Mozart and the Whale (2005)

Wat een prutsfilm. Totaal ongeloofwaardig.

Net zo irritant als United States of Leland. Hoe halen ze het in hun hoofd. Ze hadden net zo goed kunnen zeggen dat het over ADHD ging.

Petter Næss imponeerde met het hartverwarmende Elling. Zijn Amerikaans avontuurtje, Mozart and the Whale, is rampzalig (en Næss is gelukkig weer bezig met een projekt in Noorwegen). Verschrikkelijk irritante en gekunstelde personages in het groepje en Radha Mitchell haalde het bloed onder m'n nagels vandaan. Hartnett daarentegen speelt een aardige rol.

De film kent wel een aantal schattige en romantische momentjes, die de film bekijkbaar maken. 1,5* voor deze bende.

Ik houd m'n hart vast... Script-schrijver Ronald Bass (tevens verantwoordelijk voor Rain Man) heeft een nieuw stokpaardje gevonden: Alzheimer.

Mozart and the Whale is in ieder geval eentje om snel te vergeten.

Wat een giga-k*t-met-peren film, zeg!

Een soort debiele mix van Rainman, I am Sam en Dumb & Dumber?

Nou, inderdaad! Hartnett behoedt deze film voor mij nog net voor de minimale score!

Ja, en dat is nou nèt het grote probleem! Volgens mij kan 99% van de mensen met Asperger nog behoorlijk functioneren in deze maatschappij. In deze film worden ze juist als volslagen randdebielen neergezet! Nou, dank je wel! Iets subtieler had wel gemogen en gekund!!!! Het camoufleren is vaak JUIST het probleem voor onbegrip, had hier nou maar meer aandacht aan besteedt!

En Radha Mitchell's personage is kapster??? Ja, dat is ècht een geloofwaardige baan voor een autist! Hondentrimster had misschien gekund, maar kapster???? Had Hartnett dan ook nog meteen maar masseur gemaakt! Tsst!

Ziekte? Volgens mij is Asperger geen ziekte.

Nou dit zag ik er nou ook weer niet in! Eerder het tegenovergestelde. Maar Asperger's Syndroom is wel een modeziekte aan het worden en je hebt er van die Asperger's bij die zichzelf gedragen als die Blackpride of Gaypride figuren (vreselijk irritant ook!) en doen alsof ze Einstein in het kwadraat zijn!

Maar een béétje respect mag ook wel weer hoor, xangadix! Zonder mensen met Asperger had jij dit berichtje niet kunnen typen (want computers bestonden dan niet!).

Overall: niet kijken/kopen deze film!(al staat ie nog zo goedkoop in de afval-dvd-bakken!)

Ik ben zelf gediagnostiseerd met Asperger en dan ga je zo'n film toch net wat kritischer bekijken. Over mijn wereld gaat het in ieder geval niet, daarvoor is het me teveel in de mal gegoten van de standaard romantische comedy. Zo een met twee te schattige mensen die de eigen blokkades moeten overwinnen om tot een relatie te komen.

Op het hoesje staat dat het over asperger zou gaan; in de film lijkt alleen Josh Hartnet enigszins op een autist.. Radha Mitchell is toch vooral manisch depressief. Dat kan natuurlijk ook zo zijn, maar doe dan aub niet alsof zij een postermodel voor autisme is.

Weet je, ik ben allang blij dat er een film is die asperger laat zien i.p.v. de heftigere varianten, want het wordt ook vermoeiend om mensen uit te leggen dat jouw aandoening niks met Rain Man te maken heeft.

Eens even het gemiddelde van deze film naar beneden halen met mijn 0,5 sterren.

Ik heb zelf het syndroom van Asperger en dan bekijk je zo'n film toch van een andere kant. Deze film is overdreven, zwaar overdreven. Misschien dat mensen met de zwaarste vorm van Asperger zich hierin herkennen, ik absoluut niet. Ik heb dan ook maar de helft van de film bekeken en heb daar geen spijt van nu ik lees dat de film een flauw einde zou hebben.

Wil je een film kijken om een avondje te lachen dan moet je gewoon kijken. Heb je een niet al te zware vorm van asperger of wil je er meer over te weten komen dan is dit absoluut geen aanrader. Je wordt hier als een idioot neergezet en daar zul je je alleen maar aan ergeren. Zelf wil ik dan de film Mary & Max aanbevelen die ook op MovieMeter te vinden is. Daarin kom je pas echt te weten wat Asperger is.

appelmuisjes

Matige film, die autisten als stuk voor stuk idioten afschildert. Weinig subtiel portret van Aspergerpatienten, met daarbij ook een erg doordeweeks verhaaltje. Zulke bijzonder personen verdienen toch wel een wat minder clichérijk liefdesverhaal dan dit. Dit was gewoon van begin tot eind in te vullen. Eigenlijk triest dat je ook nog durft aan te komen met het meisje dat zich niet kan binden maar dat uiteindelijk tóch doet. Heel suf.


Slechte personages, duf script, maar nog een redelijk cijfer om een enkele aardige grap.

krappe 2*

Matige film waarin een man en vrouw, die beiden Asperger hebben, verliefd worden op elkaar. Deze romcom begint nogal rommelig en de personages worden een beetje als gekken neergezet. Gaandeweg de film wordt dit allebei wel een beetje recht getrokken en is het geheel redelijk vermakelijk. De muziek is vaak te nadrukkelijk aanwezig hier, en werd soms zelfs storend.

Klassiek autisme?


Dat vond ik ook een mooi citaat. Het is voor een autist heel moeilijk om vrienden te maken omdat mensen gewoon een mysterie voor ze zijn. Het is veel gemakkelijker om je te hechten aan een voorwerp dan aan iemand waarvan je niet weet wat ze denken of zullen zeggen. Soms is het gemakkelijker voor een autist om dan maar geen menselijke contacten aan te gaan, maar dat wil niet zeggen dat ze geen eenzaamheid voelen.

Een relatie aangaan met iemand is nog moeilijker, vooral als die andere heel andere verwachtingen heeft of niet genoeg ervaring heeft met of kennis heeft van autisme. Zo zie je in deze fim bijvoorbeeld dat Isabelle behoorlijk over de grenzen van Donald heen stapt (bijvoorbeeld door zijn appartement anders in te richten en zijn spullen op te ruimen), omdat ze niet juist inschat hoe hij in elkaar zit. Wat mij betreft speelde Radha Mitchell de rol van iemand met het Asperger Syndroom dan ook niet goed, ze kwam op mij eerder over als iemand met Borderliner (veel vrouwen met de diagnose A.S. zijn dan ook verkeerd gediagnosticeerd). Josh Hartnett vond ik dan wel weer overtuigend spelen als iemand met Asperger.


Ik vond het ook een mooie film, soms raakte het mij zelfs, maar de hele romance nam de geloofwaardigheid een beetje weg. En de randfiguren in de groep waar ze deel van uitmaakten vond ik nogal karikaturaal neergezet, een beetje zoals een freakshow.