Maniac (1980)

Niet onaardige exploitation-trash met een heerlijk setting (wat was New York vroeger een smerig hol zeg) en een wel heel bizarre hoofdrol voor Joe Spinell. De rest van Maniac is helaas wat rommelig, en niet altijd even coherent, maar wel boeiend en enthousiast gebracht.

En, niet te vergeten, met ongetwijfeld de goorste headshot aller tijden. Scanners, Dawn of the Dead, allemaal goed en wel, maar wat Savini hier presenteert is echt ongezien smerig, haast pornografisch in zijn gratuitheid. Prachtig.

2.5 sterren.

Vandaag dit juweeltje een herziening gegund en derhalve meer op de details gelet. Ik blijf grotendeels bij m'n eerste gedacht (zie 16 september 2006), al hebben de onderliggende bodems zich wat meer geopend. Wat ik erg sterk vind aan Maniac is dat er op subtiele wijze veel aandacht geschonken wordt aan de psyche van Zito. Scènes waarin hij zijn slachtoffers scalpeert en de huid mee naar huis neemt als trofee om later z'n fantasieën te herbeleven, zijn tekenend voor de zieke geest van een seriemoordenaar. Ook de sequenties waar Zito uiting geeft aan de dubieuze relatie met z'n inmiddels overleden moeder verklaren veel omtrent de motieven van deze man. Geweldig ook hoe Spinell op een zeker moment een aimabele kunstschilder speelt, een wereld van verschil met de maniak die hij 's nachts is en daarom des te confronterender. De monoloog die hij in de huid van kunstschilder afsteekt over hoe een foto in staat is om een moment, een persoon te vereeuwigen, is eveneens veelzeggend over het waarom van zijn "trofeeënkast".
Elementen als deze plus de onvergetelijke vertolking van Spinell (let op zijn zwetende kop en gruwelijk grote ogen tijdens de moord op een hoertje in een hotel) geven enorm veel inhoud aan het personage van Zito, wat de film alleen maar deprimerender maakt.
Verder nog extra gelet op de soundtrack die er ruimschoots in slaagt om zowel het seventies gevoel als de grimmige sfeer van een grootstad uit te dragen. Bovendien, en dat was bij een vorige kijkbeurt minder opvallend, draagt de sound bij tot de suspense in bepaalde scènes (bv. metro, kerkhof, ... om er maar enkele te noemen).
Sterke film in elk geval, zowel inhoudelijk als qua vormgeving.

Geweldige inkijk in het leven van een serial killer. Zo stel ik een seriemoordenaar ook in het echt voor. Beschaafd en welsprekend als ie onder de mensen is en zwaar gestoord als ie alleen is. Joe Spinell zet zijn rol angstaanjagend goed en mooi neer.

De sfeer van de film is heerlijk donker en de moorden mogen er ook wezen. Met dank aan wie anders dan Tom Savini. Ik wil ook de scene op het kerkhof nog even noemen, want die vond ik echt geniaal.

Klassieker!

gisternavond laat naar deze film gekeken en ik moet zeggen dat dit een super film is.

dit is echt een film voor iedere horror,slacher en mss zelfs "kubrick" liefhebber want bij bepaalde scene's had je echt wel dat gevoel.

joe spinell speeld deze rol super hij heeft er echt de uitstraling voor plus hij heeft ook het scenario geschreven dus weet hij best hoe hij deze personage moest en wilde spelen.

het knappe aan de film is dat je gewoon frank zito volgt en eigelijk nx ziet van politie en van het onderzoek.

je bent eigelijk van begin tot het schitterende einde in de ban van de film.

ik had de film 4* gegeven maar ben toch van plan er nog een half sterretje bij te doen.

kga me nu eens bezig houden met de maniac cops te bekijken al zal die films niet zo goed zijn als deze natuurlijk.

Sterk geacteerd en soms goede gore stukjes.

Goed verhaal

3,5 ster

Dit is behoorlijk goed. Alsof de regisseur een aantal geweldige openingsscenes in gedachten had heeft hij ze gewoon aan elkaar geplakt als een groots en bloederig begin voor deze waanzinnige horrorfilm. Het aantal films waarin we de moordenaar volgen is zeldzaam maar Maniac behoort duidelijk tussen toppers als Henry: Portait of a Serial Killer en American Psycho thuis en topt misschien zelfs wel de lijst Joe Spinelli speelt waanzinnig en zijn psychologie wordt op directe, gruwelijke en aangrijpende wijze in beeld gebracht. Maniac is zeker één van de topfilms uit het genre.

Geen spannende, maar wel rare film.

Goede film die bekend stond als goor. Heb vunziger gezien, maar ook dit is natuurlijk niet smakelijk met name het einde. Het einde is eigenlijk het beste stukje van de film. Net zoals de scene wanneer iemands hoofd wordt kapot geschoten. Het resultaat had misschien ietsje beter gekund. Een vermakelijke horror vond ik het nou ook niet. Maar alsnog was de film best goed. 3,5.

Ik had Maniac nog nooit gezien en ben aangenaam verrast! Boeiend, sfeervol en grimmig portret van een serial killer: een beetje een mix van Halloween en Henry. 8/10*

Sinistere synthesizer.

Het horror-debuut van de beruchte Lustig is er eentje om te onthouden. Dat zit hem niet zozeer in het acteerspel van Spinell, alswel in zijn markante kop. Een zich door etalage-poppen omringende seriemoordenaar behoort zo te worden neergezet. Rustig en rechtlijnig, voorzien van keurig camerawerk. De beelden en de muziek doen hier vooral het werk. Met dank aan de vreselijk foute, maar werkende eighties-soundtrack. Een griezelfilm uit dat dat decennium hoort nu eenmaal te worden voorzien van een sinistere synthesizer.

Goed.

Herzien. Van anderhalve ster naar drie. De walgelijke woorden 'en nu op waarde geschat' horen natuurlijk nooit iemands mond te verlaten, bij deze hul ik mij dus in stilzwijgen en typ rustig, doch hypocriet in het rond. Voor straf op weg naar de volgende Lustig.

Ik hoorde dat dit een 'Grindhouse cult classic' zou zijn, dus werd wel nieuwsgierig.

Maar tsja.

Ik weet niet wat ik er van moet vinden. De kills waren wel aardig (Die kill waar die gast zijn hoofd kapotgeschoten wordt ), de soundtrack was meer dan aardig, de setting sprak me er aan.. maar toch zat ik er niet lekker in. Ik had (te) weinig met de killer. Irritante vent die voor mij weinig uitstraalde, hij intrigeerde me niet. Ook voor zijn slachtoffers voelde ik weinig. Al vermoed ik dat dit meer komt door het moment waarop ik de film keek, misschien dat een herziening me beter zou bevallen. Ik was nu niet volledig geconcentreerd en misschien wel te afgeleid. Deed w.s. afbreuk aan de sfeer. Snel een herziening plannen dan maar, want aan de meningen hier te zien verdient 'ie dat wel.

Net in EYE gezien, in de Grindhouse sfeer zelfs op groezelige 16mm.

Maniac kun je in twee woorden samenvatten: Joe Spinell. Het is een intrigerende karakterstudie van een psychopatische seriemoordenaar, en Spinell zet hem neer als een zwetende, kreunende man die het ene moment volledig bij zinnen is om binnen de kortste keren terug te vallen en met een bezeten blik in zijn ogen een volgend slachtoffer te maken. Maar aan de andere kant kun je bijna begrijpen dat Caroline Munro voor hem valt; hij mag er dan niet zo goed uitzien maar hij komt in zijn scènes met haar erg sympathiek over. Zelden heb ik zo'n goede psychopaten-rol gezien.

Maar dit is nou eenmaal een slasher, en ook over dat element valt weinig te klagen. De moordscènes worden goed opgebouwd en eindigen steevast in een bloederige dood voor het onfortuinlijke slachtoffer. De effecten zijn nog steeds akelig realistisch, maar voor de doorgewinterde slasher-fan is het al een beetje tam. De laatste scène is ook daadwerkelijk eng; een beetje misplaatst, maar die daarom maalt als het zo eng en smerig in beeld wordt gebracht. Tom Savini was echt een madman en dit is één van zijn lugubere hoogtepunten.

En de muziek: wauw. Het is de geweldige 80's synthesizer-sound waar ik zo van hou, en telkens als deze muziek te horen was wist ik dat er weer iets op stapel stond. De hele sfeer van de film is gewoon goed; ook de groezelige straten van New York die bijvoorbeeld ook Basket Case dat authentieke gevoel meegaven.

Dit is allerminst een 'leuke' slasher a la Friday the 13th of Nightmare on Elm Street: dit is het verhaal over een echte psychopaat. Ook is er geen mysterie, maar dat is niet erg: het draait hier om Spinell en de magistralke gore-effecten van Tom Savini. Samen leveren zij één van de meest memorabele slashers van de 80's af.

Goede slasher met een behoorlijk nare sfeer. Spinell zet een overtuigende psycho neer die onder de mensen best een gentleman kan zijn, maar compleet veranderd wanneer hij alleen op zijn kamertje is met een handvol verminkte poppen om zich heen.

Die momenten waarin hij tegen zijn poppen praat en dezelfde zinnetjes maar bleef verhalen geven een naar gevoel. Op een gegeven moment was ik daar wel een beetje klaar mee, maar gelukkig zitten er ook een paar heerlijke moorden in de film. De allervetste is natuurlijk de shotgun-kill, zelden heb ik ze zo bruter gezien. Uiteraard zit de briljante Tom Savini weer achter de make-up effecten die hierin zichzelf neerschoot (hijzelf haalde de trekker over om zijn dummy kapot te knallen). Ook de dood van Frank was lekker bloederig, maar deze geniale momenten worden helaas afgewisseld door wat mindere effecten zoals messen die de huid niet echt lijkt te raken.

Deze film is echt een one-man-show; wanneer Frank weer een nietsvermoedend slachtoffer achtervolgt is het altijd spannend. Dan is de donkere sfeer echt proefbaar. Film heeft ook een perfecte speelduur waardoor hij eigenlijk geen moment verveelt. Geslaagde genrefilm!

In afwachting van de remake heb ik besloten om deze te kijken op Blu Ray en ik had hier eerlijk gezegd toch wel iets meer van verwacht.

Allereerst wil ik wel even kwijt dat Joe Spinell een erg naar mannetje neerzet, een regelrechte psychopaat. Zelfs zijn gezichtsuitdrukkingen zijn erg ziekelijk.
De sfeer is ook goed neergezet met de muziek en de smerige New York setting.

Uiteraard draait deze film om de kills en dat zit ook wel snor. Met name de scène waarbij Frank met zijn shotgun zo door de voorraam van een auto een man zijn hoofd letterlijk eraf schiet. Daarnaast is de manier waarop Frank aan zijn einde komt creepy in beeld gebracht met al zijn slachtoffers die hem aanvallen.

Alleen kon ik vrij weinig met het repetitieve praten over de dood van zijn moeder tegen de paspoppen en op gegeven momenten vond ik Frank dan ook erg irritant worden. De slachtoffers vond ik ook niet erg bijzonder. Al hadden ze daar wel iets meer mee kunnen doen met de introductie van Anna.

Al met al toch niet helemaal wat ik ervan verwacht. De Blu Ray kwaliteit stelt trouwens ook niet al teveel voor, het lijkt alsof ik gewoon naar een videoband zat te kijken.

2,5 Sterren.

Povere exploitation trash.


Hoe een rotkop die Spinell ook mag hebben maar voor een kijk in de psyche van een seriemoordenaar is toch wel meer nodig dan hier gebracht wordt. Film poogt een karakterstudie te zijn maar schiet daar op alle fronten tekort. Allemaal vrij vlak uitgewerkt. Ook de VHS look op Bluray helpt niet mee.


Spinell is overtuigend, daar is verder niets mis mee. Kills zelf en de aanloop daar naartoe laat wel wat te wensen over. Al mag de scene in de metro en de headshot er wezen. Savini is koning. Concept best aardig, ook de uitdieping van de serial killer en zijn social awkwardness. Ook de backstory biedt potentie maar de uitwerking is er gewoon niet naar, en de film begint al heel snel te slepen.


Al waardeer ik de film wel, puur op basis dat zonder deze film de magnifieke remake er nooit geweest zou zijn. En de metro scene is ook aardig. Misser.

Sfeerrijke film zonder compromissen. Vrij verontrustend ook. Er mankeert best wel wat aan, om daar maar mee aan te vangen. Zo is de uitwerking van de gespleten persoonlijkheid van Spinell met moedercomplex wat flauw, zijn sommige momenten nogal voorspelbaar (de spiegelscene in de metro bijvoorbeeld) en is de hele film een herhaling van zetten.

Toch zit er genoeg variatie in de kills, om te blijven boeien. Hier blijkt creativiteit uit en de potentie van de film(maker) wordt kracht bijgezet door het vermogen een sfeerrijk geheel te presenteren in een film die constant op snelheid blijft. Maniac deed me denken aan Henry: Portret of a Serial Killer, die trouwens wel een stuk beter is. Die Lustig heeft mijn attentie. Zijn cultstatus was een klein beetje langs me heen gegaan, geloof ik. 3,5 sterren.

Saai.

Hulde voor de remake dan maar, die losjes met een aantal elementen van deze film toch een veel beter geheel weet neer te zetten. Enkel Spinell stijgt ver boven Wood uit, maar da's amper een prestatie te noemen. Hoewel qua acteerwerk verder niet goed, heeft Spinell wel zo'n lekker vunzige uitstraling.

Meteen ook het enige goede aan deze film. Grootste stoorzender vond ik eigenlijk het werk van Savini wat compleet misplaatst oogt. Eerder gedoe voor wat overdrever horrorwerk, nu komt het veel te vaak wat lacherig over (zoals het headshot).

Visueel érg lelijk (wat versterkt werd door het tijdsbeeld), soundtrack was ook echt niet om aan te horen. Verder traag, de meeste spanning was ook erg getelefoneerd. Goed voorbeeld is de scene in de metro waar je als filmkijker elke scare wel kan dromen. Erg povertjes uitgevoerd allemaal, daardoor ook helemaal niet spannend meer.

Zag trouwens nogal wat Italiaans ogende namen. Geen toeval dat sommige stemmen dan gedubd leken? Vooral het gekreun en gezucht van bepaalde personages oogde erg out of place, ook al zo'n sfeerkiller.

Mnee, niet aan mij besteed dit. Goedkoop over de gehele lijn.

0.5*

Kreunende maniak die de film niet kan dragen. Spinell heeft het obscene voorkomen voor een urban killer met issues en doet het niet eens zo gek, maar met zoveel screentime en kermend geneuzel wordt het in plaats van een angstaanjagend smeerlap eerder een nogal vermoeiend figuur.

De versleten look staat een groezelig sfeertje in de weg en zo blijft er niet veel meer over dan iets dat zich voortsleept van moord tot moord. Daar zit hier en daar iets aardigs bij en Lustig wil nog wel eens de tijd nemen voordat Savini e.d. er aan te pas moeten komen, maar dat is het dan ook wel.

There's no way you can possess someone forever

Bij mijn weten heb je twee filmhuizen in Antwerpen waar ze geregeld eens een oudere film spelen, namelijk Cinema Zuid en Cinema Klappei. In de eerste heb ik al regelmatig een filmpje meegenomen (voor een spotprijs van 3 euro dus sowieso wel een aanrader) maar in Cinema Klappei was ik nog niet geweest. Daar kwam gisteren verandering toen bleek dat ze deze Maniac draaide naar aanleiding van een horror thema. Caroline Munro en Tom Savini? Meer heb ik niet nodig.

Al ben ik wel serieus teleurgesteld in de kwaliteit van de film. Hij werd weliswaar geprojecteerd op een groot scherm maar ik heb het vermoeden dat er iemand destijds zijn VHS online heeft gezwierd en dat deze gisteren werd afgespeeld. Het beginstuk op het strand is één grote waas en daarbovenop is ook nog eens een stuk van de onder- en de bovenkant afgeknipt. Halverwege de film heeft Frank geen hoofd en bij de openingscredits zie je welgeteld 1 centimeter van de bovenkant van Savini's naam bij de special make up & effects. Erg zonde in ieder geval en ik wil de film nog wel eens een kans geven maar dan in een goede versie. Al is Maniac op zich nu ook niet direct een film om over naar huis te schrijven. Hij oogt vrij amateuristisch en deed me qua stijl wat aan The Gruesome Twosome van Herschell Gordon Lewis denken, al was die nog slechter. Een handvol scènes (de achtervolging in de metro, de headshot van Savini en het einde) maken het geheel nog ietwat draaglijk maar de film sleept zich op den duur te hard van moord tot moord en verveelt na een tijdje. De poging tot enig plot aan de hand van de relatie tussen Frank en Anna is zo compleet van de pot gerukt dat het eerder lachwekkend is dan wat anders.

Nog een probleem is dat Caroline Munro hier compleet misplaatst is. De actrice die vooral naam maakte via Hammer en The Spy Who Loved Me is eigenlijk te mooi om een geloofwaardige relatie met Frank Zito te hebben. Het klinkt raar maar gedurende heel de film vraag je je eigenlijk af wat Anna in Zito ziet en dat lijkt me nu ook niet de bedoeling. Ze passen gewoonweg niet bij elkaar. Die Zito wordt trouwens wel heerlijk geportretteerd door Joe Spinell. Een vrij vermoeiend figuur, dat wel, maar volgens mij wel een goede benadering van dit soort personages. De bijrol van Savini is met uitzondering van zijn dood niet echt memorabel. Leuk weetje is misschien nog wel het feit dat het merendeel van de vrouwelijke bijrollen voornamelijk pornosterren waren doordat die goedkoper waren en de film gemaakt werd op een klein budget.

De pluspunten zijn jammer genoeg op één hand te tellen. Savini staat wederom garant voor een paar leuke scènes, toch wel de ontdekking van dit jaar voor mij, en William Lustig weet qua regie vooral in de metroscène te overtuigen. Joe Spinell is goed maar is jammer genoeg ook maar het enige lichtpuntje in de cast.

1.5*

Een horrorfilm uit 1980 met deze naam, het kan niet anders of het behoort tot de beruchte stroom aan zogeheten video-nasties: extreem gewelddadige, goedkoop gemaakt horrorfilms die vooral gemaakt werden voor de toen opkomende videomarkt. Maniac valt inderdaad in die verguisde categorie en is dan ook geen meesterwerk te noemen. Ondanks dat dit een goedkope productie is en de film zich grotendeels zonder al teveel suspense van het ene naar het andere slachtoffer hobbelt, is deze film toch de moeite waard voor genrefans. Dat komt door de knappe vertolking van Joe Spinell als de moordenaar, die ondanks de waanzin van zijn Maniac toch enige menselijkheid weet te over te brengen. De muzikale score van Jay Chattaway is typerend voor het tijdperk, maar toch vaak behoorlijk effectief. Daarom is deze film nooit saai en toch prima uit te zitten. Een goede introductie in video-nasty-genre.

Goeie film over een seriemoordenaar die zijn vrouwelijke slachtoffers scalpeert. Een kijkje in een zieke geest. De film heeft een dreigende sfeer en is deprimerend van toon. Wel wat eentonig hier en daar. Een uitstekende soundtrack en een aantal bloederige make-up effecten. Joe Spinell is overtuigend in de titelrol.

Maniac

Naar mijn weten vond ik Maniac toch een geslaagde film. Ik heb deze gekeken omtrent de Film >> Filmgames >> Horrorfilm challenge zomer 2016 . Ik ben geen type (op het moment althans) die de films uit de jaren 30 , 40 en 50 graag ziet. Ik kan me vaak niet goed vinden in zulke films. Toch ben ik nu meer van de Up-To-Date films maar, horror's uit de jaren 70 , 80 en 90 kan ik juist nog goed verdragen, het liefst vanaf de jaren tachtig zoals deze, dan ben ik helemaal in mijn element. Oldskool maar gaaf, niet al te slechte kwaliteit en leuke opbouwende spanning vaak.

Maniac was een lekkere lichte psygolochische- slasher film waarbij de film prima uitpakt maar niet echt super is, er zijn wat dat betreft betere slashers MAAR, deze mag er ook zeker wezen!

Verhaal was ook prima. Joe Spinell die ons helaas heeft verlaten speelt de rol van een psygolochische killer die meiden vermoord en daarna scalpeert om het haar te bevestigen op de hoofden van poppen en deze in zijn kamer heeft staan. De film heeft een heerlijke opening's scene op het strand waar gelijk de eerste doden valt. Daarna de prostituee, met een wat mij betreft mooie scene en leuke poses! Daarna kwam er nog de zuster uit een ziekenhuis en een vrouw van een bepaalde fotoshoot. De laatste die er bij kwam kreeg hij niet te pakken en kon de moordenaar ontvluchten waarna, Joe Spinell een soort van aanval kreeg en ging hallicuneren waardoor hij dacht dat de poppen bewogen en vermoorde zichzelf hierdoor.

William Lustig is lekker bezig geweest met Maniac, de rollen zijn goed verdeeld en de scenes vallen prima maar, soms een beetje uiteen. Leuk bedacht, uitwerking was prima had soms spannender gemogen maar was wat betreft zeker niet saai en inderdaad de headshot scene was gaaf!! Maar zo vond ik alle slash scenes prima! Dus, prima vermaakt.

3.5*

Mijlpaal: 800e mening!

Nou heb hem dan eindelijk gezien , ik weet nog goed in de begintijd van de videotheek dat ik deze vaak in de schappen zag liggen , maar durfde hem toen nooit mee te nemen ( ik was 14 a 15 denk ik zo ) .

Later sloeg ik hem steevast over want ondertussen waren a nightmare on elm street , fright night ed veel aanlokkelijker recenter spul .

Het heeft dus erg lang geduurd en na het zien van de remake wou ik hem toch nog eens alsnog gezien hebben .

Ik moet toch zeggen dat de remake beter is dan dit origineel , Joe spinell zet wel een creepy weirdo neer maar het blijft verder wat oppervlakkig .

Echt eng word het verder ook bijna niet behalve dan de metro scene , die is wel sterk gedaan al is het cliche met de spiegel wel erg voorspelbaar ( wellicht toen een stuk minder ) .

Tom savini verzorgde de make up effecten en dan weet je dat het qua bloederigheid wel goed zit al was dat hier mischien voor het verhaal niet echt nodig geweest .

Grappig dat hij zelf nog een klein rolletje als 1 van de slachtoffers speelt .

Deze slasher-film kwam uit in hetzelfde jaar als ‘Friday the 13th’ en toentertijd sprak men; ‘dit gaat te ver’ Dit zat hem niet zo zeer in zijn bloederigheid (al was deze redelijk goed) maar meer in het concept. In het tijdperk waarin de drijfveren van een moordenaar even afwezig waren als hun dialoog, neemt Maniac je mee tussen de oren van maniak Frank Zito. Je volgt domweg deze seriemoordenaar met (heel Freudiaans) mama-problemen in nachtelijk New York op jacht naar vrouwen om ze vervolgens te scalperen. Geen mysterieuze gemaskerde moordenaar maar een op een vreemde manier sympathieke schizo, die eigenlijk niemand wil kwetsen. Dat concept zal later geperfectioneerd worden door films als Angst (1983) en Henry (1986) Natuurlijk, heeft de film ook zijn typische slasher-suspense-scènes van het willekeurige meisje dat rent en zich verbergt voor de moordenaar en dat eindigt in een bloederige moment. En die Tom Savini-special effecten zijn uiteraard zeer goed! Nu is het low-budget film en bezit het daardoor ook een paar mindere elementen. Zo gaan sommige dingen net iets te lang door en vond ik persoonlijk het einde niet echt geslaagd. Het kwam mij iets te makkelijk en redelijk dom over. Alsof je opeens in een zombieachtige film was belandt!

Deze jaren 80 Thriller / Horror film (een Slasher) vond ik behoorlijk tegenvallen omdat er nauwelijks spanning is en ook het verhaal is saai en weet nauwelijks te vermaken. In 2012 was er de remake met Elijah Wood en die vond ik persoonlijk veel beter (komt eigenlijk zelden voor dat een remake beter is). Deze "Maniac" kwam in 1980 samen uit met "Friday the 13th (1980)", maar waar "Friday the 13th" een soort sadisme met een grote grijns voorschotelt, is dit bij "Maniac" wel een ander verhaal.

Het draait in "Maniac" om de schizofrene Frank Zito (Joe Spinell), die door de straten van New York loopt op zoek naar, het liefst vrouwelijke, slachtoffers. Hij probeert de geest van zijn mishandelende, prostituee moeder van zich af te schudden en de jeugdtrauma’s aan te gaan door steeds het evenbeeld van zijn moeder te zoeken en bloederig te doden. Frank scalpeert zijn slachtoffers en drapeert deze over de vele modepoppen in zijn appartement.

Het verhaal opent gelijk met twee moorden op het strand (een verliefd dat daar bivakkeert) en het aantal slachtoffers welke Frank in deze film maakt loopt in totaal op naar zeven (o.a. een hoertje, een verpleegster en een fotomodel) en ééntje daarvan is horror icoon (m.b.t. de speciale effecten) Tom Savini in een piepkleine rol als "Disco Boy". Zodra hij de discotheek verlaat met een meisje, rijdt hij naar een rustige plaats bij een brug aan het water, waarbij ze achtervolgt worden door Frank. Als het stel gaat vrijen op de achterbank van de auto, kijkt Frank vanuit een autoraampje toe en als hij dan ontdekt wordt, schiet Frank met een jachtgeweer het hoofd van Tom Savini eraf (dat zie je dan op een fraaie manier exploderen), waarna hij ook het meisje doodschiet (dat wordt wel niet in beeld gebracht). Die hele scène duurt circa zes minuten en vond ik persoonlijk het hoogtepunt van deze film.

Het verhaal stelt weinig voor en heeft weinig diepgang en draait alleen om de schizofrene seriemoordenaar Frank (waarom Frank het doet wordt nergens echt duidelijk), die zijn vrouwelijke slachtoffers scalpeert (werd best realistisch in beeld gebracht). Hij refereert wel regelmatig naar zijn dode moeder Carmen Zito (vaak vlak voor of na een moord) en zegt dan o.a.:

"Mommy. I didn't wanna do it." en "Oh, Mommy."

Misschien heeft de hardcorepunkband "The Misfits" (met Glenn Danzig) wel hun fraaie nummer "Mommy, Can I Go Out and Kill Tonight ?" gebasseerd op deze film Op het einde hoor je ook eventjes de stem van zijn moeder, die Frank vroeger schijnbaar vaak strafte en ze zegt dan o.a. tegen hem:

"Frank, Mommy has to punish you. You've been a bad boy again."

En ook:

"You know, when Mommy tells you to hide in the closet. You have to do what Mommy tells you, or else you know what happens."

Het einde was sowieso best maf, want daarin zien we de moeder van Frank in een Carrie-achtige scène uit het graf komen als een zombie, waarbij ze Frank bij zijn hoofd grijpt en als Frank daarna weer gehavend naar zijn appartement gaat en op bed gaat liggen, komen zijn modepoppen (waar hij tijdens het verhaal ook tegen praat en hij slaapt er ook mee in bed) opeens tot leven, stellen dan zijn vermoorde vrouwelijke slachtoffers voor die wraak nemen, en wordt hij op een grove manier gedood, waarbij ze o.a. een mes / dolk in zijn buik steken, een arm eraf hakken en zijn hoofd eraf trekken.

Dit verbeeld Frank zich natuurlijk (hij is immers een schizofreen), want in de laatste paar minuten zien we opeens en voor het eerst de politie (die ingeschakeld is geworden door het enige slachtoffer welke weet te ontkomen aan Frank) voorbij komen die naar zijn appartement rijden en eenmaal aangekomen daar vinden ze Frank dood op bed liggen en heeft hij zich schijnbaar zelf doodgestoken. Maar omdat het een jaren 80 Thriller / Horror film is en die meestal slecht eindigen (of beter gezegd, eindigen meestal met een open einde), zien we zodra de politie weer vertrekt Frank zijn ogen openen, waarna de film na circa 85 minuten is afgelopen. Een vervolg is er echter nooit gekomen, maar wel dus de betere remake.

Hoofdrolspeler Joe Spinell speelde de rol van schizofrene, zweterige, pokdalige, "crazy eyes" en vadsige Frank Zito best goed, maar echt overtuigend (o.a. zijn "kills") en angstaanjagend vond ik hem zeker niet en dat vond fotografe Anna D'Antoni (gespeeld door de mooie Caroline Munro) ook, die in een park een foto van Frank maakt (op het moment dat Frank een meisje op een fiets vermanend toespreekt) en die min of meer verliefd op hem wordt. Ze gaan ook met elkaar eten in een restaurant en bezoeken samen het kerkhof waar de moeder van Frank ligt begraven. Daar draait Frank door en weet Anna D'Antoni te ontkomen (slaat Frank ook nog met een schop) als hij haar wilt vermoorden.

Omdat het om een jaren 80 film ging had ik eigenlijk verwacht haar naakt te zien, maar dat is helaas niet het geval. De enige naaktheid die je in deze film ziet komt van modepoppen en van Abigail Clayton (in de rol van fotomodel Rita die een vriendin is van Anna D'Antoni) en dat als ze zich omkleedt (dan zie je haar kleine borstjes) in haar appartement en in bad gaat (dan zie je haar eventjes volledig naakt). Dus qua naaktheid viel deze film ook tegen en dat is normaal gesproken ruim vertegenwoordigd in jaren 80 Horror films.

Behalve realistische effecten (zoals het scalperen), heeft de film een bedompte, zuur zweterige sfeer die op je keel slaat en smaakt naar geronnen bloed. De film is claustrofobisch en relativeert de bloederige wandaden nergens. Slashers zijn over het algemeen leuke films om naar te kijken, maar dat kan van "Maniac" helaas niet gezegd worden.

Best OK, vooral de scène in de metro-WC was spannend (al was het spiegel-cliché geen geweldige afsluiting van die scène), en Spinell zag er wel uit als een gestoorde seriemoordenaar met een mama-complex. Helaas wordt aan het eind het nodige verpest met die hallucinaties, waarbij niet-passende horrorelementen worden toegevoegd die vooral bedoeld lijken de make-up artist zijn kunsten te laten vertonen. Het low budget zag je er wel van af maar dat stoorde niet- alleen dat je op het "verlaten" metrostation allerlei forenzen op een aanliggend perron zag staan was even een huh? moment.

Joe Spinell schittert als moordzuchtige maniak. Eentje die verschillende gezichten kan opzetten. Een ongemakkelijke zit omdat de verwachte balans cop-bandit hier volledig ontbreekt. Als kijker ben je overgeleverd aan de hersenspinsels van een zieke persoon die een reeks vrouwen opruimt. Hij komt zeer raar over dus dat is eigenlijk best realistisch gedaan. De opening is sterk: de nachtmerrie van de psychopaat die badend in het zweet wakker wordt. En dat is ook een voorafspiegeling waarrond de verhaallijn draait. De innerlijke strijd van Spinell die toch telkens weer uitdraait op een bloedbad. Twee scenes die er voor mij bovenuit steken is de wurgscene die maar blijft duren en de scene in de metro. Dat laatste is een prachtig staaltje suspense. Al is prachtig misschien niet het woord dat je bij deze exploitation movie moet gebruiken. Spinell ziet er mottig uit in zijn rol, en de hele film straalt een ultramarginale sfeer uit. Tom Savini was als make-up man een echte ster in de horrorscene van de jaren ‘80 en levert ook hier weer klassewerk af. NIet onbegrijpelijk dat deze gruwelfilm een moeilijke bioscooprelease heeft gekend. Een slasher classic uit the golden age die in dit geval opvalt door het aanhoudende perspectief van de moordenaar. De moordenaar is ook gewoon zielig als zwaar zieke mens. Qua sfeer schippert de film toch ergens tussen exploitation en de psychologische toer.

Eindelijk het originele gezien want de remake Maniac (Film, 2012) is wel al eens gepasseerd. Om te beginnen zijn de hoge verwachtingen niet helemaal ingelost want de remake is gewoon beter qua verhaal en de POV beelden vanuit de seriemoordenaar die toch een toegevoegde waarde geven. Deze film heeft eigenlijk geen verhaal en is gewoon een opeenstapeling van kills van een seriemoordenaar die we de hele film volgen. Hij is het centrale punt die de kijker constant kan volgen in zijn doen en laten. Zo krijgen we een beeld van zijn zieke geest en de momenten waar hij volledig zijn eigen niet meer in bedwang kan houden. De verzameling van de etalage poppen met de scalps van de slachtoffers is daar een voorbeeld van. Het hoofdpersonage wordt wel uitstekend neergezet door Joe Spinell en qua gore zit je goed. Er zitten genoeg toffe bloederige kills in de film, maar vooral een paar spannende scènes zoals de achtervolging in de metro en de zeer lange aanhoudende verstikking van het hoertje. Het slot wordt op een rare manier uitgewerkt zoals eerst de scène bij het graf van zijn moeder en daarna de volledige ontsporing in zijn hoofd waar de politie hem al of niet dood vindt in zijn woning. Beetje onbevredigend einde. The Last Horror Film kwam iets later uit met dezelfde hoofdpersonages Joe Spinell en Caroline Munro die zeker niet minder is als deze cultfilm. Daar had je ook wat meer verhaal en meer kijk op andere personages zoals zijn moeder en zijn slachtoffers. De film had ook een veel betere uitwerking naar het einde toe. Conclusie : een cultfilm waarbij de verwachtingen zeker hoger lagen, maar door de gore en het enge beeld van een zieke geest maakt dat deze film een nare ervaring is voor de kijker. 7/10

Maar eens in de herziening gegooid nadat ik de 88 films Bluray (inclusief iconische poster) had aangeschaft. 1 van de extra's zijn nieuwsspotjes uit de jaren 80 uit de USA die de controverse van de zojuist gereleasede Maniac behandelen.

Die controverse is ergens begrijpelijk. Maniac is geen lollig 80's slasher entertainment. Het is een vrij lugubere blik in het leven van een schizofrene seriemoordenaar. 80's New York wordt weer lekker gritty op je scherm vertoond en Joe Spinell is perfect op dreef als maniak.

De gore, verzorgd door Tom Savini die tevens een klein rolletje heeft tijdens de meest iconische kill, is prima in orde en gaat tegen het einde nog even lekker over de top. Ik blijf ook bij herziening van mening dat het vanaf het bezoek aan de fotografe een stuk minder wordt, maar de speelduur is gelukkig niet lang en dus verveelt het nooit.

Blijft een gritty klassiekertje.

In Kino was de film eenmalig op 35mm te zien. Het was de prive kopie van William Lustig himself die ook nog een klein filmpje had opgenomen met wat anekdotes over de film en over Joe Spinell die de hoofdrol op zich nam en de film ook mede schreef. En hij bedankte ook de maker van de iconische poster. Dat was gewoon een medewerken van de distributeur en Lustig had de beste man nooit ontmoet. Maar hij wist dat die poster hem veel geld had opgeleverd. Ook hadden de mensen van Kino een filmpje gemaakt met de bizarre hoeveelheid aan kliene rolletjes en cameo's die Spinell had in vaak zeer beroemde films. The Godfather en Taxi Driver bijvoorbeeld.

De film profiteert hevig van een imponerende rol van Spinell. Een bijzonder goede set decoratie waardoor het appartement van Frank Zito erg creepy is. En een verlopen beeld van New York. Minder sterk zijn andere kanten van de film zoals de verklaring die de film zoekt in een nogal simplistisch en stompzinnig moedercomplex. Met het idee zou je na een film die nog eens bijna 20 jaar ouder is als deze niet meer weg moeten kunnen komen. En dan te bedenken dat alle moedercomplexen bij dit soort figuren in films eigenlijk verwijzen naar Ed Gein, één seriemoordenaar die inderdaad een bizar moedercomplex had. Op basis van films zou je denken dat dat veel gewoner is. Lustig had het over zijn inspiratiebronnen. Dat waren onder anderen Argento, Bava en Polanski. Ik moet wel zeggen dat Lustig, hoewel deze film zeker goede kanten heeft het niveau en gevoel voor stijl dat dat drietal heeft toch echt wel mist. Al was het einde waarin we even in het hoofd van Frank kruipen en met zijn blik kijken echt wel sterk.