Cruel Intentions (1999)

Wat een ellende, wat niet-geile pogingen tot geiligheid, slecht geacteerd ..... 1,5*

Vond de spelletjes die werden gespeeld erg, heel erg vermakelijk om te zien. Mede door al het moois dat rondloopt loopt deze film gewoon erg lekker. Helaas blijft het verder allemaal nogal braaf, van mij had het allemaal nog iets geflipter gemogen. Het einde is gewoon ronduit kut, jammer dat verreweg het coolste personage zo tot haar einde komt.

3*

Goed verhaal en leuke cast om naar te kijken!!

verder niet heel bijzonder, het word beetje saai op een gegeven moment.

Mwoah, nog net aan te gluren moderne verwerking van Les Liaisons Dangereuses. Met name de cast is beter dan verwacht. Twee sterretjes.

You can put in anywhere.

Volgens mij heb ik deze film al bijna tien keer gezien, maar gister had ik weer zin om de dvd uit de kast te trekken. Voor mij blijft dit toch een geweldige film en is het elke keer weer genieten. En ondanks dat ik gister een paar mindere puntjes heb ontdekt die ik eerst wat minder zag, blijft Cruel Intentions op een dikke vier sterren staan.

De openingsscéne is al geweldig, met het nummer Every You, Every Me van Placebo. Sebastian scheurt met zijn bak over de weg en de opening van de film had niet beter gehoeven wat mij betreft. Ryan Philippe zet zijn beste prestatie neer als Sebastian en ook Sarah Michell Gellar is meesterlijk als de ''evil'' Kathryn. Wat de film - naast deze geweldige personages - voor mij zo geweldig maakt is het feit dat er constant wel iets geweldigs gebeurt. De ene memorabele quote na de andere, prachtige muziek, heerlijke sfeer en alles valt precies op de goede plek. Ik heb ook wel kunnen lachen om ''The Gregster''!, o wat fout, maar tegelijkertijd geweldig Die grootspraak van hem; What am I? Grandma with the birthday present. Suck it ya dumb bitch! En dan die vrienden die bij hem op bed zitten, heerlijk. Selma Blair is ook briljant als een oliedom figuur, vooral de scéne dat Sebastian haar van bed af ramt is heerlijk. Reese Witherspoon doet het goed, maar was toch de minste van de hoofdrolspelers wat mij betreft. Ik had het niet erg gevonden als er een andere gecast was voor die rol, want ze vult haar personage niet echt bijzonder in. Wel leuk, dat zeker.

Voor de rest vermaak het verhaal echt geweldig. Het spelletje tussen Sebastian en Kathryn begint vooral vermakelijk, maar neemt al snel een andere wending en voelt na een tijdje toch wel beklemmend aan. De ''luchtige'' situaties waar de twee in verkeren worden steeds minder vrolijk en het is alleen nog maar wachten wanneer één van de twee in een diep dal valt. En dat gebeurt dan ook, waneer Sebastian dood gaat. En dat terwijl je net denkt dat alles weer de goede kant op gaat, erg goed gedaan. Het pakte mij in ieder geval wel. Wat daarna volgt, is echt een magistraal mooie scéne, wanneer Bittersweet Symphony van The Verve word opgezet. Overal kippenvel en dit bleef bij de aftiteling ook nog wel even zo. Ik heb weer genoten in ieder geval, van deze prachtige film.

Matige film. Een saaie film met een redelijk uitgangspunt waar weinig mee wordt gedaan. Er worden weer allerlei moraaltjes bijgehaald en de romantische verwikkelingen van de hoofdpersoon (dat hij verliefd wordt) is zeer ongeloofwaardig. Het einde is eveneens ongelooflijk ongeloofwaardig en niet serieus te nemen.

1,5*

Ik blijf het een goede film vinden.. de sfeer, de acteurs, de muziek.. zeer sterk!

Niet te vergeten dat ik het einde zeer emotioneel vond, was toch even een traantje wegpinken.. Maargoed ik ben iemand die nog kan huilen bij Samson, dus dat laten we even terzijde..

Al met al, een zeer geslaagde film.

Everyone does it, no one talks about it

Gisteren na het tegenvallende Quel Maledetto Treno Blindato had ik wel zin in een film die aan mijn verwachtingen wel voldeed. Er is dan ook geen betere keuze om een film te zien die je ooit al hebt gezien maar waar je niets meer van weet. Zo ook deze Cruel Intentions.

Ik dacht dat ik eigenlijk niets meer van de film wist maar spijtig genoeg kwam er in de openingsscène waar Sebastian met zijn auto rondrijdt ineens een beeld in mijn hoofd, een beeld dat liet zien hoe Sebastian werd aangereden door een auto aan het einde van de film. Best wel spijtig, normaal gezien had het me niet veel kunnen schelen maar ik wou nu terug weer weggeblazen worden. Soit, niets aan te doen. Gelukkig is de rest van de film redelijk sterk. Wat ik vooral knap vond was hoe de feeling van de scènes tussen Sebastian en Kathryne verandert van luchtig en leuk tot ontzettend beklemmend met het sterke einde tot gevolg. Ik ben blij dat de makers voor de dood van Sebastian hebben gekozen en niet voor een happy end waar alles goed komt. Ook was het zonder meer verdiend dat Kathryn ook nog even een hak wordt gezet. Het verhaal wordt naarmate de film vordert complexer ("The plot thickens" zoals Kathryn toepasselijk zegt) maar juist door dit complexe lijkt de film verder en verder van de kijker af te staan. Het is moeilijk te geloven dat de relaties in het echte leven effectief zo zijn.

Sarah Michelle Gellar is vooral bekend van haar rol van Buffy Summers in Buffy The Vampire Slayer maar hier laat ze zien dat ze toch een veelzijdige actrice is die twee compleet verschillende rollen uitstekend kan neerzetten. Nu niet dat er voor de rol van Buffy zoveel acteervermogen aan te pas komt maar haar rol van Kathryn zet ze wel uitstekend neer. Haar vrouwelijke tegenspeelster, Selma Blair, zit ook goed in haar rol. Ik had wel gedacht dat ze jonger ging zijn dan Gellar maar ze is ongeveer een vijftal jaar ouder. In de film is daar niets van te merken en dat wijst er maar weer eens op hoe knap ze hun rollen vertolken. Ryan Phillippe zit ook lekker in zijn rol maar zijn toekomstige wederhelft, Reese Witherspoon, is het minste van heel het groepje. In het begin lijkt ze helemaal niet in de film te passen en het is pas op het einde van de film dat ze haar rol goed neerzette.

Cruel Intentions blijft toch een ontzettend vermakelijk filmpje.

3.5*

Nu ik toch me top 10 eindelijk van meningen aan het bijstaan ben, ook deze maar eens.

Blijft voor mij een geweldige (en ondergewaardeerde) film.

Verhaal is top, film word nergens traag, maar ook nergens oppervlakkig.

Cast is geweldig. Ryan Philippe, Sarah Michelle Gellar, Reese Witherspoon, (Selma Blair).. allemaal mensen die ik 'mag' en die ook hun werk doen

De wending op het einde past toch wel goed, en de uiteindelijke ontknoping met die soundtrack: G-E-W-E-L-D-I-G (stond me na al die jaren nog bij al waren er heel wat over heengegaan).

Top..!

Best wel een leuke film met het bekende verhaal vertaald naar de 20e eeuw. Het heeft wel iets Shakespeariaans moet ik zeggen. Op het eerste zicht blijft het natuurlijk een tienerfilm, maar tussen de lijnen zit een goed onderhouden thriller met een stevig basis. Jammer dat het tussen de lijnen blijft en nooit echt openbreekt. Net te weinig spanning en te weinig emoties om er een grote film van te maken. Het is een goede smaakmaker, maar het eten zelf blijft uit. Een gemiste kans.

Verassend goede film met een erg goed acterende Ryan Phillipe. Het verhaal is niet veel bijzonders maar ik heb me wel vermaakt. Verder ook nog wat mooie meiden dus wat wil je nog meer?

Nog steeds de beste tienercollegefilm in mijn ogen. De intriges en gebeurtenissen zorgen ervoor dat je steeds verder wilt kijken, als het ware een Gossip Girl soap.

Ryan Philippe is geen slechte acteur, de rest doet zijn best, maar die film moet het daarvan niet echt hebben. Vooral de sfeer en het leven van een rijke luiskindje en de muziek gebruikt in de film zijn treffend weergegeven.

Cuse it's a bittersweet symphony....

Best goede remake van Dangerous Liaisons (1988) - tenminste, ik denk nogal wat van de scenes daar vrij letterlijk uit te herkennen. Natuurlijk is het boek van Choderlos de Laclos veel vaker verfilmd, maar de film uit 1988 zal toch zeker door de makers van deze gezien zijn - ik zie er tenminste veel knipogen, odes, verwijzingen of hoe noem je dat.

Natuurlijk is het verhaal briljant vertaald naar de moderne setting, maar daar is niet heel veel voor nodig - de streken en gemenigheden en de emoties die daarbij komen zijn kennelijk niet alleen in deze tijd van toepassing. Mooi gespeeld door de jonge acteurs - die hier wel wat onderdoen voor het acteergeweld in Dangerous Liaisons (1988) maar toch zeker niet veel. Wat echt een prachtige scene is hoe Sarah Michelle Gellar aan het eind bijna letterlijk uit elkaar valt. Mooi gespeeld.

Zeker een aanrader - en dat geldt ook voor de versie uit 1988.

Lekker pointless deze tienerfilm, waar de hoofdpersonen om elkaar heen dwarrelen en geniepige spelletjes uithalen. Hihi, heel spannend en leuk hoor . Enig pluspunt is de vrouwelijke cast (Sarah Michelle Gellar, Selma Blair & Reese Witherspoon ), die prettig om te zien is.

Dit is een van mijn favoriete films geworden eigenlijk.

Een unieke sfeer die rond de personages hangt (casting is trouwens perfect) en een vrij apart verhaal.

Ik vind het alleszins meer dan zomaar wat tienerkuren die je te zien krijgt, zoals sommigen dit blijkbaar ervaren. Bij zoiets denk ik eerder aan American Pie ofzo, waarmee Cruel Intentions toch totaal niet vergelijkbaar is. Want niet vergeten, dit is hoofdzakelijk een romantisch drama, dus op zich vrij serieus bedoeld eigenlijk. Al komen er (gelukkig) inderdaad ook leuke/luchtige stukken in. Maar je mist volgens mij de intentie als je het een standaard tienerverhaaltje noemt. Voor mij zit er toch redelijk wat inhoud en diepgang in; deze film heeft echt wel ingespeeld op mijn emoties en mij een unieke ervaring gegeven.

Het enige waar ik een beetje over struikel, is dat einde. Weet niet zo goed wat ik daar over moet denken. Dat is misschien wel wat te verregaand en best wel een romantisch-dramatisch cliché.

De muziekkeuze van "Bittersweet Symphony" vond ik wel uitstekend bij deze scènes!

! De zogenaamde 'vervolgen' die hierop gemaakt zijn, vind ik trouwens vreselijk. Ze komen nergens ook maar in de buurt van de stijl en achterliggende boodschap van deze film (hebben zelfs niet eens een boodschap) en hebben buiten dezelfde namen die gebruikt worden, echt NIETS met deze film te maken.

Aardig romantisch drama met een eenvoudige en ietwat magere inhoud. Met uitzondering van Selma Blair zijn de meeste rollen prima ingevuld, heel erg overtuigend werd het nergens maar het diende genoeg om wat frustraties in deze kwesties als verlies en relaties vol tegenprestaties naar voren te halen. Technisch is het keurig in orde en heel soms kwam er een subtiel grapje voorbij (dialoog: ''hij probeert Cecile te verleiden maar hij is....ZWART!'' - waarna de ober eraan komt met koffie en vraagt of er suiker in moet). Hoogstaand of memorabel wordt het nergens maar je moet niet anders verwachten van een prent met schuine liefdesverhoudingen.

Een goede film waarbij de onderhuidse spanningen constant blijven doorsidderen. Vooral de donkere en kwaadaardige chemie tussen stiefbroer en zus was supersterk neergezet. Af en toe kakte het verhaal wel een beetje in maar toch bleef die beklemmende sfeer wel bewaard. Het einde vond ik ook niet echt bij de rest van de film passen en ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet vinden. Een beetje te dramatisch. Maar dit is absoluut wel een intrigerende film om te bekijken.

Deze film bestaat overduidelijk uit twee helften. De eerste helft is zeer vermakelijk. De personages zijn afstandelijk maar zeer cool, en de dialogen zijn vermakelijk tot hilarisch. De hele cast spelen hun ongeloofwaardige rollen overtuigend. Het is duidelijk dat de film op dat moment De niet serieus genomen dient te worden. De film is een grote parodie op het idee van de romantische liefde.

De stilering van de film is foutloos. Het ziet er goed uit, de personages zijn van karton maar hebben een gigantische aantrekkingskracht, zowel qua gedrag als uiterlijk, en de soundtrack, die voor het grootste deel bestaat uit typische 90s alternative rock-liedjes, geeft het geheel een echt karakter mee.

Maar dan; in de tweede helft komt de klad erin. Het maakt een cruciale fout, het gaat namelijk doen wat het zelf bekritiseert (het idee van romantische liefde). De film verliest z'n angel en draait uit op het zoveelste Amerikaanse Hollywood-drama (Sebastian die aan het einde van de roltrap op z'n Annette staat te wachten, need I say more?), waarin je de dood van Sebastian van mijlenver ziet aankomen en de slotscene totaal ongepast en onnatuurlijk aanvoelt.

Jammer! Maar het moet gezegd, in vergelijking met het gevolg is dit een meesterwerk.

Ik ben trouwens erg benieuwd geraakt naar de originele film (en boek?).

Nog eens deze her bekeken en 'k blijf hem heel goed vinden. De cast is goed gecast en het einde is origineel. Vooral de muziek op het einde (Bittersweet Sympfonie) is perfect gekozen.

Nog nooit gezien maar aangezien hij vandaag op TV kwam en ik een hekel heb aan reclames tijdens films heb ik hem maar effen gepindakaasd. Het verhaal is best wel leuk gevonden en de uitvoering zit goed in elkaar. Ook valt er regelmatig om te lachen en dan vooral om de seksuele escapades. De cast deed het best leuk waar ik Sarah Michelle Gellar er echt bovenuit vond springen. Zij speelde zeer goed en leuk en zag er ook nog eens zeer fraai uit. De andere hoofdrol speler Ryan Phillippe deed het ook best aardig maar regelmatig irriteerde ik me aan zijn irritante stem. De bijrol van Selma Blair als onnozel wicht was trouwens ook best leuk. Het leukste gedeelte van de film vond ik nog het eerste uur welke ook de meeste humor bevat. Daarna overheerst de romantiek en het drama gehalte welke ik persoonlijk iets te cliché vond. Het einde was overigens best goed en eigenlijk ook wel verrassend. En dan bedoel ik niet die cliché onzin in de kerk maar de tragedie die ervoor plaats vond.

Aardig drama met op het einde wat thrillerelementen.

Het is allemaal redelijk luchtig. Er zitten wat humoristische momenten in doordat de makers heel erg domme personages zoals dat van Selma Blair wat screentime gunnen.

Toch blijft het dan wat leeg, want qua verhaal laat het wat te wensen over.

Op het einde komt er wat meer drama aan te pas, maar ik had ook een beetje een thrillergevoel. De slotscène in de kerk is dan weer net te ver.

Ryan Phillippe en Reese Witherspoon komen het meest geloofwaardig over. Sarah Michelle Gellar probeert erg sensueel over te komen, maar ik vind haar totaal niet aantrekkelijk - ook hier niet. Selma Blair is echt dom in een domme rol, goed gedaan, zeker?

Het sfeertje is best luchtig. Af en toe wordt het wat flauw, maar dit is dan ook niet de meest volwassen film ooit.

3

Erg fijne film, die door goed spel van de hoofdrolspelers heerlijk wegkijkt.

Ik heb wel eens gezegd dat Sarah Michelle Gellar een matige actrice is en daar blijf ik bij, maar haar rol in deze film is erg goed. Sarah Michelle Gellar is zowel, opwindend en verleidelijk als nymfomane Kathryn, bij wie seks duidelijk op de eerste plaats komt. Ook Ryan Philippe is erg goed. Zijn rol is niet gemakkelijk, maar de ommekeer die hij gedurende de film meemaakt, weet hij overtuigend en geloofwaardig over te brengen. Het samenspel tussen de twee is ook erg goed.

Het verhaaltje is verder niet al te origineel, maar dat maakt niet uit. Het scenario zelf is niet verkeerd en de film kent een aantal leuke wendingen. Verder kent de film vermakelijke humor, waarbij vaak goed gebruikt wordt gemaakt van de dialogen met grof taalgebruik. De film kent luchtige momenten, maar ook spannende en het cameragebruik is goed. Vooral de liefdesscènes en gebouwen van de stad worden knap in beeld gebracht.

Het einde is daarnaast geweldig sterk. De sterke muzikale ondersteuning maakt de film helemaal af.

4,0*

Begon hoopvol te kijken. Veel goede verhalen gehoord. Maar helaas..... beroerde film. Niet goed uitgewerkt. Slap. Geen enkele diepgang

Dangerous Liaisons in een modern jasje gestoken en ik kan niet anders zeggen dan bijzonder geslaagd en dat ligt dan vooral aan de de drie aantrekkelijke vrouwelijke hoofdrolspelers die hun rol subliem vertolkten. Vooral die Sarah Michelle Gellar in de rol van Kathryn, voor mij een van de ergste gemene ongevoelige bitchen in de geschiedenis van de cinema. Met de negatieve reacties ben ik het dus uiteraard niet eens. Slap, geen enkele diepgang Kom nou. Het commentaar van "jimmydl" zegt genoeg. Niet onvermeld mag blijven de soundtrack met uitstekende nummers van Skunk Anansie en uiteraard "Bitter Sweet Symphony" van The Verve.

Waardering: verhoogd naar 4,0*

Cruel Intentions is tig keer op televisie geweest, dus de kans is groot dat veel mensen hem al vaak hebben gezien. Zo geldt dit ook voor mij.

Het blijft een vermakelijke film. Ondanks dat de dialogen niet altijd goed uit de verf komen straalt de film toch een bepaalde vrolijkheid uit, daarbij zorgen de geile tieners toch elke keer voor leuke momenten. Alleen jammer dat met zoveel geil gedoe de film zelf uiteindelijk alles een beetje preuts overbrengt. Over de diepgang is hier aardig wat discussie, maar al met al vind ik zo'n relatie tussen Witherspoon en Philippe nou niet bepaald het schoolvoorbeeld van echte diepgang.

3,0*

Verrassend vermakelijk!

Geflipte personages, bijna feilloos gecast (!) en tot een kwartier voor het einde plezierig pretentieloos. Erg jammer dat het verhaal naar het einde toe volledig uit de bocht vliegt. Als de ondertiteling direct na de dood van Sebastiaan in beeld was gekomen, was ik ongetwijfeld nog meer gecharmeerd geweest van de zonderlinge avonturen van dit stel 'geile tieners'.

Best leuk ja, met fijne muziek zo af en toe waarbij Bittersweet Symphony wel een hoogtepunt is, ook door de manier hoe het in de film is gemonteerd met die openslaande deuren. Verder sexy en geil, leuke hoofdrolspelers die nog fris zijn en daardoor zo een romcom (wat het ergens wel is) meer dan het kijken waard maken. Een aantal leuke scènes, mooie locaties en interieurs en soms gewoon fijnzinnige humor. Wel saai gefilmd en niet bijzonder mooi ook overigens. En toch, ondanks dat ik heel positief ben is het gevoelsmatig maar 3,0*. De vinger kan ik er niet op leggen waarom, maar ik houd me er wel bij.

Weer eens herzien. Zoals eerder gezegd, een moderne adaptatie van het boek Les Liaisons dangereuses, en het verhaal wordt ondanks de moderne setting in grote lijnen gevolgd. Toch voelt het gepraat over reputaties een beetje geforceerd aan, shaming is ook van deze tijd, maar het lijkt me toch dat een slechte reputatie minder problematisch is in deze tijd dan vroeger.

In ieder geval zijn de verwikkelingen best aardig om te zien, maar verder heeft de film weinig te bieden. Het acteerwerk is redelijk met Blair als negatieve en Witherspoon als positieve uitschieter. Visueel gebeurt er niet of nauwelijks iets. De soundtrack bevat stuk voor stuk wel aardige nummers, maar voelt geforceerd hip aan. Er is iets in de sfeer wat stoort; het komt op de een of andere manier enigszins zwaarmoedig op me over.

Ter vergelijk moet ik denken aan [i]Romeo+Juliet[i], waar ook een verhaal naar de huidige tijd wordt gelift. Daar werkt het een stuk beter, maar het helpt ook dat die film audiovisueel een stuk beter in elkaar zit. Deze versie van Les Liaisons dangereuses werkt uiteindelijk maar half voor me. Misschien toch eens op zoek naar een klassieke versie. 2*.

“We've done some pretty fucked up shit in our time but this... I mean, we're destroying an innocent girl. You do realize that?”

Cruel Intentions heb ik altijd wel kunnen waarderen om het verhaal, de personages, de acteurs en het sfeertje. Kathryn en Sebastian zijn stiefzus en broer van elkaar en doen er alles aan om het leven van personen in hun omgeving te verwoesten. Alles is een spelletje en hun gemanipuleer is zeer vermakelijk om naar te kijken. Het zijn twee sociopaten die te veel geld en te veel vrije tijd hebben en de seksuele spanning tussen beide is de gehele film voelbaar. Annette is hun nieuwe slachtoffer en dat het niet goed af zal lopen is een understatement...

Waarom ik deze film ook altijd zo boeiend heb gevonden zijn de acteurs. Ryan Phillippe is erg goed als playboy Sebastian die Annette het bed in wil lullen maar uiteindelijk zelf met een gebroken hart (en nog wat meer) achter wordt gelaten. Maar de ster van de film is natuurlijk Sarah Michelle Gellar als de compleet losgeslagen Kathryn. Wat een heerlijke rol en Gellar gaat helemaal los (die prachtige laatste scene...Wauw). Reese Witherspoon is altijd goed en ook hier is ze sterk en ze heeft een fijne chemie met Phillippe. De film doet niet aan zoetsappigheid en ook tussen Sebastian en Annette heerst een constante spanning met een mix van verliefdheid, achterdocht en botsende idealen (Sebastian heeft ze niet, Annette heeft ze te over). Selma Blair is hilarisch als oversekste maagd en die zoen met Gellar bezorgde mij vroeger rode oortjes. De heerlijke soundtrack met onder andere The Verve, Placebo, Faithless, Fatboy Slim en de Counting Crows maakt het af. Cruel Intentions is een onconventioneel liefdesdrama met losgeslagen tieners. Heerlijk!

Als tiener was ik dol op deze film. Nu ik de film ik denk zo'n 12 jaar later weer voor het eerst terug zie is de film minder mooi dan in mijn herinnering. Phillipe is trouwens nog wel steeds even mooi

Toch behoudt de film na al die jaren nog steeds z'n charme. Acteerwerk was redelijk tot goed. Goed genoeg voor een tienerfilm