Tarnation (2003)

Trailer

Lijkt me echt een geweldige en indrukwekkende film. Zeker één om erg naar uit te kijken!

Interessant om eens te zien, maar meer ook niet. Ik las al ergens dat het 'schokkend' zou zijn, dat was het dus niet (maar voor een preutse Amerikaan misschien wel).

Mij deed het wel wat, deze film. Mooie vorm, mooie soundtrack. Een jonge vent die verraden is door het leven die de camera vastgrijpt als een reddingsvlot en zijn bestaansrecht puur lijkt te ontlenen aan het zichzelf op beeld vastleggen. Zonder camera is er geen Jonathan. Dit is een 'life saving' egodocument en geen 'poging om beroemd te worden over de rug van zijn gestoorde moeder', zoals mijn filmdate vond. Ik vergeef de regisseur dat hij zijn eigen ellende boven die van zijn moeder plaatst.

Prachtig en aangrijpende docu. Wat me meteen opviel was de helpende hand van Gus van Sant. Niet dat deze film nou zo rustig was, wat je in Elephant en Gerry wel ziet, maar omdat deze erg goed liet zien hoe het leven voor sommige onder ons is. Dat niet alles bestaat uit geluk. Wat ik eerder ook al prachtig in Elephant zag.

Nu heeft natuurlijk niet Gus van Sant de docu gemaakt, maar Jonathan Caouette. De film is een soort van geflipte videoclip, met prachtige muziek. Vaak greep hij me toch echt wel naar de strot. Het deel waar wordt gezegd dat Jonathan toen hij 11 was 2 joints kocht van iemand en hier bepaalde drugs in bleken te zitten. Waardoor hij in een soort psychose te leven kwam, altijd in een droom lijkt te dwalen.
De film is pijnlijk, maar draagt tegelijkertijd een soort schoonheid en kleine puntjes hoop. De beelden zijn vaak erg amateuristisch, maar wat verwacht je anders van een jongetje dat zichzelf filmt op zijn 11e, om dan overigens een haast ziekelijk goed rol neer te zetten als een getergde huisvrouw.

De film word aan elkaar gebonden door stukken tekst met uitleg over zijn leven en veel videoclip achtige stukjes.

Wat ik toch het mooiste vond aan de film, is hou een slechte jeugd mensen (ver)vormt. Je komt echt te zien hoe hij zo is geworden.

Nogmaals vond ik de muziek dus erg prachtig, hoe het meehelpt aan het maken van een erg mooie documentaire. ‘Amateuristisch’, maar briljant, in mijn visie. 4,5*

Totaal geweldige film, met minimale middelen gemaakt; nuja, wat is minimaal tegenwoordig. Imovie en een videocamera. Heel aangrijpend, voor een deel als een trip, goede muziek, voor een deel als een verhaal. Docu over het leven van een verknipte jongen, die een ernstig persoonlijkheidsverlies heeft geleden na een pcp-overdosis. Zijn moeder heeft door shock-behandelingen in haar jeugd ook veel van zichzelf verloren.

Hele indrukwekkend, niet te kijken met paddo's op, badtrip gevoelig.

Kan iemand een lijst posten met undergroundmovies enzo waar naar verwezen wordt?

Een musicalversie van David Lynch's Blue Velvet, met playback van Marianne Faithfull: een vondst.

Behoorlijk fucked up-docu over fucked up-mensen (een passende nederlandstalige term bestaat volgens mij nog niet echt).

Schrijnend hoe de grootvader op het in het nauw gedreven wordt door Jonathan, en dan die oma zonder tanden.

Fucked up, dat zegt eigenlijk het meest. Deed me soms ook wat denken aan die visualisaties van windows media player, en videoclips natuurlijk door het gebruik van felle kleuren en het sterk fragmentarische.

Ik voelde me ook wel fucked up na de trip.

Erg experimenteel, erg filmhuisachtig en zo...

het spijt me maar ik kreeg er gillende koppijn van. Not my cup of tea. 1*

Ik zag stukjes uit A Little Whorehouse in Texas, Rosemary's Baby en Friday the 13th. Dacht ik. Maar zo kan ik ook een film maken.

Heel apart ja. Maar waarom een vondst?

Wat me verder irriteerde was dat er ineens 'My Private Idaho' werd gezegd. Leuk voor mensen die graag een link naar de producer Gus van Sant willen leggen en zo. Voor mij vooral illustratief voor het homo-subcultuurtje dat de film niet alleen weergeeft maar ook wilt bereiken of meer daarmee een filmische cultstatus wilt suggereren.

De film heeft helemaal niet de ambitie om te penetreren in het homomilieu, ik vind het altijd heel persoonlijk blijven. En je kunt zeggen dat het wat makkelijk en protserig is om je eigen jeugd als onderwerp voor film te gebruiken maar over het algemeen gaat hij niet dramatiseren.

Hij is duidelijk erg ijdel maar het wordt nergens enkel wat interessantdoenerij, al blijft het wel interessant.

Wat een film.... Opzich best origineel! Interessant om naar te kijken...

Dank aan filmvalley voor de fijne review/tip

Werkte nogal vervreemend. Zo werd ik vaak gegrepen door de mooie combinatie van muziek, beeld, montage en geluid, terwijl ik mij soms ook nogal irriteerde. Vreesde vantevoren dan ook een ''om koppijn van te krijgen'' mtv achtige stijl. Bij stukjes met een ware drugstrip en dramatische wendingen in de levens van de familie bleven dan nog het meest overeind. Echter de over het geheel geziene sfeer is vaak wel erg indringend. De vertelde stukken door zinnen begonnen mij soms ook op de zenuwen te werken door steeds een kort stukje van een zin te laten zien. Komt natuurlijk ook in andere docu's voor, maar hier gaat het soms een minuut of 10 door.

Dit klinkt nu toch wel redelijk negatief allemaal, maar ik vond het wel degelijk een zeer aardig experiment. 3.5 sterren

Visueel indrukwekkend, vooral door de briljante montage, maar de nadruk op stijl forceert de inhoud vaak naar de achtergrond. Jammer, want er is genoeg interessant materiaal. De indringende soundtrack en de nachtmerrie-achtige beelden zorgen voor een haast psychedelische ervaring. Nadeel is echter dat het niet bijster interessant is. Misschien had het geheel beter gewerkt als een 'normale' documentaire.

Een indringend en fascinerend uitgangspunt om een film te maken van eigengeschoten filmbeelden uit een behoorlijk verknipte jeugd, maar de uitwerking vond ik toch maar halfgeslaagd. Wel fijne muziek van oa. Low, Iron & Wine, Red House Painters en Cocteau Twins. 2,5*

Op mij maakte het indruk. Zelden een film gezien die zo schaamteloos over de maker gaat. Balanceert ergens tussen ijdel narcisme en een film die gemaakt moest worden omdat Caouette anders gek was geworden. Ingetogener dan ik vooraf verwacht had eigenlijk.

Fascinerend en bij vlagen ontroerend, zowel door de vorm als door het verhaal dat verteld wordt. Totaal uniek ook, ik ken geen film die hier ook maar een beetje op lijkt. Geweldig mooie muziek ook inderdaad.

4.0*

In Rotterdam films gezien van Stephen Dwoskin ( de man in de rolstoel die aldaar hoog in Avant-gardistisch vaandel stond) en die gaan ook allemaal over hemzelf. In eerste instantie ergerde ik me aan die films, maar achteraf zijn die films ('Inside out' en 'Oblivion') wel blijven hangen. Mijn waardering (ook dankzij gesprekken met mensen die mij uitlegden waarom zijn films van waarde zijn) is wel gegroeid voor dit soort egodocumenten en dus begrijp ik jouw beleving bij Tarnation wel. Als ik 'm nog een keer zie zal mijn perceptie ook wel anders zijn.

Maar Dwoskin gaat in avant-gardisme (waar ik verder geen verstand van heb, maar afleid uit de beelden) nog een paar stappen verder dan deze film.

Visueel sterke film en bij momenten zeer fascinerend. De manier waarop Caouette op 11-jarige leeftijd een getormenteerde huisvrouw speelt, vond ik fenomenaal en eigenlijk ook shockerend (hoe kun je je als kind al zo negatief t.o.v. mens en maatschappij opstellen? )

Het laatste halfuur van de film vond ik nogal saai en het plaatje kon mij nog weinig boeien.

Dit experimenteel werkje krijgt 3*

Het hele concept achter deze 'film' intrigeerde mij enorm, al hielpen alle negatieve reacties om mij heen niet echt om de hoge verwachtingen te behouden.

Maar goed ook, want dolenthousiast werd ik niet van het resultaat. Visueel wordt er veel gevarieerd en geëxperimenteerd, maar het stijgt helaas nooit (echt) boven een armetierig studentikoos niveau uit. Hoewel het af en toe perfect het psychologische aspect van de personages weet te benadrukken, neigt het te vaak naar beeld- en tijdvullerij. Effectjes om de effectjes.

Daadwerkelijke gebeurtenissen en verhoudingen tussen personages worden vaak ongegeneerd en schrijnend in beeld gebracht, wat prachtig (pijnlijk) is om te zien. De jongere versie van Caouette, alswel zijn moeder zijn uiterst boeiende personages, ieder met hun eigen angsten, problemen en demonen.

Jammer dat de film lijkt te lijden onder het feit dat incidentele momenten puur aan elkaar gemonteerd zijn en dat veel (op zichzelf sterke) fragmenten moeilijk een plek in het geheel vinden. Het uiteindelijke resultaat is een erg fragmentarische aaneenschakeling van ellendige en weinig hoopvolle scenes, wat het mij als kijker moeilijk maakte volledig te sympathiseren, of naar het einde toe zelfs maar niet geheel onverschillig te blijven.

Daarentegen heb ik het idee, dat deze film niet voor mij of wie dan ook behalve Caouette zelf is gemaakt. De absolute noodzaak zijn persoonlijke en levenslange misère vast te leggen teneinde zijn huidige persoon te rechtvaardigen spreekt ontegenzeggelijk uit nagenoeg iedere scène. Een gedachte die meer ontroert dan dan de hele film zelf.

3*

Was er niet kapot van uiteindelijk (had er eigenlijk meer van verwacht).

Kon me vooral weinig inleven in deze docu (ook al omdat je konstant wordt afgeleid met te fragmentarisch materiaal - sluit me daarbij aan bij de vorige poster).

3,5*

Remorz heeft hierboven werkelijk exact mijn gedachten neergepend...

Ik ben het met name hiermee erg eens. Er zitten 2 prachtige scenes in waarin een jonge Jonathan, met make-up op, tegen de camera acteert. Indrukwekkende scenes, maar hoe en wat heeft dit nu exact met de relatie met zijn moeder te maken? Het blijven losse fragmentjes.

Ook van mij 3*.

Ik vond de 'oude' Jonathan toch redelijk normaal, haast 'gewoontjes'. Stabiel, zeker als je hem afzet tegen de Jonathan van 20 jaar eerder.

Prachtfilm zeg! Wat een muziek, wat een emotie, wat een docu!
Nuja, docu... Ik twijfel een beetje of het nu een docu- of een mockumentaire is:

Indien het een documentaire is zeg ik dat het niet alleen heel mooi de maatschappij in vraag stelt (is homo zijn het gevolg van mishandeling?, wat zijn de gevolgen van shocktherapie?) maar dat het ook een vernieuwende kunstgezinde manier is om voor jezelf uit te komen, om jezelf te leren aanvaarden. Een modern gesprek met de psychiater, zeg maar.

Ik twijfel echter of het wel allemaal echt is -sommige dingen lijken mij manipuleerbaar- , in dat geval zeg ik dat het een ijzersterk rauw emotioneel zwaargeladen drama is met een paar echte acteurs.

Docu of Mocku, de film heeft me geraakt.
Ook vond ik de jonge Jonathan erg overtuigend Junkie en mishandelde vrouw spelen. Knap experiment!
5.0* (jammer van de iets te lange pompoenscène)

Ik denk dat het er meer mee te maken heeft dan je zelf denkt, het toont niet alleen dat Jonathan kan acteren maar ook dat Jonathan zich niet normaal, of beter anders gedraagd.

Omdat z'n moeder hem niet veel aandacht schonk, werd(en zo insinueert hij zelf) hij homo. En door die twee scènes in de film te plaatsen, staaft hij als het ware zijn bedenkingen.

Mensen gaan btw relaties aan met een ander vanwege het - naarmate je groeit als baby- stilaan verdwijnen van de moederfiguur. In praktijk bewees hij die theorie door verstoorde persoonlijkheden (dat gaat van simpele tik nerveus tot moordlustige neiegingen tot boulemie en anorexia) te wijten aan een verstoorde moeder-kind relatie in het verleden.

Ik zeg er u wel bij dat het homo-zijn door hem, voor zover ik weet, via deze theorie NIET bewezen is.

Maar ergens stelt Jonathen in de film zich dit in vraag, en probeert hij ons dat suggestief duidelijk te maken, onder meer door het vertonen van die 2 scènes.

Dit is gewoon één van de beste films ooit gemaakt.

Bijzonder en aangrijpend 'project'. Caouette experimenteert er een beetje op los qua montage en stijl, waarin hij zelf het grootste experiment is.

Lekker snotteren maar dan anders. De pompoen-scene ging bij mij door merg en been. Verder sluit ik me aan bij de review van Silvio Dante, ook ik had zo mijn bedenkingen omtrent de waarheidsgetrouwe beelden en ideeen.

Geen 5 sterren, wel 4,5*. Ik stoorde me (net als Redlop) aan de wannabe ik wil horen bij de underground scene momenten, met de links naar Gus van Sant, David Lynch en Andy Warhol. Stick to your subject, young man.

aan hypochonder:

eerst en vooral hoop ik dat je dit snel genoeg zal kunnen lezen.

ik heb je comment gelezen en daarin zeg je dat je sommige stukken vind zoals de windows media player animaties.

kan je me zeggen welke stukken dat zijn, hoelang ze duren en derglijke.

en kan je me misschien ook zeggen waar ik die stukken kan vinden?

ik zou deze stukken voor mijn eindwerk kunnen gebruiken.

alvast bedankt

Een indrukwekkende documentaire: een liefdesverklaring aan een geesteszieke moeder.

Zit op een half uur en heb nog geen film gezien. Wat een pretentieus gedoe zeg.

Erg leeg vooral. Een film vertel je met beelden, niet met woorden. Hobbygepruts op een zolderkamertje van een ontspoord jochie...

1*

Niemand aan de Youtube filmpjes van Chris Crocker gedacht toen de jonge Jonathan lag te acteren?

Toch wel knap dat hij bijna zijn hele leven met die camera in de handen zit, om dan later daarvan een filmpje van 88 minuten te maken. Je moet het maar doen (en meemaken) allemaal.