Angels with Dirty Faces (1938)

Fijne misdaadfilm uit de oude doos met een grootse Cagney. De filmposter is werkelijk subliem (dank voor de link, een nieuwe desktopafbeelding erbij), en ook van de film zelf valt genoeg te genieten.

3*.

Het lag er allemaal te dik boven op, wat de film voor een groot deel voor mij verpeste. Cagney en Bogart zijn wel weer ontzettend sterk. Iemand die heeft geteld hoeveel klappen en schoppen die kinderen van Cagney hebben gekregen? 3 sterren

Erg goede gangster film, vooral Cagney is erg goed op dreef maar ook het acteerwerk van O'Brien mag er wezen. Het verhaal loopt af en toe helaas niet helemaal lekker, vooral in het begin is alles nogal gehaast. De rol van Sheridan is ook een beetje loos.

Het moraal stoorde me hier eigenlijk helemaal niet. In The Public Enemy ligt dat er nog veel dikker bovenop, waar ze het zelfs met tekstschermen duidelijk willen maken. Hier wordt het dan toch wat subtieler gedaan. Vond de laatste scene dan ook erg mooi al is de uiteindelijke executie een beetje een anticlimax, weer te gehaast. Maar verder weinig op aan te merken. Goed acteerwerk, wat humor en geweld.

4*

Leuk weetje:

The Dead End Kids terrorized the set during shooting. They threw other actors off with their ad-libbing, and once cornered costar Humphrey Bogart and stole his trousers. But they didn't figure on James Cagney's street-bred toughness. The first time Leo Gorcey pulled an ad-lib on Cagney, the star stiff-armed the young actor right above the nose. From then on, the gang behaved.

Onevenwichtige film, die nergens pakkend wordt. Het is zeker een vermakelijke en interessante film verder, maar hij blijft erg aan de oppervlakte. Dat komt ook omdat er een heel gat zit tussen periode 1 en 2. Het verleden van Cagney wordt vooral verteld door krantenkoppen, en dat is afstandelijk.

Als de 2 dan weer bij elkaar komen raakt het me helemaal niet, het komt niet over. Ook het 'vriendinnetje' van Cagney wordt er een beetje bijgesleept en is op het einde zelfs ineens verdwenen...

Verder zijn die kwajongens leuk om naar te kijken en kent de film enkele goede momenten. Ook de schietpartij en het einde zijn goed gedaan

In 1938 was dit waarschijnlijk een topfilm, maar ik ga mijn ogen bij de beoordeling niet sluiten voor de jaren daarna

3 sterren

Dit is gewoon een van de beste films uit de jaren '30 en Cagney is hier grandioos.

Deze films zijn voor mijn het ultimieme genot van cinema kijken.

Snap niet dat mensen de hele film gaan uitspitten, de film heeft me altijd weten raken keer op keer.

Ik vond dit ook een erg sterke film. De moraal was misschien wel overduidelijk, ik heb me er niet aan gestoord. Sterker nog, ik vond het erg mooi gebracht. Curtiz is toch echt wel een goede regisseur.

Ook leuk om Bogart eens te zien in een film voor The Maltese Falcon. Het leek me altijd al leuk om hem als maffioso te zien. Helaas speelde hij niet de grote baas, maar het was wel een vermakelijke bijrol.

Dat neemt niet weg dat dit Cagney's film is. Dit is de eerste film die ik van hem zag en hij speelt een leuke gansterrol. Vooral leuk is het samenspellen met die kinderen. De rol van Ann Sheridan was er helaas alleen maar om er een vrouw in te hebben. Ze voegt niks toe. Op de poster hierboven ziet ze er trouwens heel anders uit dan in de film.

Toch grappig om te zien dat mensen nu altijd klagen over 'de jeugd van tegenwoordig' en dat er vroeger nog respect heerste onder de jeugd, en je dan vervolgens Angels With Dirty Faces uit 1938 ziet, waar ook al problemen met opstandige jeugd voorkomt.

Enige echte minpunt is dat het begin voor mij iets te gehaast ging. De opkomst van Rocky in de misdaadwereld krijgt nauwelijks aandacht. Maar buiten dat een sterke gangsterfilm.

4*

super sterk en zeer goed acteerwerk

het is mijn eerste film met cagney maar is me super bevallen

verhaal is erg boeiend en verveeld geen moment

het gezicht alleen al van cagney is prima

5 sterren

Vrij goede gangster-film en tevens ook m'n eerste Cagney-film.

Charismatisch rolletje van hem en een verdiende Oscar-nominatie, die hij vooral te danken zal hebben aan die voortreffelijke eindscene, die de film bijna bij de 4* brengt. Als die verschrikkelijk irritante "Dead-End" kids er nou maar niet waren geweest.

Toegegeven, de film bulkt van de clichés en is soms wat gedateerd. Maar het verhaal is tenminsten onderhouden en blijft je voldoende boeien tot het einde. Bovendien is het goed geacteerd en een mooie afwisseling tussen humor en actie. Het einde is trouwens wel leuk gedaan en al zag je het van mijlen ver afkomen, toch zeker niet slecht. Beter dan verwacht moet ik zeggen.

Uitstekende misdaadfilm van Michael Curtiz, dezelfde regisseur die van Casablanca een meesterwerk maakte. Al haalt deze film dat niveau niet, toch is dit ook weer een ijzersterke film die veel minder gedateerd is dan het jaar (1938) doet overkomen.

De film kent een mooi, tijdloos misdaadverhaal waarin een onwaarschijnlijke vriendschap tussen een pastoor en een crimineel centraal staat. Die twee hoofdrollen worden voortreffelijk gespeeld door James Cagney die echt het gezicht heeft van een misdadiger en Pat O'Brien. En natuurlijk zijn er ook nog een paar schitterende bijrollen weggelegd voor Humphrey Bogart (die hier nog een opvallend kleine rol heeft i.v.m. zijn volgende films), Ann Sheridan en The Dead End Kids. De film behandelt op een uitgebreide manier een aantal morele waarden door het contrast tussen een pastoor en een crimineel. Beide oefenen ze hun invloed uit op een groepje tieners. De pastoor (Connolly) wilt de minderjarigen van straat hebben om hen te laten basketten, terwijl de crimineel (Rocky) de kinderen op een negatieve manier beïnvloed. Wat het nog interessanter maakt is het feit dat Connolly en Rocky van kinds af aan bevriend zijn met elkaar.

Een klein meesterwerkje in het misdaadgenre dat toch echt een plek verdient in de top 250.

4.5 sterren

Regiseur Michael Curtiz is voornamelijk bekend vanwege de topper Casablance en de semi-topper The Adventures of Robin Hood. Met het misdaadgenre weet hij ook prima zijn weg te vinden. Qua plot is het af en toe rommelig en richtingloos, omdat hoofdpersoon Cagney zwalkt tussen Bogart en die priester. Maar de scenes op zich staan wel. Zitten een paar mooie tussen . Vooral die basketbalscene met hoog tempo was erg leuk om te zien. De laatste scene is niet verrassend (zeker niet voor die tijd), maar toch indrukwekkend te noemen.

Erg leuke film dit. James Cagney is toch wel de man hier. Geweldig wat voor een charisma hij heeft en dat hier ook in deze film weer eens uitstraalt.

Het verhaal vind ik eigenlijk niet zo heel bijzonder en soms ook wat rolleig, maar het zijn de personages en de sterke sfeer, die er toch voor zorgen dat dit een erg aangename film is. Bogart heeft een leuke bijrolletje deze keer, maar haalt het hier duidelijk niet bij Cagney.

Verder vond ik vooral de basketbalwedstrijd erg vermakelijk om te zien en wat waren die kinderen vroeger vervelend zeg. Geweldig hoeveel tikken en schoppen ze op een gegeven moment van cagney wel niet krijgen. Het einde zie je van verre aankomen, maar d uitvoering is echter van een behoorlijk hoog niveau, waardoor het uiteindelijk toch best indruk maakt.

3,5*

Whaddo ya hear, whaddo ya say

Annoying! Al is het verder wel Cagney die deze film enigszins redt. De misdaadjes hier en daar zijn wel aardig en ook de decors zijn redelijk. Verder weinig goeds. Irritante kinders, matige bijrollen en een paar erg slechte dialogen. Vooral het moraaltjesdialoogje tussen Jerry en Laury en het einde waren erg vervelend.

Matig, maar van wat ik gezien heb wel Curtiz' beste. 2*

Vermakelijke misdaadfilm, zeker voor z'n tijd. In het plot zitten een aantal onlogische zaken en is dat gebruik van die krantenkoppen wel erg achterhaald anno 2012. Van die kleine boefjes die op de voorpagina lonken, yeah right

Het resulteert allemaal in een vermakelijk, maar niet erg bijzondere misdaadfilm met toch wel weer een aardig einde.

3,5*

James Cagney was in talloze films de gedoodverfde slechterik. En dat is nu ook niet anders.

Het is niet omdat er een paar boosdoeners zijn dat de rest van de Amerikanen niet eerlijk, edelmoedig en bereid tegen de corruptie op te treden zijn.

Gewoonlijk in dergelijke films stelt de slechterik op het einde nog een goede daad. En dat is ook nu niet anders.

Eigenlijk een flauwe, ongeloofwaardige bedoening.

Van oorsprong was James Cagney een vaudeville artiest, die goed kon dansen en redelijk kon zingen. Omdat dat veel beter past bij zijn talent vind ik Cagney daarom beter tot zijn recht komen in musicals en komedies. Maar hij is natuurlijk vooral bekend geworden voor zijn rollen in talrijke misdaadfilms. Daarin speelde hij vaak hetzelfde soort personage: de driftige, spijkerharde gangster met een kort lontje en een dictie, die klinkt als een machinegeweer.

Zo ook in deze film, waarin hij de hoofdrol deelt met zijn boezemvriend (ook in het echte leven) Pat O’Brien. Het is een degelijke misdaadfilm, die naar ik vermoed met zijn christelijke boodschap destijds best wel indruk gemaakt zal hebben. Dat is volgens mij nu veel minder het geval. Humphrey Bogart kwam in die tijd nog niet verder dan het spelen van bijrollen.

Een van de betere gangsterfilms uit de 30er jaren, er zijn er in die periode nogal wat gemaakt en dat leverde ook de nodige sterren op die in het gangstergenre groot werden, naast Cagney en Bogart, mannen als Muni, O'Brien, Robinson en Raft, van de laatste werd zelfs beweerd dat hij prive vaak omging met gangsters.

De film draait om het morele besef van een gangster, hij is in zijn wereld keihard en niets ontziend, maar tegelijkertijd koestert hij nog steeds de vriendschap tussen hem en de priester, die zich ongerust maakt over zijn invloed op een stel jeugdigen die, en dat gebeurde meer in de 30er jaren in de VS, de gangster werd op een voetstuk geplaatst en daar zorgde de pers ook wel voor.

Veel van de commentaren hierboven vonden de moraliteit er te veel op liggen, bedenk dan wel dat de film nog vast zat in de studiosystemen en die bepaalden hoe de film er uit moest zien, dit onder invloed van de regering in Washington die ook angstvallig bezig was om de populariteit van de gangster terug te dringen.

Ik vind de moraliteit en het figuurlijk opgeheven vingertje niet storend. Het besef daarvan komt namelijk in het einde van de film, als de jongens er achter komen dat hun held nou niet bepaald een makkelijke gang naar de stoel heeft gemaakt. De film laat in het midden of dit geacteerd was ofdat de veroordeelde inderdaad op het laatst koude voeten kreeg. Als kijker hoop je dan het laatste omdat je dan bij jezelf het goede gevoel krijgt van zijn berouw, maar anderzijds zag ik liever dat hij de rug recht hield en de consequenties accepteerde van zijn daden.

Welke keuze is meer moralistisch??

Die discussie gaan we hier niet voeren, maar de scene waarin Rocky zijn laatste gang maakt vind ik tot de mooiste scenes behoren van films uit de jaren dertig,

Elke keer, en dat is jammer genoeg niet vaak als deze film op de bbc of duitse tv wordt uitgezonden dan probeer ik de film te zien, de film krijgt van mij dan ook een 4

Een redelijk saaie misdaadfilm met een zwak verhaal dat aan een hobbelig tempo uit de doeken wordt gedaan. Sommige scènes lijken een eeuwigheid te duren en doen helemaal niets ter zake terwijl anderen als het ware voorbij flitsen. De bizarre basketbalmatch toont goed aan hoe misplaatst en gekunsteld bepaalde personages en verhaalelementen aanvoelen. Qua acteerwerk mag er niet geklaagd worden, al komt Cagney wel over als een 'one trick pony' die voor de zoveelste keer als gangster werd getypecast. Veel verschil met zijn acteren in 'The Public Enemy' heb ik alleszins niet bemerkt. Deze film introduceert tevens de legende Humphrey Bogart, die er hier opvallend jonger uitziet dan in Casablanca, ook al is die film amper vier jaar verwijderd. Van een echte connectie of medeleven met de personages is echter geen sprake. Veel nevenpersonages zijn onuitgewerkt en dragen weinig of niets bij tot het geheel. De meute kinderen is absoluut onuitstaanbaar en de geforceerde 'love interest' verdwijnt zonder boe of ba. Verder gebeurt er niet veel noemenswaardig en buiten een schietpartij rond het einde zat ik bijna voortdurend te knikkebollen. Het terugkerende probleem in oude gangsterfilms blijft de stijfheid die in elke scène zit ingebakken. Het taalgebruik, de gedwongen moraal op het einde en zelfs de manier waarop iedereen loopt en gebaart voelt ouderwets aan. Een paar momenten zijn memorabel, zoals de alreeds vermelde schietpartij, maar ook de laatste wandeling naar de stoel. De rest is vooral langdradig en heeft de tand des tijds niet goed doorstaan.

Whadda ya hear! Whadda ya say!

Ik ben al lang een fan van James Cagney maar het is zo'n acteur wiens oeuvre vandaag de dag nogal lastig te vinden is. Ik heb indertijd een aantal films gekocht uit de Classic Cinema Collection (aanraders trouwens, staan vaak nog leuke extra's op) en een aantal maanden geleden had ik The Public Enemy nog eens herbekeken. De film waar het voor mij allemaal begon en het fijne was dat die nog altijd overeind bleef staan. Dan maar nog eens eentje van Cagney herzien in afwachting van nieuw materiaal.

En de goede verstaander heeft natuurlijk door dat dat deze Angels with Dirty Faces is geworden. Misschien wel één van de meest bekendste titels uit het oeuvre van Cagney (al is het maar om de knipogen uit Home Alone en Home Alone 2) en effectief gewoon een heerlijke film. Eind jaren '30 was de gangsterfilm wat aan het uitbollen - in de eerste plaats ook omdat de filmcommissie dit soort verheerlijking niet graag zag - waardoor er een verplicht einde aan gemaakt moest worden waaruit bleek dat misdaad toch niet loont. Dat is bij deze Angels with Dirty Faces niet anders en toch past het perfect in de film. De opbouw met de 2 verschillende levenspaden van jeugdvrienden zorgt sowieso al voor een goede invalshoek, maar zeker het einde waar Rocky al schreeuwend naar de elektrische stoel gaat is een heerlijk kippenvel momentje. Voor mij was het eigenlijk direct duidelijk dat Rocky dit enkel en alleen maar deed als een laatste gunst naar Jerry, maar blijkbaar kreeg Cagney later veelvuldig de vraag of Rocky effectief laf aan zijn einde was gekomen.

Cagney antwoordde dan maar dat hij het op zo'n manier heeft gespeeld dat het allebei zou kunnen. Ik snap eerlijk gezegd niet hoe je dat op enig andere manier zou kunnen zien, maar misschien ligt dat aan mij. Wel is duidelijk dat dit een kolfje naar de hand van de acteur is. Dat taalgebruik, die uitstraling, ... Cagney is gemaakt voor dit soort films en al zeker wanneer hij wordt gecombineerd met Pat O'Brien. De twee waren in het echte leven al lang vrienden en je voelt dat gewoon ook in de film. Tel daar dan ook nog eens een uitstekende Humphrey Bogart bij in een kleine bijrol (vreemd genoeg vind ik hem daar altijd het beste in, zijn hoofdrollen beginnen me op den duur te vervelen) en Ann Sheridan als dame die overduidelijk haar mannetje kan staan en je hebt gewoon een degelijke cast ter beschikking. Daar kunnen de ietwat misplaatste 'Dead End' Kids gelukkig weinig aan veranderen. Die zouden trouwens de boel nogal op stelten hebben gezet totdat Cagney zich ermee is beginnen moeien.

Het was meteen gedaan met hun grote mond en ik kan me voorstellen waarom, want Cagney is hier indrukwekkend angstaanjagend. De regie van Michael Curtiz (wat een jaar was 1938 ook voor de man met onder andere deze film en The Adventures of Robin Hood!) is geweldig en de film verveelt nergens. Ik krijg meteen zin om de overige James Cagney films uit de collectie ook eens te gaan herzien. Wordt ongetwijfeld nog vervolgd!

4*

James Cagney en Pat O’Brien schitteren in deze gangsterfilm uit het studiotijdperk, met meer dan leuke bijrollen voor Humphrey Bogart en George Bancroft. Met name de scènes met Cagney en Bogart spatten van het scherm. Ook love interest & tough girl Ann Sheridan mag er zeker zijn.

De film opent met een prachtig craneshot van de buurt zoals die er bij lag in de jeugd van de personages van Cagney en O’Brien, waarbij de hele intro aangeeft waar de zaadjes van hun levens werden gelegd. In een volgend craneshot van diezelfde buurt belanden we in de huidige tijd (1938) waarin de film zich afspeelt. Een mooi begin en een niveau dat regisseur Michael Curtiz en cinematograaf en Sol Polito de hele film lang zullen aanhouden. Low angel camera standpunten en het betere schaduwwerk maken het een plezierige kijkbeurt. De last mile van Cagney is om te smullen, een tocht door licht en duister. Zie ook de symboliek wanneer de jongens priester Pat O’Brien volgen op de keldertrappen, het licht tegemoet.

Angels With Dirty Faces heeft een strak opgebouwd scenario en is ook een film met een boodschap. Behalve een gangstertale gaat het om een sociaal geïnspireerde studie naar de oorzaken waarom iemand kiest voor het criminele pad. De moraal wordt nogal opzichtig in het gezicht van de kijker gemept - waar de Hays Code natuurlijk voor iets tussen zit - in die mate dat de twist met Cagney op het einde me niet heel geloofwaardig overkwam. Een mineure kritiek op een verder voortreffelijk werkje. Bij de extra’s op de dvd werd aangegeven dat het om een einde gaat dat op twee manieren geïnterpreteerd kan worden. Zelf geloofde ik als kijker dat Cagney wel degelijk inging op de vraag van O’Brien.


Dankzij de meesterlijke regie van Curtiz en de dwingende aanwezigheid van James Cagney is dit voor mij één van de betere gangsterfilms van de jaren dertig.

De platgedrukte kop van James Cagney maakte hem geschikt voor gangsterrollen. Humphrey Bogart speelde in z’n vroege periode vaak een criminele bijrol, hier een advocaat met banden in de onderwereld. Ann Sheridan speelt Laury, de enige die Rocky aanvaardt zoals hij is zonder bang van hem te zijn. De titel slaat op de Dead End Kids, die in verschillende Warnerproducties meespeelden, maar ook op de openingsscènes met Rocky als jonge (b)engel. Destijds was er veel discussie over de vraag of gangsters op het witte doek niet te veel sympathie opwekten. Daarom moest Pat O’Brien erbij gehaald worden als jeugdvriend, priester en sociale hervormer. Hun gesprek in Sing Sing is even intens als de climax met de revolverschoten.

Cagney heeft een stoere lichaamshouding en praat snel. In het taalgebruik zitten slangwoorden, amerikanismen en typische uitdrukkingen van de jaren ‘30. Een fin is een vijfdollarbiljet. We’re in the big chips, glad rags and big bozo zijn andere voorbeelden. Vroege noirelementen zijn schaduw, rook en spiegelbeelden. Krantenartikels zitten er vaak in gemonteerd om de publieke versie van de feiten weer te geven. Het is een spannend misdaaddrama met enkele komische momenten en prangende vragen over jeugdcriminaliteit.

Vermakelijke en onderhoudende misdaadfilm. De film moet het vooral hebben van het acteerwerk (en het personage) van James Cagney, die een prima rol neerzet. Het verhaal gaat nergens echt de diepte in, maar is zeker onderhoudend genoeg. Ook de personages blijven veelal wat oppervlakkig. Wel een aardige (bij)rol voor Humphrey Bogart. Het acteerwerk is sowieso naar behoren. Van het einde was ik niet zo gecharmeerd, het doet wat moraliserend aan en ik vond de ommekeer van Cagney's personage ook niet zo heel geloofwaardig.

Voor mij blijft white heat er met kop en schouders bovenuit steken qua spanning en aktie en personages .

Wat niet wil zeggen dat deze film slecht is , integendeel hij is vrij goed maar helaas wordt het nergens echt memorabel .

Prima gangsterfilm uit de oude doos. De moraal dat misdaad niet loont mag er dan wel dik op liggen, storen doet het absoluut niet, want het wordt hier prima uitgewerkt. veel heeft te maken met James Cagney die hier geweldig op dreef is. Ik heb nog niet al te veel van de man gezien, maar dit smaakt zeker naar meer. Zijn karakterkop en zijn uitstraling werken perfect om een geloofwaardige gangster neer te zetten en de manier waarop hij met de jongens omgaat, vond ik geweldig om te zien. Vooral de basketbalwedstrijd waarbij hij talloze keren de jongens in hun gezicht mept, is heerlijk om te zien.

3.5*