Tarnation (2003)

Vond Tarnation niet denderend, film liet me achteraf toch zitten met wat vragen, zoals wat zijn visie is op wat er precies met zijn moeder is gebeurt. Dat plus het toch wel heel erg pretentieuze karakter van filmen en vooral monteren was toch wel een storende factor. Als product opzich is de film echter absoluut uniek en hij was best uit te zitten, vandaar een voldoende.

Zeer indrukwekkende film over een gestoorde familie. De beeldfragmenten stellen op zich niet zo veel voor, maar door de montage en tekst in beeld word een erg triest beeld geschetst. Zeker een filn die wel even je hoofd blijft hangen. De eerste scenes waarin hij als jong ventje een misbruikte vrouw nadoet grijpen je echt naar de strot. Soms in mijn ogen een beetje over-gemonteerd met beelden die niets toevoegen, maar goed.

Net als Starbright Boy kan ik ook geen film bedenken die lijkt op Tarnation. Het is een bizar uitgevoerde documentaire. Een soort autobiografie in underground-stijl. Er worden nogal wat overdreven stilistische elementen gebruikt. Deze hadden de film kunnen verpesten, maar het gevoel van verwarring en schizofrenie wordt er sterker door. Tarnation is een hypnotiserende ervaring die tevens heftig emotioneel is. Het knappe is dat zelfs de geloofwaardigheid ondanks de kunstmatige aanpak niet verloren gaat. Sommige momenten in het heden zijn duidelijk opgezet voor de documentaire, maar over de oprechtheid van de wat oudere momenten twijfel ik niet.

Toegegeven, soms is de combinatie van heftige emotionele momenten met virtuoze filmische trucs wat teveel van het goede. Maar ander momenten zal ik niet snel vergeten, zoals de 11-jarige Caouette die voor de camera een toneelstukje opvoert waarvan je hoopt dat je kinderen op hun elfde levensjaar nooit zullen uitvoeren. Of het moment met de pompoen, die inderdaad te lang doorgaat, maar die juist daardoor zo pijnlijk wordt.

4*

Yes! Vanavond in VIRUS! Ben heel benieuwd!

Tarnation is zeker een unieke film. Maar het kwam op mij over als een mislukt experiment. Ik kon ook vrij weinig met de karakters in de film, wat toch wel essentieel is bij een dergelijk werkje. Ik heb grote waardering voor de moeite die hierin is gestoken, maar geslaagd als film vind ik dit helaas niet.

Tarnation is niet altijd even makkelijk om te volgen, omdat ik echter niet alleen film fan maar ook psychiatrisch verpleegkundige ben wilde ik toch wel graag de hele film uitzitten. En daar had ik uiteindelijk geen spijt van want ondanks de collage-achtige manier van filmen (sterk New York Underground beinvloed) slaagt de regisseur erin om in zijn autobiografische film een meeslepende rode draad naar te zetten van de relatie tussen de hoofdpersoon en zijn moeder, beiden flink getraumatiseerd door psychische en fysieke mishandeling maar ze houden het hoofd boven water door humor en creativiteit. Het eerste kwartier kom je erachter hoe erg de hoofdpersoon het had te verduren, vervolgens zie je in een toneelstukje hoe hij die ervaringen gebruikt in het nadoen van een misbruikte vrouw, werkelijk hartverscheurend dat een jongetje van 11 dit zo knap en realistisch weet te vertolken! Ook het slot bevat een flinke lading maar dan op een andere manier als de hoofdpersoon en zijn moeder lieflijk bij elkaar op de bank liggen, twee verknipte zielen die elkaar zijn blijven steunen, prachtig! Dit is geen makkelijke film om te volgen maar ik heb zeer veel waardering voor de avontuurlijke geest en het feit dat de regisseur zijn ziel zo blootlegt zonder dat het te klef of te gemaakt wordt.

Uiterst merkwaardig document.

Aan de ene kant een nogal amateuristisch ego-pamflet van iemand die duidelijk een uitlaatklep nodig heeft voor al zijn (begrijpelijke) frustraties), aan de andere kant een op z'n zachtst gezegd verontrustend kijkje in de psyche van een kind uit een probleemgezin.

Met name inderdaad de beelden op jonge leeftijd hakken er aardig in. Later is hij gelukkig behoorlijk evenwichtig, deed me nogal veel aan Dexter denken ook .

Op zich wel een knap idee, een jongen die zijn jeugd filmt en de beelden later monteert tot een film. De scènes waarin de jongen op een leeftijd van ongeveer 11 jaar een dame speelt die wordt geslagen en mishandeld zijn natuurlijk erg aangrijpend.Toch kon de film me ondanks enkele van die goede scènes, niet boeien. De film zag er nogal rommelig en goedkoop uit qua montage (iMovie). Ook was de film erg onsamenhangend. Maar het grootste punt van kritiek op deze film, is toch wel dat er weinig voeling was met Jonanthan zelf. De film ging meer over het leven van diens moeder en familie die constant in beeld kwamen. In het midden van de film waren er wel een paar foto's en filmpjes van hem als puber, maar echt meeleven met hem heb ik niet gedaan. Spijtig daarvan.

2.5*

Als je een klap in je gezicht. Superheftig.

Dat de film niet is opgebouwd als een doorsnee documantaire, dat alleen iMovie is gebruikt en dat het "onsamenhangend" zou zijn vind ik juist sterk aan deze film.

Meer dan een jaar geleden gezien en ik kan me herinneren dat ik het wel aangrijpend vond, en ook op zo'n simpele manier gefilmd en gemaakt en oude video'tjes aan elkaar genutseld ..en dat verdiend m.i. altijd hulde.

De maker/ hoofdpersoon vond ik heel dubbel : een leuke homojongen die z'n best doet er op zijn manier iets van te maken, maar tegelijkertijd een ongeloofelijke egocentrische en ziekelijk aandacht nodig hebbende nicht.

Ik ben er nog niet helemaal over uit wat ik ervan vind. Die jongen is duidelijk een ontzettend getalenteerde filmmaker in hoe hij filmische procédés gebruikt om oud beeldmateriaal om te zetten in iets dat zijn eigen subjectieve beleving van de werkelijkheid kleurt. Tegelijkertijd heeft het ook iets irritants, want hij maakt zichzelf en zijn eigen leven wel tot vervelens toe belangrijk. Hij zit dan ook zo te schmieren en de aandacht naar zich toe te trekken. Mijn gemengde gevoelens maken dat ik niet helemaal onder de indruk ben van de film, maar ik raad hem zeker aan als je een fan bent van documentaires. Trouwens, net als Kos moest ik ook de hele film aan Dexter denken.

Bijzondere docu van Jonathan Couette, die zichzelf als onderwerp heeft gebombardeerd. Zijn hele geschiedenis en die van zijn moeder wordt uit de doeken gedaan. Daaruit blijkt dat zijn moeder door elektroshock-therapie verknipt is geworden. Ook hijzelf heeft het nodige meegemaakt. In tussenstukjes met wat beelden van zijn leven en chille muziek spreekt hij ove zichzelf in de derde persoon. Je zou denken dat het een grote zelfverheerlijkingstoer is, maar ik vond het wel meevallen. Zijn liefde voor zijn moeder speelt ook een grote rol en voelt oprecht aan.

De film is niet overal altijd heel interessant, maar best aangrijpend en verontrustend zo nu en dan. Dit wordt versterkt door de manier waarop Couette de film in elkaar gezet heeft. Het zit vol psychedelische shizzle, flitsende montage, vertroebelde beelden en ga zo maar door. Het ziet er heel cheapy uit, maar ik vond zijn stijl wel tof om te zien. Al met al is het een erg unieke docu geworden.

Famously made for just $218 and edited using free iMovie software, Jonathan Caouette’s cathartic film diary redefined the boundaries of personal filmmaking.

The Criterion Channel.