Diary of a Mad Black Woman (2005)

Best een aparte film. Drama en komedie zijn met elkaar verweven in deze film. Normaal ben ik totaal geen fan van typetjes a la Eddy Murphy in films maar hier vond ik het eigenlijk wel hele grappig. De broer niet zo maar die oma was echt behoorlijk grappig af en toe.

Het verhaal is heel apart. Flauwe af en toe platte komedie, drama, romantiek en spiritualiteit komen hier allemaal aan bod en lopen door elkaar heen en dat maakt deze film behoorlijk uniek. In het middenstuk dreigt het een beetje saai te worden maar vanaf het moment dat ze weer naar het huis van haar exman gaat begint het toch weer interessanter te worden.

Een humorfilm met een spirituele boodschap. Heel apart.

Aardig tragisch.

Ik wist van tevoren eigenlijk ook helemaal niet dat dit een Madeafilm betrof, dit was een film die ik uit verveling op een dag vanuit Netflix had meegepakt. Na een korte aanraking met het internet ben ik er ook achter gekomen dat dit de eerste film was die de omalol van Perry voortbracht, waarin hij zichzelf voor het eerst in een jurk stopte bij een film.

Inhoudelijk is dit wat serieuzer en prekeriger dan de andere Madeafilms, maar eigenlijk daarom ook juist slechter. Ze moeten met dit soort films gewoon van de serieuze dingen afblijven, want het werkt voor geen meter. Het begint eigenlijk ook al bij Elise, die niet kan acteren en veel scenes die van haar afhankelijk zijn in het honderd laat vliegen. Het lijkt nergens op.

Veel bijrollen zijn echter niet veel beter, maar ik geef hen er maar deels de schuld van. Regisseur Grant kan namelijk van geen enkel personage een verschijning maken die meer uitdieping krijgt dan 4 zinnen. Zeer stereotiep, zeer saai. Dit zijn niet bepaald de personages die een speelduur van 116 minuten met gemak kunnen opvullen, met uitzondering van Perry's personages. Die personages botsen echter op dusdanige manier met de andere personages dat de ongebalanceerde toon de grapjes overmant.

Het is verder vooral het gemak vanuit de scriptschrijvers die deze film het laatste duwtje geeft om in het awful-cinematerrein te komen. Problemen die bijna 10 jaar duren worden door middel van een liedje opgelost. Ik snap dat de doelstelling van deze film feelgood is, maar op deze manier kan je het voor mij niet rondmaken. Het is gewoon te makkelijk, en zeker voor een film die zich eerst door 100 minuten aan (filmische) ellende werkt is het gewoon een zure appel.

Het acteerwerk van Perry en zijn personages brengen soms nog wat leven in de brouwerij, en de wraaksequentie is ook nog wel aardig, verder is deze film een opstapeling van makkelijke clichés die elkaar in sneltreinvaart opvolgen. Het raakt nergens, boeit nergens en vermaakt nergens. Voor Grant was dit een niet al te best begin van een best aardige filmcarrière.