


Wel nog twee interessante weetjes:
In Grand Central Station hangt een grote affiche met: buy War Bonds, de film werd namelijk gedraaid tijdens de oorlog.

Ikzelf vond de muziek ook zeker niet speciaal, en typisch voor vele oude films, maar blijkbaar heeft de componist voor het eerst de theremin gebruikt, een instrument dat later nog zéér veel gebruikt zou worden in thrillers. (De film kreeg een oscar voor muziek)

Toch nog een 3.5, maar toch niet meer.

Vanwege de droomsequenties gewoon tot een 4,5*. Veroudert of niet, maar weinig films wagen zich aan deze freudiaanse stof of hebben dat gedaan. Zoveel slampampige films gezien over dromen in de jaren 80 en 90, maar geeneen komt bij deze briljante Hitch!