Full Metal Jacket (1987)

Nog steeds een hele goeie film. Het eerste deel is foutloos, terwijl het tweede deel wat minder is, maar het geniale einde maakt heel veel goed. Geweldige camerabeelden en goed acteerspel.

Sommige scenes zijn echt briljant, en die vergeet je echt nooit mee en de muziek is ook echt heel goed. Misschien wel de beste oorlogsfilm ooit gemaakt.

Full Metal Jacket

Son, all I've ever asked of my Marines is for them to obey my orders as they would the word of God.

In de jaren 50 maakte Stanley Kubrick al duidelijk dat thema's zoals oorlog hem interesseerde want hij heeft er destijds al twee films over gemaakt. In de jaren 70 waren natuurlijk Apocalypse Now en Platoon al uitgekomen die beiden een bepaalde visie en thematiek over de Vietnamoorlog onderzochte, dus het was een kwestie van tijd voordat Kubrick zijn Vietnamfilm maakte. Kubrick's Full Metal Jacket laat vooral zien dat de soldaten lachertjes waren maar wel mensen waren die je niet tegen het lijf wilde lopen. Tevens laat het een heel ander wereldje van Vietnam zien.

Full Metal Jacket is een film met meerdere gezichten: de film is keihard, maar heeft aan de andere kant ook wel iets grappigs. Maar als je die dingen weer bij mekaar hebt zie je ook weer dat de film erg gruwelijke en confronterende dingen laat zien waardoor je erg wordt aangegrepen. Tevens was het prettig om bepaalde nieuwe dingen te zien die in eerdere Vietnamfilms nog niet behandeld waren. De eerste helft speelt zich af op een eiland waar de rekruten terecht komen waar ze een zeer heftige training zullen ondergaan. De opening heeft iets cynisch met op de achtergrond de muziek van "Hello Vietnam" terwijl één voor één de haren van de rekruteren worden afgeschoren. Daarna verschijnt R. Lee Ermey als de drill-instructeur Srgt. Hartman. (wat een geniale, magnifieke rol van Ermey zeg!). Deze man draagt de film gedurende de eerste helft de film; die dialogen zijn erg onsmakelijk, vindingrijk maar heeft ook wel iets zwart-komisch en dan het liefst ziet hij de rekruteren ook nog eens als "maggots". Zijn mooiste scène blijft zonder twijfel wanneer hij die verhalen over Lee Oswald en Charles Whitman vertelt in het kamp. Wat me ook opviel is dat, met twee uitzonderingen, de rekruteren ook daadwerkelijk overkomen als "maggots" omdat ze niet zijn uitgediept. Alleen Pvt. Joker (natuurlijk met zijn voice-overs) en de "outcast" Pvt. Pyle lijken echt personages en krijgen karakteristiek gezien ook een transformatie. De scène dat hij eerst Hartman doodschiet en daarna zichzelf blijft erg sterk neergezet.

Ik hoor mensen vaak zeggen dat ze de tweede helft aanzienlijk minder goed vinden als de eerste helft. Ik ben het daar niet mee eens. De scènes in Vietnam vind ik nochtans zeer goed en ze sluiten perfect aan bij de 'cynische' toon die al aan het opbouwen was. Het rock 'n roll sfeertje viel mij vooral heel erg op en hoe 'gestoord' sommige van de figuren van de infanterie wel niet waren. Het zijn die thema's die Kubrick aan de kaak wil stellen en dat doet hij met dat vleugje cynisme ijzersterk. De climax is gruwelijk en verontrustend. Het peloton wordt belaagd door een Vietnamese sluipschutter en het is vooral de tijd die Kubrick neemt om het geweld confronterend over te komen wat mooi is. Uiteindelijk blijkt de sluipschutter een vrouw te zijn, en dat is het gene wat je niet ziet aankomen. Wanneer Joker haar afmaakt zie je dat zijn personage is geëvolueerd, "hij is een taaie harde".

Het slot focust weer op het cynische: het is overal duister en we horen de Amerikaanse soldaten een liedje van de "Mickey Mouse Club" zingen. Dat kinderlijke liedje past precies bij dat cynische wat buiten Kubrick waarschijnlijk niemand zou hebben durven gebruiken.

110% Klassieker ... Kubrick schijnt wel eens gezegd te hebben dat het tweede deel van deze film bewust wat oppervlakkiger is gebleven om het eerste deel van de film nog wat extra diepgang te geven.... En dart vind ik dus nou weer geniaal.....

En toch...ik blijf het eeuwig zonde vinden dat tweede deel.

Wat vind je zo zonde van het tweede deel van de film?

Het bloedbad in de latrine, na ongeveer een uur, is voor mij het bevredigende einde van de film.

Voor het eerst in heel lang weer eens opnieuw gezien. Niet veel aan kracht kwijt.

Beide delen van de film zijn ontegenzeglijk ijzersterk. Het eerste deel, met de mother of all drill instructors met zijn volkomen foute humor - waardoor het geheel, hoe verkeerd het ook is, toch af en toe erg grappig is. Het tweede deel, waarin de praktijk op de lessen volgt in een surrealistische omgeving. Bron van hele series oneliners en samples die nog steeds zowat dagelijks te horen zijn, onderdeel van de cultuur geworden zijn.

Toch is de thematiek niet zo vernieuwend geweest als we nu misschien wel wat aannemen. Billy Joel had allang zijn liedje gezongen, en Apocalypse Now en The Deer Hunter waren ook eerder - veel eerder. Niettemin weet Kubrick het wel erg indringend te brengen, zijn favoriete onderwerp - het verworden van de menselijke maat tot iets anders komt er erg duidelijk uit.

Waarvan ik me dan even afvraag of die boodschap nog steeds even hard aankomt als in de toch wat zachtere jaren-80. Maar misschien lijkt dat ook alleen maar zo.

Als je met thematiek op "anti war" of oorlogsfilm etc doelt zit je er wel enigszins naast. Full metal jacket is nergens te vergelijken met eerdere oorlogfilms, behalve de setting, omdat het eigenlijk veel verder gaat dan oorlog. Het was voor kubrick een perfecte setting om the jungian thing, oa het persoonlijke onbewuste,collectieve onbewuste (archetypen) en dualiteit, te behandelen. Kubrick neemt zoals gewoonlijk helemaal geen stelling maar observeert alleen de mensheid en wat hen drijft vanuit zijn pov.

Mwwwah. Doe mij eens een voorbeeld van een antioorlogsfilm waarvan je dat niet kan zeggen - dus vergelijkingsmateriaal zat, zou ik denken - en ik gaf die twee titels ook niet helemaal zomaar. Niet echt alleen maar oorlogsfilms, om maar even wat te noemen.

En dat Kubrick geen stelling neemt ben ik ook niet met je eens - hij observeert vooral het proces van de verwording, en neemt daarin geen stelling. Maar daarbuiten? Ik meen daar toch een duidelijke anti-oorlogsboodschap in te herkennen - een veroordeling van het resultaat van de verwording is toch makkelijk te herkennen. Niet dat ik daar tegen ben, maar neutraal is echt het juiste woord niet.

Over dat Kubrick een aantal geniale films gemaakt heeft hebben we denk ik geen discussie, mijn stelling is meer dat hij daarin niet de enige is - en met deze film specifiek misschien eerder een aantal dingen bij elkaar gebracht heeft dan iets echt vernieuwends. Wel op een andere manier verteld, en misschien zelfs beter. Maar echt vernieuwend kan ik het niet vinden.

Toen ik de film voor het eerst zag vond ik het een tegenvaller. Ik was bekend met Vietnam films waarin de Amerikanen meestal de helden waren en die zich altijd in de jungle afspeelden. Deze film is anders.

Ik ben later ooit in Vietnam geweest, ook in Hue, en kan bevestigen dat deze film een zeer realistisch beeld van Vietnam geeft. Ik denk dat de hele film dicht bij de waarheid komt: mensen conformeren zich aan de situatie. Gewone, normale jongens worden (werden) tijdens de dienstplicht gedwongen te vechten in een oorlog. In sommigen komt het goede naar boven, in anderen het slechte en sommigen draaien compleet door. Dat de film uit twee delen bestaat vind ik juist een sterk punt, het eerste deel laat zien hoe de jongens klaar gestoomd werden voor de oorlog in Vietnam. Deze film gaat niet over helden.

Dat Vietnam oorlog was een voortvloeisel uit de koude oorlog en een oorlog die de Amerikanen liever willen vergeten. Deze film laat een stukje van deze geschiedenis zien.

De film zit technisch perfect in elkaar. De muziek is passend bij de tijd. Er wordt geloofwaardig geacteerd. Zelfs de vermeende humor is realistisch. Vooral het eerste deel laat een stukje defensie cultuur zien. De film verveelt geen moment. Zeer geslaagde film.

Beste Vietnam-film gemaakt. Volgens alle 'veterans' is de film ook buitengewoon realistisch. Het eerste deel vind ik wel iets beter als het 2e deel. Het lijkt soms alsof het 2 verschillende films zijn die aan elkaar geplakt werden, maar waarschijnlijk was dit de bedoeling van het genie Stanley Kubrick om het contrast aan te tonen.

Het is al een behoorlijke tijd geleden dat ik de film gezien heb, maar door alle drukte de afgelopen weken (i.v.m. school voor de geïnteresseerden), ben ik er tot op heden niet aan toe gekomen om de film te beoordelen. Stanley Kubrick vind ik een interessante regisseur. The Shining en 2001: A Space Odyssey heb ik nog redelijk recent gezien en beide films vind ik erg sterk. A Clockwork Orange is wat langer geleden, maar die is uit mijn herinnering ook goed. Reden genoeg dus om Full Metal Jacket ook eens te proberen.

Ik wist helemaal niets van deze film voordat ik hem ging kijken. Enkel dat de Vietnamoorlog het hoofdonderwerp was. Ik wist niks van de zogenaamde 'twee delen' waar de film in is opgebouwd, dus dat was een behoorlijke verrassing. Het eerste deel vond ik redelijk bijzonder. Ik kon wel de humor inzien van de schreeuwende generaal. Het ging af en toe wel erg ver, maar het leverde een aantal leuke momenten op met een overtuigend spel van zowel Ermey en D’Onofrio. Het hele gedeelte kende ook een mooie aanloop naar een climax. Die aanloop voelt haast aan als een schoolvoorbeeld voor de opbouw naar een beslissend moment. Zó moet het!

En dan slaat de film volledig om naar het daadwerkelijke Vietnam. Kubrick brengt alles erg overtuigend naar voren. Op zaken als decors en muziek heb ik niets aan te merken en ook de actie ziet er overtuigend uit. Het keek prima weg, maar desondanks heb ik eigenlijk nergens echt het gevoel gehad dat ik naar iets briljants zat te kijken. Het was wel wat meer dan ‘gewoon vermakelijk’, omdat het er allemaal boeiend en 'echt' uitzag en doordat er de nodige gebeurtenissen plaatsvinden werd het ook nooit saai, maar ik werd ook niet uit mijn stoel geblazen of iets dergelijks.

Ik weet dat dit er eentje is om vaker te kijken, dus dat zal er ook nog wel eens van komen. Na mijn eerste kijkbeurt zie ik echter vooral een film die goed uitgevoerd is. Dat is ook wat me, na ongeveer anderhalve maand, nog het meeste bijstaat. Dát en de climax van het eerste- en tweede gedeelte. Misschien licht tegengevallen en daarmee dan ook tot nu toe het minste wat ik van Kubrick heb gezien, maar wie weet komt er nog verandering in. Desalniettemin is Full Metal Jacket toch een interessante film die het bekijken zeker waard is.

3,5*

Jaren geleden was Full Metal Jacket nog steeds veelvuldig in Vietnam te zien voor toeristen. Ik zag hem toen niet, nu decennia later wel en ik moet zeggen dat het een prima oorlogsfilm is. Het über-Amerikaanse gedril in het eerste deel was een prima opmaat voor het tweede deel, waar ik toch meer bij voelde. Een klassieker zie ik er niet echt in, daarvoor overheerst het jonge honden gevoel onder de soldaten me net teveel over de echte inhoud. Voor een oorlogsfilm is er uiteindelijk weinig mis mee, maar het genre is nooit helemaal mijn ding geweest.

Het eerste deel van de film, namelijk de keiharde opleiding van de mariniers is toch wel chockerend en komt dit werkelijk met de realiteit overeen ? De vorming van een elite korps (weliswaar mensen bestemd voor de oorlog) gebeurt met brutaliteiten en uitsluitend met allusies op sexualiteit, zonder enige vorm van waardigheid en opvoeding. Drillen en mensonwaardigheid is de leuze, van echte oorlogsstrategie is geen sprake.

In het tweede gedeelte loopt het verhaal verder via de ogen van een oorlogscorrespondent en dat maakt het boeiender, maar iets nieuws heb ik niet gezien. Het is ook niet de enige Vietnam-story. Wat mij in die films altijd stoort is dat wanneer een kameraad geschoten is en stervend, de anderen daar precies rustig staan rond te mediteren. De realiteit zal wel anders zijn, zeker. Zolang ge in de vuurlijn zit is men met zich zelve bezig. Niet overdrijven met het superras, heren amerikanen, aub.

Wat een heerlijke eerste drie kwartier!

In een fenomenale rol kan Ermey helemaal losgaan als commandant Hartman. Alle zinnen die uit zijn mond komen zijn goud, de ene nog mooier dan de ander. Regelmatig lag ik dubbel, om het ´sir, yes, sir!´

, en om de diverse strijdliedjes die de soldaten erin gedramt krijgen. Ook het ´this is my rifle´-gebed is geniaal gevonden.

Humor ten top, ware het niet dat er ook een tamelijk serieuze ondertoon achter zit: niet enkel door het feit dat deze mannen klaargestoomd worden voor de oorlog, maar ook door de langzame teloorgang van Pyle, die het op een gegeven ogenblik letterlijk niet meer trekt.

Het 2e gedeelte vind ik in eerste instantie aanzienlijk minder; de journalistieke missie van Joker weet niet echt te boeien, en gedurende een halfuurtje vind ik de film matig. De boodschap van Kubrick, en daarmee ook het pakkende stuk van deze film komt in het laatste halfuur, met een goed slotgevecht bij Hue, waarin deze film zich voor mij bewijst. De setting is goed, de spanning is aanwezig, en de gedachtengangen over onderlinge relaties tussen soldaten aan het front worden goed uitgediept.

Het einde, met de Mickey Mouse-song, is even cynisch als briljant.

Een goede oorlogsfilm, met zowel pakkende als humoristische elementen.

Kent een zwak stuk en mist de echte diepgang van een film als Platoon.

Desondanks een waardevolle Vietnamfilm.

4*

? Moet niet gekker worden hier

Tja, ik vond de waanzin van de oorlog in Platoon toch echt vele malen indrukwekkender weergegeven.

Platoon toont echt hoe soldaten hun verstand verliezen ( Barnes bijv. ) en hoe het beest in de mens kan winnen van het verstand. In Full Metal Jacket zie ik wel een soldaat die bevelen negeert en blijft schieten, en zijn maat ophaalt ( tegen instructies in ). Verder blijft toch veel menswaardigheid behouden, als je ziet dat een vrouwelijke sluipschutter niet zomaar wordt achtergelaten.

In Platoon worden onschuldige Zuid-Vietnamese dorpsbewoners gedood en voor voer achtergelaten, en schieten soldaten elkaar overhoop in plaats van de vijand.

Welk beeld is dan heftiger?

De diepgang in FMJ komt mijns inziens veel meer voort uit cynisme en achterliggende boodschap dan wat rechtstreeks in beeld te zien is.

Sommige scenes werken op de lachstuipen, dit is in Platoon nergens het geval.

Dat noem ik een gebrek aan diepgang ( bij vlagen dan )

Dit alles wat je vertelt wordt toch gewoon aan de oppervlakte getoond. Heeft niks met diepgang te maken. Platoon geeft alles duidelijk weer in beeld wat het wil vertellen, is in niks diepgaand.

Ik heb de link wel eens vaker gepost. Maar als je meer inzichten in FMJ wil raad ik je aan dit eens door te lezen

PART 12: Full Metal Jacket - kubrickfilms.tripod.com

Ok, bedankt. Ik ben het niet helemaal met je eens, maar dat is een kwestie van hoe je het begrip diepgang opvat. Zal het artikel eens lezen.

Wat ik me dan afvraag, zie jij wel of geen verschil in boeiendheid, als dat een woord is, tussen het 1e en 2e deel van de film. Vond het 2e gedeelte namelijk vele malen minder.

Ja. Deel 2 is minstens zo boeiend, zoals ik al ergens eerder zei. Na herzieningen is deel 2 eigenlijk nog veel interessanter vnl. het personage van Joker en zijn ontwikkeling

Prachtige memorabele film die een overzicht geeft van hoe een oorlog niets betekent dan een voorbereiding tot doden van de US-zijde en idem van Vietcong-zijde. Tussendoor nog het commerciële uit zo'n slecht gebeuren halen. Humor houdt de soldaten meestal overeind terwijl de verslaggevers zowel fotograaf als soldaat zijn.

Een totaalbeeld van bijna 2 uren dat geen moment verveelt. Een stuk geschiedenis goed om weten.

Prima in beeld gebracht door Stanley Kubrick.

Een top-score waard en staat niet zomaar op de 61ste plaats in de top 250.

5,0 punten.

"Aanrader"

Full Metal Jacket

Wow! Wat een film is Full Metal Jacket! Ik was aan het kijken op een website. En ik zag dat Full Metal Jacket beschikbaar is op Netflix.. Meteen kijken! en ik heb me bijna niet verveeld! Alleen het moment dat Joker begon met zijn journalistiek vond ik niet echt iets "spannends".. Het begon pas weer op de rit te komen bij mij toen het kamp werd aangevallen en Joker samen met Rafterman er vandoor gingen naar Cowboy.. Vond ik... Maar voor de rest heb ik me ogen echt uitgekeken! Vanaf het begin af aan zie je eigenlijk hoe het is in een trainings kamp te zitten... Zware trainingen, goed uitgescholden worden, regels, work out etc. etc... Erg indrukwekkend eigenlijk ook wel!

Alle acteurs deden het super goed! Je werd als het ware echt mee getrokken met de emoties van de soldaten, het zware leven (Training en vechten).. Vincent D'Onofrio ( Pvt. Leonard 'Gomer Pyle' Lawrence ) werd daardoor ook helemaal gek in zijn hoofd... Ze begonnen over JFK die dood geschoten was door een marinier, en hij begon steeds duivelse te kijken... Waarna hij in de badkamer zit met een geladen wapen en dan zijn "Coach" R. Lee Ermey ( Gny. Sgt. Hartman ) dood schiet... Ook dit was een scene waar je, je ogen niet vanaf kreeg! En natuurlijk de rest van de soldaten.. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de trainingskamp het beste vond om naar te kijken... Vooral dat na zingen tijdens het rennen vind ik altijd erg vet om naar te luisteren! Je begint uit je zelf soms ook beetje mee te "dansen", beetje heen en weer gaan op je stoel, weet niet of je dat dansen mag noemen ;P! Maar ook hoe ze opgeleid werden, en je de verbetering zag!

Ik ging met goeie verwachtingen de film in, en ik heb er echt van genoten! De Vietnamese oorlog is toch ook 1 van de hoogtepunten in de geschiedenis van de Wereld. Na WOI en WOII. Zo kun je ook maar eens zien dat oorlog leiders in alles in staat zijn, kind soldaten inzetten. Een probleem wat nu ook nog voorkomt! Ik snapte Joker ook wel, ik zou opzich ook niet een kind kunnen neer schieten, maar als zei/hij op mij schiet moet je, jezelf toch wel verdedigen!

Zeker een aanrader voor mensen die van oorlog's films houden, ik zelf dacht dat FMJ ook in de WOII klasse hoorde, maar was dus de Vietnamese oorlog..

4.5*!

De eerste drie kwartier zetten mijn cijfer op een 4.5*. Daarna maakt de rest het in Vietnam gewoon af!

Na herziening vind ik het gedeelte in Vietnam zoveel beter. Elke scene is weer een genot. Vietnam bevat zoveel intressante personages, top. Maar ook de sfeer die Kubrick weer weet neer te zetten is fantastisch.

Kom ik bij het 1e gedeelte aan, wat mij nog altijd rillingen bezorgd. Wanneer het korps Pyle eens even een lesje leert. Die scene is zo ongelofelijk sterk in beeld gebracht. De muziek die er ook onder is gezet. Dat schept zo ongelofelijl veel sfeer en spanning, je wordt er bang van.

Dan natuurlijk nog de laatste scene van het basiskamp gedeelte van de film. Een van de meeste enge en sterkste scenes van de filmgeschiedenis. Ermy is erg goed gecast, maar D'Onofrio, die maakt het gewoon af! Had de man geen Oscar voor beste mannelijke bijrol kunnen krijgen? Hij speelt zijn transformatie zo ontzettend sterk. Wat tot uiting komt in de laatste scene. Die mij rillingen gaf.

Het geluid bij die twee scenes, blijf ik onthouden.

Topper 5*.

Zojuist de eerste drie kwartier nog eens herzien. Maakt, wanneer mogelijk, nog meer indruk dan de eerste keer. Tweede gedeelte deze keer niet bekeken, waardoor ik mijn score ook niet ga wijzigen. Wel staat de film op basis van het eerste gedeelte fier op 5*. Tweede gedeelte vond ik bij mijn eerste kijkbeurt toch een stuk minder.

Juist daarom moet je het "tweede gedeelte" herzien. Het is echt niet minder

Deel 1 kan ook niet zonder deel 2 en vice versa

Full metal jacket is de vierde film alweer van grootmeester Stanley Kubrick die ik heb gezien en op the Shining na wat mij betreft ook de beste tot nu toe. De sfeer die Kubrick hier weet te scheppen is memorabel. Het begint al geweldig met die eerste drie kwartier in het trainingskamp. Enorm sterk in beeld gebracht. Knap om te zien wat voor impact zo'n loodzware training maakt voor de verschillende personen en dan met name voor Pyle. Bijzonder fijn dat deze oorlogsfilm ook eens de psychologische impact op de soldaten toont en hoe zij daar mee omgaan. De laatste scene van het eerste gedeelte is ijzersterk en waarschijnlijk de beste uit de film. Juist daarom misschien dat het begin van het tweede gedeelte een beetje aansleept, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het laatste halfuur. Het stuk met de sluipschutter is enorm spannend. En dan nog dat liedje dat door de soldaten op het einde wordt gezongen Een typische Kubrick-keuze, maar het pakt (zoals de meeste van zijn keuzes) geweldig uit. Een mooie afsluiter van het tweede gedeelte en dus ook van de film.

Visueel is het een schitterende film, zoals alle films van Kubrick. Prachtig camerawerk, schitterende beelden. Precies zoals je van hem gewend bent. Vooral de oorlogscenes vond ik mooi in beeld gebracht. De acteerprestaties waren zeer goed. Alle soldaten zetten een goede prestatie neer, maar de uitschieter was zonder twijfel sergeant Hartman. Deze man zet zijn acteerprestatie zo goed neer dat je bijna zou geloven dat hij dit echt als werk heeft gedaan. Hard om te zien hoe de mariniers door hem als wormen of erger worden behandeld en de hele tijd uitgescholden worden. Af en toe moest ik toch wel eens lachen om zijn wel erg zwarte humor en pijnlijke opmerkingen. De muziek was ook in orde, zoals in elke Kubrickfilm.

Een enorm goede film, zeker een van de betere oorlogsfilms, ook omdat deze zich op meerdere aspecten richt als enkel wat vechten. Ook absoluut nog niet gedateerd, ook al is de film alweer 28 jaar oud.

4.5*

Deze film nog eens herbekeken en ik blijf bij mijn score.

Het eerste deel van de film is echt weergaloos: grappig, maar toch hard en pijnlijk. Hoe D'Onofrio verandert van een lamme goedzak naar een duivelse persoon door de drill is echt prachtig vertolkt.

Het tweede deel vind ik vrij standaard. Het ziet er mooi uit en het is over het algemeen goed geacteerd, maar het weet me niet te beklijven zoals het eerste deel.

Ik keek het eerste gedeelte specifiek met een maat van me die een mariniersopleiding gaat volgen

Zal binnenkort deel 2 nog eens in de herkansing gooien (met 1 erbij uiteraard)