Tarnation (2003)

Werkte nogal vervreemend. Zo werd ik vaak gegrepen door de mooie combinatie van muziek, beeld, montage en geluid, terwijl ik mij soms ook nogal irriteerde. Vreesde vantevoren dan ook een ''om koppijn van te krijgen'' mtv achtige stijl. Bij stukjes met een ware drugstrip en dramatische wendingen in de levens van de familie bleven dan nog het meest overeind. Echter de over het geheel geziene sfeer is vaak wel erg indringend. De vertelde stukken door zinnen begonnen mij soms ook op de zenuwen te werken door steeds een kort stukje van een zin te laten zien. Komt natuurlijk ook in andere docu's voor, maar hier gaat het soms een minuut of 10 door.

Dit klinkt nu toch wel redelijk negatief allemaal, maar ik vond het wel degelijk een zeer aardig experiment. 3.5 sterren

Visueel indrukwekkend, vooral door de briljante montage, maar de nadruk op stijl forceert de inhoud vaak naar de achtergrond. Jammer, want er is genoeg interessant materiaal. De indringende soundtrack en de nachtmerrie-achtige beelden zorgen voor een haast psychedelische ervaring. Nadeel is echter dat het niet bijster interessant is. Misschien had het geheel beter gewerkt als een 'normale' documentaire.

Een indringend en fascinerend uitgangspunt om een film te maken van eigengeschoten filmbeelden uit een behoorlijk verknipte jeugd, maar de uitwerking vond ik toch maar halfgeslaagd. Wel fijne muziek van oa. Low, Iron & Wine, Red House Painters en Cocteau Twins. 2,5*

Op mij maakte het indruk. Zelden een film gezien die zo schaamteloos over de maker gaat. Balanceert ergens tussen ijdel narcisme en een film die gemaakt moest worden omdat Caouette anders gek was geworden. Ingetogener dan ik vooraf verwacht had eigenlijk.

Fascinerend en bij vlagen ontroerend, zowel door de vorm als door het verhaal dat verteld wordt. Totaal uniek ook, ik ken geen film die hier ook maar een beetje op lijkt. Geweldig mooie muziek ook inderdaad.

4.0*

Remorz heeft hierboven werkelijk exact mijn gedachten neergepend...

Ik ben het met name hiermee erg eens. Er zitten 2 prachtige scenes in waarin een jonge Jonathan, met make-up op, tegen de camera acteert. Indrukwekkende scenes, maar hoe en wat heeft dit nu exact met de relatie met zijn moeder te maken? Het blijven losse fragmentjes.

Ook van mij 3*.

Bijzonder en aangrijpend 'project'. Caouette experimenteert er een beetje op los qua montage en stijl, waarin hij zelf het grootste experiment is.

Lekker snotteren maar dan anders. De pompoen-scene ging bij mij door merg en been. Verder sluit ik me aan bij de review van Silvio Dante, ook ik had zo mijn bedenkingen omtrent de waarheidsgetrouwe beelden en ideeen.

Geen 5 sterren, wel 4,5*. Ik stoorde me (net als Redlop) aan de wannabe ik wil horen bij de underground scene momenten, met de links naar Gus van Sant, David Lynch en Andy Warhol. Stick to your subject, young man.

Erg leeg vooral. Een film vertel je met beelden, niet met woorden. Hobbygepruts op een zolderkamertje van een ontspoord jochie...

1*

Vond Tarnation niet denderend, film liet me achteraf toch zitten met wat vragen, zoals wat zijn visie is op wat er precies met zijn moeder is gebeurt. Dat plus het toch wel heel erg pretentieuze karakter van filmen en vooral monteren was toch wel een storende factor. Als product opzich is de film echter absoluut uniek en hij was best uit te zitten, vandaar een voldoende.

Net als Starbright Boy kan ik ook geen film bedenken die lijkt op Tarnation. Het is een bizar uitgevoerde documentaire. Een soort autobiografie in underground-stijl. Er worden nogal wat overdreven stilistische elementen gebruikt. Deze hadden de film kunnen verpesten, maar het gevoel van verwarring en schizofrenie wordt er sterker door. Tarnation is een hypnotiserende ervaring die tevens heftig emotioneel is. Het knappe is dat zelfs de geloofwaardigheid ondanks de kunstmatige aanpak niet verloren gaat. Sommige momenten in het heden zijn duidelijk opgezet voor de documentaire, maar over de oprechtheid van de wat oudere momenten twijfel ik niet.

Toegegeven, soms is de combinatie van heftige emotionele momenten met virtuoze filmische trucs wat teveel van het goede. Maar ander momenten zal ik niet snel vergeten, zoals de 11-jarige Caouette die voor de camera een toneelstukje opvoert waarvan je hoopt dat je kinderen op hun elfde levensjaar nooit zullen uitvoeren. Of het moment met de pompoen, die inderdaad te lang doorgaat, maar die juist daardoor zo pijnlijk wordt.

4*

Tarnation is zeker een unieke film. Maar het kwam op mij over als een mislukt experiment. Ik kon ook vrij weinig met de karakters in de film, wat toch wel essentieel is bij een dergelijk werkje. Ik heb grote waardering voor de moeite die hierin is gestoken, maar geslaagd als film vind ik dit helaas niet.

Uiterst merkwaardig document.

Aan de ene kant een nogal amateuristisch ego-pamflet van iemand die duidelijk een uitlaatklep nodig heeft voor al zijn (begrijpelijke) frustraties), aan de andere kant een op z'n zachtst gezegd verontrustend kijkje in de psyche van een kind uit een probleemgezin.

Met name inderdaad de beelden op jonge leeftijd hakken er aardig in. Later is hij gelukkig behoorlijk evenwichtig, deed me nogal veel aan Dexter denken ook .

Op zich wel een knap idee, een jongen die zijn jeugd filmt en de beelden later monteert tot een film. De scènes waarin de jongen op een leeftijd van ongeveer 11 jaar een dame speelt die wordt geslagen en mishandeld zijn natuurlijk erg aangrijpend.Toch kon de film me ondanks enkele van die goede scènes, niet boeien. De film zag er nogal rommelig en goedkoop uit qua montage (iMovie). Ook was de film erg onsamenhangend. Maar het grootste punt van kritiek op deze film, is toch wel dat er weinig voeling was met Jonanthan zelf. De film ging meer over het leven van diens moeder en familie die constant in beeld kwamen. In het midden van de film waren er wel een paar foto's en filmpjes van hem als puber, maar echt meeleven met hem heb ik niet gedaan. Spijtig daarvan.

2.5*

Ik ben er nog niet helemaal over uit wat ik ervan vind. Die jongen is duidelijk een ontzettend getalenteerde filmmaker in hoe hij filmische procédés gebruikt om oud beeldmateriaal om te zetten in iets dat zijn eigen subjectieve beleving van de werkelijkheid kleurt. Tegelijkertijd heeft het ook iets irritants, want hij maakt zichzelf en zijn eigen leven wel tot vervelens toe belangrijk. Hij zit dan ook zo te schmieren en de aandacht naar zich toe te trekken. Mijn gemengde gevoelens maken dat ik niet helemaal onder de indruk ben van de film, maar ik raad hem zeker aan als je een fan bent van documentaires. Trouwens, net als Kos moest ik ook de hele film aan Dexter denken.

Bijzondere docu van Jonathan Couette, die zichzelf als onderwerp heeft gebombardeerd. Zijn hele geschiedenis en die van zijn moeder wordt uit de doeken gedaan. Daaruit blijkt dat zijn moeder door elektroshock-therapie verknipt is geworden. Ook hijzelf heeft het nodige meegemaakt. In tussenstukjes met wat beelden van zijn leven en chille muziek spreekt hij ove zichzelf in de derde persoon. Je zou denken dat het een grote zelfverheerlijkingstoer is, maar ik vond het wel meevallen. Zijn liefde voor zijn moeder speelt ook een grote rol en voelt oprecht aan.

De film is niet overal altijd heel interessant, maar best aangrijpend en verontrustend zo nu en dan. Dit wordt versterkt door de manier waarop Couette de film in elkaar gezet heeft. Het zit vol psychedelische shizzle, flitsende montage, vertroebelde beelden en ga zo maar door. Het ziet er heel cheapy uit, maar ik vond zijn stijl wel tof om te zien. Al met al is het een erg unieke docu geworden.