Cat on a Hot Tin Roof (1958)

Fraai drama. Boordevol oneliners. Eerste helft was vooral amusant, daarna werd het een schitterende confrontatie tussen de hoofdrolspelers. Uitzonderlijk goed geschreven.

Op "sisterwoman" na (dat bleef alleen maar een vervelend mens) werden alle karakters uitgewerkt en waren ze mensen van vlees en bloed. Geen van allen puur sympathiek en geen van allen volledig onsympathiek. Echt dus.

Het einde had wat mij betreft iets bedachtzamer en iets minder happy gekund.

Een ruime 4.0*

(Paul Newman was vroeger een mooie man!)

Weer zo'n typische Tennessee Williams klassieker, waar ik niet zo'n grote fan van ben, evenals A Streetcar Named Desire.

Ik heb op zich niks tegen de combinatie broeierig sfeertje, mooie vrouwen en veel drank (integendeel zelfs), maar bij die Williams stukken gaat het altijd gepaard met veel geschreeuw en geruzie in Southern accents waar je na een half uurtje wel genoeg van hebt. En dan ook nog eens op hooguit twee lokaties.

Vrij goed gespeeld, maar verder niet echt mijn ding, Sweet Bird of Youth vond ik leuker.

Voor mij was het precies andersom. Ik vond dat de film prima begon, alle relaties en irritaties binnen de familie werden in een rustig tempo steeds duidelijker. Op het moment dat de ruzie uitbreekt stijgt de spanning inderdaad flink. Alleen blijft het daarna te lang daarin hangen. De ruzie tussen moeder, zoon en 2 schoondochters duurt wmb te lang en valt een aantal keer in herhaling. Daarnaast vond ik het ontkennende/ontwijkende gedrag van Brick ook te lang duren. Het einde vond ik wel weer erg sterk. 3,5*

Leugen en huichelarij zijn de rode draad in deze film, duidelijk gesteund op een toneelstuk.

Er wordt nogal geroepen en getierd in deze film waarin ieder personage de andere de schuld geeft van alles en nog wat.

Helaas, het gehele gedoe vind ik nogal simpel en clichématig.

Zeker geen diepere karaktertekening, erg theatraal en voor mij teleurstellend, wetende dat de play van Tennessee Wiiliams met prijzen werd beloond.

Op het einde als een soap.

Vlotte film, met fraaie dialogen en prima acteerwerk van vooral Newman, die hier laat zien echt een zeer goed acteur te zijn. De film komt wat langzaam op gang en het eerste gedeelte is dan ook duidelijk het minste in mijn ogen. Als de film dan eenmaal op gang is, barst het los en krijgt elk personage de benodigde diepgang mee. Ik vond het einde sterk, terwijl de film voor mij best matig begon. Zuster Mae was trouwens een ontzettend irritant en ongeloofwaardig personage en die had ik, als ik familie van haar was geweest toch eens even een fikse tik gegeven met al dat gezwets van haar .

Jammer dat de film wat laat op gang kwam, maar verder best interessant en boeiend om te volgen.

3,5*

Mooi gefabriceerd Drama.

Sterke dialogen, prachtige cinematografie, de acteurs worden sterk in beeld gebracht. Goede rollen van Taylor en Newman, sterke aankleding en degelijk verhaal. Er kwam na de film ook veel kritiek over een seksueel getint sfeertje?

De film wordt ook goed overgebracht met de iritaties en ruzies bij de familie. 4,0 voor een fascinerende film.

What is the victory of a cat on a hot tin roof?

Het was eigenlijk al lang geleden dat ik Cat on a Hot Tin Roof had gekocht. Toen in een opwelling aangeschaft en om een of andere reden is de film blijven verkommeren in de collectie. Geen idee waarom maar gisteren, onder het besluit om mijn kijkachterstand kleiner te maken, toch maar opgezet. Heb ik even spijt dat ik dat niet eerder heb gedaan...

Cat on a Hot Tin Roof is in elk opzicht een geniale film. Gebaseerd op het toneelstuk van Tennessee Williams, die de film verschrikkelijk vond, krijgen we een stukje cinema voorgeschoteld dat dankzij de ijzersterke uitstekend weet te boeien. Al vanaf de eerste minuten zat ik geboeid naar de relatie tussen Brick en Maggie te zien, om er daarna een hele avond niet meer van af te geraken. Het voelt allemaal nogal theatraal aan, je hebt soms het gevoel dat je naar een toneelstuk zit te zien, maar nergens wordt dat een stoorfactor. Ik kan mij niet herinneren dat ik al eerder iet heb gezien dat gebaseerd is op werk van Tennessee Williams maar A Streetcar Named Desire komt nu toch wel op het lijstje van mijn dringende to see films. Elk personage wordt zo ontzettend sterk uitgewerkt. Zelfs nu met er over te typen herbeleef ik het enthousiasme terug dat ik gisteravond kreeg bij het zien van de film. Brick is samen met Maggie verreweg het interessante personage. De relatie die ze hebben lijkt gedoemd om te mislukken en aan de hand van een sterke spanningsboog leren we geleidelijk aan wat er allemaal is misgelopen maar de manier waarop het allemaal is uitgewerkt is ontzettend sterk. Toch is het einde het ultieme hoogtepunt van de film, in zover dat je bij het laatste halfuur al van een einde kunt spreken. Vanaf dat Brick in de regen tegen zijn vader verteld dat de dokters hebben gelogen barst heel de film compleet los. Roddels worden niet meer achter de rug verteld, alles komt eindelijk eens in open lucht en het is heerlijk. Noem me een rampentoerist maar persoonlijk vond ik het allemaal erg fascinerend om te zien.

Ik kende Elizabeth Taylor al van een aantal films (o.a. Giant, Who's Afraid of Virginia Woolf, The V.I.P's en Suddenly, Last Summer) maar nergens komt ze zo overtuigend en natuurlijk over als hier. Het is ook een ontzettend sterke vrouw want toen ze haar man Michael Todd verloor in een vliegtuigongeluk bleef ze ook voort spelen. Misschien dat daar juist de kracht van haar personage in zit, in dat getormenteerde. In ieder geval is het uitstekend gespeeld door Taylor en een terechte doorbraak. Voor wie dit ook een (terechte) doorbraak was, is Paul Newman. De rol van Brick was één van de eerste rollen waarvoor hij meer moest doen dan er goed uit zien en verdomme, hier laat hij toch al goed zien wat hij in zijn mars had. De scènes met Taylor behoren tot de vele hoogtepunten in de film maar ook hij weet exact dat getormenteerde gevoel neer te zetten zoals Taylor. Fantastisch om te zien. Daar stopt de lofzang nog niet, we zijn zelfs nog niet in de buurt. Naast twee uitstekende hoofdrollen heeft de film ook een aantal klassebakken tot zijn beschikking. Burl Ives, die de rol van Big Daddy ook al in het toneel vertolkte, doet hier zijn rol nog eens over maar het is er niet aan te merken. Zoveel ziel dat hij in zijn spel legt, naast de scènes tussen Taylor en Newman behoren de stukken met Newman en Ives tot het beste van de film. Eigenlijk is er zelfs niets slecht aan heel de film te noemen. Hoewel, dit klopt niet helemaal. Madeleine Sherwood, die net als Ives dezelfde rol al vertolkte in het toneelstuk, is me iets te hard een typetje. Iedereen speelt natuurlijk een uitvergroten persoonlijkheid maar zij ging net iets over de top. Gelukkig wordt ze nog af en toe getemperd door Jack Carson, die net als de rest van de cast een uitstekende rol vertolkt. Judith Anderson heeft de kleinste rol van allemaal maar heeft gelukkig hier en daar toch ook wel een hoogtepunt, het einde waar ze Mae even op haar plaats zet, is geweldig!

Het is weer een serieuze lap tekst geworden maar Cat on a Hot Tin Roof verdiend het dan ook. Brooks geeft een geweldig relaas van een familie met problemen in het Zuiden en weet hiermee continu de aandacht vast te houden. De film verveelt nergens, zakt nergens in maar bevat alleen maar hoogtepunten. Het is dat ik nooit direct een 5* geef, voor ik de volle score toeken wil ik een film altijd eerst eens meerdere keren gezien hebben, maar anders had dit er wel één kunnen zijn.

Dikke 4.5*

Uitstekend familiedrama waarbij de schijn van geluk wordt hoog gehouden door leugens. En naarmate de film vordert, worden er steeds meer waarheden uitgesproken. En zoals Elizabeth Taylor zegt in de film: 'De waarheid is even vuil als een leugen'.

De film is zichtbaar gebaseerd op een toneelstuk, aangezien alles zich op één locatie afspeelt. Ondanks dat wordt het nergens saai of langdradig door de pittige dialogen, goed geschreven personages en uitstekend spel van de gehele cast.

De kleine 'no-neck monsters' zijn opzettelijk erg irritant.

Even lastig om in te komen, maar na verloop van tijd begint het gescheld zijn charme te krijgen, al haalt het nooit het niveau van bijvoorbeeld het superbe Virginia Woolf. Met name Burl 'Big Daddy' Ives hoest en proest dat het een lieve lust is en steelt elke scene waarin hij voor komt.

3*.

De vonken vliegen eraf! Wat een geweldig familiedrama is ditmet eerste-klas-acteerwerk van de cast, waaronder een quasi-stoere Paul Newman en knappe Elisabeth Taylor. Mooi ook dat ontwrichte families in de jaren '50 het onderwerp van een film kon zijn. Zie je niet vaak in die tijd, zeker niet wanneer het slechtste in mensen naar boven gehaald kan worden. Menig karakter verdient een schop onder zijn of haar kont en gelukkig blijft dan ook niet iedereen gespaard!

Een echte klassieker van Tennessee Williams over gespannen relaties door achterdocht, koppigheid, hebzucht, leugens, liefde; eigenlijk alle eigenschappen, die mensen mooi en lelijk maken.

Erg fraai verfilmd met prachtige rollen van Burl Ives, Paul Newman en de onweerstaanbare Elizabeth Taylor, die als een magneet alle aandacht moeiteloos naar zich toetrekt. Heel mooi drama, waaraan nauwelijks af te zien is dat de film meer dan een halve eeuw oud is.

Herziening nummer zoveel (4x? 5x?).

En de eerste keer na het overlijden van zowel Paul Newman en Elizabeth Taylor.

Tennessee Williams-stuk en dat levert geweldige filmstof.

Iedereen haat elkaar zo'n beetje, iedereen liegt en het is een broeierige dag in het zuiden met een flinke kans op stevige onweersbui.

Voorzichtige homo-ondertonen bij Paul Newman en een prachtige rol van Burl Ives als Big Daddy.

En dan nog die gruwelijke nekloze kinderen voortgekomen uit nog afgrijselijker ouders.

Meesterwerk!

Naar aanleiding van Elia Kazans verfilming van A streetcar named Desire (beste mannelijke èn vrouwelijke hoofdrollen ooit, vond ik tóén althans) ben ik ooit een groot bewonderaar van Tennessee Williams geworden. Ik heb nog steeds zo'n beetje alles van hem in de kast staan, maar ik lees het eigenlijk nooit meer, want al die sexuele repressie, ghosts in the cupboard en Zuidelijke accenten heb ik onderhand wel een beetje gehad (ook al doordat zoveel moderne horrorfilms daar ook vrijelijk uit putten voor hun gothic horror cast : moordzuchtige kannibalistische redneck hillbillies enz.). Vandaar dat ik het bekijken van deze film lange tijd voor me uit heb geschoven.

        Nu dan toch maar gedaan, en dan zie je opeens wat er gebeurt wanneer de rollen worden ingevuld door goede acteurs zodat toneelpersonages worden vervangen door mensen van vlees en bloed – tja, dat doet me toch wel wat. Indrukwekkend, vooral van Newman en Taylor natuurlijk, maar ook Burl Ives als Big Daddy. Toevallig heb ik een half jaar geleden The big country ontdekt, de film uit hetzelfde jaar waarvoor hij een Oscar voor de beste bijrol kreeg, en dat deed me denken aan Kevin Spacey: toen die in 1995 de Oscar voor The usual suspects kreeg hebben de mensen die op hem stemden misschien ook wel gedacht aan zijn rol als John Doe in Seven uit hetzelfde jaar, hetgeen hem misschien nèt een beetje extra goodwill (en stemmen) voor die Oscar opleverde. Zo ook deze rol van Burl Ives: voor The big country had hij zijn Oscar al meer dan genoeg verdiend, maar deze geweldige rol in Cat on a hot tin roof zal zijn kansen zéker geen kwaad hebben gedaan. En om op de film zelf terug te komen: ijzersterk, met de scènes tussen Brick en Big Daddy in de kelder als hoogtepunten.

'Cat on a Hot Tin Roof' blinkt uit op verschillende vlakken. Ik hou van films die zich op één locatie afspelen en waar het vooral de acteurs zijn die de show moeten stelen. Dat doen ze in deze prent dan ook.

Fantastische rollen van Taylor en Newman, maar vooral van Burl Ives. De mix tussen humor en drama werkt vooral na zijn intrede uitstekend, met z'n knorrige, harde opmerkingen steeds. Verder is dit geheel zeer sterk geschreven. Interessant vanaf het begin, met klasse dialogen en langzaam naar verschillende hoogtepunten toewerkend. Schoonzus Mae doet het op een strontvervelende manier ook goed.

Had gehoopt dat Taylor haar wel even goed raak zou meppen op een gegeven moment. Maar dat gebeurde helaas net niet. Heb me goed vermaakt met dit familiedrama. Intrigerend van begin tot eind.

Een film waarin de dialogen centraal staan en moet gezegd worden dat Newman en Ives hun mannetje staan, Taylor was misschien meer gebaat geweest als Burton haar tegenspeler was geweest want zij sneeuwt een beetje onder in het geweld van Newman en Ives. Heb de film een paar maanden geleden weer eens gezien en betrapte mij er zelf op dat ik niet meer zo geboeid was als bij eerdere kijkbeurten, daarom maar een drie gegeven, misschien moet ik de film nog een keer zien.

Cat on a hot tin roof.

Echt zo'n titel die je als lijstjes lezende filmliefhebber al jaren kent, maar misschien nog niet gezien hebt. Dat gold in ieder geval voor mij, tot vanmorgen. Al die jaren had ik ook geen idee waarover het ging, de titel geeft nauwelijks een indicatie.

Paul Newman speelt de alcoholistische, geblesseerd geraakte ex-footbalheld, die zijn verdriet en verbitterdheid over hoe zijn leven gegaan is probeert te verdrinken, terwijl hij alle toenaderingspogingen van zijn mooie vrouw (Elizabeth Taylor) wegwuift. Het is de dag waarop de pater familias, Big Daddy, 65 wordt na zojuist gezond te zijn verklaard na medisch onderzoek, al blijkt dit al snel niet helemaal te kloppen. De spanningen lopen door dit alles hoog op.

Deze bewerking van Tennesse Williams toneelstuk is niet bang om de vinger op zere plekken te leggen, het gaat er in de felle dialogen soms hard aan toe. Het is jammer dat onder de Hay's Code het randje van de homoseksuele subtext geminimaliseerd is, dat had de film net dat beetje extra gegeven wat de spanningsboog tussen Brick en Maggie betreft. Newman en Taylor zijn voortreffelijk, maar ook Burl Ives maakt (met name in de latere scènes) indruk. Van Taylor moet ik snel A Place in the Sun en Giant maar eens kijken. Ik vond haar in Who's Afraid of Virginia Woolf? ook al erg goed.

Schurkt tegen de 9 aan voor mij... herziening zal de doorslag moeten geven.

4.2*

P.s. wat was Taylor beeldschoon en wat waren die kinderen en hun moeder irritant.

Tijd voor herziening. De film beviel me maar matig vroeger. Nu kon ik het verhaal van Tennessee Williams beter waarderen. De verfilming van zijn 'A streetcar named desire' is beter geslaagd, bij Cat on a hot tin roof is het theater meer blijven hangen. Het verhaal van een familie die samenhangt met leugens en façades. Tot ze niet anders kunnen dan die ballon te doorprikken. Ik moest meteen denken aan Festen en zelfs Knives Out.

Maar je merkt wel dat het soms wat stroef loopt. Tennessee Williams was niet blij met het script dat net te veel had geknipt of veranderd aan zijn toneelstuk. Ook Paul Newman was daar niet blij mee, omdat hij net had verwacht dat het een verfilming van het bekende stuk zou zijn. De strijd tussen theater en de filmwereld. In de ogen van Williams was zijn verhaal gecensureerd, voor de jury van de Academy Awards (waar het geen enkele nominatie kon verzilveren) was het nog te controversieel.

De film start nogal koel. Het duurt even voor het pas interessant wordt. Irritante kinderen, iedereen praat vooral naast elkaar met een masker op en het zijn geen van allen sympathieke mensen. Pas als Brick met Big Daddy in dialoog gaat, wordt het pas boeiend. Je ziet waar het talent zit in de film. Het kan deels wel dat niveau behouden, maar dat theatrale, zelfs voor een film uit de jaren '50, doet de film niet altijd goed. De kracht ligt in het verhaal met een paar sterke acteurs. De eer is vooral te danken aan de geprezen Tennessee Williams, minder aan de film.

Ik moest dringend nog wat zien van Elisabeth Taylor. Een geweldige film dit. Een praatfilm, dat wel, maar eentje met hoogstaande dialogen en een erg boeiend plot van een verwaande rijke familie en diens intriges en leugenachtigheden (inveracities) zoals het zo mooi een aantal keer werd verwoord.

Big Daddy, de naam alleen al, is de pater familias die als zakenman zijn business onder controle heeft en zijn bedrijf met harde hand leidt. Dit laatste poogt hij ook te doen op privévlak, alleen loopt daar de controle wat meer mank. Geweldige scènes zijn het wanneer hij wordt geconfronteerd met zijn kleinkinderen. Hij haat dat gespuis en windt daar duidelijk ook geen doekjes om. Hij negeert ze of schreeuwt ze letterlijk weg. Moeder, vader of vrouwlief (oma) laat betijen en ondernemen later een nieuwe vreugdevolle poging. Burl Ives is echt wel de ster, nog meer dan Taylor vind ik hier.

De ouders van de kinderen krijgen een clichématige eigenschap van hebzucht toegemeten. Zeker wanneer Gooper met zijn plannen om het toekomstige imperium verder te zetten uit de doeken wil doen met wat documenten. Het is vooral zijn schreeuwerige, maar niet al te intelligente vrouw, die de plak zwaait. Het contrast is groot met de erg sierlijke en charismatische Taylor. Een niet te onderschatten vrouw die weet wat ze wil en meer dan haar schoonzus, ook het best weet hoe ze dat voor elkaar moet krijgen.

En Brick (Paul Newman)? Die ondergaat het maar en wil eigenlijk maar één ding. De sterkste scènes zijn die dan tussen hem en zijn vader, eerst op de kamer en zeker later in de kelder. Top!

Klassiekerzondag bracht deze maar al te bekende titel en daarmee een film waar ik verder eigenlijk totaal geen kennis van had buiten de titel om. Een familiedrama gebasseerd op een toneelstuk las ik waarop mijn hart nu niet bepaald sneller ging kloppen. Maar fijn, niet oordelen voor je iets gezien hebt zeggen ze dan.

Het begin is zoals te verwachten even aftasten met Brick die in zijn fantasie dagen van weleer beleeft, en Maggie en de rest van de schoonfamilie elkaar al aanvliegen als ze elkaar slechts zien. Wat daarna volgt is een lange dialoog tussen Maggie en Brick in hun toevluchtsoord die wel duidelijkheid geeft rondom Big Daddy en de rest van de familie maar echt vuurwerk of interessant vind ik het dan nog niet. Sterker, de relatie en onenigheid tussen Brick en Maggie vind ik storend en lastig te lezen wat er nu eigenlijk dwars zit tussen dit stel of het moet gewoon zijn dat ze beide op hun eilandje zitten en verder nergens meer oog voor hebben.

De film krijgt toch een hele andere vibe wanneer Big Daddy zelf ten tonele verschijnt en diens voorkeur maar al te duidelijk is terwijl de rest van de familie als een stel strooplikkers achter de oude man aansnelt en zichzelf werkelijk voorbij lopen in drukte, idioterie, bemoeienis en uiteindelijk veel irritatie. Mijn God, wat zijn die kinderen en die moeder irritant, en wat past dat uiteindelijk lekker bij de film om het verschil tussen de strijdende partijen te tonen. Alhoewel, daar suggereer ik mee dat anderen het goed voor hebben met Big Daddy terwijl het één en al jaloezie, afgunst, hebberigheid en haat richting elkaar is. Het zijn de ingrediënten om de barometer nog verder op te zweepen waar het binnen al net zo broeierig is als buiten, men elkaar constant in de haren vliegt en heel wat oud zeer uitgesproken moet worden.

En zo blijkt Cat on a hot tin roof toch een meer dan prima drama te zijn met sterke dialogen, goede acteerprestaties, de mooie Elisabeth Taylor en drama van de kelder tot de slaapkamer. Eindoordeel is dan ook dat het een sterk geheel betreft maar ik er niet perse heel erg veel mee heb. Daarom een veilige 3,5.

Normaal gezien ben ik niet zo'n grote fan van dergelijke theatrale films, maar deze Cat on a Hot Tin Roof is de uitzondering op de regel. De film zit vol heerlijke dialogen en zijn erg boeiend om naar te kijken. De hele speelduur vliegt zo voorbij. Dergelijke films hebben toch vaak de neiging om te lang aan te slepen, maar hier heb ik mij geen seconde verveeld.

Qua plot valt het allemaal nog goed mee. De gezondheidstoestand van Big Daddy staat centraal en wie er aanspraak mag maken op zijn erfenis. Voor mij maakte het eigenlijk niet zoveel uit waarover de familievete juist ging. Bij dergelijke films moet je gewoon genieten van het samenspel van de acteurs. Voor mij was het toch vooral Elizabeth Taylor die hier de show stal. De scènes met haar en Paul Newman waren in mijn ogen de beste van de film. Enkel het personage Mae vond ik hier erg irritant met haar voorturende verwijten dat Maggie en Brick nog kinderloos zijn.

4*