Earthquake (1974)

Zoals de meeste rampenfilms is Earthquake een kroniek van korte verschillende verhaaltjes. Mensen in diverse omstandigheden worden met een centraal gegeven geconfronteerd: in dit geval een gigantische aardbeving. Voor de gelegenheid werden enkele Hollywood-grootheden die eigenlijk al op hun retour waren ingezet, met Ava Gardner en Charlton Heston op kop. Maar ze hebben de film niet kunnen redden. Earthquake was bijzonder pretentieus opgezet en wou geschiedenis schrijven in het rampenfilmgenre dat het in de jaren '70 erg goed deed, maar kon de verwachtingen niet inlossen. De personages moesten hun invulling prijsgeven aan de veel te grote nadruk op het sensationele gedeelte. De special effects zijn soms echt lachwekkend: men ziet duidelijk kartonnen en kunststoffen wanden in elkaar stuiken. Vooral daarom werd Earthquake in de ogen van talloze kijkers en critici een regelrechte dooddoener, in het Engels grappig omschreven als 'bomb'. Een Oscar voor geluid, dankzij een voor het eerst toegepast hypermodern sensuround-systeem, heeft niet kunnen verhinderen dat de film een grandioze flop werd...

Saaie rampenfilm.

Ondanks de klassiekerstatus is dit werkje, met goede en slechte SFX, vooral leuk als filmquiz. Welke acteur herkennen we hier? Jammer is echter dat de sterrencast net zo min het verschil kan maken als de instortende gebouwen. Wat rest is af en toe een verdwaald maar vermakelijk zijplotje.

Standaard.

Lekkere ouderwetse rampenfilm uit de jaren 70 met best wel een indrukwekkende cast (velen leven inmiddels niet meer). Als kind zijnde keek ik graag naar dit soort rampenfilms en deze vond ik best boeiend. De cast deed het best aardig (met name Charlton Heston en George Kennedy) en de beelden zagen er best fraai uit. De special effecten zagen er helaas erg nep en goedkoop uit maar dat was wel een beetje standaard voor die tijd. Men had toen immers nog geen geavanceerde computers. Maar voor een leuk avondje film is deze het kijken zeker nog waard (zeker vanwege de cast).

N.a.v. een discussie in het forum deze film eens anders bekeken dan ik normaal doe. Na 50 minuten zat ik op zo'n 1,5 sterren. De intrige en karakterintroductie duurt 20 tot 30 minuten te lang. Daarna toch nog een vermakelijke film gezien. Vond de effecten wat wisselend, maar overwegend toch wel aardig. Maar ik vermaak me wel met mensen die zich moeten zien te redden in een ingestort gebouw, een weg naar beneden banen van een flat in vlammen en een stad die in de fik staat. Genoeg aan te merken op Earthquake, maar ook genoeg te genieten. Ik kom op 3 sterren uit, na 50 minuten was ik mijn nieuwe manier van filmkijken weer vergeten.

Aardige film waarin de bewoners van Los Angeles worden opgeschrikt door een heftige aardbeving. Een typische jaren '70 Hollywood rampenfilm met de verplichte lange introductie van alle personages. Een wat saai begin dus, maar gelukkig is de tweede helft een stuk vermakelijker. Vooral ook leuk om de special effects uit die tijd te zien.

Earthquake vind ik wel een goede film.

De eerste helft van de film vind ik een beetje langdradig. Echt saai word het niet. Er zitten wel grappige en goede stukken in. Ook sommige personages waren wel leuk. ( bijvoorbeeld die dronken man in het café, of de stunt motorrijder. ) De film word pas echt interessant als we de grote aardbeving voorgeschoteld krijgen. Anno 2015 ziet dit er natuurlijk gedateerd uit, maar vergeet niet dat dit een film is uit 1974. Het zou oneerlijk zijn om deze film te vergelijken met de huidige maatstaven. Voor een film uit 1974 vond ik de special effects erg goed gedaan. Ik vond de aardbeving goed overkomen. De setting na de grote aardbeving vond ik ook goed gedaan. De film laat op een goede manier zien dat de stad in puin ligt.

Waar de film voor de grote aardbeving wat langdradig was, is de film dat na de grote aardbeving totaal niet. Ik vond het erg interessant om te zien hoe de mensen met de ramp omgingen en hoe ze zichzelf en anderen probeerde te redden.

Het acteerwerk in deze film is best goed. Niemand van de cast zet een onvergetelijk prestatie neer, maar het acteerwerk in deze film vind ik meer dan degelijk. De muziek is van de hand van John Williams. Hij levert een goede score af die goed bij de film past.

Ik vond de film een beetje abrupt eindigen. Ik had toch een beetje een gevoel van: Hadden ze de film niet op een wat nettere manier kunnen afsluiten ? Verder overigens niks mis met het laatste stuk van de film. Dat stuk in het riool was goed gedaan. Maar de film eindige dus na dit stuk plots wat abrubt.

Al met al vind ik dit een degelijke film. Als de eerste helft van de film wat meer vaart had gehad, was mijn cijfer nog hoger geweest.

3,5 ster voor deze film.

Earthquakes bring out the worst in some people

Het was oorspronkelijk niet de bedoeling maar dit weekend is uitgedraaid op het weekend van de aardbeving. Vrijdagavond het recente San Andreas gezien en de dag nadien deze Earthquake eens een poging gegeven. Vond het op zich sowieso wel een interessante double-feature omdat er bijna 40 jaar tussen beide films zit en ik wel eens wou zien in hoeverre de cinema erop was vooruitgegaan.

Qua effecten een wereld van verschil natuurlijk, dat is ook logisch, maar voor het overige gebruiken ze eigenlijk allebei dezelfde elementen. Earthquake is in ieder geval uitgebreider. Mark Robson (met hulp van George Fox en Mario Puzo, al zou die laatste van het project afstappen om aan The Godfather Part II te werken) neemt ruim de tijd om de personages te introduceren. Iedereen krijgt zijn eigen introductie en het was maar de vraag of dat geen overkill zou worden. Een vermoeden dat uiteindelijk de waarheid zou worden aangezien een figuur als Jody (de kassier die in zijn legeruniform doordraait) wat beter had uitgewerkt mogen worden. Dat neemt echter niet weg dat ik deze aanpak van eerst de personages te introduceren om dan alle hel te laten losbarsten wel kan smaken. Geeft je toch net dat beetje extra betrokkenheid. Voor de rest blijft het een nogal voorspelbaar geheel natuurlijk, al had ik de dood van Stewart en Remy dan weer niet verwacht.

Een speciale zit qua effecten. Veel miniatuurwerk en Robson kiest ervoor om aan het beeld te beginnen 'trekken' (vermoedelijk met spiegels ofzo gedaan, zo leek het er wel op) om de illusie te geven dat een gebouw effectief aan het instorten is. Dat heb ik nog nooit eerder gezien en het kwam eerlijk gezegd ook niet zo geslaagd over. Net zoals het wel erg slechte bloedspetters effect in de scène met de lift. Grote sterrencast ook, wat wel vaker het geval was in dit soort films in de jaren '70. Onder andere een cameo van Walter Matthau (gecrediteerd als Walter Matuschanskayasky) en grotere rollen voor Ava Gardner (hier al wat op retour), Charlton Heston en Lorne Greene. Duidelijk geen unicums in ieders carrière maar vermakelijk genoeg om de film te dragen. Richard Roundtree, hier nog aan het genieten van het succes van Shaft, zorgt voor de humor terwijl rampenfilm veteraan George Kennedy een stuurse flik speelt.

Mjah, een product van zijn tijd natuurlijk maar dan vond ik Airport die 4 jaar eerder uitkwam een leukere zit. Earthquake wordt voornamelijk nog overeind gehouden door een aantal goede effecten en een zekere vlotheid. Leuk om eens al die bekende koppen te spotten, maar daar moet je het natuurlijk niet voor doen. Misschien vanavond The Towering Inferno eens opzetten?

3*

Rampenklassieker van de oude leest die in mijn beleving en herinnering best wel indruk maakte, maar ja, maar hebben we het dan over, eind jaren '80 begin jaren '90 waarschijnlijk. Earthquake heeft dan ook zeker zijn zwakke punten, maar kent ook zeker een paar goede momenten.

Van het begin moet de film het niet hebben, de hoeveelheid aan karakters is oke te noemen om een soort van kaleidoscopisch beeld te krijgen, toch is de aanloop veel te lang en wordt veel te veel tijd besteed aan Stewart Graff's falende huwelijk en affaire. Totaal niet interessant wat mij betreft, zo wordt er ook veel te veel tijd besteed aan agent Lew Slade, doch is zijn aanpak hier en daar best nog wel leuk vanwege de humor. Toch haalt dit wel behoorlijk de vaart uit de film, sterk en interessant daarentegen zijn echter wel de zorgen rondom de dam met alle gevaren van dien. Temidden van deze lange aanloop en een paar voorschokken is toch bijna hopen dat de 'big bang' niet lang meer op zich laat wachten.

En dat moment volgt na dik 50 minuten dan eindelijk, en het moet gezegd dat het beeld vooral toch koddig overkomt met de karakters die opeens niet meer op hun voeten kunnen staan maar het natuurlijk de camera is die schud, nog slechter is het moment met de vallende lift. Daar tegenover staat toch wel een verdomd mooi en knap gemaakt shot vanuit het kantoor met overview van de stad waar gebouwen langzaam afbrokkelen, erg knap gemaakt wat dat betreft. Zo is de getoonde ravage, die ooit Los Angeles was ook best overtuigend en mag de naschok rond de parkeergarage dramatisch genoemd worden. Het beeld in die zin is wel compleet betreffende de ravage, slachting en chaos die een zware aardbeving zou veroorzaken, en het schijnt dat men zich erg zorgen maakt om de regio rond LA.

En zo is Earthquake best oké te noemen met heel wat bekende gezichten in grote en kleinere rollen, ziet het er toch allemaal best oké uit voor '74 maar treft de film vooral een zwak punt in de lange aanloop. Om als laatste nog even een kritische noot te kraken over Charlton Heston, want laten we eerlijk zijn dat het best wel zwaar moet zijn hem te zijn, want van architect tot reddingswerker hij draait er zijn hand niet voor om al moet ie onmogelijke klimpartijen via een brandslang toen of zelf door betonnenmuren breken met een jackhammer hij doet gewoon effe.