Mozart and the Whale (2005)

Leuk filmpje maar ik had er meer van verwacht.

De acteerprestaties zijn redelijk maar niet echt overtuigend en het verhaal sleept zich een beetje voort met in grote hoofdlijnen de standaard cliches die elke romantische film heeft.

De film wordt dus nergens echt boeiend maar verveeld gelukkig niet.

Ik vond deze film een beetje een gemiste kans omdat ze er een standaard love-story van hebben gemaakt ipv een boeiende karakterschets.

Cijfer: 3

Ik vind dit echt een prachtig meeslepende film, josh hartnet laat zien dat ie veel in zijn mars heeft.. goeie kerel!!! verder niet veel te melden, alleen dat ik na de 2e kijkbeurt weer volop genoten heb 4*

deze film is cute. ik weet eigenlijk geen zak over die aandoening maar ik vond het vrij geloofwaardig

alleen het einde was naar mijn idee een beetje afgeraffeld.

Ze spelen goed.. verder niet echt mijn film maar oke.

Wat een giga-k*t-met-peren film, zeg!

Een soort debiele mix van Rainman, I am Sam en Dumb & Dumber?

Nou, inderdaad! Hartnett behoedt deze film voor mij nog net voor de minimale score!

Ja, en dat is nou nèt het grote probleem! Volgens mij kan 99% van de mensen met Asperger nog behoorlijk functioneren in deze maatschappij. In deze film worden ze juist als volslagen randdebielen neergezet! Nou, dank je wel! Iets subtieler had wel gemogen en gekund!!!! Het camoufleren is vaak JUIST het probleem voor onbegrip, had hier nou maar meer aandacht aan besteedt!

En Radha Mitchell's personage is kapster??? Ja, dat is ècht een geloofwaardige baan voor een autist! Hondentrimster had misschien gekund, maar kapster???? Had Hartnett dan ook nog meteen maar masseur gemaakt! Tsst!

Ziekte? Volgens mij is Asperger geen ziekte.

Nou dit zag ik er nou ook weer niet in! Eerder het tegenovergestelde. Maar Asperger's Syndroom is wel een modeziekte aan het worden en je hebt er van die Asperger's bij die zichzelf gedragen als die Blackpride of Gaypride figuren (vreselijk irritant ook!) en doen alsof ze Einstein in het kwadraat zijn!

Maar een béétje respect mag ook wel weer hoor, xangadix! Zonder mensen met Asperger had jij dit berichtje niet kunnen typen (want computers bestonden dan niet!).

Overall: niet kijken/kopen deze film!(al staat ie nog zo goedkoop in de afval-dvd-bakken!)

Ik ben zelf gediagnostiseerd met Asperger en dan ga je zo'n film toch net wat kritischer bekijken. Over mijn wereld gaat het in ieder geval niet, daarvoor is het me teveel in de mal gegoten van de standaard romantische comedy. Zo een met twee te schattige mensen die de eigen blokkades moeten overwinnen om tot een relatie te komen.

Op het hoesje staat dat het over asperger zou gaan; in de film lijkt alleen Josh Hartnet enigszins op een autist.. Radha Mitchell is toch vooral manisch depressief. Dat kan natuurlijk ook zo zijn, maar doe dan aub niet alsof zij een postermodel voor autisme is.

Weet je, ik ben allang blij dat er een film is die asperger laat zien i.p.v. de heftigere varianten, want het wordt ook vermoeiend om mensen uit te leggen dat jouw aandoening niks met Rain Man te maken heeft.

Bij vlagen ontzettend leuk en grappig. Het hele asperger thema werd wel leuk in de film verwerkt en Hartnett speelde nog best leuk en geloofwaardig maar uiteindelijk draaide het weer uit op eens standaard romkom filmpje vol cliche's en bovendien kwam de film af en toe erg bombastisch en overdreven over en was het happy end vreselijk misplaats, iets wat toch best jammer was aangezien zoveel meer in had gezeten. Al met al was het in zijn geheel toch nog best een aardig (pretentieloos) filmpje.

2,5 sterren

Je moet deze film niet gaan kijken om te begrijpen wat Asperger inhoudt, want ik vind dat het slecht wordt neergezet.

Ook niet te kritisch kijken met Asperger in je achterhoofd.

Als je deze film geheel met een open blik bekijkt, vind ik hem toch best aardig!

Vooral mijn complimenten aan Josh Harnett, die op momenten toch aardig overkomt als iemand met het syndroom van Asperger en alles bij elkaar erg aandoenlijk speelt.

3*

Subtieler?

Het betreft hier een film geen documentaire.

Een film moet ook leuk zijn om naar te kijken, en wil graag een zo breed mogelijk publiek aanspreken.

Ik vind het in ieder geval wel een goede film in tegenstelling tot ben x.

We're autistic..

Ik woon in een woonvorm voor autistische mensen (geloof dat het merendeel autistisch is, in elk geval, of in elk geval hulp en begeleiding nodig heeft.)

Zelf bezit ik hoe dan ook bepaalde trekjes en ik heb, hoe zwaar het me ook valt om toe te geven, echt wel hulp en begeleiding nodig, dus is het niet verwonderlijk dat ik in deze woonvorm woon.. Althans, dat denk ik. Ik heb namelijk een ander soort handicap, dat wel, maar ik ben niet autistisch, hoewel het er soms misschien op kan lijken.

Wat ik in Mozart and the Whale aanschouwde, doet me niet erg aan autisten denken, eigenlijk. Toch is er wel iets herkenbaar, vooral dat Josh's personage zo bezig is met getallen en jaartallen. Bij de woonvorm woont een jongen en af en toe kom ik hem, in de wandelgangen zeg maar, tegen, en hij kan zonder schijnbare moeite vertellen wanneer de lente eindigt en de zomer begint, om maar even een voorbeeld te noemen. Ik sta op dat moment dan ook echt met mijn oren te klapperen en denk dan bij mezelf: Wow, dat jij dat weet. Vind ik toch wel erg knap, moet ik eerlijk zeggen.

Ooit het boek Kai lacht weer, van Hartmut (Hartmutt?) Gagelmann gelezen, over ook een autistische jongen. Er zijn dan ook verschillende gradaties in autisme, als ik het zo maar even kan noemen. Als ik wat tegen één van mijn huisgenotes zeg, moet het altijd even verwerkt worden, en al zegt ze meteen wat terug, het duurt even voor ze de boodschap die ze krijgt, verwerkt heeft, en dan geeft ze eigenlijk nog een keer antwoord op dezelfde vraag.

Maar dat is geen Asperger. Ik heb eigenlijk ook geen ervaring met autisten, ik merk wel bepaalde dingen, maar zelf heb ik daar nauwelijks last van. Want ja, hoewel ik in een woonvorm voor autisten woon, ik ben het zelf dus echt niet, over het algemeen genomen pik ik dingen sneller op dan mijn huisgenotes, geef ik sneller antwoord en ben ik al met het volgende onderwerp bezig voor zij het andere onderwerp hebben afgesloten.

Klinkt misschien een beetje hard, maar is niet zo bedoeld.

Wat ik dus al aangaf, ik vond het Asperger gedeelte niet echt overtuigend, hoewel ik niet echt ervaring heb met Asperger. Wel met een andere vorm van autisme, maar weet niet precies hoe deze vorm genoemd wordt.

People with Asperger's want contact with other people very much; we're just pathetically clueless at it, that's all.

Dat vond ik een mooi citaat, en het klopt voor mijn gevoel nog ook, hoewel ik nogmaals niet echt ervaring heb met Asperger, maar met een andere vorm ervan, door middel van mijn huisgenotes.

We willen allemaal liefde, contact, vriendschap en mens zijn, daarom spreekt dit citaat me eigenlijk best aan. Voor autistische mensen is het contact leggen eigenlijk best lastig, en wat ik merk, soms weet je gewoon niet wat je wilt zeggen, terwijl je zoveel wilt zeggen. Dat heb ik eigenlijk zo nu en dan.

Na een heleboel gezwets en geblaat over mijn situatie: Ik vond Mozart and the Whale wel een mooie film, maar het gebeuren rondom het autist zijn vond ik eigenlijk zogezegd nogal mager en zoals gezegd niet echt overtuigend. Desondanks is het liefdesverhaal een prachtig staaltje acteerwerk van zowel Radha als Josh. 3,5*.

Een film mag ook best de moeite doen om zijn onderwerp zo accuraat mogelijk weer te geven, en dat gebeurt hier wat mij betreft niet. Er had best bijgezegd mogen worden dat autisme zich bij iedereen anders uit en dat er zoveel verschillende gradaties zijn in hoe het zich uit.

Wat is dart nou weer voor non-argument? De film werd destijds gepresenteerd als een film om autisme onder de aandacht te brengen. Dan verwacht je dat ze dat ook op een gelaagde manier doen, en dat gebeurt hier simpelweg niet. Overigens waren zowel de regisseur als Josh Hartnett ontevreden met het eindresultaat, maar waar over heb ik nooit kunnen achterhalen.

Hoe precies hebben ze dat gepresenteerd trouwens?

Zo werd het destijds gebracht in de pers, in interviews met castleden, regisseur, etc. Dat was een van de redenen waarom ik het zelf wilde zien. Om te kijken of het enigszins strookt met mijn eigen leven.

Tsja, Hollywood staat voor mij niet gelijk aan oppervlakkigheid, ook al doen ze wel hun stinkende best om dat stigma te krijgen. Laatst ook weer met Australia en het gewijzigde einde.

Het is dan natuurlijk ook een romantische komedie, er zal wel gedacht zijn door de makers ''Goh mensen met autisme of een andere daaraan gewaande stoornis, dat zal wel wat grappige momenten opleveren'' (net als in Rain Man bijvoorbeeld) Toen ik hier naar keek had ik ook geen seconde het idee dat het onderwerp echt serieus genomen werd, ik bedoel er zal vast en zeker een beetje research gedaan zijn, Hartnett speelde zijn rol daarvoor best overtuigend, maar echt serieus kun je dit niet noemen, het leek af en toe net of ze ven snel op de wikipedia hadden gekeken voor wat kenmerken. En wat betreft dat stereotype, sja is Hollywood daar geen koning in? Kijk alleen al (om maar even een voorbeeld te nemen) hoe een homo of een nerd vaak afgeschilderd wordt in dit soort filmpjes...

schattig en aandoenlijk. Beetje hollywoodautisme wel, maar het stoorde me niet echt. Het gaat over vreemde mensen, of dat nu aspreger of aandachtstekort is.

Het schijnt dat cast en regisseur niet blij waren met het eindresultaat, hetzelfde verhaal als altijd: wijzigingen omdat de producent meer wil cashen.

Edit: had ik al gezegd, sorry...

Een waargebeurd en ontroerend verhaal...

HEt is geen typische romantische komedie vandaar dat je hem wel eens moet gezien hebben.

Pluspunt is natuurlijk Josh Hartnett die een goede acteerprestatie neerzet

2,5*

Het lollige aan deze film is dat ik ''de echte'' Donald heb gesproken op IMDB. Althans, dat beweerde die persoon en het klonk zeer overtuigend, maar het idee is wel geinig.

Donald Duck in z'n walvispak, wegstarend, een heerlijk gezicht. Zo is het vooral een film van blikken die zich van elkaar afwenden, uitbarstingen (toch meestal van vreugde) en uiteindelijk een enorme feelgooder. Dat het wel of niet accuraat is doet er verder toch weinig toe? Zo'n praatgroepje hoeft er van mij niet in, vind die twee bij elkaar al genoeg. Opvallend trouwens hoe de film volgestouwd wordt met muziek (vond het wel wat hebben).

Eens even het gemiddelde van deze film naar beneden halen met mijn 0,5 sterren.

Ik heb zelf het syndroom van Asperger en dan bekijk je zo'n film toch van een andere kant. Deze film is overdreven, zwaar overdreven. Misschien dat mensen met de zwaarste vorm van Asperger zich hierin herkennen, ik absoluut niet. Ik heb dan ook maar de helft van de film bekeken en heb daar geen spijt van nu ik lees dat de film een flauw einde zou hebben.

Wil je een film kijken om een avondje te lachen dan moet je gewoon kijken. Heb je een niet al te zware vorm van asperger of wil je er meer over te weten komen dan is dit absoluut geen aanrader. Je wordt hier als een idioot neergezet en daar zul je je alleen maar aan ergeren. Zelf wil ik dan de film Mary & Max aanbevelen die ook op MovieMeter te vinden is. Daarin kom je pas echt te weten wat Asperger is.

appelmuisjes

Lijkt me een interessante film, eens zien of ik 'em kan pindakazen.

Ik heb mijn stem iets opgehoogd omdat het de gemiddelde kijker niet boeit of het syndroom van Asperger goed wordt uitgelegd.

En wordt het dat in deze film?

Nee.

Dan hoef ik (zelf Asperger klant zijnde) de film al niet te zien. Ik weet nu al dat ik mij eraan zal ergeren. Wellicht zal het recente 'Adam' beter zijn: Adam (2009)

Lijkt me leuk, en de cast is ook prima !