Sophie Scholl - Die Letzten Tage (2005)

De film heeft me zwaar aangegrepen en het afscheid van haar ouders is één van de meest emotionele momenten die ik ooit in een film heb gezien.
De film is behoorlijk spannend, vooral in het begin, wanneer ze samen met haar broer de papieren op de campus verspreidt. De rollen worden erg goed gespeeld, en vooral André Hennicke als rechter Freisler laat een bijzonder staaltje acteerwerk zien. Wat een griezelige gelijkenis met de echte "razende Roland". Karikaturaal was het geenszins. Die man was zo gestoord als Hitler zelf. zie en luister.
Zeer indrukwekkend, de acteurs, de soundtrack, maar toch vooral het verhaal zelf. 5* en een plekje in mijn top 10.

Dit is echt de saaiste film die ik ooit gezien heb!!!!!

Hoe kan die zo goed gerangt zijn !?!

Ik heb gwn geen enkel sterk stuk gezien. Er is denk ik zelfs geen enkele scene in openlucht !!!

ik vond dit echt een ongeloofelijk saaie film, kvind het heel raar dat deze film zo hoog staat, normaal gezien vind ik dit soort films goed maar deze film kon mij totaal niet boeien, er zit geen spanning in en ik vond het al helemaal niet emotioneel, 1.5* , meer krijgt ie voorlopig nog niet

Een film die weer een andere kant van de oorolg laat zien. In deze film zitten enkele goede stukken:

-Het schijnproces: Er staat me nog iets van bij, dat het Hooggerechtshof alle filmmateriaal heeft willen verranden over deze processen.
-Na het afscheid van haar familie: Ze ziet Mohr met tranen in haar ogen en zegt: 'Ik heb afscheid van mijn familie genomen! U begrijpt het wel". Ze wou aan Mohr laten zien dat ze niet huilde van verdriet en spijt, maar dat ze huilde om het nooit meer weerzien van haar ouders.
-Het zwarte beeld na haar onthoofding! Ik verwachte direct de aftiteling van de film, maar ging verder met de twee andere onthoofdingen.

Zeker een 4 waard!

Sterke film,

Zoals het een Duitse film betaamt vooral oerdegelijk. Jongeren die hun lot moedwillig dragen zonder overvallen te worden door een hoop oversentimentele nonsens. Zo `n moment waarop broer en zus hun ouders nog een laatste keer mogen zien staat in het teken van het genieten van elkaar i.p.v. frustraties te uiten over het onrechtvaardige systeem. Dat ze het niet eens zijn met de gang van zaken valt immers wel van hun gezicht af te lezen. Mooie gedachte ook dat de vrienden uiteindelijk nog even samenkomen en tevreden constateren dat zij toch maar mooi wat bewerkstelligd hebben. Hoe wreed hun uiteindelijke lot ook mogen zijn.

Sterke cteerprestaties van vooral Julia Jentsch die mij helemaal meesleepte in deze film. Prachtig hoe zij aanknopingspunten bleef zoeken en door bleef vechten voor gerechtvaardigheid. Ondertussen kreeg ook zij het steeds moeilijker, een shot van de buitenlucht gaf haar dan weer de moed om verder te gaan. Mooi gevisualiseerd. Verder wat karig qua cinematografie. De muziek was verder ook allesbehalve subtiel. Een film die veel te danken heeft aan zijn sterke, meeslepende verhaal. Of ik de film nog eens wil zien valt te betwijfelen. Vandaar een dikke 3,5*

Niet echt een boeiende film, had meer verwacht en ja, wat een domme acties om dan nog de papiertjes wegtegooien van die rand of dat ze overal evengrote stapeltjes moeten leggen.
Ik zou alles gewoon ergens gegooid hebben en snel weggaan!!!
De film is niet echt goed, ik geef het een 2

Stelde niet veel voor als film. Het enige stuk wat ik best aardig vond was toen ze terecht stonden bij rechter Freisler. De film was niet boeiend en ook niet spannend.

Spannend was het niet, maar boeiend zeker wel!

De rechtzaken onder het nazi-regime waren schijnvoorstellingen alsmede ook de advocaten van de beschuldigden.

Sterk en zeer ingetogen gespeeld door Jentsch!

Mee eens, maar Gerald Alexander Held steelt de show wat mij betreft.

Morgenavond om 20.15 uur op ARD. Film is, evt. met Duitse ondertiteling (teletekst), prima te volgen.

Als je goed Duits kan, want er wordt nogal veel in gesproken.

zojuist de film gezien. Spannend was hij niet, we weten immers al hoe het afloopt. Het script is al 65 jaar bekend.

De sfeer van de film vond ik bijzonder goed getroffen, het acteerspel was zonder meer bevredigend, ook al had de acteur die de rol van nazirechter Freisler speelde, wel wat meer passie in zijn geschreeuw kunnen leggen. Zo schijnt Freisler werkelijk geweest te zijn.

Goed van die duitsers, dat ze deze geschiedenis vast hebben gelegd zonder overdreven opsmuk, en -naar men zegt- historisch helemaal verantwoord. Iets om op scholen te gebruiken.

Goed ook dat ze dat niet aan hollywood hebben overgelaten.

Juist het duits als taal heeft mij ademlos laten kijken en luisteren. Okay, zonder ondertitels pak je misschien niet alles mee, maar het geeft je wel de gelegenheid om ook visueel helemaal in de film op te gaan.

3,5

Meesterlijke verfilming van het tragische verhaal van de dappere Sophie Scholl.

Door de titel weet je al hoe het eindigd maar dat maakt de film niet minder krachtig.

Julia Jentsch vertolkt de rol van Sophie Scholl meesterlijk en de rest is ook zeer goed zoals de man (Gestapo-officier) die haar moet ondervragen.

Heil Sophie Scholl !!!

vorig jaar heb ik deze een keer moeten kijken. ondanks een 4.7 vond ik het toch wel een aardige film

"Als hun", is dat typisch Nederlands?

Ik schaam me diep voor mijn jaarlaag. 5 gymnasium nota bene gaat keihard zitten lachen bij de eindscene. Het grootste deel althans. Ik zelf stond het er ook van te kijken maar onze Duitse docent liep woest weg nadat hij ons had uitgescholden voor 'stelletje klootzakken', en ik gaf hem nog gelijk ook. In ieder geval sterke acteer prestaties (vooral de rechter) maar verder is het verhaal ietwat saaitjes.

Hel beklemmende sfeer heerst over heel deze film, maar dat maakt hem juist zo sterk.

Prima verhaal, héél realistisch, oorlog is waanzin, maar die Gestapo's waren toch ontzettende criminelen, màn, wat kan de mensheid soms erg dwalen!

Besluit; hele goede film, ik kan moeilijk zeggen "mooie" film, want mooi is dit niet, het is echt gewoon erg beklemmend.

****1/2

Dit was een reactie op een post van Wo2freak, die zijn post achteraf heeft verwijderd.

Hij had het steeds over "als hun dit doen".

Erg goede film die helaas wat onderuit wordt gehaald door een paar personages die te cartoonesk overkomen(Lohner, herr Klein(de advocaat), de rechter en de gevangenis priester.)

Onbedoeld zijn ze een soort van comic relief wat het realisme van de film ondermeint. Wat erg jammer is omdat vooral het spel tussen Julia Jentsch(Sophie) en Gerald Alexander Held(Mohr) werkelijk magistraal is. De intensiteit tussen die 2 is fantasitisch.

Kleine 4* voor deze film. Het hadden er meer geweest als als de bovengenoemde personages wat meer inhoud en geloofwaardigheid hadden gehad.

EDIT: net een filmpje gezien van die echte rechter.. Ik trek mijn kritiek over hem in. Wat een nut....

Ik hoef niet te reageren op Nephilim's opmerking die de rechter in eerste instantie cartoonesk vond.

Hij trok zijn krtiek in na het zien van een filmpje over de echte rechter.

Vind ik sterk.

Als anderen ook "de echte willen zien. Op Youtube een serie van 4 of 5 reportages van ongeveer 10 min per aflevering.

De eerste : http://nl.youtube.com/watch?v=UQaP5aLVig8

Triestige tijd, waar veel mensen gestorven zijn voor niets. Wat was een mensenleven waard? Die mensen, die in het verzet zaten waren ontzettend moedig. Mijn hoed af voor hun. Respect

Indrukwekkende film. Wat een lugubere tijd. De beste scènes :
die oorlogsrechtbank : wat een gekke rechter : hij leek wel de duivel in het rood gekleed.
Volgens een andere gebruiker werd ze blijkbaar zelfs nog gemarteld, hopelijk maken we dit niet meer mee.

Indrukwekkende film met zeer sterke acteerprestaties. Helaas duurt het verhoor met de eerste officier (?) iets te lang imo.

3,5*

Een zeer indrukwekkende film. Julia Jentsch speelt meer dan overtuigend. Netzoals Hannibal (050108) raakte ik geëmotioneerd, tot tranen toe. De laatste keer dat dat gebeurde (tijdens het filmkijken) kan ik me niet heugen.

Gelijk bij aanvang van de film moet de kijker alert zijn, het verhaal start in hoog tempo. Er wordt zeer weinig uitgelegd, wat geen enkel negatief effect heeft op het kunnen volgen van de ontwikkelingen.

Veel films waaieren breed uit, van verhaallijn naar verhaallijn. Niet deze. De film focust puur op het handelen en denkbeelden van Sophie, wat hem zeer krachtig maakt.

Het uitwisselen van argumenten tussen nazi-rechercheur Robert Mohr en Sophie Scholl vind ik een groots hoogtepunt.

Erg boeiende en goede gemaakte film, die grotendeels uit dialogen bestaat.

Deze zijn af en toe heel aardig, en bij zo'n soort film zijn de acteerprestaties natuurlijk erg belangrijk. Geen rol wordt slecht gespeeld, en de twee grootste zelfs erg goed. Vooral Julia Jentsch wist me zeer te overtuigen met haar vertolking van de titelrol. Ze speelt heel goed een sterke jonge vrouw. Haar angst en vastberadenheid komen sterk over en de emotionele scènes worden niet te overdreven gespeeld.

Toch is de film wel een beetje sentimenteel en makkelijk af en toe, maar toch ook wel even zo vaak ontroerend en indrukwekkend.

Omdat de film zo van de dialogen aan elkaar hangt en er weinig muziek in zit en weinig wisselingen van locaties zou je misschien denken dat het een slome film is die niet echt lekker wegkijkt, maar het tegendeel is waar. Die bijna twee uur vond ik echt voorbij vliegen eigenlijk.

Aardig en degelijk zijn woorden die als eerste bij mij opkomen. Net als een film als Der Untergang, richt deze film zich vooral op de emotie van de kijker. Op het filmgebied is het allemaal vrij matig. Omdat de film mij ook niet op emotioneel gebied veel kon boeien, had ik na afloop vooral een gevoel alsof ik naar goede geschiedenisfilm heb gekeken, niets meer en niets minder.

Het was een waanzinnige tijd. Leden van Die Weisse Rose en alle andere verzetsstrijders tegen het nazi regime waren zeer moedig. Want het regime was onmenselijk en medogenloos.

Ik vond de film echt zeer goed, heel geloofwaardig en zonder vals sentiment. Net als in de film Der Untergang is ook hier getracht alles zo waarheidsgetrouw neer te zetten. Ik had zowel na de film der Untergang als na Sophie Scholl een documentaire gezien met werkelijke beelden uit die tijd. De gelijkenis van de realiteit met beide films is treffend. Petje af voor de regisseurs en de acteurs in deze films.

Meeslepend! Ik had voor ik de film zag en ook voor mijn moeder 'm kocht al wel gelezen over Sophie en Die Weisse Rose. Ik wist eigenlijk ook al wat er zou gebeuren. En als je dat alles al weet, heb je wel een film nodig die de boel een beetje geloofwaardig overbrengt en die je een beetje meeneemt.

Als mensen deze film niks vinden, hebben ze waarschijnlijk de hoop gehad een boel veldslagen te zien, daar de film natuurlijk gaat over de Tweede Wereldoorlog. Maar er was ook het politieke deel aan de oorlog. Zelfs geweldloze acties zoals die van Die Weisse Rose werden gewelddadig de kop ingedrukt.

Als ik de film zie, zie ik de jonge levens van mensen die zoveel meer hadden kunnen zijn en doen, maar die vroegtijdig beëindigd werden omdat ze stierven voor hun idealen. Natuurlijk is dat sowieso erg, als je terecht wordt gesteld terwijl je eigenlijk heldhaftig bent en doet wat vele anderen zouden willen maar niet durven, maar zo'n leeftijd; Sophie stierf op mijn huidige leeftijd! Dan komt het allemaal nog iets dichterbij, ook al is get (in tijd) allemaal zo ver weg. Wat me ook erg aangreep was de partijdigheid van de rechtszaak. Dat zou me niet hebben mogen verbazen, maar ik had er effe geen rekening mee gehouden. En zo fel en kwaadaardig alshij reageerde! Had ik ook niet verwacht. Het was geen proces, slechts een formaliteit. De zaak deed me eigenlijk een beetje denken aan die van George Stinney.

Aan het einde van de film, het afscheid van de ouders en dat van haar vrienden, greep me zo aan, dat ik er tranen van in m'n ogen kreeg.

Prachtige film.