Kôhî Jikô (2003)

Ik Had me behoorlijk wat voorgesteld van mijn eerste kennismaking van Hsao Hsien-Hou, maar mij viel het tegen.

Het uitgangspunt van de regisseur was een film maken zoals Ozu er een gemaakt zou hebben als hij nu geleefd had. Dat alles ter gelegenheid van Ozu's honderdste geboortedag.

Dat is deels heel goed te merken. Veel shots (met name in de eerste helft) zijn letterlijke stijlcitaten. Zo is de openingsscene een kopie van die in Tokyo Story. Komen Ozu's treinen hier ook in terug. De stilstaande camera van Ozu is ook vaak te zien (al beweegt Hsiao-hsien Hou 'm wel een stuk meer en is mede daardoor veel minder consistent in zijn stijl). En de uitkadering van shots is vaak hetzelfde. Ook de thema's zijn erg Ozu-achtig.

Het grootste verschil is dat Ozu in de films die ik zagl een heel gezin als hoofdfiguren neemt. Via hen wordt dan een mooi eenvoudig verhaal verteld dat op zijn beste momenten zonder echt naar een hoogtepunt toe te werken erg ontroerend wordt. Deze film heeft als hoofdpersoon een meisje. En dat meisje heeft niet echt een boeiend leven (op die zwangerschap na). Het jammere vond ik dat dat meisje constant centraal bleef staan en er niet wat meer heen en weer werd geschakeld tussen meerdere personen. Dat had me toch echt meer geboeid.

Verder had de flm qua stijl wat mij betreft moeten kiezen tussen of het Ozu-stijltje echt doorvoeren of helemaal niet. Dit was half-half en dat werkte niet zo, maar dat is alleen een handicap als je iets van Ozu gezien hebt.

Het kabbelde niet onprettig voorbij. En ik vond het best een aardige film, maar mijn verwachtingen lagen een stuk hoger.

3.0*

Fijn filmpje.

Het heeft even geduurd, maar nu dan eindelijk mijn eerste echte film van Hsiao-hsien Hou gezien (had zijn segment uit Chacun Son Cinéma gezien).

De film ademt rust en ook al gebeurt er geen hol, who cares?

4.0*

Een hommage aan Ozu, en dat is cinematografisch ook wel te merken. Vooral de kadreringen van de shots deden me aan Ozu denken, en de film die me dan te binnen schiet is Tokyo Story.

Ongewenst zwanger? Wat nu? Niks, gewoon verder gaan met het leven zoals je deed voor dit breaking news. Fijn om ook eens een realistische benadering van dit thema te zien, geen melodramatische sequences maar gewoon kalm alles op je af laten komen.

Enorm saaie film dit, gebeurt helemaal niks, Yoko's leven is niet spannender dan die van jou en ik maar wat heeft dit een heerlijk voortkabbelend tempo. Het zomerse sfeertje, de heldere geluiden van de metro en de buitenwereld, het zwoele stemgeluid van Yoko, die kenmerkend is voor het hele sfeertje in de film. Heerlijke film om bij weg te dromen en op de grens van slaap/wakker te balanceren en te genieten van het geluid wat Kôhî Jikô produceert.

Achteraf toch behoorlijk spijt dat ik dit nu kijk terwijl het buiten stervens koud is, als de zomer temperaturen zich weer aandienen, het eerste wat ik doe op een zwoele zomeravond is deze film opzetten.

Ergens halverwege zit een moment die de hele film samenvat. Yoko zit met een vriend weer eens in een cafeetje, bestelt wat te drinken, haalt de drankjes van de bar en wil ze bij hun op tafel zetten. Dan komt ze erachter dat ze haar drankje bij haar vriend heeft gezet, en andersom. Klein lachje, kopjes op de juiste plek en weer gaan zitten. Een klein moment, zo uit het leven gegrepen, naturel geacteerd en o zo herkenbaar. Wat Linklater bijna drie uur lang heel hard probeerde lukt Hou in dit momentje al direct, en vele tientallen momenten daarnaast: het gewone leven vatten. En een prachtfilm is het geworden.

Zoals ook hierboven al vaak gezegd, er gebeurt niet zoveel. Maar dat alles zegt des te meer. We krijgen een gewoon meisje, met gewoon werk (zij het niet al te best betaald, maar dat is geen punt verder) die gewone dingen meemaakt. Er is wel een nadruk op eten, drinken van warme melk in barretjes en het reizen met de metro of de trein (het was het shot met treinen uit de contest van Badalamenti die me direct deed verlangen deze film te zien) maar nergens zoomt de film ergens nadrukkelijk op in. Ook de zwangerschap wordt aangenomen maar ook daar wordt geen drama of überhaupt een punt van gemaakt. Het is er nu eenmaal. En het is gewoon heel prettig dat zo te zien. Een sfeerschets zoals ik ze graag zie.

De film kabbelt rustig voort met een juist tempo, af en toe mooie plaatjes maar altijd met een goed geplaatste camera, mooie locaties die je naar Japan en vooral Tokyo (denk ik?) doen verlangen (ik ben sowieso fan van grote steden) en gewoon vele hele fijne momenten samen maken deze film. Stuk voor stuk herkenbaar, zeker voor jongvolwassenen waar ik me zelf maar toe schaar. Lang geleden dat ik nog eens echt werd geraakt door een bijzondere film. Deze verdient dan ook ten volste 4,5*.

Blijf goed.

Had er misschien een klein beetje schrik voor. De laatste herkijk was ik maar half-wakker (wat bij deze film niet echt een probleem is) en de laatste tijd ben ik toch iets minder van de trage slice of life films. Maar misschien heb ik gewoon de verkeerde gezien, want deze Hou wist me toch weer in te palmen.

Wat het dan nét zo geniaal maakt blijft een beetje moeilijk te benoemen. Het ziet er mooi uit, het straalt een aangename rust uit, de personages zijn leuk ... maar niks waar ik nu echt laaiend enthousiast van wordt. Toch is het totaal meer dan de som van alle afzonderlijke delen en is het achteraf telkens weer realiseren dat je toch iets speciaals gezien hebt.

Visueel straks, soundtrack goed (maar vooral de omgevingsgeluiden zijn een meerwaarde) en acteerwerk sterk. Weinig drama, veel mooie kleine momentjes. Het mag dan ooit als Ozu-ode begonnen zijn, dit is wat mij betreft gewoon een vintage Hou.

4.0* en een uitgebreide review

Mooie kleine ingetogen Japanse film waar inderdaad niet zo heel veel gebeurt, maar gewoon de kleine en gewoonlijke dingen des leven worden opgenomen. Ik hou er ook wel van die Japanse cultuur en omgeving in me op te nemen. Heerlijk die overvloedige aandacht aan dat treinnetwerk in de stad. De absolute slotscène is daar een tonend voorbeeld van waarbij drie treinen elkaar kruisen over drie etages heen.

De dochter komt naar huis en vertelt dat ze zwanger is van haar Taiwanese vriend. Het idee om zich te settelen of te verbinden zit er niet meteen in. Ze ziet er geen graten in. De filmmaker ook niet. Geen knetterende ruzies of langgerekte discussies. De moeder maakt zich ongerust en de vader ondergaat het zwijgzaam, maar het overheerst de film niet.

Subtiel en sereen. Zo kabbelt de film rustig verder. Mooie shots doen de rest. Veel sommigen wellicht te saai, maar ik vond het rustgevend. Fijn!