Trainspotting (1996)

Film die het vooral moet hebben van zijn sfeer en misschien ook wel van de cultstatus die hij wist te bereiken.

Visueel vind ik het pas echt goed van de afkickscène en dan ook enkel bij momenten. Het is duidelijk dat Boyle's werk hier nog niet op punt stond, zeker wanneer je dit gaat vergelijken met Sunshine en 28 Days Later..., die visueel toch veel sterker uit de hoek weten te komen.

Acteerprestaties en de dialogen vond ik dan weer wel van een hoog niveau en vond het ook fijn dat de film niet te moraliserend over drugs wil zijn. Iets wat in andere films wel eens vaker het geval is en waar ik me dan vaak ook aan erger.

De soundtrack paste op zich erg goed bij de sfeer van de film (Boyle weet naar mijn mening steeds goede muziek voor zijn films te kiezen), maar vond ze niet echt passen bij de beelden. In latere films van Boyle zie je dat hij hier erg in verbeterd is. (vooral 127 hours en 28 days Later)

Leuk entertainment, maar zeker geen meesterwerk

Yes! Ga deze nu eindelijk uit 'nog zien' gooien

Heerlijke rauwe film over het leven in de Schotse wijken in de jaren 90. Mark probeert van de drugs af te komen, maar iedere keer lijkt hij terug te vallen. Ewan McGregor zet een hele sterke prestatie neer en ook Begbie is vermakelijk. De rest van de vrienden hangt er een beetje bij en is nou niet echt uitgesproken. Sommige scenes zijn behoorlijk vreemd (het duiken naar de pillen in de wc bijvoorbeeld) en hadden er voor mij niet in hoeven zitten. Al met al is het wel een film die gewoon erg vermakelijk is en die je niet een bepaalde boodschap wil opdringen. In een genre te plaatsen valt hij niet echt, maar dat maakt hem ook wel goed. 4*

Dit is de voorloper van New Kids Turbo? Een stelletje ongeregeld met een niet bijzonder indrukwekkend IQ leeft er op los en doet dat met een destructieve levensstijl. Op zich kan dat goed filmmateriaal opleveren, maar de serieuze ondertoon met de hoofdroljunk en rondvliegende stront (en andere ongein) is mij wat vreemd gecombineerd. Zo zit de film vol met absurde Flodderachtige scenes en dan is het weer ernst. Het mag best cult genoemd worden, ik zag het er niet van af. Het begon mij zelfs te vervelen. Liever de hele film zo gek als een deur, dit is half werk.

Dat probleem heb ik juist met Moulin Rouge!. Met Trainspotting niet, maar ik kan het me enigszins voorstellen, als je 't zo illustreert.

Eindelijk gezien. Toffe film! Goeie soundtrack. Overtuigend sfeertje. Een echte Boyle-film. Ik wist niet dat-ie van 1996 was btw, zo 'oud' al. En wist niet dat er zoveel bekenden in zaten. Meteen weer zin om die ellendige Reqieum for a dream te gaan checken

Lang geleden dat 'k deze nog had gezien, dus tijd om nog eens her te bekijken. Een speciale film die vooral in het begin grappig is, maar dan meer overgaat in drama. De film heeft wel enkele bijzondere scènes die me nog steeds waren bijgebleven.

De cast deed het uitstekend en kwam overtuigend over. Ook de soundtrack is het vermelden waard.

Zeker de moeite om eens gezien te hebben.

Aardige film maar niet de top 250 waardig. Geen idee waarom deze film er wel in staat en een film zoals Jurassic Park niet....erg vreemd. Wat mij betreft een goede film dankzij het einde maar voor de rest echt niets speciaals.

Dat was alweer lang geleden dat ik deze klassieker had gezien. Het begin gaat er nog steeds goed in. Ik gok dat iedereen deze film wel een keer vindt in 1 van de 8 meest standaard persoonlijke crisissen gebaseerd op leeftijd. Zich verveelt en wil weten wat hij of zij nou eigenlijk met het leven aanmoet en wat voor zin het allemaal heeft. En ik denk dat daarom de film ook zo hoog in de top 250 staat, want deze film maakt daar goed gebruik van dit gegeven. En daardoor moet ik nog steeds lachen om alles wat gezegd wordt in het begin van de film. Ook als er niets aan de hand is, zoals nu dus.

Maar de film zakt voor mij te snel weg in allerlei minder interessante aspecten aan het leven als junkie, die te veel tijd krijgen in deze toch wel korte film. Goed dat hij zo kort is trouwens, of ze hadden meer boeiends te vertellen moeten hebben gehad.

Verder heb ik een hekel aan naalden en val altijd flauw als ik er 1 zie. Bijvoorbeeld als ik bloed moet laten prikken ofzo. Toch krijgt deze film het voor elkaar om het zo te brengen dat ik daar geen last van heb. Slim gedaan.

De acteurs halen, met het script wat ze hebben, wel alles eruit wat erin zit. Humor, drama, wat dan ook, het maakt niet uit. Ze geven het allemaal en met overtuiging.

3*

Het is al een wonder dat Boyle hier een film heeft over kunnen maken, want het bronmateriaal (het boek) is enorm onsamenhangend en is meer een opeenstapeling van gebeurtenissen die samen een geheel moeten vormen.

Af en toe vond ik de film ook wat rommelig maar ik snap nu waarom

Dat betwijfel ik. Niet neerbuigend bedoeld. Hier zit echt een lijn in, in het boek nauwelijks; ja, Renton en zijn vrienden voeren een boventoon maar een zijn ontzettend veel personages die de film niet hebben gehaald omdat ze aan het plot, de hoofdverhaallijn, nauwelijks iets toevoegden.

En Illum, ik weet het. John Hodge, de scenarist, vertelt in het voorwoord van de scripts van Trainspotting en Shallow Grave in boekvorm uitgave hoe moeilijk het was om de roman van Irvine Welsh tot een script te bewerken .

Eens. Hier zat wel lijn in. Ik weet niet of ik het een toevoeging had gevonden als andere personages en verhaallijnen waren toegevoegd, maar ik weet natuurlijk niet welke gedeeltes ik mis (ik ken het boek niet). Waarschijnlijk was dit zo dan de juiste beslissing.

Hoe goed ik Trainspotting als boek ook vind, dat was het zeker. Ik denk niet dat de roman, wanneer 100% getrouw naar beeld vertaald, zou hebben gewerkt. Misschien als mini-TV serie wel.

Ik ben, in tegenstelling tot velen, niet zo opgetogen over deze film.

Hij kan me helemaal niet boeien.

Sorry mensen maar deze prent is, op de soundtrack na, niet aan mij besteed.

Hoewel het zeker geen slechte film is en er best een aantal leuke komische scenes (o.a. met de schijt tussen de lakens ) inzitten kon deze film me niet echt helemaal bekoren. Het verhaal is opzicht leuk gevonden en met de uitvoering (o.a. het visuele aspect) zat het ook wel goed maar helaas kon ik geen echte band krijgen met deze film terwijl ik normaal gesproken dit soort films wel goed vindt. Het ligt ongetwijfeld aan mijzelf want deze film heeft hier een zeer hoog gemiddelde en ook op IMDb. De cast deed het overigens prima (met name Robert Carlyle vond ik hilarisch) en deze film is eigenlijk ook de doorbraak geweest voor Ewan McGregor en Robert Carlyle.

P.S. Kelly Macdonald vond ik wel een leuke verschijning, en dat ze dan ook uit de kleren ging was mooi meegenomen.

Weer een film die ik na jaren weer eens heb herzien. Meerdere films komen in mijn gedachten op, waaronder Snatch, die qua stijl en qua sfeer hier wel wat van weg heeft (al zijn het daar domme criminelen, terwijl het hier om domme junks gaat). Natuurlijk ook Requiem for a Dream, met name vanwege de thematiek, al is de sfeer van die film veel en veel zwaarder. En de marginale mens betreft, moest ik weer aan Ex Drummer denken. Allemaal films die ik erg waardeer, maar die na deze gemaakt zijn. Ik weet niet of deze film echt de belangrijkste inspiratiebron voor de regisseurs van die andere films is geweest, maar ik heb toch echt de indruk dat er op z'n minst een zekere invloed is vanuit is gegaan.

Trainspotting is in ieder geval erg vermakelijk. Redelijk luchthartig, ondanks de thematiek, een paar leuke personages, met name Begbie had zo uit een Ritchie film weggelopen kunnen zijn. Verder wordt er creatief omgesprongen met de visuals, met name bij de afkickscene. Tenslotte ook een fijne soundtrack, vooral de nummers van Iggy Pop (Lust for Life) en Lou Reed (Perfect Day) waren erg passend en prettig.

Ik heb nu een aantal films van Boyle gezien, en tot nu toe geen één keer een teleurstelling. Dat is deze film ook niet, maar toch voor mijn gevoel wel wat minder dan de films die ik hierboven noemde, want met name tegen het einde vond ik het wat inkakken. De grap leek er een beetje vanaf, er wordt voor mijn gevoel meer gefocust op de uitwerking van het verhaal. Daarom blijft Trainspotting toch op 3,5* steken.

Het gaat meer om de generatie 'trainspotters,' drugs zoekers, van de jaren 90, gecombineerd met een goede dosis maatschappijkritiek. Wanneer je kiest voor een marginaal bestaan, dan ben je niet perse marginaal, toch?

Ik gok zo dat als je het existentialisme van Sartre aanhangt, er weinig verschil is tussen marginalen en mensen die voor een marginaal bestaan kiezen. Ik ben overigens geen existentialist, en je kan hier een lange discussie over houden, en daar vind ik het punt niet belangrijk genoeg voor.

Existentialist of niet, ik maak geen punt, dat is de hoofdmoot van de film.

Daar heb je gelijk in, ik kan daar niet omheen gezien intro en outro, maar ik beoordeel films zelden om hun boodschap. En ik reken toch nergens de film hierop af? Ik snap dus niet echt waarom er een punt van discussie van gemaakt moet worden.

Omdat de personages uit Ex-drummer echt marginaal zijn en tot niks anders in staat zijn en de personages uit Trainspotting maatschappijkritisch ingesteld zijn waardoor het voor mij niet om de marginaliteit gaat. Maar goed, het gaat bij jou niet om de boodschap en ik wil geen punt van discussie maken, voor mij zit er verschil in, wat ik wil aanhalen. That's all.

shit happens...

aardige film ?!

Ik snap de frustratie, ja .

Je snapt de frustatie wederom

Thanks voor de support

Ik vind dit inderdaad een aardige film, hij blijft wat mij betreft niet hangen. Ik heb 'm 1 keer gezien maar daarna ook nog meer de behoefte gehad om er nog een keer naar om te kijken. Het is absoluut geen slechte film maar 5* gaat mij te ver. 3* vind ik meer dan genoeg.

Oh, je hebt ook echt wel recht op die mening. Maar alsnog vind ik zo'n uitspraak dan frustrerend, even goeie vrienden, hoor .

Deze film heb ik gisteren gekeken op aanraden van een maatje en ik moet zeggen dat hij zeker niet tegenviel. Ik vind dat ze het leven van heroïne junkie knap hebben weten neer te zetten. We zien de ups en downs en alles wat daar tussen zit, het eeuwige zoeken naar de volgende shot, het stoppen met de drugs en het gemak waar er weer mee wordt begonnen. Grootste pluspunt vind ik dat ze het redelijk luchtig hebben weten te houden, met hier en daar wat komische elementen. Voor mij was het kijken naar de baby die dood in het wiegje lag het zwaarste gedeelte van de film. Het feit dat het kind zo hulpeloos was deed zeer. Vooral omdat je zag dat het kind al aan het ontbinden was, dat gaf mij het idee dat het in het wiegje gestorven is van honger en dorst.

4*

De wisseling van maf en high naar serieus en ernstig vond ik juist een van de sterkere kanten van de film. Het past precies bij het schommelende leven van junkie en ik vind dat ze dat uitstekend hebben weten vast te leggen. Aan de ene kant wil de hoofdpersoon een normaal en gezond leven leiden, maar aan de andere kant is de honger naar drugs te sterk. Dat leidt tot pieken en dalen.