McCabe & Mrs. Miller (1971)

De western volgens de hand van Robert Altman

Robert Altman is geen nobele onbekende in de filmwereld en toch is 'McCabe & Mrs. Miller' na dat andere meesterwerk 'Gosford Park' en in mindere mate 'M.A.S.H.', pas de tweede prent die ik van de wijlen regisseur mag aanschouwen.

Aanschouwen, want dit is grootse cinema zoals we het vandaag de dag nog weinig te zien krijgen ('Deadwood' haalde hier ongetwijfeld enige inspiratie).

Als film vertelt 'McCabe & Mrs. Miller' ons de persoonlijke strijd van twee mensen tegen de ongeremde natuur, de eenzaamheid, de vrijheid en zichzelf. Altman veroordeelt zijn personages niet, maar leidt de kijker met een vrije en losse cameraesthetiek doorheen een reeks van prachtige tableaux vivants.

De kijker wordt met andere woorden als enige een vrije interpretatie toebedeeld, al helpt Altman ons op de gepaste momenten via een verkenning van de zoom-techniek: krachtige crash-zooms sleuren ons letterlijk in de emotie van het moment.

De strijd met de elementen van het leven staat zelden tot nooit enige vorm van pure liefde toe. Iets wat in een nihilistische climax wordt bevestigd als McCabe één wordt met de natuur en Mrs. Miller enkel nog heil vindt in de droomwereld; beide veelzeggend benadrukt door een extreme zoom-in.

Beatty en Christie doen hun taak meer dan behoorlijk, maar het is zanger Leonard Cohen, die als bijna extern personage heel wat weet toe te voegen aan het karakter van 'McCabe & Mrs. Miller'. Met zijn melancholische zang geeft hij meer betekenis aan het iconische landschap en vervolledigt hij de trieste en sombere gevoelens van de protagonisten.

4.5*

Zeer knappe en erg boeiende film. Athentiek aanvoelende western. Met een camera die regelmatig de personages zeer dicht op de huid zit, veel gebruik van natuurlijk licht en de liedjes van Leonard Cohen (waar ik toch al van hou) die door hun gebruik zowel de film extra lading als de liedjes extra betekenis geven. En vooral Beatty is echt subliem.

Het laatste half uur, zonder liedjes is bovendien nog eens erg spannend op een bepaalde manier. Ik heb met ingehouden adem zitten kijken.

Hoewel het een impressionistische film is is het een bijzonder verhaal. Vertelt zowel veel over de tijd waarin het zich afspeelt ( de uit de hand gelopen macht van de grote bedrijven was een van de grote politieke issues in de Amerikaanse politiek rond 1900) als ook over de tijd waarin de film gemaakt is. Vond het verhaal zeker niet onaf.

Ik kom voor nu tot een dikke 4.0* maar dat wordt nog weleens hoger.

De beste Altman van de vier die ik tot nu toe zag.

Een zeer sfeervolle film met muziek van Leonard Cohen vol melancholie.

Het is geen western vol met actie, behalve aan het einde van de film.

De recensie van "Celluloid Dreams " hierboven, zegt al genoeg. Niets aan toe te voegen, behalve dat ik deze film nog een keer wil zien.

4*

Prachtige western. Ik moet eens wat meer Altman gaan kijken, dat is toch echt een boeiende regisseur. Ik hou ervan hoe hij personages in één shot vaak hun gang laat gaan, waardoor er veel tegelijk gebruikt en er een ongekende levendigheid gecreëerd wordt. Tijdens de openingsscène, waarin McCabe een café binnengaat en begint te pokeren, begon ik al te hopen dat deze scène nooit zou eindigen, zo raak was ie. Uiteraard eindigde de scène wel, maar daarna werd het alleen maar beter. Wel denk ik niet dat ik ooit een Altman zal willen zien zonder ondertiteling, dat kan bijna onmogelijk te volgens zijn.

Verder is het verhaal niet eens zo heel origineel. Een cynische blik op Amerika gaat al snel over een kleine man die door een grote macht kapotgemaakt wordt. Dit is echter geen kritiek, want Altman haalt eruit wat erin zit en geeft de film een bijzondere authenticiteit mee. Wat McCabe & Mrs. Miller het meest uniek maakt is wellicht het gevoel dat er in die wereld van hun echt geleefd wordt, alsof dat dorpje echt bestaan heeft. Tegelijkertijd is het echter ook weer niet documentaire-achtig. Daar zorgt de glijdende camera voor, evenals die prachtige, rauwe en spannende shoot-out op het einde. Keith Carradine's zinloze sterfscène was ook geweldig uitgevoerd, zelfs al had die veel overeenkomsten met een scène uit Shane.

Verder nog een extra compliment aan Julie Christie. Sowieso een prima actrice, maar ik betwijfel of ik ooit een betere rol van haar zal aantreffen. Vrouwenrollen zijn meestal niet gigantisch belangrijk in westerns, maar hier domineert zij de film, ook al heeft Beatty (ook erg goed, zoals iedereen hier) veel meer schermtijd. Mrs. Miller is een vrouw die echt bij het wilde westen hoort, met haar doorleefde karakter. Christie's schoonheid heeft hier ook ineens iets ruws.

4*

Robert Altman weet erg goed te scoren met z'n heerlijk rauwe decors. Ik ben enorm gecharmeerd van de fabeltjes van het Western-genre maar deze aanpak kon ik ook erg waarderen. Het gehele verhaal van de opbouw van het hoerenhuis vond ik erg interessant maar halverwege komt er toch echt een sleur in de film. Ik kreeg wat moeite met het tempo en ik vond het einde een behoorlijke anticlimax. De shootout had van mij nog vele malen smeuiiger gemogen en bovendien is de logica achter het eindshot heel ver te zoeken. Ik waardeer McCabe & Mrs. Miller toch echt vooral vanwege de geweldige art-direction.

Heerlijke film, die met name het laatste half uur geweldig is. Schitterend geschoten, anders dan alle anderen westerns en de film heeft een voortreffelijke melancholische sfeer, niet in de laatste plaats door de ook al meesterlijke soundtrack van Cohen. 4 dikke sterren.

Mijn zesde film van Altman en na drie mindere films en twee wat betere, is dit de eerste film van hem tot nu toe, die ik echt goed vind.

De film heeft een fantastisch sfeertje. Net als bij bijvoorbeeld Nashville valt gelijk weer op hoeveel karakters er tegelijkertijd in een shot zitten, waardoor je vaak goed moet opletten wat er nu allemaal gebeurt. Bij Nashville werkte dat voor mij niet zo goed, maar in deze film is het gewoon fijn om dit alles te mogen aanschouwen. De introductie van McCabe is erg mooi. Geweldig hoe hij kennismaakt met de plaatselijke bevolking daar gelijk met ze te gaan pokeren. Warren Beatty speelt zijn rol trouwens ook met veel overtuiging, evenals Julie Christie, die Mrs. Miller als een sterke en krachtige vrouw neerzet.

Naast goed acteerwerk bevat de film heerlijke dromerige muziek, dat ervoor zorgde dat ik soms letterlijk bijna wegdroomde bij de schitterende beelden, die Altman af en toe op het beeld tovert. Het laatste halfuur is echt het beste van de film. De film krijgt hier niet alleen een extra lading spanning mee, maar lijkt haast door de besneeuwde setting nog sfeervoller en mistroostiger dan het al was.

Ja best genoten van deze film, waarbij Altman mij echt overtuigd. Ik was al wel overtuigd van zijn kunnen, maar telkens kwam het er voor mij op de een of andere manier net niet uit. Hier gelukkig wel. McCabe & Mrs. Miller is een mooie (semi) western die een prima tijdsbeeld schept en laat zien hoe grote bedrijven destijds hun macht konden misbruiken, wat niet altijd leuk was voor de gewone man.

4,0*

Goeie .. western (?).

Alleszins toch western als het op het verhaal aan komt. Dat is niet zo geweldig speciaal of innovatief (alhoewel misschien voor die tijd..), maar is zoals alle westerns slechts bijzaak.

Toch weet regisseur Robert Altman de belangstelling te wekken door de karakterschetsen die hij in de film weet te verwerken.

Sterkste punt aan het verhaal is het einde. Met die close-ups van Beatty en Christie. Helemaal geweldig.

Warren Beatty (wat deed die mij denken aan die zanger van Kings of Leon..) doet het uitstekend, net als Julie Christie. Van beiden had ik nog niets gezien (denk ik), maar dat moet ik toch snel eens doen..

Als iemand mij zou vragen waarom deze film een must see is, is het antwoord snel geleverd: de sfeer. Die is uniek te noemen. De setting, de muziek (al heb ik persoonlijk liever geen vocale muziek in een western), de kostuums, .. Schitterend. Na The Great Silence is dit mijn tweede "western-met-sneeuw" en ik moet zeggen dat dat uitstekend werkt en het gevoel voor realiteit (wat in deze film al sterk aanwezig was) doet toenemen.

4

Matig verhaal, maar prachtige beelden die een geweldige, zeer authentieke sfeer creëren.

Heel sterke rol van Julie Christie en in iets mindere mate van Warren Beatty.

Normaal gesproken heb ik niet zo veel op met de films van Robert Altman, maar dit vind ik een van zijn betere werken.

Best leuk zo'n winterse western als McCabe & Mrs. Miller. Het is ook nog een redelijk conventionele film van regisseur Altman geworden, dus met een duidelijk verhaal, dat ook typisch western is: Warren Beatty komt in een stadje terecht en zet daar zijn bordeelbusiness op. Net als alles goed lijkt te gaan, komen er meer kapers op de kust. Beste gedeelte van de film was het lekker lange en mooie slot .

Een wat tegendraadse western die ondanks een heel andere aanpak dan de meeste westerns, toch een goeie sfeer kan opbouwen. Beatty en vooral Christie zijn geweldig in deze film. Vlak voor deze film heb ik 'My darling Clementine' gezien met Henry Fonda wat helemaal anders is en toch vele gelijkenissen vertoont. Het verhaal in de film is niet zo sterk, De film moet het vooral van de sfeer hebben en de moeilijke relatie tussen McCabe en Mrs. Miller. De aanpak van Altmann is niet helemaal mijn ding. In M.A.S.H. geeft hij de film een ondertussen gedateerde look en hier is dat bijna ook het geval. Met de sneeuw en de muziek van Leonard Cohen past die aanpak hier beter.

Bob bouwt een film.

En wat voor één.

Een film als een americana song (en eigenlijk niet als een Leonard Cohen-song, naar mijn gevoel), waarin een verhaal niet verteld wordt omdat het sensationeel of romantisch is, of om ons te vermaken met interessante plotwendingen en een vernuftige pointe. Sterker nog, er wordt ons niets verteld, méér dan dat de focus staat op de couleur locale, het uiterlijk voorkomen en de handelingen op zichzelf van figuranten en hoofdpersonages binnen die setting.

In het kader dat Altman bouwt, krijgen (en nemen) Warren Beatty en Julie Christie de ruimte om hun personages om te zetten in mensen van vlees en bloed, die, zoals iedereen, hun lot ondergaan onder invloed van karakter en omstandigheden. En dat tegelijkertijd wèl en nìet zelf doorhebben.

Dit onrechtstreekse, terloopse en onnadrukkelijke 'vertellen' heeft als schijnbaar paradoxaal effect dat Altman bij momenten een spanning weet te creëren die anderszins (in dit toch niet heel bijzondere verhaaltje) nooit naar voren was gekomen. De personages worden levende mensen voor je, en geen bordkartonnen dragers van een verhaal.

In de prachtige en meeslepende eindsequentie in de sneeuw wordt deze film echt in volle glorie een Amerikaans verhaal, waarin de individuele en collectieve geschiedenis op briljante wijze in elkaar gevlochten worden, maar ook geschetst als onvermijdelijk uiteenlopend. Er is wel collecitiviteit, en er is zelfs gemeenschapszin, maar het individu is uiteindelijk toch alleen, op zichzelf teruggeworpen.

Het deed me gek genoeg denken aan het einde van Once upon a time in the west (die in zijn schitterend melodramatische kitsch en theatraliteit zo'n beetje het tegenovergestelde is van deze film), waarin Jason Robards in een greppel ligt te creperen terwijl tegelijkertijd in levendige bedrijvigheid de uit de grond gestampte stad verbonden wordt aan de spoorlijn uit het oosten.

Het ontmythologiserende en antiromantische karakter van de film deed me ook denken aan twee van mijn andere favoriete 'westerns': High Noon en Unforgiven. Maar die films, hoe goed ook, zijn veel explicieter en éénduidiger, drijvend op één of enkele ideeën. McCabe & mrs. Miller heeft iets organisch en authentieks, wat het daarmee voor mij tot de (nog) betere film maakt.

Heel bijzondere sfeerscheppende western. Realistisch en ook zakelijk is het leven van pioniers, trappers, zeg maar avonturiers.

Knappe film, wellicht de historische realiteit beter benaderend dan vele westerns met niets dan er op losknallende en op elkaars gezicht knokkende cowboys.

Spannend slot, beter dan het gemiddelde uitgewerkt, menselijker en zonder al te veel heroïsme.

Warren Beatty, vooral, en Julie Christie schitteren in een cinematografisch uitstekend werk. Alleen waren er wat te veel duistere scènes in de aanvang.

Ja, moeilijk. 'McCabe & Mrs. Miller' is door de prachtige en tegelijkertijd smerige cinematografie een uitstekende film, die regelmatig fascineert. Echter zakt het allemaal wat in halverwege. Niet de beelden, maar meer het verhaal / de gebeurtenissen zelf. Het laatste half uur is echt het sterkst, uiteraard de mooi opgebouwde spanning, maar ook het steeds dikker wordende pak sneeuw zorgt voor een sfeervol geheel weer. Qua gevoel nu een makkelijke voldoende voor deze prent. Wordt in de toekomst denk ik wel verhoogd. Even kijken hoe de film blijft hangen. Robert Altman blijft toch een boeiende regisseur.

Ik zou hem avoir du respect 'regisseur van de sfeer' willen noemen. Robert Altman krijg je hier in optima forma. Een zelfbenoemde "anti-western". Een wrange, gedempte tragedie met Warren Beatty en Julie Christie als de romantische dwazen. Hij de gokker, zij de 'bordeel madam'. De fotografie van Vilmos Zsigmond is delicaat en gedistingeerd, maar bovenal verschrikkelijk mooi. Menigeen ziet Nashville als de ontuchtige ultieme Altman film. Ik ben verknocht aan deze nederige hommage aan de (klassieke) western:

McCabe & Mrs. Miller

Films van Robert Altman zijn altijd wel waard om terug te kijken. Zijn eerste werkelijk geslaagde film is de anti-western 'McCabe And Mrs. Miller', geproduceerd door hoofdrolspeler Warren Beatty. Geen heroisch cowboy-avontuur, maar een een beeld van een nogal desolate samenleving waar prostitutie, drugsgebruik, corruptie en de macht van het grote geld heersen. De slot-scene is meesterlijk in al zijn tegendraadsheid. De bevolking van het stadje heeft het te druk om te letten op de final shoot-out, die ook al niet overloopt van heldhaftigheid met schoten in de rug en een eenzaam einde van de hoofdrolspeler in een dik pak sneeuw. De twintigste eeuw heeft dan de tijd van de pioniers al ruim ingehaald.

“If a man is fool enough to get into business with a woman, she ain't going to think much of him.”

Sterke klassieker. McCabe & Mrs. Miller straalt een echte Western sfeer uit, terwijl het eigenlijk niet heel veel klassieke Western elementen heeft. Weinig heroïek, niet al te veel schietpartijen of standoff’s, en geen stoer voor zich uitkijkende helden.

John McCabe is een ondernemer en een slim zakenman, maar ook een lafaard en iemand die niet schuwt om een tegenstander in de rug te schieten. Beatty en Julie Christie zijn een geweldig duo, en het is intrigerend om te zien hoe ze een succesvolle onderneming uit de grond stampen onder zware omstandigheden. Audiovisueel laat regisseur Robert Altman zijn klasse zien en vooral het (nogal overheersende) nummer van Leonard Cohen zorgt voor een authentieke sfeer. Het laatste gedeelte is geweldig, en vooral het feit dat het leven bijna achteloos verder gaat staat in schril contrast met hoe het met McCabe afloopt. Schitterend gedaan.

Een western, maar toch ook weer niet helemaal. Qua sfeer en setting voelt het zeker aan als een western, maar het verhaal heeft een stuk minder weg van een klassieke western. De sfeerzetting, locaties en soundtrack zijn goed. Met het verhaal kon ik een stuk minder. Al te boeiend werd het niet echt. Het acteerwerk van hoofdrolspelers Beatty en Christie is degelijk. De overige rollen maken weinig indruk. Sfeer technisch in orde, het plot boeit echter lang niet altijd.

70s Western.

Zag ik laatst maar weinig ontypische Westerndingen in Johnny Guitar, was dat in deze film toch wel anders. Het is een film die iets meer steunt op drama en wiens personages minder stereotype zijn. Altman is ook een iets betere verteller dan de meeste Western regisseurs.

Daar staat wel tegenover dat de 70s look een complete eyesore is en ook de soundtrack niet te pruimen valt. Moet volgens mij ook wel duur zijn geweest, want elke vrije 5 seconden wordt er wel zo'n nummertje ingezet, soms fade het ook gewoon weer weg. Het zijn keuzes waar ik echt helemaal niks van begrijp.

Het plotje houdt de aandacht nog wel vast, ook Beatty doet het best naar behoren trouwens. Het is niet voldoende om er een goeie film van te maken, daarvoor staat het véél te ver van al wat mij boeit in cinema, maar het is ook zeker niet de slechtste western die ik al gezien heb.

1.5*

Fantastische Altman! Eéntje voor de zintuigen zoals ik hier las. Zowat elk westerncliché wordt omgedraaid. Geen zonnige zwoele western maar één met regen, sneeuw en vrieskou. Geen proper dorp met nette en pijlrechte straten maar een samenraapsel van ongeordende blokhutjes, vieze weggetjes en allerlei rommel. Elk detail klopt in deze film en visueel is het elke minuut genieten.

Ook de mensen die je hier ziet, roepen nauwelijks enig respect op. McCabe is een opportunist die een zakenpartnerschap aangaat met een ambitieuze prostituée, Constance Miller. Al wat haar interesseert is geld. Wanneer McCabe naar bed met haar gaat moet hij ook 5 dollar in het potje steken.. Je ziet hier mensen die niet met gevoelens kunnen omgaan maar die anderzijds ook enorm kwetsbaar zijn; Miller is verslaafd aan opium om haar dagelijkse uitzichtloze bestaan te ontvluchten; en McCabe is allesbehalve een heldhaftige revolverheld al onderhoudt hij een mythe over zichzelf om eerbied af te dwingen. Geen stoere duels met Morricone muziek. McCabe kruipt in de finale rond als een rat in de val, wachtend op een kans om zijn vijanden listig neer te knallen. De muziek komt van Leonard Cohen en klinkt droevig en berustend. Altman wou tonen hoe het wilde westen er werkelijk uitzag, en ja, er is niks maar dan ook niks moois aan... Een bittere film met een bitter einde.

Ik zag nog niet gek veel films van Altman, maar ik stel wel vast dat het vaak nogal moeizaam gaat voor mij. Dat is hier niet anders moet ik jammer genoeg concluderen. Ik was wel onder de indruk van de setting en de sfeer. Een soort western, maar dan in een ander jasje. Veel somberder dan de vaak zonovergoten tegenhangers.

De film is somber in zijn geheel, grimmig en weinig positief. Ook de personages roepen weinig tot geen sympathie op. Inhoudelijk zat ik nooit echt in de film, ik moest er me doorheen slepen. Gelukkig kon ik me wat optrekken aan het acteerwerk en de setting. Voor het slot was het kalf al wat verdronken voor mij ...

De gehaaide pokerspeler McCabe rijdt gehuld in een dikke pelsmantel en gezeten op een krakkemikkig paard door een mistroostig landschap. Het regent. De wind huilt. Grijze en bruine accenten domineren de grauwe beelden. Het landschap verglijdt bijna ongemerkt in het plaatsje Presbytarian Church. We zien schimmen bewegen in de richting van een houten bouwval. Het gebouw geeft nu niet bepaald gastvrije vibraties af maar doet desondanks dienst als saloon. Op het bordje bij de ingang staat zelfs heel ongerijmd het woordje 'hotel' geschreven. Als McCabe de saloon binnenstapt is het zo donker dat alleen de gezichten van de bezoekers en de kaarten van het pokerspel dat wordt gespeeld zichtbaar zijn. De setting is somber en kil. Een rilling trekt door mijn lijf. Ik zet de kachel snel een graadje hoger. Gelukkig treedt snel daarna prostituee Constance Miller (Julie Christie) de film binnen. Ik krijg het meteen al een stuk warmer.
Sneeuw, ijs, vocht en kou zijn vanaf het begin voelbaar in dit westerndrama geregisseerd door Robert Altman. In het fictieve Presbytarian Church, dat een overzichtelijke verzameling is van bouwvallige houten gebouwtjes en speciaal voor de film in Canada werd neergezet, wil je niet zijn. Antiheld John McCabe (Warren Beatty) denkt er anders over. In de scène dat hij het armetierige plaatsje komt binnenrijden, wordt meteen duidelijk dat we hier niet te maken hebben met een romantische western die verhaalt van blijde pioniers die zich zelfopoffering getroosten en tegenslag overwinnen teneinde het nieuwe land succesvol te kunnen gaan cultiveren. McCabe is van een ander slag. Hij heeft niet de wens om deugdzaam geld te verdienen. Hij laat een bordeel bouwen.
Robert Altman zet in McCabe & Mrs. Miller een magnifieke atmosfeer neer. In bijna elk shot wordt de kijker geconfronteerd met de ruige omgeving, het verschrikkelijke klimaat of de sociale kilte die heerst. Het doen en laten van de protagonisten past goed in die sfeer. Noch het personage McCabe, noch het personage Mrs. Miller wordt als heroïsch of edelmoedig geportretteerd. Beiden zijn grif bereid om voor het verkrijgen van aanzien en geld een ander uit te buiten. Beiden zijn eveneens steeds op zoek naar manieren om uit de dagelijkse ellende te ontsnappen. McCabe met het pokerspel. Miller met de opiumpijp. Zonder kitsch en pathos schetst Altman hoe twee mensen nietsontziend streven naar gelukzalige dingen als aanzien, macht en geld die vroegere levensfasen hen niet hebben opgeleverd.
De troosteloosheid wordt begeleid door muziek van Leonard Cohen. Ik ben geen fan van zijn muziek maar moet constateren dat beeld en muziek fantastisch samenvallen. Behalve ingrediënten als muziek, beeld, sfeer en personages is er nog een factor die de film tot een fascinerende en goede film maken. Als de focus zich af en toe van de protagonisten afkeert en meer algemeen over Presbytarian Church dwaalt, krijgt de kijker middels gebeurtenissen die zich in het stadje voordoen een nog betere indruk van de meedogenloze kilte en de sociale armoe die het dagelijkse bestaan beheersen. Neem bijvoorbeeld de zinloze dood van een bordeelgast die zonder enige reden door een agressieve jongeman wordt neergeschoten. Met de ontsteltenis nog zichtbaar op zijn dode gezicht, valt hij in een meertje van ijswater en zinkt voor de ogen van de stadsbewoners naar de bodem. Het zijn kleine gebeurtenissen als deze die zich buiten het gezichtsveld van de protagonisten afspelen die voor meer bewustzijn zorgen over de willekeur en wetteloosheid waaronder het bestaan te lijden heeft. Spannende zijsprongetjes als deze zijn medeverantwoordelijk voor de verdieping van de kille, mistroostige en akelige sfeer waarin de film continu is gewenteld.
McCabe & Mrs. Miller zou je als een anti-western kunnen betitelen. Alle figuren hebben een inhalige of kwaadaardige inborst. Er zijn geen helden à la John Wayne of Gary Cooper. De omstandigheden zijn allesbehalve romantisch. Geen indrukwekkende landschappen en geen sfeervol kampvuur. Niets van dat. En tenslotte worden alle problemen in de apotheose niet opgelost met behulp van traditionele waarden uit de klassieke western. Waarden als heldhaftigheid, edelmoedigheid en onbaatzuchtigheid. In de wereld van McCabe en Mrs. Miller bestaan die deugden simpelweg niet. Hun wereldbeeld is cynisch. Hun wereld is rauw, keihard en somber.
Bijzondere film. Goeie film.

Bijzondere film.

De titel sprak mij nooit aan. De titel lijkt meer op een romantisch verhaal maar het is echt het tegenovergestelde van romantiek. Het is niet zozeer een western maar een film met elementen uit een western. Het is veel meer een karakterstudie van McCabe. Uiteindelijk ook een heel tragisch verhaal.

Wat sterk is aan de deze film is hoe de film opent en McCabe portretteert. Hij wordt heel iconisch en sterk neergezet waarbij de mensen om hem heen hem wel adoreren. Dit blijkt dan allemaal schone schijn of een illusie. Hij is eigenlijk maar een kleine vis die het probeert te maken. Hetzelfde geldt voor Mrs. Miller die later in de film komt.

De film laat wel erg marginale taferelen zien in dat stadje waarbij het lijkt alsof er gewoonweg geen vrouwen zijn alleen die hoeren. Die hoeren zien er nou ook niet echt heel aantrekkelijk uit moet ik zeggen. Erg marginaal allemaal. De film wordt ook wel steeds tragischer met op het einde wel geweldige shoot outs moet ik zeggen. De muziek van Leonard Cohen voelt in het begin erg misplaatst en hoe verder de film doorgaat hoe beter de muziek bij de film past.

McCabe lijkt een winnaar in het begin maar uiteindelijk toch maar een loser die weer bang is van een andere huurmoordenaar van het grootkapitaal. Die scene in de kroeg vond ik fenomenaal waarbij hij McCabe aan de tand voelt. McCabe is uiteindelijk echt een tragisch figuur die ook in zichzelf mompelt dat hij ook poëzie in zich heeft. Eigenlijk is hij verliefd op Mrs. Miller maar hij moet altijd betalen voor haar gezelschap. brrrrrrr.

Heerlijke film. De openingsscène met onze protagonist die met paard en kar door de bosrijke wildernis komt opdagen - onder de muzikale begeleiding van Leonard Cohen's The Stranger Song, benadert zo ongeveer cinematische perfectie. Het lijkt een opening te zijn die is voorgeschreven door de western-regeltjes, maar toch nét even anders (al was het de a-typische locatie maar, maar toch ook de droefgeestige, melancholische sfeer die in de lucht hangt en - zo blijkt al snel - onze ''cowboy'' zelf). Warren Beatty's McCabe is géén Clint Eastwood of Man With No Name uit de Dollar-trilogie, al is dat wel hoe het personage zichzelf percipieert. Daar ligt meteen al een hele interessante tegenstelling én omkering van de verwachtingspatronen, en dat blijft de hele film doorspelen. McCabe is boers en in feite hélemaal niet zo snugger als hij zelf denkt, of in ieder geval toch niet zo slim als hij zich voordoet naar de rest van het stadje toe. Geen typische revolverheld dus, net zoals dat Mrs. Miller geen typische damsel in distress is. Zij heeft het allemaal veel beter voor elkaar, maar wordt desondanks toch meegesleurd in het onheil van McCabe. De band tussen beide blijft vaag en wat er nu precies speelt tussen de twee wordt nooit helemaal uitgeklaard, maar dat ze allebei wel iets voelen voor de ander, wordt meermaals duidelijk. Maar zeker niet op de manier zoals je het verwacht.

Toch is het niet zo dat zich hier een romantisch verhaal uit ontspint. Integendeel, de film is heel Anti-Romantisch, en dat wordt doorgetrokken in alle aspecten. Zelden zag een ''western''-dorpje er zo smoezelig en vuil en onderkomen uit, en het leven in zo'n dorpje zo onaangenaam. Het sneeuwt, het regent, de modder druipt overal van af. De sfeer die hierdoor ontstaat vond ik ab-so-luut fantastisch. Zelden zo'n enorm atmosferische film gezien, eerlijk gezegd. Ik zat er compleet in. Het plot en de personages nemen ook niet per se de voorgrond - Altman laat de beelden heel vaak voor zich spreken, laat de camera vaak rusten, sommige scènes lopen wat langer door dan conventioneel gezien nodig is - en zo ontstaat er een film die in elke scène lééft, en je met bedwelmende kracht helemaal onderdompelt. Sommige shots zijn pure poëzie; het verhaal gaat dat Kubrick na het zien van de film stomverbaasd was en bij Altman te rade ging hoe hij sommige scènes en shots voor elkaar heeft gekregen.

De film is traag en ik snap waarom sommigen het een frustrerende zit kunnen vinden: Altman komt de kijker eigenlijk héél weinig tegemoet. Niet in tempo, niet in verhaal of karaktermotivaties, en ook niet in hoe hij zijn cast regisseert. Er lopen hier geen revolverhelden rond, en een einde waarin het kapitalisme niet wint, bestaat niet. Toch, of juist daardoor, heb ik genoten van élke seconde, van elk aspect, en vooral van die ongelooflijke sfeer. Voor mij leunt dit dicht bij de volle pot aan, maar ik hou het voorlopig op een welverdiende 4.5*.

En ook nog maar mijn eerste Altman! Het wordt hoog tijd om zijn oeuvre eens wat verder uit te spitten.

McCabe & Mrs. Miller is een western geworden met goede en minder goede elementen. De typische revolverheld wordt vervangen door een gewone man die op doortocht is om zaken te doen en een bordeel op te starten. Het is wel eens iets anders dan de doorsnee western met zijn talloze schietpartijen. Het hele verhaal rond de business van het bordeel en het grote bedrijf dat het wil overkopen, kon me maar matig boeien, maar gelukkig maakt het laatste halfuur in de besneeuwde setting wel veel goed.

3*