Kôhî Jikô (2003)

Asano probeert blijkbaar ook door te breken in Thailand

Taiwan.

Deze film schijnt een hommage aan de films van Ozu te zijn.

Te zien op IFFR:

Dinsdag 1 februari 20.00 uur Pathé 1

Donderdag 3 februari 15.15 uur Cinerama 5

Vrijdag 4 februari 18.15 uur Pathé 4

Net gezien in Pathe 1. Wat me als eerste opviel en erg irriteerde was de constante stroom aan mensen die gewoon de zaal verlieten. Zeker te saai of zo...

De film is eigenlijk een registratie van het leven van een meisje Yoko. Hoe zij in de trein zit, bij haar ouders eet, hoe ze voor haar ventilator zit etc.

Het verhaal op de site vind ik totaal niet kloppend bij de film, maar ja, zo'n abstracte film is moeilijk te omschrijven.

Wat mij erg trok aan deze film is dat hij bijna geen plot bevatte. Gewoon pure saaiheid, een erg droge weergave van de werkelijkheid. Weer is anders dan wat ik gewent ben. De film laat totaal geen emoties zien, maar juist daarom erg mooi.

Deed me ergens wel denken aan Tokyo.sora en Vibrator. Alleen was deze eigenlijk nog wel droger, bij de bovengenoemde heb je nog een soort opbouw naar een emotioneel einde, deze blijft gewoon doorkabbelen.

Een film die denk ik niet iedereen kan bekoren, zo bleek wel in de bios. Maar mij in ieder geval wel. Dikke 4 * of kleine 4.5* , ga vanavond voor de eerste.

Edit: Wat ik trouwens echt briljant vond, is dat deze film me echt het gevoel gaf dat het ECHT warm was. Zag mezelf al weer helemaal in de metro in Londen zitten en ‘s avonds thuiskomen en dan in de kamer voor de ventilator tv kijken. De geluiden van de zomerse regens en bliksem geven echt het gevoel of je er echt bij bent. Overkomt me niet vaak dat een film de atmosfeer zo realistisch weet weer te geven.

Boeiend verhaaltje danuz, lijkt me wel wat voor mij dan

Ik Had me behoorlijk wat voorgesteld van mijn eerste kennismaking van Hsao Hsien-Hou, maar mij viel het tegen.

Het uitgangspunt van de regisseur was een film maken zoals Ozu er een gemaakt zou hebben als hij nu geleefd had. Dat alles ter gelegenheid van Ozu's honderdste geboortedag.

Dat is deels heel goed te merken. Veel shots (met name in de eerste helft) zijn letterlijke stijlcitaten. Zo is de openingsscene een kopie van die in Tokyo Story. Komen Ozu's treinen hier ook in terug. De stilstaande camera van Ozu is ook vaak te zien (al beweegt Hsiao-hsien Hou 'm wel een stuk meer en is mede daardoor veel minder consistent in zijn stijl). En de uitkadering van shots is vaak hetzelfde. Ook de thema's zijn erg Ozu-achtig.

Het grootste verschil is dat Ozu in de films die ik zagl een heel gezin als hoofdfiguren neemt. Via hen wordt dan een mooi eenvoudig verhaal verteld dat op zijn beste momenten zonder echt naar een hoogtepunt toe te werken erg ontroerend wordt. Deze film heeft als hoofdpersoon een meisje. En dat meisje heeft niet echt een boeiend leven (op die zwangerschap na). Het jammere vond ik dat dat meisje constant centraal bleef staan en er niet wat meer heen en weer werd geschakeld tussen meerdere personen. Dat had me toch echt meer geboeid.

Verder had de flm qua stijl wat mij betreft moeten kiezen tussen of het Ozu-stijltje echt doorvoeren of helemaal niet. Dit was half-half en dat werkte niet zo, maar dat is alleen een handicap als je iets van Ozu gezien hebt.

Het kabbelde niet onprettig voorbij. En ik vond het best een aardige film, maar mijn verwachtingen lagen een stuk hoger.

3.0*

Het is een soort kabbelend beekje waarin je mee moet drijven. Dat lukte mij niet voortdurend. Jammer dat mijn held Asano Tadanobu niet meer scènes had, daarom de volgende ochtend nog maar eens LAST LIFE IN THE UNIVERSE op DVD gekeken. Zucht...

Nee dit was voor mij niet de ideale film voor het begin van de middag.
Damn wat was dit vervelend en saai. Er gebeurt echt totaal niks in deze film. De hoofdrolspeelster is blijkbaar zwanger en haar ouders vinden dat niet leuk, gebeurt er verder nog iets mee? No way! gewoon lekker laten liggen dat feit.

Wat er dan wel in de film gebeurt? Nou ze wandelt flink wat af, pakt regelmatig een metrotje of gaat wat eten met familie of vrienden. Niet echt boeiend dus. Enkel de uitstapjes met Asano zijn wel aardig om te kijken.

Cinematografisch sprong deze film er ook niet uit. Wel degelijk allemaal maar totaal niet interresant waarschijnlijk vanwege het feit dat er niks interresant te filmen was.

Het einde past perfect bij de film, de film "eindigt" gewoon. Niks afgerond, niks verteld, gewoon helemaal niks. Was dit een avond- of ochtendfilm geweest dan was ik geheid in slaap gevallen. 1*

Er gebeurde inderdaad niet veel, maar de film was niet vervelend om naar te kijken.. net een voldoende 3*

Een film waar ik dikwijls aan denk. Als ik buiten in de tuin zit, of onderweg naar school in de trein, hoor ik steeds de metro in de film langsrijden. De film is gewoon een precieze weergave van een warme zomermaand. Eigenlijk echt prachtig. Snap nogsteeds niets van de slechte beoordeling.. Jammer Ik heb hem verhoogd naar 4,5*.

Goh, een meisje raakt zwanger en wat denk je ... geen hemels drama, geen overgeladen scenes, aanzwengelende dramatische muziek, depressies, zelfmoordpogingen of goddelijke interventies. Hoe durven ze!

Nee, ze is gewoon zwanger. Ze vertelt het aan haar ouders en haar beste vriend. En daarna, dan gaat het leven door. Af en toe wat misselijk, maar aangezien we met z'n 6 miljard zijn en het merendeel niet gebukt gaat onder traumas van zwangerschappen lijkt dit misschien nog enigszins realistisch ook.

Er is een tekort aan dit soort films. Realistische films worden ze ook wel eens genoemd. Ook wel saaie films. Hoe beter een personage uit te werken dan een zo reëel mogelijk personage te tonen. Iemand van vlees en bloed, geen plotgestuurd schepsel bestaande uit overdreven emoties, iemand die je niet totaal kan doorgronden, enkel kan observeren.

Scenes met Asano en haar ouders zijn tekenend. Er valt ook zoveel te lezen in die laatste scene, de geniaalste van allemaal, en een perfecte afsluiter. Het had allemaal net iets mooier gemogen, al was het dan wel genieten van de onweersnacht, de weerkaatsingen van autos als ze in Asano's boekenshopje zitten en die laatste scene.

Het tempo is gezapig, maar da's nu eenmaal het tempo des levens. Vaak erg genoten, vier dikke *, misschien ooit wel 4.5*. Ondergewaardeerd hier.

Goedzo OH

Café Lumière - Cinebel

Belgische release

Herziening liep niet helemaal als gepland, enkel de eerste 20 minuten heb ik nog bewust meegemaakt.

Wat dan wel weer leuk is, Café Lumière is echt zo'n ideale film om op het randje van slapen te sukkelen. Wakker genoeg om de geluiden van de film nog op te vangen, dromerig genoeg om lekker weg te dommelen en aan mooie dingen te denken.

De geluiden van de treinen, de zachte stemmen van Asano en Yoko. Prachtige omgevingsgeluiden. Het brengt me terug naar de avonden op de achterbank van de wagen. Oogjes dicht, en half slapend luisteren naar de geluiden rondom je. Heerlijk mogen wegdommelen bij deze film, uiteraard staan daar geen sterren tegenover, zal hem binnekort nog wel eens een keertje opzetten, in wakkerdere toestand

Fantastische film, en perfect om te kijken op zo'n broeierige zomer middag als vandaag.

Verder vooral eens met het eerste bericht van Danuz, de film kabbelt wat voort, geen plot, maar wel erg sfeervol en interessant.

Half uur geleden rolden de credits voorbij. Een verhaal is er niet. Meisje is zwanger en vertelt het haar vader en stiefmoeder. Film is een impressionistisch kijkje in hedendaags Japan, waar de mens niet meer lijkt te communiceren en vooral veel op weg is, een overeenkomst met zijn Goodbye South, Goodbye (ook weer veel aandacht voor maaltijden). Veel en lange shots van treinen, symbool voor timeline, lifeline, transitie, zoiets. Vriend van hoofdpersoon maakt geluidsopnames van treinen, hetgeen nogal postmodern aandoet. De film is dubbel ingetogen: niet alleen wat je te zien krijgt is nauwelijks boven de alledaagse sleur verheven of zelfs onduidelijk, ook de thema's worden in beeld gebracht met de grootste nonchalance en zonder epifanische momenten. Want niemand doet zijn bek open. Ik ga zo eens wat reviews lezen. Die zullen me wel wat handvatten geven. Of in mooie zinnen uitleggen hoe de ziel van het stadse bestaan wordt blootgelegd. Er is één probleem: Café Lumière raakt me niet.

Mooie filmpje waarbij je lekker kan dromen. Moet ook eerlijk zeggen dat de dialogen me compleet zijn ontschoten, ik zat in een roes en maakte de film slechts half (bewust) mee, heerlijk. Qua cinematografie is ie niet al te bijzonder maar dat is ook niet nodig. De sfeer en tempo zorgen ervoor dat dit een heerlijk filmpje wordt. Trouwens ook een erg fijne soundtrack.

4.0*

Ongelooflijk hoe lang dit filmpje blijft hangen. Prachtige slice of life. Grote klasse. Verhoog hem naar 4,5*

Deze film verdient meer aandacht wat mij betreft, bij deze dus...

Een mooie intieme film. Het kwam allemaal heel echt op me over, wat dat dan ook mag zijn. Een reflectie in jezelf die je zelf waarneemt of iets dergelijks paradoxaals. In ieder geval heel mooi voor mijn innerlijk rust.

Fijn filmpje.

Het heeft even geduurd, maar nu dan eindelijk mijn eerste echte film van Hsiao-hsien Hou gezien (had zijn segment uit Chacun Son Cinéma gezien).

De film ademt rust en ook al gebeurt er geen hol, who cares?

4.0*

Een hommage aan Ozu, en dat is cinematografisch ook wel te merken. Vooral de kadreringen van de shots deden me aan Ozu denken, en de film die me dan te binnen schiet is Tokyo Story.

Ongewenst zwanger? Wat nu? Niks, gewoon verder gaan met het leven zoals je deed voor dit breaking news. Fijn om ook eens een realistische benadering van dit thema te zien, geen melodramatische sequences maar gewoon kalm alles op je af laten komen.

Enorm saaie film dit, gebeurt helemaal niks, Yoko's leven is niet spannender dan die van jou en ik maar wat heeft dit een heerlijk voortkabbelend tempo. Het zomerse sfeertje, de heldere geluiden van de metro en de buitenwereld, het zwoele stemgeluid van Yoko, die kenmerkend is voor het hele sfeertje in de film. Heerlijke film om bij weg te dromen en op de grens van slaap/wakker te balanceren en te genieten van het geluid wat Kôhî Jikô produceert.

Achteraf toch behoorlijk spijt dat ik dit nu kijk terwijl het buiten stervens koud is, als de zomer temperaturen zich weer aandienen, het eerste wat ik doe op een zwoele zomeravond is deze film opzetten.

Mijn oprechte excuses .

Prachtige, dromerige film. Inderdaad een kabbelend beekje. Als ik een type/genre film mocht kiezen wat met stip op nr. 1 staat als favoriet om te kijken (het liefst midden in een warme zomernacht zoals nu), zijn het deze wel.

Naturel, realistisch, een kijkje in het leven van iemand anders. Je hoeft geen bijzonder leven te leiden in een verhaal wat vermakelijk is voor een toeschouwer en dat bewijst Kôhî Jikô. Het zijn de kleine dingen; observaties, die het zo bijzonder maken.

Zonder al die andere liefhebbers (en bovendien kenners) op moviemeter zou ik nooit van het bestaan van deze film te weten zijn gekomen Als er meer van dergelijke films zijn houd ik me graag aanbevolen voor tips.

Films van Naomi Kawase, Hirokazu Koreeda, Pen-Ek Ratanaruang, Zhang Ke Jia, Ming-Liang Tsai

Heel erg repetitief, erg saaie en onsympathieke personages maken deze film moeilijk om het af te kijken.

Ik Doe Moeilijk: bedankt voor namen

Eerste keer dat het kwartje bij Hou valt na een paar onafgekeken films.

De minutieuze beheersing van stijl liet me niet los en dwong me zelfs af en toe een stukje terug te spoelen om bewust alle details in me op te nemen.

Belichting, design, kadrering, camerabewegingen, geluid. Alles is subtiel, met precisie, en met een briljant gevoel voor timing uitgevoerd. Prachtige film.

Even iets uit zijn context plaatsen.

Inderdaad was ik er zo één die de film niet kon bekoren. Met een veel te laag tempo wordt Yoko's leven in beeld gebracht, zou tempo versneld worden zou het al een ander effect hebben. Tweede deel is al beter, met fijne sfeerbeelden maar daarmee is ook alles gezegd. Inhoudsloze weergave van de werkelijkheid.

Ahaha lmao ik heb de film weer bekeken. Mooi en rustvolle film. Sit back and relax.