The Verdict (1982)

Heel sterke rol van Newman in een heel boeiend en pakkend rechtbankdrama. Misschien vind ik dit zelfs wel de beste rol van Newman. Ik heb er toch wel behoorlijk wat van hem gezien. In zijn jonge jaren was hij wat meer de 'coole boy' en hoefde hij niet zo te imponeren met de diepte van zijn rol. Denk aan Cool Hand Luke en vooral Hud. Hoewel Paul in die films toch ook al in de dertig was, hij is relatief laat doorgebroken.

Maar in deze rol lijkt alles bij Paul te kloppen. Het chique warrige grijze kapsel, de gebruinde huid (wat sowieso een kenmerk van Newman is, het lijkt wel alsof hij de hele dag zonder zonnecreme buiten liep ), hij heeft nu ook wel n slechte huid, maar ach de man is in de tachtig. Paul is gewoon deze advocaat. Hij treedt buiten zijn eigen leven om letterlijk in een nieuwe huid te kruipen, die van de verzopen advocaat Frank Galvin, die uiteindelijk luistert naar zijn geweten en niet naar zijn portemonnee Vond ik heel mooi

Deze film heeft ook heerlijke bijrollen, te weten Jack Warden, de sexy Charlotte Rampling en niet te vergeten de altijd gedistingeerde James Mason

De film heeft daarbij originele plottwisten. Het is gewoon een uitstekend stuk cinema

Paul Newman aan het werk, dat doet ie toch schitterend . Voor de rest wel een aardig interessante case in deze rechtbankfilm.

Aardig rechtbankfilmpje maar ook niet meer dan dat. Newman is aardig maar de beste acteur in deze film is toch James Mason. Hij domineert iedere scene waarin hij opduikt en helaas zijn dat er veel te weinig. Naast het goede acteerwerk was het verhaal wat te standaard en cliche en de ontknoping vond ik bijzonder vreemd. Goed vermaakt maar ook niet meer dan dat.

3,5

Lumet heeft weinig vertrouwen in ‘het apparaat’, maar des te meer in het individu. Grote advocaatkantoren, corrupte rechters en eigenlijk de gehele gerechtelijke staat kunnen net als 25 jaar eerder, op weinig bijval rekenen van Lumet. De gewone man des te meer. Dit is leidend gebleven voor al de belangrijke films van Lumet; 12 Angry Man haalde ik al aan, maar ook Dog Day Afternoon, Serpico en Network.

The Verdict vertelt een vermakelijk verhaal dat ons weinig kan verrassen, ook omdat het concept al in tientallen, zo niet honderden films (eerder en later) en TV series (vooral later, volgens mij) te zien was. Maar het is dus entertaining en dient dan ook vooral als kapstok voor waar het echt om gaat. De gewone man, de aan lager wal geraakte Paul Newman, die daar is gekomen omdat ie het al eens opnam tegen het apparaat. Lumet maakte een sombere film met een straaltje licht aan het eind van de tunnel. Een visueel lelijke film. Kaal, koel en koud, wat nu net weer past bij het juiste gevoel. Hoewel deze film sentiment op een zilveren dienblad op zou kunnen dienen, ontwijkt Lumet alle mogelijke valkuilen. Het wordt nergens vies sentimenteel Geen moment. Lumet is dan ook een regisseur met visie en bovendien best nog wel een optimist. De gewone man heeft zijn vertrouwen boven het genoemde apparaat. Hij heeft vertrouwen in degene die het opneemt tegen de grote bedrijven en hij heeft vertrouwen in de intentie van een jury (gewone mensen) om het goede te doen, ondanks regeltjes en bureaucratie. Toch wordt de overwinning niet te uitgebreid gevierd, zoals gebruikelijk bij dergelijke Hollywood films. Het blijft sober en het bijna artistieke einde met de onbeantwoorde telefoon, laat zien dat de film helemaal niet zo standaard is, als het lijkt voor diegene die niet oplet.

Een vermakelijke Hollywoodformule in combinatie met een visie die daar nu juist niets mee te maken heeft zijn de pilaren van deze film. Tel daar twee oudgedienden (Newman in de eerste rol dat hij oud was, lijkt het wel en Mason) en ondersteunende acteurs in vorm bij op en je hebt een prima film. Enige puntje is dat de film te lang nodig heeft om op gang te komen. 4 sterren.

Het is hier al eerder vermeld, maar The Verdict verteld een vrij standaard rechtbankverhaal. Het is weer een onwaarschijnlijke, Hollywoodiaanse David vs. Goliath. Met uiteraard David als winnaar natuurlijk. Maar wat anderen verder opmerkte was ook waar: de film voelt niet aan als Hollywoodiaans. Althans grotendeels niet, want de rol van de onbetrouwbare rechter is wat al te dik aangezet en dat de jury uiteindelijk een grotere schadevergoeding eist dan gepland was is ook overdreven. De rest is echter opvallend realistisch gebracht.

Lumet schiet alles met een zekere terughoudendheid en houdt het tempo laag. Grote emoties worden vermeden en het geheel baadt in koele kleuren. Een van de best geregisseerde rechtbankdrama's wat mij betreft. Het sterkste is echter Paul Newman, die acteur die nooit teleursteld. Hij is altijd enorm intens in zijn dramatische rollen en zijn oudere uiterlijk helpt daarbij ook mee. Het is meer zijn persoonlijke ontwikkeling dan de rechtzaak die de film spannend houdt. Hij wordt goed ondersteund door de betrouwbare Jack Warden als zijn beste vriend en James Mason als groteske tegenstander. Er zijn overigens momenten waarop ik denk dat James Mason de beste acteur ooit is. Ben ik de enige?

Toch voorkomen enkele clichés en die twee eerder genoemde Hollywoodiaanse zaken dat dit echt een meesterwerk wordt. Daarnaast is ook het subplot met Charlotte Rampling iets te karig uitgewerkt. Als geheel is dit echter zeer de moeite waard.
3,5*

Een goede rechtbankthriller van Sidney Lumet, die met dit genre meestal wel raad weet.

Het verhaal zelf vond ik eigenlijk enigszins teleurstellend en niet zo heel bijzonder. Toch weet Lumet er een interessante film van te maken, dankzij een sobere, maar sterke regie en sterk acteerwerk van de acteurs. Paul Newman speelt echt de sterren van de hemel, als de man die als advocaat een sterke persoonlijke ontwikkeling doormaakt. Zijn persoonlijke ontwikkeling is ook het meest interessante gedeelte van the Verdict. Ook de rest van de cast doet het prima. Rampling en Warden zijn fijn om naar te kijken.

Ik had er enigszins moeite om erin te kijken, maar naarmate het verhaal vordert wordt het allemaal steeds boeiender. De scènes in de rechtbank kwamen soms wat eigenaardig over, maar de afloop mocht er desondanks zijn. Geen grootse zege, maar de 12 juryleden, die uiteindelijk het vonnis vellen, iets waar Lumet sowieso wel door gefascineerd is geweest denk ik. Ook daar blijft het trouwens uitermate sober en dat past goed bij de stijl en lijn van de gehele film.

Het is niet Lumet zijn beste werk, maar wel weer een bovengemiddeld drama, met uitstekend acteerwerk en een sterke regie.

3,5*

Een standaard rechtbankdrama, met aardig acteerwerk van onder meer Paul Newman. Dat kan echter niet verbloemen dat de film zeer voorspelbaar verloopt. Het enige verrassende element was dat Laura voor de tegenpartij bleek te werken. Deze relatie kwam verder sowieso niet al te overtuigend uit de verf. De film kon me niet echt overtuigen, hoewel het niet vervelend was om naar te kijken. Het acteerwerk was zeer degelijk, maar het script had iets beter en minder standaard mogen worden uitgewerkt.

Verlopen advocaat die een kans op eerherstel ruikt. Geen bijzondere rode draad, maar de uitwerking laat ook wat te wensen over. Lumet bedient zich van een somber sfeertje, is ook erg zuinig als het gaat om muziek en Newman krijgt de de ruimte om z'n advocaat zonder zelfvertrouwen en een roekeloze keuze body te geven. Dat gaat allemaal nog wel, het zijn de sleutelmomentjes die niet echt aankomen.

De lange blik op de ontwikkelende foto's komt wat te gemakkelijk over en wanneer Laura hem de les leest, voelt dat ietwat gekunsteld. En dan moet het scenario zich aangaande de rechtszaak (en de rechter) nog roeren. Rampling komt er al met al bekaaid vanaf, maar Mason is erg op dreef. Toch blijft het slotstuk een beetje hangen in de air van een toneelstuk die de boeiende snaar niet weet te raken.

Toch alweer de zesde van Lumet die ik gezien heb. Vergelijkingen met 12 Angry Men wil ik niet maken, want buiten dezelfde regisseur en als thema het rechtbankdrama is er weinig overlap.

12 Angry Men is een aanklacht tegen het rechtsysteem en The Verdict is vooral de show van Newman. Sterker nog, het duurt ruim een uur, voordat de zaak überhaupt de overhand gaat voeren. Het is een lange aanloop en daardoor wordt de zaak an sich een beetje weggemoffeld, vind ik. Als dramafilm onderhoudend, als rechtbankfilm ook, maar dat maakt tegelijkertijd dat The Verdict vlees, noch vis is. Cliché zou ik het niet noemen, overigens. Gewoon... ja, onderhoudend.

Waarschijnlijk de beste rechtbankfilm die ooit werd gemaakt met een Newman in de herfst van acteurcarriere. Subliem en onvergetelijk!

Gewoon een fantastische geheel dat totaal maar dan ook totaal niet heeft ingeboet op de leeftijd van de film en hoe die is neergezet!

De advocaat is iemand die voor het 'gewone volk' als een dronkenlap en dwaas overkomt maar intern nog prima functioneert. Dat zien we uiteindelijk ook aan het resultaat!

Een 8+ als waardering!

Your honor, with all due respect: if you're going to try my case for me, I wish you wouldn't lose it

Sidney Lumet en een rechtszaak, het verleden heeft al bewezen dat dat een interessante combinatie kan zijn. 12 Angry Men zit weliswaar ver weg in het geheugen, maar dat leek me misschien maar beter ook. Je wilt namelijk niet teveel gaan vergelijken met een film die uit een andere tijdsperiode van Hollywood stamt. Het interessantste aan The Verdict? De rol van Paul Newman natuurlijk!

Want dat blijft toch een gigantische klassebak die een film compleet naar een hoger niveau kan tillen. Dat is hetgeen dat hij ook doet met The Verdict, want dit is verder een rechtbankdrama dat je bijna van A tot Z kunt voorspellen. Stoort dat erg? Bwah, de degelijkheid straalt er van af en toch zijn een aantal keuzes te betreuren. Hetgeen me eigenlijk nog het meeste stoorde was de anti-climax van de rechtszaak. Het was te verwachten dat Kaitlin Costello het breekpunt in de zaak ging zijn, maar wat jammer dat Lumet haar bewijs ontvankelijk laat verklaren waarna hij de jury dan toch een oordeel in het voordeel van Galvin laat kiezen. Het hek is helemaal van dam wanneer ze dan ook nog eens een hogere schadevergoeding gaan toekennen.. Een smet op een voor de rest uitstekend geheel en de effectieve slotscène (Laura die dronken naar Galvin belt, Galvin die nuchter en drinkend van een kop koffie besluit om de telefoon te laten ringen) is qua impact heel wat indrukwekkender dan het einde van de zaak. Had het dan ook veel liever gezien dat het bewijs van Laura gewoon werd aangenomen. Dat zal waarschijnlijk technisch niet correct zijn geweest, maar er zijn sowieso wel rare sprongen gemaakt in de rechtszaak.

Paul Newman dus. De laatste tijd veel films met hem aan het zien en het wordt hoe langer hoe meer één van mijn favoriete acteurs. Deze keer gaat hij de meer alcoholische kant op (hoewel hij met uitzondering van de oogdruppels om zijn rode ogen te maskeren en de mondspray om zijn adem te maskeren, niet echt 'moeilijke' scènes moet spelen. Dan is The Lost Weekend van Billy Wilder een interessantere film) maar het zijn vooral de scènes in de rechtbank waar hij compleet weet te overtuigen. James Mason is een degelijke tegenstander van een even hoog kaliber en de bijrol van Jack Warden is ook uitstekend te noemen. Milo O'Shea's rol als rechter ligt er ietwat te dik op, maar kan er op zich nog wel mee door. Charlotte Rampling moet zich in het begin vooral gewonnen geven tegenover al dit talent, maar knokt zich langzaamaan succesvol de film in.

Interessante zit in ieder geval, maar wel één die wat wordt genekt door het einde. Begrijp niet goed wat Lumet bezielde om dit met zo'n anti-climax te laten eindigen, want de rest doet hij wel erg goed. Zo'n scène waar de rechter beide advocaten in zijn kantoor laat komen terwijl hij aan het ontbijten is.. Heerlijk!

4*

Sterke rechtbankfilm, deze keer over een medische nalatigheid.
Opvallend toch hoe in al die rechtspraakfilms de impact van macht en de daaruit voortvloeiend oneerlijke practijken in het daglicht komen te staan en opvallend ook hoe vaak een jury de letter van de wet negeert en het hart doet spreken.
Boeiend en een zekere voorspelbaarheid heeft me niet gestoord en het lijdt geen twijfel dat de film sterk ondersteund wordt door klassebakken als Paul Newman en James Mason.
Ook Charlotte Rampling zit goed in haar rol. Van haar zag ik meestal films vanaf de jaren 2000. Moet zeggen dat ze heel knap en wat mysterieus overkomt. Deed me af en toe denken aan Lauren Bacall.

Erg basic allemaal.

Lumet is zo'n regisseur die je maar moeilijk een echt eigen stijl kan toekennen. Z'n films zijn redelijk droog en functioneel, maar ogen daarom ook vaak nogal saai en doorsnee. Niet meteen erg spannend om daar nu je handelskenmerk van te maken.

The Verdict is een erg typische rechtbankfilm, eentje waar het verloop zich al in het prille begin laat raden en ook de onverwachte tegenslagen weinig verassing met zich meebrengen. De rol van Newman is ook al niet de meest spannende (de ter lager wal geraakte advokaat die nog een keertje wil uitpakken).

Ach, en het sleept zich dan nog wel redelijk aardig voort. Ondanks de voorspelbaarheid en de speelduur is de film ook nergens écht vervelend. Het plotje wikkelt zich redelijk vlot af, maar de impressie achteraf is toch vooral dat dit een wat droevige en grijze film is, zoals ik me de meeste films van Lumet herinner.

2.0*

Frank Galvin is een advocaat die al jaren geen opmerkelijke zaak meer gewonnen heeft. Hij heeft een drankprobleem en verwaarloost zowel zijn baan als zijn eigen leven. De nieuwste zaak van Galvin ziet er als volgt uit: een jonge vrouw raakte na een operatie in coma en leeft nu als een plant in een katholiek ziekenhuis. De kerk wil een schadevergoeding betalen, maar dat wil Galvin niet. Hij vindt dat er meer onrecht was en hij wil een rechtszaak beginnen tegen de artsen die de jonge vrouw geopereerd hebben.

The Verdict is een Amerikaanse dramafilm uit 1982 onder regie van Sidney Lumet. Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige boek van Barry Reed. In de film spelen Hollywoodiconen Paul Newman, James Mason en Jack Warden, alle drie op leeftijd, en het is interessant om ze een keer samen in één film te zien spelen. Het acteerwerk is dan ook zwaar okay. Het verhaal overtreft echter nergens de standaard rechtbankthriller en al met al vond ik de film best aardig, maar verder niet heel bijzonder. 3*

Degelijk, dat is het woord wat als eerste naar boven komt. Nergens heel verrassend maar dankzij de acteurs blijft dit rechtbankdrama overeind. Nou ja de dubbelrol van Rampling had ik niet zien aankomen, niet zomaar een standaard love interest maar een rol met wat meer inhoud.

Blijft verder toch wel bijzonder die juryrechtspraak. Vooral als een advocaat er op staat dat bepaalde passages niet meegenomen mogen worden in het vonnis omdat het bewijs onrechtmatig zou zijn- knap jurylid die de gewraakte passage vervolgens terzijde legt, en al helemaal als daarmee de schuld van de beklaagde onomstotelijk vast komt te staan. Het eindpleidooi is dan ook dat van een verslagen advocaat die uit onmacht dan maar een beroep op het gevoel doet- ik kan me voorstellen dat je je als jurist dan enigszins bekocht voelt. Al was elk ander einde natuurlijk onbevredigend geweest.

Hmm. Een van de weinige Lumets waar ik wat negatiever ben dan de meeste berichten hier. Deze film viel me een beetje tegen. Dit is niet alleen een Lumet, maar ook een hele vroege verfilming van een script geschreven door David Mamet, die later een gevierd regisseur zou worden, maar vooral een grote naam als schrijver. Voor een definitief oordeel moet ik meer zien (dit is pas mijn vierde door hem geschreven en ik zag nog niets wat door hem geregisseerd is). Maar Mamet lijkt me niet te liggen. Er is een overeenkomst. Ik vind allevier films minder goed dan de consensus hier en dat ligt steeds voor een groot deel aan het script. Hier komt de laatste de laatste getuige nogal als een duveltje uit een doosje en zit het oordeel van de jury die erg opzichtig tegen de rechter ingaan me een beetje dwars. Verder is de schets van de machtige advocatuur van de tegenpartij oppervlakkig en niet uitgewerkt, terwijl juist dat een boeiender film had kunnen opleveren. De film focust echter vooral op Newman.

Lumet gebruikt hier veel van zijn sterke kanten nauwelijks. (filmen levendig maken in beperkte ruimten, filmen tegen de achtergrond van stads leven en urban decay) en je bent bijna opgelucht als er af en toe een typsch Lumet-achtige straatscene is maar het zijn er te weinig. De film drijft vooral op het spel van Newman die een prachtrol speelt.

Het betere rechtbankdrama... Een advocaat met allerlei persoonlijke problemen neemt het op voor een vrouw wiens zus door een medische fout in een coma is geraakt. Wat hier belangrijk is, is dat de opportunistische advocaat zichzelf weer in de hand krijgt door zich in de zaak te verdiepen. Hij wordt geconfronteerd met tegenslagen, zoals zijn kroongetuige die met de noorderzon verdwijnt maar terug strijden voor rechtvaardigheid haalt hem uit zijn dwaling en geeft hem weer een doel. Sterke rol van Paul Newman en gedragen door een ijzersterk verhaal en prima personages. Kortom: dit is een uitstekende film. Dit is na The Deadly Affair de tweede van drie films van Lumet die ik op de plank had.

Een film die met weinig extra moeite heel veel beter had kunnen zijn.

In de basis is het er allemaal wel - de verlopen advocaat die een nieuw vuur vindt, een reden om zich te herpakken. Het verraad uit een onverwachte hoek. De nieuwe hoop op een goede afloop, en de ontknoping.

Maar hoeveel beter had dat allemaal kunnen worden uitgewerkt, in plaats van deze toch vooral suffe en trage film vol cliches. Alsof niet Newman maar Lumet een drankprobleem had, en het allemaal wel welletjes vond. Meest tragisch wellicht nog de vrij overbodige rol van Rampling. Was de film anders geweest zonder haar karakter? Nauwelijks, denk ik dan.

Wellicht dat Lumet erop heeft vertrouwd dat het onderwerp op zich al schokkend genoeg was - indertijd, toen een willekeurige arts nog een soort onaantastbare status had. Nu niet meer, het zijn tenslotte net mensen.