A Clockwork Orange (1971)

Iets te surrealistisch voor een rechtmatige beoordeling, maar een herkijk kan wonderen doen later.

Dat zou wat betreft de vernederlandsing maar zo kunnen ja. Daarom heb ik het boek ook in het Engels. Heet de nederlandse versie ook niet "Zware Jongens" ?

http://www.cosmox.nl/images/InkijkPDF/9789025369613.pdf.

Je hebt gelijk

Zo'n fantasietaaltje vertalen is erg lastig, maar Harm Damsma en Niek Miedema hebben hier (te zien aan het boekfragment en de ondertiteling, die op hun vertaling gebaseerd lijkt) goed werk afgeleverd. Als je het origineel kent is het soms even wennen, maar dat kun je de vertalers niet aanrekenen. De Nadsat-woorden onveranderd in de Nederlandse vertaling overnemen zou nog vreemder zijn.

your first Kubrick, toch?

Nee, derde Kubrick. 2001 was een voltreffer en staat nu al derde, en die zal sowieso plek 1 overnemen binnen x aantal tijd. Naar mijn gevoel is die nu al nummer 1. Dr. Strangelove en A Clockwork Orange vond ik een stuk moeilijker om te volgen, maar ik geef die sowieso nog kansen. Volgend jaar bekijk ik ze opnieuw. Dit jaar kijk ik waarschijnlijk nog Lolita en The Shining (zeer binnenkort) eens, aangezien die films me misschien iets meer moeten liggen. De rest zal voor een andere keer zijn. Bij oorlogsfilms moet ik me eerst bvb. nog meer in verdiepen alvorens ik een oorlogsfilm neem van Kubrick. (nl. Full Metal Jacket).

Dat gaat rap! Las net je comment nog bij Under the Skin, toen zat je nog op nul. Goed bezig!

Kubrick: voor de ene een geniale regisseur, voor de ander een totale prutser. Zijn aparte stijl onderscheidt hem van ongeveer alle andere regisseurs en stelt hem erboven. Klassieke muziek op de meest onverwachte momenten, constant mooi ogende beelden en shots, het surrealistische, de achterliggende gedachten/thema's die op vele manieren interpreteerbaar zijn,.. Ook deze film is weer op en top Stanley Kubrick. Het is net niet zijn beste film (the shining is onovertroffen), maar absoluut wel zijn interessantste.

De sfeer is ook hier het belangrijkste: een heel eigenaardige sfeer die wel ideaal bij de film past. Het verhaal is interessant. Het is duidelijk op te delen in drie stukken: de eerste +/- 40 minuten waarin Alex en zijn groepje de straten onveilig maken en vernieling zaaien, daarna het gedeelte met in de gevangenis en Alex die zijn speciale therapie ondergaat en uiteindelijk het laatste stuk waarin Alex in zijn vroegere omgeving omgaat met de therapie en zijn 'veranderde' zelf. Veel interessante onderwerpen/thema's van morele aard zoals de therapie. De therapie verandert Alex niet echt in een ander en beter persoon, het voorkomt alleen maar dat hij slechte dingen doet die hij eigenlijk wel wil doen. Een soort gevangenis in je eigen lichaam. Oké of niet, dat is discussieerbaar. Het einde is typisch op zijn Kubricks; vreemd, eigenaardig en sterk tegelijkertijd en op vele manieren te interpreteren. Alex die uiteindelijk op een mysterieuze manier terug in zijn oude gedrag ( en zijn echte ik) verandert. Het zou er op kunnen duiden dat wat je ook probeert, je je innerlijke zelf nooit kan veranderen. Ook al verander je het voor een tijdje, zoals hier, het komt altijd wel terug. Tuurlijk zullen er nog erg veel andere manieren zijn en dat is ook het mooie. Maar nog mooier is het feit dat, hoewel je als kijker weet dat Alex een onverbeterlijke crimineel en psychopaat is, je de hele film toch met hem meeleeft en op veel momenten zelfs medelijden met hem hebt. McDowell heeft een fantastische anti-hero neergezet.

4.5*

Laatst gezien op Canvas. Deze als klassieker bestempelde film was mij te absurdistisch, nerdy en over de 'top'. Nou snap ik wel wat erachter zit , maar doordat ik het te overdreven vond (gespeeld) (gaat me té ver) en sowieso opgenomen heb , heb ik het in 6 gedeeltes gezien en nog vond ik het een redelijke marteling om naar te kijken. Vroeger zou men zeggen: een film voor het VPRO publiek (kunstzinnige satire).

In de jaren 70' zal dit best een schokkende en daardoor intrigerende film zijn geweest. Zat me nu hoofdzakelijk te irriteren aan de gedateerde beelden, het zwakke acteren en de passages die aardig over de top waren.

"No. No! NO! Stop it! Stop it, please! I beg you! This is sin! This is sin! This is sin! It's a sin, it's a sin, it's a sin!"

- "Sin? What's all this about sin?"

"That! Using Ludwig van like that! He did no harm to anyone. Beethoven just wrote music!"

A Clockwork Orange was een film die ik al erg lange tijd wilde zien. Mijn vierde film van Kubrick alweer, ik vind toch nog toe geen van zijn films perfect maar slecht ook zeker niet. Het beste vind ik tot nog toe 2001: A Space Odyssey (een prachtige film die misschien een beetje langdradig is), gevolgd door The Shining (een cinematografisch hoogstandje maar als horror-film niet heel sterk). En nu dan deze dan, op Andrzej Zulawski's Possesion na de meest aparte film die ik in lange tijd heb gezien.

A Clockwork Orange verteld het verhaal over een sombere en verknipte toekomst waarin de jonge Alex samen met zijn maten iedere avond er op uit trekt om te knokken, dronkenlappen in elkaar te trappen en vrouwen te verkrachten. Alex vrienden zijn zijn opvliegende gedrag echter een beetje zat en besluiten om hem een lesje te leren... Dan word hij opgepakt door de politie en veroordeelt tot en celstraf. Na twee jaar gevangenis wil Alex zich aanmelden voor een experimentele behandeling...

Uitstekend acteerwerk van Malcolm McDowell, die het naar mijn idee erg zwaar te verduren gehad moet hebben tijdens de productie. Verder zat de film ook vol met goede Britse acteurs die hun rol allemaal prima vertolken. Noemenswaardig waren nog David Prowse (Darth Vader in Star Wars) als de bodybuilder en Michael Bates als de ouderwetse hoofdbewaker van de gevangenis.

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Anthony Burgess. Burgess is streng Katholiek opgevoed en schreef het boek oorspronkelijk over de christelijke vrije wil en vergeving. Hij vond dat een echte christen in staat moest zijn om de meest afschuwelijke wandaden te vergeven, hetgeen hij maar al te goed kende aangezien zijn hoogzwangere vrouw in 1944 door Amerikaanse soldaten is mishandelt, hetgeen resulteerde in een miskraam. Het boek heb ik zelf nooit gelezen, maar naar mijn idee licht de christelijke vergeving veel meer op de achtergrond in Kubrick's adaptatie. Wel komt de vrije wil aanbod door middel van de priester in de gevangenis, die van mening is dat de gevangen uit eigen vrije wil goed moeten worden en niet door middel van een experimentele behandeling. Kubrick heeft ook een aantal - voor mij als christen - toch wel vrij choquerende beelden in de film gestopt, ik doel dan op de scènes waar we Alex zien in Bijbelse taferelen en die van een nogal apart beeld op Alex nachtkastje waar vier Jezus-sen naakt schouder aan schouder staan te dansen .

Net als de hoofdpersoon uit de film houd ik erg van klassieke muziek. Ik vind de soundtrack van de film dan ook schitterend. Wendy Carlos (die later nog prachtige muziek zou maken voor The Shining en Tron) maakte voor de film magistrale elektronische bewerkingen van klassieke muziekstukken en ook nog wat originele muziek. Vooral de bewerking van Funeral Music for Queen Mary van Henry Purcell (het hoofdthema van de film) werkt uitstekend bij de beelden. Ook vond ik de tegenstelling tussen het geweld op het scherm en de rust/schoonheid van de muziek fascinerend.

Vooral de latere helft van de film vond ik erg sterk. Hoewel ik mezelf wel beschouw als een liefhebber van horror en goede actiefilms, ben ik niet zo weg van verkrachtingen en zinloos geweld (ik vond die scène waar Alex en z'n maten het opnemen tegen een andere bende dan wel weer erg vermakelijk). De nogal ouderwetse gevangenis was daarentegen wel erg leuk, vooral hoe de stijve waarden van de hoofdbewaker botsen met die van de wetenschappers van de inrichting. Aanvankelijk dacht ik dat de film zich in de jaren '70 afspeelde maar het werd me wel snel duidelijk dat het ging om een (in mijn ogen) nogal somber toekomstbeeld van een perverse samenleving (in ieder huis hangen portretten van naakte vrouwen, om een voorbeeld te noemen) met geweld en sluwe politici.

A Clockwork Orange is echt een film die je aan het denken zet. Kubrick heeft er aardig wat maatschappelijke kritiek en ethische kwesties ingestopt. Vooral het einde heeft niet bepaald een vrolijke gedachte... Daarvoor kan ik de film zeker waarderen. Daarbij komt ook nog dat de film uitstekend is opgenomen, de cinematografie is schitterend en ik vond het gebruik van natuurlijk licht erg sterk gedaan. Al met al een film die terecht gewaardeerd word en zeker origineel genoeg is voor een plekje in de top 250. Ik vind de film moeilijk te beoordelen en vind dat ik deze recensie ook maar een beetje rommelig heb geschreven, toch besluit ik om de film voorlopig een 4/5 te geven (misschien gaat dat bij een tweede kijkbeurt omhoog).

Een film die je gezien moet hebben.

Persoonlijk ben ik niet zo van de literatuur, maar deze film stond al een langere tijd om m'n verlanglijst. Vooral omdat regisseur Stanley Kubrick met minder nooit genoegen heeft genomen. Na 2001: A Space Odyssey (1968) wist ik ongeveer wat me te wachten stond.

De film was voor die tijd behoorlijk controversieel, en ook deze Kubrick-klassieker kon niet aan de kritiek ontkomen. De regisseur werd zowel bedreigd als gestalkt. Met name de gewelddadige scènes en brute verkrachtingen waren het belangrijkste gespreksonderwerp. De destijds 27-jarige Malcolm McDowell vertolkt de rol van de 15-jarige Alex. Zonder hem had Kubrick de film waarschijnlijk nooit gemaakt, nadat Tim Curry en Jeremy Irons de hoofdrol hadden afgewezen. De acteur moest net zoals zijn personage geregeld lijden tijdens de opnames. Een duidelijk voorbeeld is de scène waarbij zijn oogleden worden opengehouden. De arts die naast hem staat, was in dit geval een echte arts. Hij zou voorkomen dat McDowell's ogen gingen uitdrogen. Daarnaast was de acteur niet bepaald een liefhebber van reptielen, en maakte Kubrick door middel van een slang hier maar al te graag gebruik van. Verder heeft McDowell een belangrijk aandeel gehad bij de track "Singin' in the Rain." Deze werd namelijk geïmproviseerd. Kubrick kocht de rechten voor maar liefst $10,000. De soundtrack in deze film is fantastisch. Deze werd mede mogelijk gemaakt door Walter Carlos. 1 Jaar na het uitbrengen van de film onderging Carlos een geslachtsoperatie, en veranderde haar naam in Wendy Carlos.

Ondanks de negatieve hype werd deze film een groot succes. Hij sleepte 8 prijzen in de wacht en werd ruim 21 keer genomineerd. Hij kreeg o.a. een Oscar voor beste film, regie en beste montage. De stijl van Kubrick zal niet voor iedereen zijn weggelegd, en het succes zal lang niet altijd begrijpelijk zijn. Indien je echter een groot filmliefhebber bent, dan hoort deze zeker in je kast te staan!

4,5 *

ACO heeft nooit een Oscar gewonnen. 4 nominaties.

Beste film ging naar French Connection, net als de overige 3 trouwens naar laatstgenoemde film gingen

Klopt! Foutje van mij. Hij werd slechts 4 keer genomineerd, maar won wel andere prijzen.

A Clockwork Orange is een mooie maar ook een harde film van Kubrick die je toch na de afloop van de film even aan het denken zet. Zelf ben ik geen fan van Kubrick zijn films, maar dit komt ook doordat ik nog niet veel van zijn werk heb gezien. Dit soort films, zoals A Clockwork Orange, zijn niet mijn type films. Maar toch heeft de film mij meer dan vermaakt, maar vooral ook geboeid.

Vanaf minuut één wordt je al meegezogen door het verhaal. Eerste deel van de film is bruut, gewelddadig maar ook bij vlagen grappig. In het tweede deel van de film staat de behandeling van onze verteller centraal. Werkelijk; de scene als zijn ogen open worden gesperd, kon ik niet aanzien. Het deed me pijn aan de ogen als ik er naar keek. Vervolgens stapelen de problemen zich inderdaad op wanneer Alex weer vrij komt. Je leeft met de hoofdpersonage mee. Je hoopt dat het goed met hem zal gaan. De scene in het huis, waar hij met zijn gabbers in het begin van de film meedogenloos waren geweest, is memorabel als je het mij vraagt. Perfect geacteerd, op het hoogste niveau en ook zo boeiend.

Mooie, boeiende film is A Clockwork Orange zeker. De klassieke muziek van onder andere Beethoven is gedurfd, maar heeft ook erg goed uitgepakt in bepaalde scenes. Dit is een film die je minimaal twee keer gezien moet hebben en dat zal ik in de toekomst ook zeker doen. Voor nu dikke 4*

Iedereen ziet hier graag een groot meesterwerk in (en ergens vind ik dat ook wel een beetje), maar mijn favoriete Kubrick zal het niet worden. Kubrick maakte hier een sociale satire van het meest bijtende soort. Het bijt en doet pijn en het is gewoon de waarheid. Clockwork Orange gaat over geweld, en over de manier waarop de maatschappij ermee omgaat. De absurditeit van aversietherapie om Alex van zijn gewelddadig gedrag te genezen wordt over de hekel gehaald en het eindelijk best geniale einde toont hoe de kleine crimineel op het einde een door de maatschappij beschermde crimineel wordt dankzij de publieke opinie. Goed? Kwaad? Allemaal zo relatief toch... Ook heel wat genres in een film : misdaad, zwarte komedie, tragedie en drama...

De achterliggende boodschap smaakte me nog wel, en het acteerwerk van McDowell (zeg maar gerust de overgave waarmee hij acteert) is één van de beste prestaties ooit in een film. Daar kan je ook niet omheen. Kubrick geeft echter mateloos toe aan overdreven artistieke vormgeving, en dat beviel me veel minder en daar kreeg ik dan weer een aversie van. Overdaad schaadt. Speciale film, maar toch geen behoefte om nog eens te zien; daarvoor doet de film net te weinig met mij.

Fascinerend meesterwerk.

Wat weet deze film je aan het denken te zetten... Een film met voor mij meerdere lagen. Het lijkt op het eerste gezicht vooral kritiek te zijn. Kritiek op een maatschappij die bereidt is steeds meer onethische beslissingen te nemen om het individu te 'genezen'. Zelfs bereidt is het individu niet meer in staat te stellen om een eigen keuze te maken. Alex - een sluw, charismatisch maar vooral volledig losgeslagen jongen - wordt een redelijke mysterieus personage gelaten. Voor de motieven van zijn beestachtige daden moet je als kijker volledig in het duister tasten. Maar dit maakt de kritiek misschien juist extra krachtig. Dit is immers volstrekt irrelevant bij het vraagstuk of het inzetten van, de ongeteste en toch wel zeer onethische 'Ludovico' methode, ingezet mag worden of niet. Wel(ga ik er toch over speculeren...)lijkt hij extreem losgelaten te worden. Misschien kan dit duiden op wat voor 'oer-drangen' er naar boven komen als een persoon volledig losgelaten wordt. Ik denk dan bijvoorbeeld gelijk aan Das Experiment. De wijze waarop hij geniet van de 'macht' en de superieure positie die hij heeft ten opzichte van zijn slachtoffer, doet dit mij erg aan denken.

Maar ik herken niet alleen een benadrukking van het belang van een vrije keuze en het tonen van de zinloosheid van het ontnemen ervan; Maar ook het daadwerkelijke bestaan van een vrije keuze zie ik aan de kaak worden gesteld. De fictieve 'Ludovico' techniek die wordt gebruikt om Alex zijn vrije keuze voor geweld, seks - en onbedoeld zijn muzieksmaak - te beïnvloeden(door beelden van geweld en seks laten associëren met de vreselijke toestand wat Alex moet ondergaan tijdens de sessies). Is een proces wat, in minder extreme mate, eigenlijk constant aan de gang is. Waar is immers het hele principe van marketing op gebaseerd?

De contrasteerde muziek met de getoonde beelden, de fotografie - de langzame, bijna statige camerabewegingen en originele standpunten - en de vraagstukken die deze film oproept maken deze film voor mij in ieder geval een van de beste, revolutionaire filmklassiekers ooit.

A Clockwork Orange..

Tja, A Clockwork Orange. Wat een prachtige naam. Als een kunstwerk bekritiseerd en de hemel in geprezen. Want, smaken verschillen. Huiverigheid ten top voorafgaand aan mijn bezichtiging. Ik heb een paar films van Kubrick gezien. 2001 A Space Odyssey en Eyes Wide Shut vond ik zeer teleurstellend, maar the Shining blijft een meesterwerk. Moeilijk om dus echt een mening te vormen over deze man en z'n films. Omdat dit dan echt een typisch Kubrick's werkje zou zijn, vielen mijn ogen op deze film. Gaat het richting Shining? Of wordt het een 3de teleurstelling?

Laten we voorop stellen, deze man maakt bijzondere films met een eigenaardig sfeertje. Doorgaans is deze bij zijn films aanwezig, in meer of mindere mate en telkens op hun eigen manier. Vreemde personages, overdreven dialogen en rare camerastandpunten.

A Clockwork Orange benadert absoluut het niveau van The Shining, maar laat toch net teveel steken vallen om tot deze hoogte te kunnen stijgen. Toch zou de term meesterwerk voor veel mensen op zijn plaats zijn. Deze film is namelijk 136 minuten genieten. Geweldige shots, neem bijvoorbeeld het allereerste shot. Onovertroffen. Het acteerwerk is van uiterst hoog niveau, vooral voor die tijd, en dan doel ik met name op het hoofdpersonage. Tjonge jonge, deze man heeft een rol neergezet waar hij de rest van zijn leven op kan teren. Het verhaal is zowel dramatisch, humoristisch en sadistisch, maar deze mix blijkt hier absoluut te werken. De achterliggende gedachte is schijnbaar de kritiek op de samenleving van destijds, maar dit kon ik niet helemaal plaatsen. Niet helemaal mijn soort film, maar desondanks heb ik er zeker van kunnen genieten.

A Clockwork Orange is een artistieke misdaadfilm uit 1971, geregisseerd door Stanley Kubrick. Clockwork Orange gaat over een jonge misdadiger genaamd Alex, die plezier beleefd aan het uitvoeren van gruweldaden, totdat op een nacht zijn plannen niet zo uitpakken als hij had gehoopt.

Stanley Kubrick wordt weleens gezien als één van de grootste filmregisseurs allertijden. Met klassiekers als Space Odyssey, Dr Stranglove en The Shining heeft Kubrick een weid arsenaal aan goed ontvangen films op zijn naam staan. Hoewel ik niet zo’n liefhebber van zijn stijl ben kan ik niet ontkennen dat hij een duidelijke eigen stijl heeft, en ik heb gehoord dat hij perfectionistisch is wat terug valt te zien in Clockwork Orange. De film bestaat voor een groot deel uit hele artistieke beelden die goed zijn uitgedacht. Van het gebruik van symmetrie, uitzoomen, close ups en klassieke muziek zorgt Clockwork Orange regelmatig voor artistieke beelden. Waarom Kubrick films mij niet zoveel doen is dat ik ze TE artistiek vind. Het tempo van zijn films kan erg traag zijn, soms maakt hij gebruik van langdradige repetitieve beelden wat de scenes waarin deze beelden gebruikt worden aan de saaie kant maakt, en soms maakt hij gebruik van hele abstracte beelden die op bizarre wijze zijn samengesteld. Dat gecombineerd met muziek die een geheel andere toon heeft dan de dingen die gebeuren binnen het verhaal kunnen voor vreemde scenes zorgen. Ik stond tijdens Clockwork Orange regelmatig verbaasd te kijken, afvragend welk gevoel Kubrick precies probeert te wekken bij de kijker. Moest ik lachen vanwege het contrast tussen muziek & verhaal? Moest ik geshockeerd zijn door Alex zijn gruweldaden? Moest ik met de personages meeleven of juist op afstand staan, gefascineerd door hun gedrag? Deze stijl spreekt me niet zo aan maar ik kan zien waarom het een publiek heeft.

Wat betreft de inhoud van Clockwork Orange vond ik het een hele onderhoudende film. Alex is een sterk onderbouwd personage die je op logische wijze ziet groeien binnenin het verhaal. Malcolm McDowell doet het perfect als Alex. Hij is intimiderend, humoristisch en ik merkte benieuwd te zijn naar hoe hij ging reageren op wat er gebeurde. Alle andere acteurs leveren ook een ijzersterke prestatie. Er zijn, zoals gezegd, meerdere mooie artistieke beelden die op sfeervolle wijze omgaan met symmetrie & onthulling, daarnaast is de film niet bang expliciete scenes te laten zien wat de ernst van bepaalde situaties versterkt.

Ik vond dat de film op bepaalde momenten te langdradig was en niet alle scenes voelde even belangrijk. Kubrick’s stijl zorgde regelmatig voor bizarre montages waarbij ik merkte moeite te hebben mijn aandacht erbij te houden geziene de absurditeit ervan. Dit zorgde regelmatig dat de spanning of humor voor mij ontnomen werd. Ook vond ik het einde aan de vage kant. Ik zou niet kunnen zeggen wat er precies gebeurde rond de laatste paar minuten.

Als je een liefhebber bent van deze stijl of geïnteresseerd bent in het verhaal dan is Clockwork Orange de moeite waard gezien te hebben. Hoewel de stijl mij niet zoveel aanspreekt als de meeste mensen heb ik me prima vermaakt tot het einde toe.

3,5*

18 plus in 1971...Zegt genoeg

Wat bedoel je, Nino_1993?

Dat hij na jaren

iets minder is dan in 1971. De jeugd vindt hierniets aan !

Het is dan ook 18 +, komt dat even goed uit

Is dat een minpunt dan, Nino_1993? Of was het meer een neutrale constatering?

Overigens betwijfel ik of het waar is, ik vond hem de eerste keer ook al intrigerend en toen was ik denk ik zestien.

Nino_1993 bedoelt waarschijnlijk de jeugd van vandaag, hé John Milton...

Waarschijnlijk teveel inhoud.... O tempora, o mores...

En wat een kut antwoord alweer van onze buren.....Dat is Moviemeter, pff...Als m'n dit lekker vindt anno 2016, waarom dan kakken op Jaws, The Exorcist? Blijkbaar zijn Milton &Thomas Kenners,en kan niemand iets zeggen op MM! Wat blijkbaar voor jullie zo een nadruk heeft gelaten op je verdere leven heefty niemand zaken mee! Vanavond op 2Be..Grown Upps...tip voor jullie

Nino_1993. Ik denk dat je de moloko plus eens moet laten staan

Ik ben anders 16 hoor

Milton wilde juíst dat je iets zou zeggen: een verduidelijking van wat je precies bedoelde, dat is mij namelijk allesbehalve helder. Die vraagtekens in mijn vorige bericht zijn toch een duidelijk teken dat ik juist wél wil dat je iets zegt?

Ik kan alleen voor mezelf spreken maar ik kak niet op Jaws en The Exorcist. Die kregen 4,5* en 4* van mij. Grown Ups... What can I say... Ik wil op verzoek altijd iets snobistisch roepen, hoor. Ik geef ruiterlijk toe dat ik inderdaad liever tabasco in mijn oog giet, dan dat ik mijn netvliezen daaraan blootstel.

Edit: Die verduidelijking gaat niet meer komen, zie ik nu.

De allereerste keer dat ik deze film zag, vond ik er niet zo veel aan, dat was midden jaren 70. Pas jaren later zag ik de film opnieuw en toen ben ik de film gaan waarderen. Waarom? Ik weet het niet, maar inmiddels de film een aantal malen gezien, alhoewel ik het een geweldige film vind is het niet een film welke ik 2 a 3 keer per jaar wil zien, daarvoor vind ik de film wat te deprimerend, komt naar mijn mening dat ik de daden van Alex en zijn maten veroordeel en daarom ook geen sympathie voor hen kan opbrengen. Later wanneer Alex alles ondergaat om een beter mens te worden en hij is weer klaar om de maatschappij weer tegemoet te treden, maar moet dan de prijs van zijn vroegere daden alsnog betalen. Op dat moment kreeg ik ook geen sympathie voor Alex, ook niet als ik de film nu zie. Nog steeds ondervind ik sympathie voor de zwerver en zijn vrienden en later de schrijver.

En dat is misschien wel de kracht van de performance van McDowell die heeft een dergelijke indruk op mij gemaakt dat ik daarna nooit meer een film van McDowell heb kunnen zien zonder daarbij aan deze rol te denken.

Kubrick maakte een film die als een schok over de wereld ging, vooral het gebruik van muziek van Beethoven werd als vloeken in de kerk gezien. Beter reclame kon hij zich niet wensen, want al die negatieve berichten maakten dat iedereen die film wilde zien. Kubrick heeft een beetje deprimerende stijl van film maken, zie ook Paths of Glory, Shining of Full metal Jacket, nooit een happy ending, hoeft ook niet, maar in genoemde films is het einde wel erg deprimerend. Misschien is dat ook wel de bedoeling van de regisseur geweest met deze film, nou dan is hij daar uitstekend in geslaagd.

Erg lelijke film, dat was wat me gelijk opviel. Van die vieze Britten met dat vettige haar en die smerige tanden. En dat lichtgebruik maakte het allemaal nog erger. Bah Bah. Ik werd er toch een beetje misselijk van.

Hele leuk decors, maar nog steeds lelijk lichtgebruik. Dat is dan toch weer balen. Het oogt gewoon zo goedkoop. Het is gewoon lelijk. Ik vond de dialogen en vooral de narratieve voice-over erg vervelend. Maar het had ook wel weer iets leuks. Lekker luchtig. Maar toch best irritant.

Leuk verhaal wel. Wel irritante en vooral vieze personages. Bah bah, neem toch die douche. Ik kom er maar niet overheen. Maar ik kon toch de humor wel smaken en vooral het luchtige sfeertje droeg de film aardig.

Maar waar ik me toch vooral het meest aan stoorde was dat ik van sommige klassiekers gewoon niet kan begrijpen dat het klassiekers zijn. Waarom is deze film nou zo goed? Was voor die tijd baanbrekend zeker?

Is het een kwestie van smaak, of ben ik gewoon een klier? Of heb ik de boodschap gemist. Zal vast wel weer. En trouwens, ik heb het idee dat ik de film best wel heb begrepen. Maar waarom laat het me dan zo koud? Ik vraag me gewoon echt af waarom dit nou weer in de top 250 staat.