Spellbound (1945)

Ben niet dol op droomsequenties in films. Ook hier niet.

Waarom wordt bij droomscenes vaak het dure woord sequentie gebruikt eigenlijk?

Omdat het duidelijk sequenties zijn, toch?

Dan zal ik het begrip sequentie wel niet goed vatten.

Het komt op mij over als een loze term. Volgens mij is elke scene in een film wel aan te duiden als sequentie.

Nee, dat is niet zo. Een sequentie is veelal zelfs een aantal scenes . In een scene is een eenheid van tijd en plaats.

Sequentie duidt op de inhoud.

Bijvoorbeeld: Als je het het over de sequentie waarin de bank beroofd wordt, gaat dat waarschijnlijk over een aantal scenes waarin dat gebeurt.

Het is me nu wat duidelijker. Bedankt.

Hoewel het gebruik van de meervoudsvorm me dan wat onzinnig lijkt als je over een bepaalde film spreekt.

VanDale houdt het wat vaag:

[film.] beeldenreeks, scène als filmische periode

Een scene is in feite ook een beeldenreeks. Vandaar de verwarring die er bij mij ontstond.

Voor dat soort zaken is Van Dale zelden een goed ijkpunt. Daarbij is er ook de mogelijkheid dat een woord buiten het specifieke filmtaaltje ook nog betekenis heeft.

Sequenties in meervoud kan ook in 1 film. Zoals de animatiesequenties in Mary Poppins.

Verder is het waar dat er genoeg situaties zijn waarin je zowel het woord scene als sequenties zou kunnen gebruiken.

Prachtige zwart-wit Hitchcock film. De balans tussen suspense en romantiek is sterk. Mooie en sfeervolle klassieker. Zeer goed.

Een verkapte liefdesfilm met enkele enigszins spannende momentjes. En die ski-scene is alleen maar hilarisch te noemen.

Meer dan 2.5* krijgt ie zeker niet.

Gemier over psycho-analyse en een tergend traag eerste uur helpen Spellbound niet echt, maar een paar uitstekende scenes (met een scheermes en een pistool, dan zeg ik genoeg), een plottwistje en Dr. Brulov helpen de film over het dode punt heen. De scene in de droom waar Peck naar beneden rent hoort echt bij de mooiste die ik ooit gezien heb, dat dan weer wel. De romance was verder zozo.

3*.

Opnieuw een zeer interessante film van Alfred Hitchcock. Beetje vreemd eigenlijk dat ik de parodie hierop 'High Anxiety' van Mel Brooks wel al had gezien, dus veel dingen kwamen best bekend voor. Het is toch weer een typische Hitchcock. Geweldige muziek en een ijzersterk verhaal. En erg spannend. Het begin was wel wat saai, maar je kan niet alles hebben.

De cast was voortreffelijk. Een prachtig duo Bergman en Peck (mijn oma was vroeger verliefd op hem:p Snap dat ook wel, zeer charismatische man). De overige cast is ook sterk, maar vallen een beetje in het geniep door de hoofdrolspelers.

Opnieuw de juiste muziek gekozen door HItchcock. Paste erg goed bij deze spannende film. Één van de meest mooie scene's, misschien eigenlijk wel de mooiste scene is de droom van Peck. Zag er erg goed uit.

4*

Trage start maar het einde was ongelooflijk goed en spannend. (mooi om te zien het eindshot van die revolver). Voorts een jonge Gregory Peck waar vele vrouwen op verliefd waren.

Ik was blij dat de BBC deze Hitchcock ging uitzenden, maar achteraf vond ik het nogal een teleurstelling. Niet alleen vond ik de muziek zeer storend (de te pas en te onpas aanzwellende violen hingen me al gauw de keel uit) maar ook het veelal geprezen acteerwerk was ik niet van onder de indruk. Met name Peck viel me zwaar tegen, zijn op commando opkomende herrinneringen en daarbij behorende onwel worden kwam op mij erg geforceerd en ongeloofwaardig over. En charismatisch? Nou, nee, in mijn optiek gewoon een knap koppie zonder verder ook maar enige uitstraling. Maar goed daar mag ik de man verder niet op afrekenen natuurlijk.

Gelukkig waren er wel enkele fraaie visuele vondsten, zoals de al eerder genoemde droom, maar bijvoorbeeld ook vrij in het begin die deuren die open gaan. Jammer genoeg staat daar dan weer een afgrijselijk neppe skie-afdaling tegenover. Ik val normaal nooit zo over dat soort gedateerde “special effects” maar dit werkte gewoon op de lachspieren terwijl het juist tot een climax moest leiden. Die was dan ook wel weer aardig gevonden, maar helaas werd de dramatische impact daarvan teniet gedaan doordat het moment werd afgeraffeld op een manier van “dan hebben we dat ook weer gehad” Jammer want de zoektocht naar dit gegeven was eigenlijk het enige wat me gedurende de film nog een beetje bij de les hield.

Hoewel ik iets positiever ben sluit ik me grotendeels bij het bovenstaande commentaar van Norma aan.

Ik kom steeds meer tot de conclusie dat Gregory Peck echt een stuk minder goed was dan generatiegenoten als James Stewart en Cary Grant. Peck mist de diepte en subtilteit, en inderdaad ook het charisma van Stewart en Grant.

De film zelf heeft naast een aantal fantastische scenes gewoon teveel zwakke momenten. Het grootste probleem waren de veelal geforceerde dialogen rondom het thema psychologie. Op zich is dat verklaarbaar omdat dit hele fenomeen voor het toenmalige filmpubliek wel wat toelichting kon gebruiken. Toch haalt het teveel de vaart uit de film.

Ook de soundtrack was veel te nadrukkelijk aanwezig. Ik heb begrepen dat vooral producer David O. Selznick daar verantwoordelijk voor was. Dat lijkt me heel waarschijnlijk, aangezien het ook door hem geproduceerde Rebecca exact hetzelfde probleem kende.

Al met al een niet meer dan redelijke film.

Spellbound

Zeer vermakelijke film die toch niet als een Hitchcock aanvoelt. Kan niet direct zeggen van "dat daar, daar gaan ze de mist in" maar volgens het boekje dat bij mijn dvd zat blijkt vooral Selznick, de producer, zijn stempel op de film hebben gezet en ligt het waarschijnlijk daar aan.

Er zitten weer een aantal memorabele stukken in waaronder de droomscène, die blijkbaar ook niet door Hitchcock zou zijn gefilmd, maar ook de plottwist op het einde die ik niet zag aankomen. Michael Chekhov (Brulov) is samen met het charismatische duo Peck en Bergman trouwens ook geweldig.

Wat ik ook spijtig vond was dat er geen gebruik van schaduwen wordt gemaakt wat Hitchcock toch wel kenmerkt. Ook zijn bekende close ups worden volgens mij maar één keer in de film gebruikt.

4*

Beetje wisselend tussen goed en matig vond ik dit. Het begin is even stroef, maar toen eenmaal het verhaal liep, vond ik het wel een aangename film over shrinks, psycho-analyse en dat soort dingen. Te uitleggerig soms, maar dat die fenomenen waren toch ook niet zo heel bekend toenterijd.
Die droom-sequentie van Dali was natuurlijk een verfrissende gave scene in een verder standaard thriller met wel een leuk twistje op het eind. Ik had alleen gehoopt als twist dat Peck zelf alsnog Dr. Edwardes bleek te zijn oid, maar ja dat zat er niet in. Wat me overigens tegenviel was de muziek. Wel meer films uit de jaren '40 en '50 hebben last van bombastisch getrompetter en zulks, maar hier viel die zeikerige melodie + het overdadige gezwel wel extra op.

Goeie ouwe hitchcock spanning die tijdens het slaapwandelen het niveau van psycho haalt. Ik zat zo in de film dat zelfs bij de hier gehekelde skiscene ik op het puntje van mn stoel zat.

Gregory is een welkome afwisseling op Steward. Vooral het 'droomdecor' van Salvador Dali is erg indrukwekkend

Als ik goed tel is dit mijn 32ste Hitchcock alweer, opvallend is wel dat ik uit Hitchcock's 'stomme' periode en zijn jaren '40 films nog redelijk veel moet zien. Spellbound mag alvast bij Hitchcock's betere films gerekend worden aangezien er weer aardig wat suspense in deze film zit en het ook op technisch gebied bovengemiddeld is. Mooie surrealistische droomsequenties waar ik wel van hou en die de film zeker en vast ook nog eens een meerwaarde geven. Verder houdt Hitchcock de neppe buitenscènes (gelukkig) wat achterwege en was het camerawerk ook niet slecht (al had ik wel het gevoel dat er hier weinig schaduwspel terug te vinden was). De cast was zeker niet slecht, zeker met een Ingrid Bergman en een Gregory Peck op de affiche. Al was het vooral Bergman die ik ook al van films als Casablanca en Notorious ken, die de sterren van de hemel speelde als Constance. Verder sluit ik me aan bij iedereen die James Stewart en Cary Grant beter of memorabeler vinden dan Gregory Peck, maar het zijn dan ook twee acteurs die een stuk meer voorkomen in Hitchcock's films. Verder was dit weer de zoveelste spannende klassieker van de Master of Suspense die geen moment verveelt.

4.0 sterren

Ik vind psychoanalyse onzin, maar, in het universum van deze film, brengt Hitchcock het toch nog geloofwaardig over. Ik heb lang ontkend dat Hitchcock bewust elementen van psychoanalyse in zijn films stopte, maar ik vrees dat ik daar nu toch op moet terugkomen. Na deze film zag ik de psychoanalyse meteen terug in andere Hitchcocks (Psycho, Vertigo).

De film is van begin tot eind meeslepend, verveelt geen moment en is op momenten verdomd spannend. Zoals hij wel vaker deed, mengt Hitchcock het thrillerverhaal met romantiek en melodrama, en ook hier pakt dat prima uit. De kracht van de film komt ook voor een groot deel uit de cast. Bergman is uitstekend als koele psychiater die zich voor het eerst in haar leven laat leiden door haar gevoelens en valt voor een van moord verdachte patient. Dat gebeurt wat mij betreft wat te gemakkelijk, de ontwikkeling van haar karakter is ronduit ongeloofwaardig (dit besefte Bergman zelf ook). Peck is een van mijn favoriete acteurs en doet het ook in deze film uitstekend.

Visueel kent deze film enkele geniale momenten, zoals de droomsequentie (ontworpen door Salvador Dalí) en alle first person-scènes, maar vooral de zelfmoord, gefilmd door de ogen van de zelfmoordenaar. Hierboven wordt gesteld dat de film niet uitblinkt in schaduwspel, maar daar ben ik het niet mee akkoord. Vooral in de scène waarin de doorgedraaide Peck naar een dokter gaat met een scheermes vind ik het schaduwspel prachtig.

Goede film dus. Een aanrader.

Prima film van Hitchcock alleen had ik toch een beduidend uitbundigere film verwacht van een man die zo vol is van de psychoanalyse. De film blijft op een enkel moment na wat timide en ook het verhaal stelt niet zo heel veel voor. Moet wel bekennen dat ik onder de indruk was van Dali's droomsequentie en de scene met de enorme hand met revolver. Erg effectief. Moet ook bekennen dat ik Gregory Peck een beetje gemiscast vond. Truffaut had het over zijn ogen die te weinig zeiden en daar kan ik me in dit geval bij aansluiten, niet zijn type rol. Toch is Spellbound een degelijke Hitchcock.

Goede film van Alfred Hichcock, die van begin tot eind meer dan vermakelijk is, maar toch net dat beetje mist om de topper te zijn, die andere Hitchcocks wel zijn.

ingrid Bergman is een fijn actrice en acteert prima. Gregory Peck doet het hier iets minder, maar wel voldoende. Grote minpunt van de film is dat ik het nogal ongeloofwaardig vond dat Bergman als een blok voor de van moor verdachte Peck valt, ondanks zijn toestand e.d. Dat ging er bij mij niet helemaal in.

Verder is het echter een prima film met verrassende plotwendingen, een interessant verhaal en zelf een paar mooie droomscene's. Die Dr. Brulov is trouwens geweldig. Erg mooie rol was dat. Jammer dat het soms iets te uitleggerig is, maar goed dat is nu eenmaal wel vaker het geval bij een Hitchcock. Gemiddelde Hitchcock, maar bovengemiddelde film.

3,5*

Voor mij één van de betere Hitchcock films. Zeker en vast een visueel meesterwerk. Het shot met de deuren, het perspectief vanuit de ogen (2maal), de droom, het schaduwspel, zelfs de inbreng van het rood op het einde is geniaal. Verder een goed verhaal, prima acteerprestaties, een bij momenten uitstekend spanningsgehalte en een leuke ontknoping...

Jammer van de skiscene en het soms iets wat tragere tempo in de film die me verhinderen hier een 4.5 te geven.

Sterke Hitchcock film met een erg goed verhaal, dat tot het einde toe spannend blijft.

Goed geacteerd en mooi gebruik van muziek.

4 sterren

Spannend, interessant en sfeervol. Peck vind ik minder goed dan Grant en Stewart maar nog wel goed te pruimen. Verder vond ik het begin te langdradig. Bovengemiddelde Hitchcock.

Een van de betere films van Hitchcock die het voor mij behalve het degelijke acteerwerk van Bergman en Peck toch vooral moest hebben van de visuele hoogstandjes, zoals o.a. de droomscènes, de scène met de openzwaaiende deuren en de zelfmoord scène op het einde. Ook zeer goed gekozen in deze best wel spannende psychologische thriller vond ik de soundtrack van Miklós Rósza.
Het onderwerp, de psychoanalyse, blijft voor mij nog steeds een interessant onderwerp, hoewel ik geen waarde hecht aan de therapie op de divan en ook niet over de droomuitleg van Freud en o.a. Jung. Voor mij zijn dromen slechts een middel om tot zelfkennis te komen want in de surrealistische droomwereld kan jij jezelf nooit voor de gek houden. In die wereld ben jij puur jezelf. Ik ben van mening dat dromen echter niets voorspellen en ook niets over jouw verleden zeggen.

4,0*

Hitchcock middenmotor of verwachten we te veel van de meester ?

In ieder geval die psychiatrie, waaruit uiteindelijk altijd een oplossing kan worden gepuurd, vond ik toch wat te ver gezocht en fantaisistisch.

Hitchcock blijft echter bij zijn woord : hij heeft naar het einde toe altijd een verrassing in petto voor de kijker....en ook nu was hij even te zien.

Een innemende, charmante acteur als Gregory Peck had het moeilijk om boosaardig te kijken.

Michael Chekhov kreeg m.i. terecht een Oscarnominatie.

Dit vind ik toch een mindere Hitch. Komt zeer traag op gang en wordt nooit echt spannend. In bepaalde scènes heerst wel een soort van dreiging, maar die suspense wordt nooit echt doorgevoerd. De psychoanalytische inhoud is bijzonder verouderd, maar wordt gelukkig nergens echt storend.

De personage ontwikkeling vond ik ook ondermaats. Noch Bergman, noch Peck is erg overtuigend in hun rol en hebben weinig interactie. Michael Chekhov wist me zelfs aardig op de zenuwen te werken, als gekke Oost-Europese professor, die voor de komische noot moet zorgen. Deed me een beetje aan professor Zonnebloem in 'Kuifje' denken.

De film kent wel enkele visuele hoogstandjes, waaronder de sfeervol gefilmde scheermes-scène en de inventieve POV-zelfmoord. De droomsequenties (vormgegeven door niemand minder dan Salvador Dali) zien er ook prachtig uit, maar het surreëel effect mist zijn doel aangezien Peck in voice-over praat tijdens die momenten. Dat vergalt de mystiek.

De Blu-ray release staat gepland op 24 jan. a.s.

Stijlvolle Hitchcock thriller die zo nu en dan wat gedateerd overkomt maar voor de rest nog staat als een huis.De sfeervolle beelden en sterke dialogen zorgen voor puur filmgenot en ook de soundtrack (hoewel soms erg aanwezig) is sterk.Naar het einde toe wordt het ook lekker spannend met als resultaat een bevredigende climax.Een minpuntje is de rol van Peck die niet echt overtuigd maar de overige rollen (Bergman,Carroll) vangen dat aardig op.Al met al een mooie film die niet tot Alfred Hitchcock's allerbeste behoort maar toch nog het predikaat erg goed verdient.