Sophie Scholl - Die Letzten Tage (2005)

Heb hier nu veel gelezen dat veel users het jammer vinden dat de film geen achtergrond info biedt betreft Sophie Scholl. Laat dat nu juist een pluspunt wezen. In plaats van dan een 'epische' film te krijgen krijgen we hier een zeer krachtige en daardoor kort lijkende film over een bijzonder moment tijdens WO II.

Deze film heeft visueel weinig te bieden en wordt heel af en toe een beetje sentimenteel en moralistisch (hoewel het zeer miniem was hoor, niet echt storend) maar we krijgen toch een tour de force qua tempo en acteerwerk dat ik al een tijd niet meer zie!

Wat een overweldigende rollen van de hoofdrolspelers en dan natuurlijk met name Jentsch.

Ik heb mn ogen 2 uur lang niet van het scherm kunnen houden.

Wat een dialogen ook tussen Jentsch en haar tegenhangers. We worden heen en weer geslingerd tussen ideologieen waarbij de regisseur natuurlijk voor de oppositie kant kiest. Anders hadden we hier een Nazi propaganda film gehad Zou weleens willen zien hoe zoiets zou uitpakken.

Met name het acteerwerk, hier en daar leuke soundtrack, versterkt door het zware onderwerp (WO II films maken altijd wel indruk op me) en het lekkere einde maakt van Sophie Scholl toch wel een topper.

Ik leun tegen de 4,5* ster aan maar hou het toch op 4*.

Een type film waar ik erg van houd, mits goed uitgevoerd natuurlijk: een historische achtergrond (al dan niet waargebeurd) en meer als een registratie gefilmd. Geen visuele opsmuk want dat heeft de film ook helemaal niet nodig.

Vooral de derde akte vond ik heel erg indrukwekkend. Je zou bijna denken dat er flink met karikaturen gegooid is maar dit is niet het geval. De 'processen' gingen echt zo. Een verdachte stond er maar naar de tirades van de rechter te luisteren en had totaal niets in te brengen. Deze scene deed me denken aan de film Lenny waar je precies hetzelfde machteloze gevoel krijgt als de hoofdpersonen.

Een film als deze is natuurlijk wel nergens zonder goede acteurs en gelukkig hebben ze die gevonden voor deze film. Julia Jentsch overtuigt in de titelrol en de andere acteurs doen daar niet voor onder. Gerald Alexander Held speelt zijn rol ook heel erg goed, op het eerste gezicht een overtuigd nazi maar dat blijk toch niet helemaal te kloppen.

Enige nadeel is de muziek, die soms wat te nadrukkelijk aanwezig was. Dit weerhoudt mij er niet van een dikke 4,5* te geven aan deze indrukwekkende film.

Ik vind dat de waarderingen voor deze film toch wel bijzonder hoog zijn hoor (niet alleen hier overigens). Het is zeker wel een goede film, die absoluut een interessant gegeven heeft en goed gespeeld wordt, maar ja, het bood niet zoveel nieuws of zo...ik weet niet... ik had een beetje het idee dat ik naar een tv-film zat te kijken.

Ik vermoed dat dit er inderdaad iets mee te maken heeft. Nooit werd ik echt in de film gezogen en ondanks enkele krachtige scenes kabbelde het wat teveel voort naar het onvermijdelijke einde.

Best indrukwekkende film met een interessant verhaal dat gelukkig bijna geen moment weet te vervelen. Vooral de gesprekken tussen Sophie en officier Mohr zijn boeiend en ook het proces met de schreeuwende Duitse rechter was erg sterk. Er komt dan ook erg overtuigend acteerwerk voorbij. Nergens echt een meesterwerk, maar het was vakkundig gemaakt, dat sowieso.

3,5 sterren.

Mooie, vakkundige, ijzersterk geacteerde film. Vooral de scenes tussen Sophie en rechercheur Mohr zijn indrukwekkend. Hoogtepunt vond ik een van hun laatste scenes waarin Mohr's sympathie voor Sophie zichtbaar wordt en hij probeert te achterhalen waarom dit meisje toch zo'n 'merkwaardig' wereldbeeld heeft. Mohrs eigen wereldbeeld lijkt hierin toch ook aan het wankelen te worden gebracht. Klinkt nu misschien wat te goedkoop, maar doordat het zo sterk geacteerd is, vond ik het erg mooi.

Maar als geheel wel iets te recht-toe-recht-aan en te weinig nieuwe inzichten verschaffend om een echte topper te zijn, voor mij.

Hij viel me wat tegen.

Ik heb lang geaarzeld om m te gaan kijken, maar nu toch maar even in weekpakketje meegenomen.

Om positief te beginnen; uitstekende acteerprestaties van Julia Jentsch en die gestapo verhoorder. Grappig trouwens dat strikje van die man.

Jammer dat de film me nergens weet te verrassen. Natuurlijk voorkom je bij zo'n verhaal niet dat het wat voorspelbaar is, maar het plot vind ik te degelijk. Eigenlijk is alles in de film degelijk; saaie Duitse grundlichkeit. Weinig filmisch ook. Je zit vooral twee uur lang naar de grote neus van Jentsch te kijken.

Pas tegen het einde komt de mooie muziek terug die je in het begin ook hoorde. Er was vast meer muziek, maar die is me iig niet opgevallen.

Ik vond het psychologische spel ook wel tegen vallen, Sophie zit vooral langdurig heel slim lastige vragen te omzeilen.

3 sterren

Sterke film. Jentsch, die we al eerder een puike prestatie zagen leveren in Die Fetten Jahre Sind Forbei, acteert opnieuw erg sterk. Vooral het psychologische steekspel tijdens de ondervragingen waren erg spannend.
Jammer wel dat het proces zelf nogal karikaturaal aandeed. Of het echt zo is gebeurd of niet doet er niet zo veel toe; ik geloofde het in ieder geval niet.
Gelukkig wordt dit grotendeels wel weer goed gemaakt, door de prachtige laatste scène. De laatste sigaret, plus de guillotine scène waren erg indrukwekkend, mede doordat hij bijna grotendeels alleen auditief verteld wordt).

Jammer dus van het procesgedeelte; het enige minpunt in een bijna vlekkeloze film.

4,5*

De film heeft me zwaar aangegrepen en het afscheid van haar ouders is één van de meest emotionele momenten die ik ooit in een film heb gezien.
De film is behoorlijk spannend, vooral in het begin, wanneer ze samen met haar broer de papieren op de campus verspreidt. De rollen worden erg goed gespeeld, en vooral André Hennicke als rechter Freisler laat een bijzonder staaltje acteerwerk zien. Wat een griezelige gelijkenis met de echte "razende Roland". Karikaturaal was het geenszins. Die man was zo gestoord als Hitler zelf. zie en luister.
Zeer indrukwekkend, de acteurs, de soundtrack, maar toch vooral het verhaal zelf. 5* en een plekje in mijn top 10.

Sterke film,

Zoals het een Duitse film betaamt vooral oerdegelijk. Jongeren die hun lot moedwillig dragen zonder overvallen te worden door een hoop oversentimentele nonsens. Zo `n moment waarop broer en zus hun ouders nog een laatste keer mogen zien staat in het teken van het genieten van elkaar i.p.v. frustraties te uiten over het onrechtvaardige systeem. Dat ze het niet eens zijn met de gang van zaken valt immers wel van hun gezicht af te lezen. Mooie gedachte ook dat de vrienden uiteindelijk nog even samenkomen en tevreden constateren dat zij toch maar mooi wat bewerkstelligd hebben. Hoe wreed hun uiteindelijke lot ook mogen zijn.

Sterke cteerprestaties van vooral Julia Jentsch die mij helemaal meesleepte in deze film. Prachtig hoe zij aanknopingspunten bleef zoeken en door bleef vechten voor gerechtvaardigheid. Ondertussen kreeg ook zij het steeds moeilijker, een shot van de buitenlucht gaf haar dan weer de moed om verder te gaan. Mooi gevisualiseerd. Verder wat karig qua cinematografie. De muziek was verder ook allesbehalve subtiel. Een film die veel te danken heeft aan zijn sterke, meeslepende verhaal. Of ik de film nog eens wil zien valt te betwijfelen. Vandaar een dikke 3,5*

Stelde niet veel voor als film. Het enige stuk wat ik best aardig vond was toen ze terecht stonden bij rechter Freisler. De film was niet boeiend en ook niet spannend.

Meeslepend! Ik had voor ik de film zag en ook voor mijn moeder 'm kocht al wel gelezen over Sophie en Die Weisse Rose. Ik wist eigenlijk ook al wat er zou gebeuren. En als je dat alles al weet, heb je wel een film nodig die de boel een beetje geloofwaardig overbrengt en die je een beetje meeneemt.

Als mensen deze film niks vinden, hebben ze waarschijnlijk de hoop gehad een boel veldslagen te zien, daar de film natuurlijk gaat over de Tweede Wereldoorlog. Maar er was ook het politieke deel aan de oorlog. Zelfs geweldloze acties zoals die van Die Weisse Rose werden gewelddadig de kop ingedrukt.

Als ik de film zie, zie ik de jonge levens van mensen die zoveel meer hadden kunnen zijn en doen, maar die vroegtijdig beëindigd werden omdat ze stierven voor hun idealen. Natuurlijk is dat sowieso erg, als je terecht wordt gesteld terwijl je eigenlijk heldhaftig bent en doet wat vele anderen zouden willen maar niet durven, maar zo'n leeftijd; Sophie stierf op mijn huidige leeftijd! Dan komt het allemaal nog iets dichterbij, ook al is get (in tijd) allemaal zo ver weg. Wat me ook erg aangreep was de partijdigheid van de rechtszaak. Dat zou me niet hebben mogen verbazen, maar ik had er effe geen rekening mee gehouden. En zo fel en kwaadaardig alshij reageerde! Had ik ook niet verwacht. Het was geen proces, slechts een formaliteit. De zaak deed me eigenlijk een beetje denken aan die van George Stinney.

Aan het einde van de film, het afscheid van de ouders en dat van haar vrienden, greep me zo aan, dat ik er tranen van in m'n ogen kreeg.

Prachtige film.

Sterk oorlogsdrama, dat echter deels genekt wordt door een aantal te karikaturale bijrol-personages (de conciërge, Sophie's advocaat en de rechter). Deze doen afbreuk aan de oprechtheid en soberheid die de rest van de film uitstraalt.

Voor mij de 2e ziening van Sophie Scholl - Die Letzten Tage.

(Dit was ongeveer een jaar geleden de eerste recensie en eerste bericht dat ik postte op MM. Nu dus herzien op ned2: de cirkel is rond .)

Na 1e ziening vond ik het volgende:

Het tempo vind ik niet (meer) hoog genoeg. Ik merkte dat ik hoge verwachtingen had van deze herziening, die (bij lange na) niet zijn ingelost. Het bekende: "Was dit het nu..."

Nog steeds is voor mij het naar ik meen derde onderhoud tussen Mohr en Scholl het hoogtepunt van de film. Toch heeft dit ook aan kracht ingeboet (in vergelijking met mijn geheugen dan toch).

Waar ik eerst het sterk geconcentreerde verhaal als één van de grootste verworvenheden van de film zag, vind ik dit aspect nu juist een zwakte.

Het is gewoon niet genoeg.

Deze film heeft als onderwerp een belangrijk feit in de 2e wereldoorlog, namelijk een van de krachtigste, meest tot de verbeelding sprekende gebeurtenissen binnen het (zo goed als non-existente) Duitse verzet tegen Hitler.

Dit is voor mij te eng. Wanneer ik geconfronteerd wordt met dit heftige onderwerp, wil ik niet dat dit soort gebeurtenissen op zichzelf staand getoond worden, ik wil ze zien in breder verband.

Nogmaals, voor mij heeft deze film haar onderwerp te nauw opgevat. Om deze reden roept zij bij mij, een apart, niet al te prettig bijgevoel op.

Wat niet wegneemt dat de f een niet te ontkennen kwaliteit bezit.

Ik ga één ster omlaag.

Ik vond het een erg aangrijpend portret van enkele jonge idealisten die zich verzetten tegen de grootsheidswaanzin van Nazi Duitsland, zoals zovelen er in die tijd tegen waren maar stilltjes zwegen op risico hetzelfde lot te ondergaan als Sophie...

8/10.

Een ijzersterke film die je MOET gezien hebben

Filmsite : http://www.sophieschollmovi...

Of voor diegenen die vlotjes overweg kunnen met Duits:

Duitse Filmsite : http://www.sophiescholl-der...

Dit keer toch een ijzersterke WO II film zonder frontscenes. Maar wel hele sterke discussiescene's en een heel aangrijpend verhaal en samenloop. Ik vond de rol van Sophie Scholl en haar broer echt ijzersterk, en het komt pas helemaal los als Sophie bijna de hele film door moet opbiechten bij zo'n soort handlanger van Hitlers ideeen. Ze word samen met haar broer opgepakt omdat ze alle geheimen over Hitler verspreid op school en vanaf dat moment draait de film grotendeels om angstzweetbarende discussie's en gevangenschap en uiteindelijk... executie. Maar wat toch echt het mooiste is is dat Scholl echt hele goede argumenten gebruikt over dat Hitler voor geen meter spoort, en dat tegen Nazi-figuren en de Nazi-rechter. Erg ijzingwekking. Niks overdreven melodrama of overtollige spanning, maar wel een puur straaltje realisme. "de laatste sigaret-scene" was echt aangrijpend.

Ja, erg aangrijpende film en toch weer iets anders.

4,5*

Het verzet tegen het duivels regime van Hitler en trawanten was van binnenuit niet groot. Sophie Scholl behoorde tot een zeldzame groep van Duitsers die enige weerstand durfde te bieden. Deze oproep tot fatsoen, rechtvaardigheid en vrijheid werd zwaar bestraft. Deze film laat de waanzin daarvan inzien en Julia Jentsch zet Sophie op overtuigende wijze neer.

IJzersterk film over Duits verzet tijdens de tweede wereldoorlog. Een groot deel van de film bestaat uit de verhoren tussen de aanklager en aangeklaagde. Naarmate deze gesprekken vorderen, worden ze steeds intressanter. Ook de scenes in de rechtbank zijn erg sterk, waarbij de rechter bijna erger is dan Hitler zelf.

Geen grote gebaren, maar daardoor niet minder aangrijpend. Zo ook het acteerwerk van Julia Jentsch in de titelrol.

Dit was zo'n pareltje, alweer een oorlogsfilm/drama die me wel kan bekoren.

Het verhaal boeide van begin tot einde, mede door de uitstekende acteerprestatie van de hoofdrolspeelster.

De film kwam erg overtuigend over en 'k vond het een aanrader.

Dik in orde! Het Nazi regime bekeken niet vanuit oorlogsperspectief maar door de ogen van het verzet binnenin. Het politionele en juridische staatsapparaat was geen haar beter dan het militair apparaat. Hitler zag de vijand overal en zelfs denken tegen het regime was verboden.

Waar het eerste deel redelijk procedureel overkwam tot de bekentenis zorgt de tweede akte voor een boeiend ideologisch gesprek tussen Scholl, die handelt vanuit haar geweten en politie-inspecteur Mohr, die slaafs de Führer volgt. Voor mij een sterke scène, want volgens mij heeft Scholl hem toch een heel klein beetje de ogen geopend voor de realiteit. De derde akte is een schaamtelijk showproces tegenover een overtuigde Nazi-magistraat Roland Freisler. Geen schijn van kans hadden ze... Allemaal erg goed en soms ijzingwekkend geacteerd, sterke dialoog en een beeld over hoe gerechtigheid eruit zag bij de Nazi's. Hoe triest is het om een maatschappij op die manier een 21-jarig jong meisje om te zien brengen .

Opmerkelijk dat in het slotinterview van Der Untergang (2004) met de voormalige secretaresse van Hitler verwezen wordt naar een gedenksteen voor Sophie Scholl. Toen ze die steen ná de oorlog bij toeval tegenkwam, besefte deze secretaresse pas dat leeftijdgenoten andere keuzes hadden gemaakt tijdens de oorlog.

Naar aanleiding van dat interview heb ik meteen na afloop van mijn zoveelste herziening van Der Untergang ook deze film opnieuw bekeken en mijn stem verhoogd naar 4,5*, al was het alleen maar als postuum eerbetoon voor de moed van Sophie Scholl. Ik ben bovendien diep onder de indruk van de wijze waarop Julia Jentsch dát over het voetlicht brengt. Vooral haar confrontaties met inspecteur Mohr (Alexander Held) en met 'rechter' Freisler (André Hennicke) beklijven..

Heb deze prachtige, maar weliswaar zeer tragische, film eens opnieuw bekeken.

En ik ben nog steeds onder de indruk van zowel het verhaal als de vertolkingen in deze prent.

Zoals ik al eerder zei in mijn eerste mening wist ik weinig of niets over Sophie Scholl.

Inmiddels is dat dus wel veranderd, en kan ik niet anders dan nog meer respect hebben voor deze jonge vrouw, die zich durfde te verzetten tegen een regime waarvan we nu allemaal weten dat het misdadig was. Zij, en haar broer, durfden te zeggen wat velen dachten, en hebben dit met hu leven moeten bekopen.

Een film die je moet gezien hebben deze prent !!!

Je bent er nadien wel even stil van.....

Sophie Scholl - Die Letzten Tage vind ik een goede film.

Deze film speelt zich af in Duitsland ten tijde van de tweede wereld oorlog. Deze film verteld het waar gebeurde verhaal van de studente Sophie. Zij word betrapt op het verspreiden van pamfletten. Ze word gearresteerd en verhoort door Gestapo officier Robert Mohr. Het verhoor komt uitgebreid aan de orde in de film. Het is een heel interessant stuk om te zien. De spanning in die scènes is echt voelbaar. Sophie probeert zich door allerlei bochten te wringen en in tussen zet Mohr haar steeds meer klem. Toch vind ik wel dat Sophie het slim aanpakt in de verhoren. Iemand anders was al sneller door de mand gevallen. En Sophie is ook zeker niet op haar mondje gevallen. Mohr is duidelijk onder de indruk van Sophie en bied haar zelfs een soort uitweg om aan de dood te ontsnappen. Maar Sophie weigert de uitweg.

Als het acteerwerk in een film als dit slecht is kan je het vergeten. Deze film bestaat uit veel dialogen en die staan of vallen bij goed/slecht acteerwerk. Gelukkig is het acteerwerk in deze film buitengewoon goed. Julia Jentsch acteert heel erg goed als Sophie. Ze weet de emoties die haar personages doormaakt goed te vertolken. Gerald Alexander Held acteert ook heel goed als Mohr. De interactie tussen Mohr en Julia is buitengewoon goed. De verhoor scènes komen geloofwaardig over door hun acteerwerk. Ook de rest van het acteerwerk in deze film is erg sterk.

Aan het einde van de film is er een rechtzaak. De rechter in deze zaak is Roland Freisler. Misschien goed om wat over deze man te vertellen. Freisler was een meedogenloze rechter. Hij stond er om bekend luid te schreeuwen naar de verdachten en ze te vernederen. Het ware dan ook absolute show processen die onder zijn bewind werden gehouden. Het vonnis lag al vast. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen vinden dat Freisler karikaturaal werd neergezet in de film. Maar dat word hij absloluut niet. Freisler was helaas echt zo erg. Ook de rechtbank scene komt geloofwaardig over. Weer wijs ik naar het sterke acteerwerk van de cast. Dankzij hun komt deze ijzingwekkende scene geloofwaardig over.

Wat ik wat minder vond was de muziek. Op emotionele momenten was die wel redelijk. Maar tijdens de wat spannendere scènes krijgen we rare niet passende elektro muziek. De scene aan het begin van de film dat Sophie en haar broer de pamfletten verspreiden is een voorbeeld van een scene met die rare muziek.

Maar ondanks de soms wat rare muziek, vond ik dit een sterke en indrukwekende film.

4 sterren voor deze film.

Van sommige films word je zo stil dat je niets te schrijven hebt. Deze zag ik een paar jaar geleden en 4,5* gegeven zonder een reactie te plaatsen. Nu bij herziening heb ik daar maar 5* van gemaakt, want dat verdient deze wel.

Het verhaal uit de film kwam ik in 2013 op het spoor door een van de vele krantenartikels over W.O. II, maar deze was toch anders omdat het het voor mij onbekende verhaal van Sophie Scholl en De Witte Roos onder de aandacht bracht. Het verhaal van Sophie Scholl en Die Weiße Rose haalt het 'Wir haben es nicht gewusst' behoorlijk onderuit en voorziet het zinnetje "Verbeter de wereld, begin bij je zelf" van inhoud. Indrukwekkend hoe een relatief kleine en eenvoudige daad een enorme spoor kan achterlaten. Diep onder de indruk ging ik op zoek naar deze film.

Later zag ik ook Die Weiße Rose (1982), die film dekt een veel langere periode dan deze, en dankzij die film werden alle vonnissen van de volksrechtbanken van de Nazi's nietig verklaard. Als film is Sophie Scholl wel de betere van de twee.

Voor wie meer wil weten is op het internet in het Duits een vrij compleet dossier te vinden over de Weiße Rose, inclusief de door hen verspreide pamfletten (Flugblätter) en de ondervragingen (Verhörprotokollen).

Een oorlogsfilm over de verzetstrijdster Sophie Scholl. Benieuwd wat dat zou geven, want van WO II zijn al veel films gemaakt en ik ben niet zo vertrouwd met het verhaal van Sophie Scholl. De film zorgt niet voor een heroïsche aanpak met naïeve tieners die in opstand komen tegen de nazi's. Maar wel een beeld van enkele doordachte studenten die desondanks vol spanning hun ideeën verspreiden. De soundtrack helpt daar heel goed bij. Mooi gefilmd.

Ook al waren er meerdere spelers in het spel, gaat de film vooral over Sophie en dat is niet verwonderlijk. Het is vooral genieten - weliswaar vol spanning - hoe het gesprek verloopt bij de ondervraging. De clash tussen ideeën en dan valt op hoe mondig Sophie is en ze voet bij stuk houdt. Niet omdat ze zich moet verdedigen, maar wel omdat ze gelooft in de dingen die ze heeft gedaan en geschreven. Dat zet zich later ook verder in de rechtzaal en je merkt dat ze van alle verdachten het sterkst in haar schoenen blijft staan.

De film focust zich vooral op personen, met Sophie in het bijzonder natuurlijk. En dat lukt door de opbouw van de spanning en de acteerprestaties. De gebeurtenissen zijn echt gebeurd en in het echt zal alles nog harder geweest zijn. Maar de film wil niet enkel de gruwel van de oorlog vastleggen, maar vooral de stem van mensen die het niet eens zijn met het regime. Hoe wet botst met gezond verstand en geweten. Hoe de nazi's met een kanon schieten op een mug als het neerkomt op een aanval op hun gedachtengoed. Gewoon het feit dat onder Hitler zelfs de verkeerde woorden en gedachten genoeg waren om hard op te treden...

Op zich best een boeiend verhaal, maar het wordt zo kleurloos gebracht. Je mist bij Sophie wat karakteropbouw. Ze is blijkbaar een zeer principieel en standvastig persoon, maar verder ik vond haar karakter en achtergrond niet al te best uitgewerkt. Het acteerwerk is over de hele linie niets bijzonders. Uit de titel volgt verder al meteen hoe het met Sophie gaat aflopen, dus daarom is het ook nergens spannend. De film maakt al met al weinig indruk.

Boeiende film over verzetslui die wegens het verspreiden van pamfletten tegen het Derde Rijk opgepakt en verhoord worden. Zeer sterke benadering van de film om zich volledig te focussen op de verhoren en het proces. Puur sec en objectief, zonder marteltechnieken of slagen en verwondingen.

Pure ondervragingstechnieken en dialogen van een hoog niveau, met overtuiging gebracht en uiterst boeiend om te volgen.

Uiteraard ten gevolge van een uitstekend script en meer dan prima vertolkingen van Julia Jentsch en minstens een even sterk Alexander Held als rechercheur die elk vanuit hun eigen idealen het beste van zichzelf geven. Sophie was onverzettelijk, maar tegelijk kwetsbaar en doortastend. Het is toch een film die op mij inhakt.

Sterk overtuigende film van begin tot eind en die nog maar eens laat zien hoe het er aan toeging onder het juk van nazi-Duitsland. Knap!

'Vandaag hangt u ons. Morgen zult ú hangen!'

Oorlogsdrama die al ruim vijftien jaar aan me voorbij gegaan is, hetzij bewust of onbewust. Wat ik wel weet is dat films met als onderwerp verzetsstrijders in bezet gebied, me zelden echt weten te bekoren. Zwartboek, Sudkind, Bankier van het Verzet en Varian's War onlangs nog...het lijkt mijn onderwerp niet echt en op een enkele film na zoals De Aanslag, De Overval of Max Manus doet het me vaak niet zoveel. Sophie Scholl bied daarentegen beterschap maar niet op de manier die bedoeld is vermoed ik.

Sophie Scholl begint zoals wel vaker met het genre, een groep jonge idealistische mensen waaraan zo niet af te lezen valt of ze de ernst en de gevaren van de zaak wel helemaal bevatten. Het gepakt worden gaat eveneens gepaard met een soort naïviteit, maar naar het schijnt wel hoe het gegaan is. Wat volgt is een idealistisch beeld, overtuiging zonder angst, waarvan uit een soort trots, behoud en bescherming richting anderen uitgaat. Een soepele aanpak die ik overigens nogal soft vind maar komt door dat Bohr geloofde in haar onschuld.

Wat mij daarna opvalt is toch de gemakkelijkheid waarmee ze het geheel draagt. Ze moet toch weten wat er boven haar hoofd hangt? Heel bang komt ze niet over. Zelfs haar momenten in de cel draagt ze met een stoïcijnse sereniteit. Dit is zeker een deel waar de film mij niet grijpt zoals ik dat zou willen en even lijkt er een deceptie aan te zitten. Maar tijdens een volgende gesprek met Bohr herstelt de film zich toch en stelt subtiel andere zaken aan de kaak. Interessant zijn de discussies over vrijheid, onderdrukking en wat nu de goede zaak is. Niet alleen voel je daar een bepaald dualisme tussen opstaan voor een goede zaak of de kop naar beneden trekken vanwege zelfbehoud, tevens is daar het behaagzieke van sommige figuren zoals in dit geval de conciërge die maar wat graag een wit voetje haalt bij het systeem.

De zaak is zoals de zaak gaat, vooral onder leiding van Roland Freisler, rechter, jury, gekleurd geweten van het Derde Rijk en bijna beul in één, die heen processen leidde maar showprocessen voerde. Als er een machtswellustige in het Derde Rijk was die als geluk bij een ongeluk de strop ontliep was het dit heerschap wel. Zijn tirades tegen beklaagden waren schering en inslag en geven in die zin wel een interessant beeld van dit heerschap en bepaalde gang van zaken. Dit samen met de laatste uren, en nu wel zichtbare momenten van stress, krikken het niveau van de film op.

Toch is het allemaal net niet goed genoeg voor een topbeoordeling en is Scholl ter kennisgeving een prima film om een keer te zien, maar dat is het dan toch wel wat mij betreft.

Sobere, intelligent uitgewerkte film die het waargebeurde verhaal verteld van studente Sophie Scholl en haar broer Hans, die in 1943 anti-Hitler pamfletten uitdelen in de universiteit van München als ze worden gearresteerd door de Gestapo. De visuele aanpak doet wat toneelmatig aan, maar de prima hoofdrol van Julia Jentsch en de fascinerende dialogen zorgen voor een intense kijkervaring.