Zatôichi Senryô-kubi (1964)

Iets meer realisme aan de gevechten in deze Zatôichi toegevoegd, de gevechten bevatten eens wat bloed en ook het camerawerk is zeer netjes op vele momenten ook. Voor de rest is dit tot nu toe mijn favoriete Zatôichi film omdat er in deze wat meer aktie en het gewoon super entertaining is, op een gegeven ogenblik zelfs spannend.

Maar goed, ik heb nog 20 te gaan dus hopelijk komen er nog meer bij uit de Zatôichi film reeks die ik erg kan waarderen.

Inderdaad wat bloediger. Broertje van Katsu Tomisaburo Wakayama maakt ook weer zijn opwachting (en verliest weer!). Jammer dat Katsu nooit eens andersom te zien was in één van de Lone Wolf & Cub films!

Een topper in de serie. Prachtig begin - volgens de begeleidende tekst gebaseerd op een take uit Ichikawa Kon's Actor's Revenge. Je zit er middenin. Enkele elementen die Zatoichi-films naar een hoger plan tillen zitten hier in, zoals een badderscène met een vrouw, een kindje, lampionnen, gokscène en uiteraard enkele (te) flitsende zwaardgevechten. Deze elementen zitten altijd wel in de films, maar vrijwel nooit allemaal tegelijk. Voor het eerst vloeit er trouwens zichtbaar bloed in een Zatoichi-film en het is gelijk ook behoorlijk veel.

Ook voor het eerst: het camerawerk is van (grootheid) Miyagawa Kazuo en dat betaalt zich onmiddellijk uit. Veel onberispelijke scènes. Ik beweer zelfs dat de gokscène met Wakayama is gebaseerd op Rembrandt's Nachtwacht met al die toekijkende gezichten in goudgeel licht. Deze scène halverwege de film is het hoogtepunt, maar ook de finale is één van de beste uit de serie (ik zag tot nu toe 22 delen) met goed gebruik van de weidse open vlakte. Sowieso is de aanwezigheid van Wakayama een dikke plus, want een grootsere schurk/tegenstander is nauwelijks denkbaar - hij lijkt hier zelfs beter op zijn plaats (meer dreiging) dan in de Lone Wolf serie.