Zatôichi Abare-himatsuri (1970)

Pff, wat een schijtfilm. Er gebeurt geen donder, en als er al wat actie komt is dat zo nep... Raar dat hier zoveel delen van zijn zeg.

Het absolute minimum, plus een extra halfje voor de nichterige pooier die godzijdank echt een homo bleek te zijn in plaats van de grootste miscast ooit.

1*

Ik vind de actiescenes juist erg cool, ik zie ook niet wat er 'nep' aan is. Ik vind de choreografie van de zwaardgevechten juist uitstekend en ik vind Zatoichi's vechtstijl met die kruisende moves heel erg cool. Katsu is perfect in de titelrol en Nakadai heeft een leuke bijrol. Ook de humor is behoorlijk (soms zelfs zo cheesy dat 't leuk wordt) Ik wil de hele reeks wel zien. Zeer vermakelijke filmpjes. 3,5*

Je ziet de zwaarden nooit overtuigend raken, mensen worden blijkbaar wel geraakt maar bloed is zo spaarzaam als een vogelbekdier in een sneeuwlandschap.

In Zatoichi van Kitano zie je veel van de gevechten ook niet. Dat is juist om te suggereren hoe snel zatoichi is.

What You See Is What You Get.
Zatoichi is een lompe veelvraat, die net zo veel bedriegt als rechtzet en doet het in zowat elke film. Soms heb je het gevoel dat hij zelfs jou, als kijker, net als zijn tegenstanders bedot met het feit dat hij gewoon kan zien.
Dat is de formule, dat is ook de kracht en het werkt.
Net als de snelle revolverheld vervalt deze 'held' niet in het
overdadig gebruik van zijn wapen. Dat zou ontzettend misplaatst zijn.
Take It or Leave It.

Als me dat zou irriteren dan kan ik wel zo veel actiefilms, westerns, noirs, thrillers, martial-arts/kung fu films afschrijven... Voor mij is de illusie afdoende, zeker binnen dit luchtige kader. Volgens mij zou elke samourai-film, waarin je de verwondingen weergeeft naar realiteit, automatisch uitdraaien op een gore/splatter -flick. Zelf zit ik daar niet op te wachten.

Klopt ook wel, Sichinin no Samurai kent ook weinig bloed, die ik 4,5 sterren geef. Alleen daar vond ik de rest van de film wel goed (en kenden de gevechten een ander belangrijk element: spanning). Misschien moest ik wat uitgebreider zijn in het afkraken van de film om misverstanden te voorkomen. Het komt hier ongeveer op neer: niets in de film hield mijn interesse vast. De gevechten hoorden daarbij. Hence my low rating.

Zeer vermakelijk filmpje waarin het ontbreken van veel bloed mij niet stoord De gevechten zijn ook absoluut niet slecht ondanks dat je soms overduidelijk ziet dat een zwaard niet echt contact maakt (duh!).

Leuke humor (het kibbelend echtpaar van een klein theehuisje is pure slapstick!) en een erg goeie hoofdrolspeler.

Voor de mensen die liever een erg bloederige samourai zien kan ik de Babycart (Lone wolf and cub) serie aanraden!

Mijn eerste 'Klassieke' Zatoichi-film en ik moet zeggen dat ik het best aardig vond! Okay, de gevechten zijn puur nep, maar wel origineel.

Waar zie je anders een hack en slash gevecht tussen naakte kerels in een openbare badgelegenheid?

Waarschijnlijk had ik Kill Bill véél hoger gewaardeerd als Uma zo'n soort gevecht met vrouwelijke tegenstreefsters had uitgevochten!!!!

Maar naast de gevechten valt er filmistisch best veel te genieten, de regisseur gooit er ècht niet met de pet naar! Daarnaast bevat de film ook nog een gezonde dosis humor, wat wil je nog meer?

O ja, wat een lekker ding is die Okiyo (Reiko Ohara) in deze film!

Smaakt naar meer.......

Mijn derde 'klassieke' Zatoichi-film en dit is de eerste film waar ik bloed zie vloeien. Al vind ik knap dat zijn zwaard altijd smekkeloos schoon blijft.

Maar ja, het blijft gewoon een leuke film. Ik wil gewoon een hack-and-slash film zien met een vleugje humor. Dat krijg je elke keer weer voorgeschoteld. Ik vind de choreografie van deze film er beter uit zien dan zijn voorgangers.

De zwaarden raken 'nooit' overtuigend de mensen lees ik in de onderstaande berichten. Ik neem dat voor lief, want het blijft een film die meer dan 35 jaar geleden is opgenomen en ik heb actiefilms van nu gezien waarbij dat er slechter uit ziet.

Wat zijn Zatôichi films toch fijn om naar te kijken. Hier zat dan misschien geen erg goed verhaal in, maar ik vind dit geweldig entertainment.

Tatsuya Nakadai is perfect gecast voor de rol van de dolende ronin. Ik zou geen acteur kunnen bedenken die zo een rol beter zou kunnen invullen. Zijn vrouw die ook door hem vermoord wordt vind ik erg knap. Maar die Okiyo mag er natuurlijk ook zijn.

Dit is pas de derde klassieke Zatôichi film die ik zie, maar vanaf de eerste die ik zag wist ik al dat het een prima reeks films is. Ik lees hierboven kritiek op het gebrek aan veel bloed. Het is maar wat je graag ziet. Veel bloed is ok, maar in een Zatôichi film zit ik er niet op te wachten.
Zatôichi staat garant voor flitsende zwaardgevechten. Hier is het gevecht in het badhuis misschien wel het hoogtepunt van de film. Al vind ik het einde van de film ook geweldig.
Ik ben in elk geval alweer benieuwd naar het volgende avontuur van onze held.

Ik dacht wel dat je deze episode wel zou waarderen, Nomak!

'K zie nu pas dat Kenji Misumi de regisseur is van deze film; geen wonder dat ik deze dus de leukste van het stel vond...

Trouwens belachelijk laag gemiddelde hier voor deze film?

Gemiddelde is inderdaad belachelijk laag.

Ik vind dit toch zeker niet Misumi's beste Zatoichi- avontuur.

Ja, maar wel de enige op het Asiamania-label (zover ik weet) en dus de enige dit ik tot dusverre heb kunnen zien....

p.s. volgens mij is er ook een dvd met een enkele film uitgebracht, naast de drie duofilmdvd's. Weet iemand welke? En of deze nog ergens te verkrijgen is?

Hierbij een iets hogere score dan ik aanvankelijk gaf. Deze film heeft alles wat Zatoichi voor mij aantrekkelijk maakt; de eenzame held die goed noch slecht is, de heerlijk strakke choreografie van de gevechten en lekker dik aangezette tragiek. Een van de betere delen naar mijn smaak.

Ik heb dezelfde vraag eigenlijk!

Nog steeds niet het niveau dat ik verwacht

Schandalig eigenlijk hoe traag ik eigenlijk de Zatoichi reeks ben aan het kijken. In 2010 ergens drie van die Asiamania releases aangeschaft met daarop telkens 2 films van de blinde masseur en het duurt telkens 2 à 3 jaar vooraleer ik er eens eentje van opzet. De reden daarvoor is volgens mij dat ik Zatoichi the Outlaw en Zatoichi Meets Yojimbo kwalitatief niet zo interessant vind en het vermoeden heb dat die twee films van eenzelfde niveau zijn als de rest van deze grote franchise. Op goed geluk dan maar eens een ander deel geprobeerd en uitgekomen bij deze Festival of Fire.

Een tijd heeft het geleken alsof dit de aangename verrassing ging worden, maar uiteindelijk zakt de film als een kaartenhuisje in elkaar. Wat op zich jammer is, want hier zitten best wel wat indrukwekkende scènes in (had sowieso het gevoel dat Zatoichi hier veel 'actiever' is qua vechten hier) met onder andere de confrontatie in het badhuis. Het probleem zit hem er echter in dat er telkens wel een aantal leuke verhaallijnen worden gestart, maar dat die nooit bevredigend worden uitgevoerd. Neem nu die rondtrekkende Ronin die een iets meer dan gezonde portie jaloezie uitstraalt. Cool personage, daar niet van, maar het nut ontgaan me wat. Op papier lijkt ook Yamikubo een interessante tegenhanger van Zatoichi te zijn maar wat is eigenlijk de relatie tussen die twee? Er zit geen geschiedenis achter en dan wordt de film nog eens regelmatig onderbroken door van de pot gerukte scènes met een vechtend koppel (wel één van de leukste momentjes die ik tot nu toe in een Zatoichi film heb gezien) en één of andere henchmen die vastbesloten is om het bed te delen met onze blinde masseur. Zelden zo'n rare mengelmoes gezien van elementen gezien in ieder geval.

En het is niet dat dit script werd neergepend door iemand die niet wist wat een Zatoichi film moest inhouden, want het is niemand minder dan Shintarô Katsu himself die meeschreef aan het plot. Katsu, die uiteraard de titelrol voor zijn rekening neemt, doet weer zijn vertrouwde ding en doet dat goed. Katsu laat zich bijstaan door een aantal mooie vrouwen, maar het is toch het mannelijk geweld dat hier voor het overgrote deel de moeite is. Masayuki Mori is weliswaar minder overtuigend blind dan de titelheld (had het gevoel dat de contactlens in één van zijn ogen regelmatig niet instak) maar het is wel een slimme zet om die twee tegenover elkaar te zetten en de jaloerse Tatsuya Nakadai (die later nog opgepikt zal worden door Akira Kurosawa via onder andere Ran) heeft een uitstraling om U tegen te zeggen.

De beste Zatoichi film tot nu toe naar mijn gevoel. Ligt weliswaar dicht bij Zatoichi the Outlaw (krijgen ook dezelfde score) maar het hekelpunt bij deze Festival of Fire is dat de mengelmoes van elementen geen perfecte film oplevert. Veel interessante uitgangspunten, maar de uitwerking laat dus te wensen over. Toch wel weer benieuwd geraakt naar de andere film op de DVD, iets dat niet gebeurde bij de vorige films.. Hopelijk een sneller weerzien dan 2019.

3*

De latere Zatoichi's zijn niet per se de beste, maar als je de eerste niet kent is in elk geval het stramien nog verrassend. The Outlaw vind ik ook een van de minste, maar Yojinbo toch weer een topper (deze Fire Festival staat ergens halverwege). Als je alledrie de NL-se releases bezit, zou ik zeker One-Armed Swordsman een kans geven (ook al is het over twee jaar ) - die hoort echt wel tot de toppers vind ik (In Desperation die je ook hebt is juist dan weer de allerminste van de hele reeks). En als het dan niet wil klikken, moet je het voorlopig maar terzijde leggen vrees ik. Heel veel variatie is er niet, maar afleveringen met kinderen en vrouwen (welke zijn dat niet) behoren tot de beste. En het is zo dat je na 7 of 8 films de details en kleine overeenkomsten danjuist wel de verschillen gaat waarderen. Misschien dat je dat soort oppoppende willekeurige ontmoetingen wat meer waarderen, want sommige situaties grijpen losjes terug op eerdere afleveringen.

Mijn persoonlijke favoriet is Zatôichi Chikemuri Kaido (1967) (Zatoichi Challenged), maar die zat niet op het Asiamania-label.

Tenzij het de volgende was:

Weet iemand als welke Zatoichi dat was?

Het ging trouwens om Shin Zatôichi Monogatari: Kasama no Chimatsuri (1973). Bij het Engelse Warrior- en Amerikaanse AnimEigo-label gaat het wel om een serie van 7 titels. Die 6 die in Nederland zijn uitgebracht ook die zevende: Zatoichi's Conspiracy.

Mijn drie favorieten: Zatôichi Tekka-tabi (1967), Zatôichi Senryô-kubi (1964) en Zatôichi Hatashi-jô (1968).