Zatôichi Abare-himatsuri (1970)

Pff, wat een schijtfilm. Er gebeurt geen donder, en als er al wat actie komt is dat zo nep... Raar dat hier zoveel delen van zijn zeg.

Het absolute minimum, plus een extra halfje voor de nichterige pooier die godzijdank echt een homo bleek te zijn in plaats van de grootste miscast ooit.

1*

What You See Is What You Get.
Zatoichi is een lompe veelvraat, die net zo veel bedriegt als rechtzet en doet het in zowat elke film. Soms heb je het gevoel dat hij zelfs jou, als kijker, net als zijn tegenstanders bedot met het feit dat hij gewoon kan zien.
Dat is de formule, dat is ook de kracht en het werkt.
Net als de snelle revolverheld vervalt deze 'held' niet in het
overdadig gebruik van zijn wapen. Dat zou ontzettend misplaatst zijn.
Take It or Leave It.

Mijn eerste 'Klassieke' Zatoichi-film en ik moet zeggen dat ik het best aardig vond! Okay, de gevechten zijn puur nep, maar wel origineel.

Waar zie je anders een hack en slash gevecht tussen naakte kerels in een openbare badgelegenheid?

Waarschijnlijk had ik Kill Bill véél hoger gewaardeerd als Uma zo'n soort gevecht met vrouwelijke tegenstreefsters had uitgevochten!!!!

Maar naast de gevechten valt er filmistisch best veel te genieten, de regisseur gooit er ècht niet met de pet naar! Daarnaast bevat de film ook nog een gezonde dosis humor, wat wil je nog meer?

O ja, wat een lekker ding is die Okiyo (Reiko Ohara) in deze film!

Smaakt naar meer.......

Hierbij een iets hogere score dan ik aanvankelijk gaf. Deze film heeft alles wat Zatoichi voor mij aantrekkelijk maakt; de eenzame held die goed noch slecht is, de heerlijk strakke choreografie van de gevechten en lekker dik aangezette tragiek. Een van de betere delen naar mijn smaak.

Nog steeds niet het niveau dat ik verwacht

Schandalig eigenlijk hoe traag ik eigenlijk de Zatoichi reeks ben aan het kijken. In 2010 ergens drie van die Asiamania releases aangeschaft met daarop telkens 2 films van de blinde masseur en het duurt telkens 2 à 3 jaar vooraleer ik er eens eentje van opzet. De reden daarvoor is volgens mij dat ik Zatoichi the Outlaw en Zatoichi Meets Yojimbo kwalitatief niet zo interessant vind en het vermoeden heb dat die twee films van eenzelfde niveau zijn als de rest van deze grote franchise. Op goed geluk dan maar eens een ander deel geprobeerd en uitgekomen bij deze Festival of Fire.

Een tijd heeft het geleken alsof dit de aangename verrassing ging worden, maar uiteindelijk zakt de film als een kaartenhuisje in elkaar. Wat op zich jammer is, want hier zitten best wel wat indrukwekkende scènes in (had sowieso het gevoel dat Zatoichi hier veel 'actiever' is qua vechten hier) met onder andere de confrontatie in het badhuis. Het probleem zit hem er echter in dat er telkens wel een aantal leuke verhaallijnen worden gestart, maar dat die nooit bevredigend worden uitgevoerd. Neem nu die rondtrekkende Ronin die een iets meer dan gezonde portie jaloezie uitstraalt. Cool personage, daar niet van, maar het nut ontgaan me wat. Op papier lijkt ook Yamikubo een interessante tegenhanger van Zatoichi te zijn maar wat is eigenlijk de relatie tussen die twee? Er zit geen geschiedenis achter en dan wordt de film nog eens regelmatig onderbroken door van de pot gerukte scènes met een vechtend koppel (wel één van de leukste momentjes die ik tot nu toe in een Zatoichi film heb gezien) en één of andere henchmen die vastbesloten is om het bed te delen met onze blinde masseur. Zelden zo'n rare mengelmoes gezien van elementen gezien in ieder geval.

En het is niet dat dit script werd neergepend door iemand die niet wist wat een Zatoichi film moest inhouden, want het is niemand minder dan Shintarô Katsu himself die meeschreef aan het plot. Katsu, die uiteraard de titelrol voor zijn rekening neemt, doet weer zijn vertrouwde ding en doet dat goed. Katsu laat zich bijstaan door een aantal mooie vrouwen, maar het is toch het mannelijk geweld dat hier voor het overgrote deel de moeite is. Masayuki Mori is weliswaar minder overtuigend blind dan de titelheld (had het gevoel dat de contactlens in één van zijn ogen regelmatig niet instak) maar het is wel een slimme zet om die twee tegenover elkaar te zetten en de jaloerse Tatsuya Nakadai (die later nog opgepikt zal worden door Akira Kurosawa via onder andere Ran) heeft een uitstraling om U tegen te zeggen.

De beste Zatoichi film tot nu toe naar mijn gevoel. Ligt weliswaar dicht bij Zatoichi the Outlaw (krijgen ook dezelfde score) maar het hekelpunt bij deze Festival of Fire is dat de mengelmoes van elementen geen perfecte film oplevert. Veel interessante uitgangspunten, maar de uitwerking laat dus te wensen over. Toch wel weer benieuwd geraakt naar de andere film op de DVD, iets dat niet gebeurde bij de vorige films.. Hopelijk een sneller weerzien dan 2019.

3*