The Day the Earth Stood Still (1951)

Mooie aandoenlijke SF-film. Met een erg fraaie Hermann-score (een van zijn mooiere) en een vroeg voorbeeld van een typische koude oorlogs-science fiction film. Speelt in op de paranoide en de angst die toen sterk opkwam.

Een opvallende scene waarbij ik een rol van de censors vermoed is de scene nadaat Klaatu weer tot leven gewekt wordt door Gort en er aan God gerefereerd wordt door Klaatu en gezegd wordt dat het totleven wekken tijdelijk is en niemand weet hoe lang dat dat duurt: Ergens lijkt iemand moeite met controle over leven en dood door Gort te hebben gehad en dat idee onchristlijk te hebben gevonden. Niet iets wat ik de film aanreken, maar het viel me wel op.

4.0*

The Day The Earth Stood Still is het levende bewijs dat SF-films niet persé voorbehouden zijn voor een kleine niche in het brede spectrum van filmliefhebbers. Met z’n maatschappelijk relevante en daarbij erg ontroerende thematiek is dit een film die op een erg breed publiek mikt. En daar is niks mis mee, want het verhaal dat gebracht wordt is van uitzonderlijk hoge kwaliteit en uiterst waardevol. Vroeger, maar ook nu nog.

Laten we even terugkeren naar de jaren ’50, om de context te schetsen van de periode waarin deze film het levenslicht zag. De Tweede Wereldoorlog is nog maar dik 5 jaar achter de rug of de Koude Oorlog houdt de wereldbevolking in z’n greep. Conflicten tussen de VS en Rusland zorgen voor een algemene sfeer van paranoia die langzaam maar zeker alle levensdomeinen binnensluipt. Zo ook de media, waarvan film een belangrijk onderdeel is. Inwoners van de VS ondergaan het beleid van president Truman en senator McCarthy die met hun doctrine het hele land op stelten zetten. De jacht op communisten is geopend en iedereen die niet mooi in het rijtje loopt wordt verdacht van landsverraad.
Dit strakke regime heeft ontegensprekelijk een diepe, misschien wel onuitwisbare indruk nagelaten op het Amerikaanse volk. De eerste atoombom, de wapenwedloop, de communistenjacht, het wantrouwen tegenover alles wat anders is, … De ideale voedingsbodem voor de scherpe maatschappijkritiek in The Day The Earth Stood Still.

Al bij het begin van de film wordt de werkelijke aard van ons mensen pijnlijk onthuld. Een ruimteschip landt op Aarde en wordt opgewacht door tot op de tanden bewapende soldaten. Nog voor de ruimtereiziger kan zeggen dat hij met vredelievende bedoelingen is afgereisd, wordt hij door een schietgrage actieheld omver gemaaid. Regisseur Robert Wise houdt de mensheid een spiegel voor: alles wat ons onbekend is roeien we bij voorbaat uit. Als we er nog niet in slagen om op cruciale momenten voor communicatie, toenadering en verzoening te opteren, hoe zullen we er dan ooit in slagen om problemen als racisme, discriminatie, etnische conflicten, enzovoort op te lossen? Een metafoor voor de wereldlijke onmacht om in vrede en harmonie samen te leven.

Verderop in deze prent wordt naar een gezelschap van breeddenkende en vooraanstaande geleerden gezocht om het volk van Klaatu’s waarschuwende boodschap te vergewissen; het heelal moet afgeschermd worden van gewelddadige planeten. Waarschuwend, want als de planeet Aarde niet ophoudt met het aanhoudend aanwenden van agressie om problemen op te lossen, zal ze gauw haar eigen ondergang graven. Als aan het einde van de film de belangrijke samenkomst verhinderd wordt door een gordel van militairen, blijkt nog maar eens hoe terecht en broodnodig Klaatu’s interplanetaire waarschuwing is.

Behalve een weinig subtiele, doch prachtige moraal heeft The Day The Earth Stood Still de filmliefhebber nog een hoop fraais te bieden. Dat de special effects meer dan een halve eeuw na datum gedateerd ogen is een open deur. Ze nogmaals intrappen is even overbodig als belachelijk, dus laten we de sterk vertolkte personages eens van dichterbij bekijken. Centraal staat uiteraard Klaatu, die in het kader van z’n kruistocht voor wereldvrede is afgereisd naar de planeet Aarde. Klaatu’s pogingen om deze utopie te bewerkstellingen draaien echter al snel uit op een sisser; een mix van woede en verdriet bepalen zijn gemoed. Min of meer vergelijkbaar met Christus de Verlosser die al op even weinig sympathie kon rekenen bij zijn tijdsgenoten.
Wat later wordt hij onder het mom Mr. Carpenter opgevangen door het gezin Benson. Hij besluit om in de gedaante van een gewone sterveling de aardse attitude te bestuderen en naar begripvolle medestanders te zoeken. Daarbij bouwt hij een aandoenlijke relatie op met zoontje Bobby, waarin beide op ontdekkingstocht gaan in mekaars denkwereld. Deze interactie levert enkele schitterende scènes en dialogen op, ondermeer de scène waarin Bobby zijn twee dollar ruilt voor een diamant van Klaatu. Wanneer deze gaandeweg bewust zijn identiteit prijsgeeft via subtiele hints, vergeet hij in alle naïviteit dat niet iedereen van zijn goede bedoelingen overtuigd is. Het menselijke kwaad huist in Tom, het vriendje van mama Benson, die gestuurd door drang naar erkenning en jaloezie zijn concurrent een hak wil zetten. Een gigantische klopjacht is het gevolg met als inzet de uiteindelijke ondergang van de Aarde.
Dat de paranoia ook de diepste wortels van het medialandschap heeft bereikt, wordt aangetoond door een veelzeggende scène waarin een journalist abrupt zijn interview met Klaatu afbreekt als die het kuddegedrag van de Amerikaanse burgers in vraag stelt.

The Day The Earth Stood Still is alles bij mekaar een fantastische vertelling die destijds een geweldige metafoor was op de typisch menselijke angst voor het onbekende, en die meer dan 55 jaar later nog altijd erg herkenbaar is. Het confronterende schoentje past met andere woorden nog steeds. Is dat niet iets om eens ernstig over na te denken?

Niks mis met een remake! Zeker Keanu Reeves als Klaatu is een prima castkeuze. Neo kan hij niet overtreffen qua performance natuurlijk, maar met zijn semisufheid kan hij wel gestalte geven aan de protagnonist van het stuk. Daarnaast is het origineel ook gedateerd en is een nieuw jasje voor het verhaal daardoor geen doodzonde.

Het origineel is desondanks stoer en een van de eerste grote SF-films van een hele rits die zou volgen.

Best leuk om dit te zien. Ik heb wel een zwak voor oude Science-Fiction. Vooral door het feit daar hier de computer effecten enkel een detail zijn, en de film niet enkel bestaat uit uitgerenderde 3D modellen zoals dat vandaag graag gedaan word. Vooral gekeken ook door de remake die onlangs verschenen is dus; Eén kan niet oordelen over een remake zonder het origineel gezien te hebben, vind ik.

Robert Wise levert hier een film die eigenlijk enkel een boodschap wilt over brengen; Wij brengen onze wereld naar de klote en er lijken maar weinig in geïnteresseerd te zijn. Moeilijk thema, maar verder een simpel verhaal. Michael Rennie speelt leuk als de menselijke alien en doet het goed als doorgeefluik van een andere planeet; Geen planeet van perfectie, maar wel een die dichter bij een utopie ligt dan zoals de hemel word beschreven in de bijbel.

Leuk gegeven, maar belangrijkste is wel dat Robert Wise niet teveel bekritiseerd en hier gewoon een verhaaltje wilt vertellen. Ben nu vooral benieuwd naar wat de remake zal brengen. Ongetwijfeld meer grootsheid en een spektakel aan beelden. Hoop dat het een bepaalde simpelheid zal behouden, want dat is toch het grootste genot in The Day the Earth Stood Still, al heb ik daar weinig hoop in.

Eindelijk dan het origineel gezien. Om te beginnen hou ik erg van computer effecten maar moet wel zeggen dat ik die niet gemist heb bij deze film. Wat wel wat zegt over de remake. Want het enige vernieuwende dat de remake brengt is de spectaculaire computer effecten. Zonder kan het dus ook, moet alleen wel zeggen dat deze film niet zo spannend is als de remake wat denk ik vooral komt door het tempo van de film. Maar heb me zeker vermaakt met deze film, het script is goed, en er word erg goed geacteerd. De boodschap die deze film brengt is eigenlijk nu ook nog van toepassing en net wat anders dan de boodschap van de remake.

Superieure Science-Fiction klassieker, die in waarde stijgt na de hopeloze remake. Iedereen gebruikt hier het woord sfeervol, het is terecht.

4*.

Leuk om deze klassieker eens te zien. Maar ik was er niet erg van onder de indruk. Er wordt wel een grappig sfeertje gecreëerd. Hier en daar zijn er wat leuke licht en schaduweffecten. Gort is eigenlijk afschuwelijk lelijk, maar is toch een stoere robot.

Alleen erg jammer van het verhaal. Een alien komt even langs op aarde met zijn robotbuddy om een moralistische boodschap voor de mensheid over te brengen. Niet al te boeiend. En oh ja, wat was dat jongetje vervelend. Gee, mr. Carpenter!

Klaatu barada nikto

3*

Oh.

My.

God.

Mijn broer had deze film al maanden terug voor me klaargelegd, maar gisteravond kwam ie langs en keken we 'm pas. Hij drong er al steeds op aan dat ik deze zou bekijken en ik nam er nooit de tijd voor, hoewel ik toch erg nieuwsgierig was.

Deze film heeft een geweldige boodschap en het valt me nog mee dat deze niet heel erg over the top is en/of gebracht wordt. Eigenlijk is heel de film een pamflet met daarin precies uitgelegd hoe STOM wij mensen eigenlijk zijn. Klaatu komt met de beste bedoelingen voor het mensenras en de planeet waarop ze woont en het eerste waar men over nadenkt is hoe deze buitenaardse dreiging te vernietigen! Natuurlijk, het is de Koude Oorlog, ik bedacht me vanochtend eigenlijk pas wat precies de natie was waar Mrs. Barley dacht dat Klaatu's schip vandaan kwam; althans, mijn vermoeden werd bevestigd terwijl het overduidelijk had moeten zijn vanaf het begin.

Ik herinner me nog het antwoord van Optimus Prime op de vraag van één van die andere faggy robots waarom hij de mensheid wilde beschermen. 'Omdat ze in principe goed zijn,' blablabla. BULLCRAP!!! Deze film zegt waar het op staat! Mensen zijn niet te vertrouwen, ze luisteren alleen naar zichzelf, ze wantrouwen elkaar en alles wat anders is en daarmee is dit best een pessimistische film. Helaas spreekt ie wel de waarheid.

Wat ook tragisch is, is dat het iemand van een andere planeet moet zijn die ons komt vertellen wat we verkeerd doen en het zelf niet eens doorhebben. Dat is jammer genoeg ook erg realistisch. Ook het feit dat we er niet naar luisteren, maar dat is het knappe van deze film; je kunt er vanuit gaan dat de gebeurtenissen daadwerkelijk hebben plaatsgevonden en dat de bewoners van Klaatu's planeet nog steeds op een antwoord wachten, ofwel dat we dat zelf al aan het geven zijn met onze zelfvernietiging.

Op veel punten, zoals de uiterlijkheden van Klaatu's schip en dat van Gort doet de film een beetje gedateerd aan. Ook de stijfburgerlijkheid die tentoon word gespreid. Maar dat maakt The Day the Earth Stood Still niet minder, want de kritiek die op ons ras gegeven wordt is zo ontzettend raak! Dat is de kracht van deze film en daar prijs ik hem dan ook om. Helaas hebben de meeste mensen gedacht: ''t Is maar een film en heeft verder niks te betekenen.' WRONG!!!

Ook prachtig vond ik het einde. En het feit dat de laatste scène het einde was! Want ik dacht zomaar nadat Klaatu zijn toespraak gehouden had en weer wegvloog het verhaal nog verder zou gaan, met wat er nu zou gebeuren met de Aarde. Ik zat zo te hopen dat het einde was gekomen, want dat zpi het perfecte moment zijn. En het WAS ook zo!

Meesterlijke film. Prijzenswaardig! Ik was echt helemaal stil toen ie afgelopen was en dat is een zeldzaamheid!

Het huis waarin ik woon is opgebouwd uit bakstenen die beter kunnen acteren dan hij. OK, dat is misschien wat overdreven, maar ik heb wat tegen een remake van deze film. Ik heb 'm nog niet gezien, maar ik kan me niet voorstellen dat ik er ook maar enigszins positief over zal zijn. In de Music Store in Drachten zag ik een standee met daar op een citaat uit een recensie, zoiets als: 'De special effects zijn verbluffend, 10/10!' Dan weet ik al genoeg.

1: De remake is dus blijkbaar gebaseerd op de visuele stunts. CGI en zo. Daaromheen hebben ze de klassieker uit 1951 een beetje geherinterpreteerd.

2: DIT VERHAAL GEEF GEEN 'VERBLUFFENDE EFFECTEN' NODIG!!! Daar GAAT het niet om, wanneer beGRIJPT dat !@#$%^&* Hollywood dat nou 's?! Op zich is het een goed idee om hier een update van te maken, een soort check om te zien of de mensheid in 57 jaar nou iets heeft geleerd van de boodschap uit de klassieker en zo niet deze opnieuw te verkondigen, maar ik weet genoeg. Binnenkort gaan mijn broer en ik de remake kijken. Ik zal proberen mijn vooroordelen weg te werken, maar, zoals ik al aangaf, als een film überhaupt een verhaal om de visuele effecten heen bouwt, kan die nooit goed zijn.

Mooi zwartwit is niet lelijk.

Zo zijn de belichting en allerlei andere cinematografische zaken prima in orde. Het verhaal is flinterdun en uiterst voorspelbaar, maar toch zeer sfeervol gebracht. E.e.a. heeft ook te maken met het puike spel van Rennie en de bombastische soundtrack.

PS De idioot slechte remake kan men rustig overslaan.

Goed.

Een meer dan aardige film, met een sterke sfeer, die vooral wordt gecreëerd door het sterke verhaal en de achterliggende boodschap van de film. De effecten zien er tegenwoordig niet echt goed meer uit, maar zijn hier zoals anderen ook al aanhalen inferieur aan het verhaal. Micheal Rennie doet het verder goed als de Alien met de belangrijke boodschap voor de mens. De soundtrack is af en toe wel erg bombastisch en dat had wel een tikkeltje minder gekund. In zijn geheel echter is het dus een leuke sci-fi film. Ik heb overigens weinig verwachtingen van de remake.

3,5*

Altijd triestig om te zien hoe het origineel stukken beter is dan de remake, sterker nog, deze film maakt de remake uit 2008 gewoon belachelijk. Maar het publiek ziet nu eenmaal liever groteske cgi effecten dan een goed uitgewerkt en origineel scenario. Althans zo moet Scott Derickson en zijn crew toch gedacht hebben toen ze een paar jaar geleden aan de remake begonnen. Persoonlijk verkies ik toch een film waarbij de dialogen de effecten overschaduwen.

Het idee van een buitenaards ras dat erg gelijkt op dat van het menselijke is veel beter dan weer het zoveelste monster met tentakels. Het ging er alleen wat minder goed in dat de 'spaceman' zo vlot Engels sprak, ook al had hij de taal bestudeert voor hij naar onze planeet afzakte. De rustige verhaalopbouw was een groot pluspunt. I.p.v. van meteen War of the Worlds-achtige toestanden gaat meneer de alien in deze film eerst rustig wat de stad verkennen met een jongen als gids en geraakt hij bevriend met een wetenschapper. Maar het sterkste was toch wel de boodschap die deze film met zich meedroeg. De Koude Oorlog maakte van de jaren '50 onrustige tijden, zeker na het uitvinden van de atoombom, het is om die reden dat de alien Klaatu samen met een robot naar de aarde afzakt om er de mensheid te waarschuwen. Michael Rennie zat overigens geweldig in zijn rol als de menselijke alien Klaatu, hetzelfde kan gezegd worden voor de vele bijrollen. Verder was het visueel ook genieten, toch zeker als je een liefhebber bent van jaren '50 sciencie-fiction films.

4.0 sterren

Duidelijk vele malen beter dan de wanstaltige remake, maar geen topper voor mij.

Daarvoor brengt de film er zich te vaak gewoon gemakkelijk van af. Twee keer in de film kijk ik naar een ruimteschip dat wordt bewaakt door 1 of 2 soldaatjes. Die worden vervolgens gedood en de beveiliging blijft gewoon crap. Het mag wel een film uit '51 zijn, dit soort gemakzuchtigheid kan ik niet tegen.

Heel soms komt de knulligheid van de tijdsperiode ook goed naar voren, die robot(Gort) zou uit metalen bestaan die onverwoestbaar zijn. Vervolgens zie je Gort lopen en zie je de kreukels van het rubberen pakje gewoon meebewegen in de knieholtes

Afgezien van dit soort ongein heb ik me wel prima vermaakt, de sociale kwestie uit dat tijdperk komt heel goed naar voren en ik vond Rennie plus de rest van de cast erg overtuigend acteren.

Daarnaast is de film volgens mij wel goed gerestaureerd, want vaak vond ik het er visueel ook bijzonder goed uit zien voor zo'n oude film.

Prima film, maar een paar tekortkomingen zorgen ervoor dat ik het wel is beter heb gezien. Veel beter dan de waardeloze remake!

Ruime 3*

Bijzonder mooi werk dat inmiddels, jammer genoeg, zijn beroemdheid een beetje heeft verloren. Ik vind dit persoonlijk een prachtig gemaakt werk die van het begin al weet te boeien. Voordat de ufo landt, krijgen we geen oubollig, trage ouwehoer verhalen. Wat mij betreft is dit een ontzettend goed gemaakte film. In mijn ogen is dit na zestig jaar gewoon een bijzonder mooie S-F trip. Alles heeft wel een goede uitstraling. Daarom vind ik dit zeker een 4,5 waard.

Leuke film (Bedankt Brix voor de tip).

De film heeft door haar 'slechte' special effect een charme over zich die ik erg kan waarderen.

De jaren 50, net na de 2e Wereld Oorlog waarin de atoomboom haar intrede deed. En waarin de Koude Oorlog zich aan het ontplooien is. Juist in die tijd word er door de filmmaker gewaarschuwd voor de gevaren van atoomenergie en macht. En waarin alle leiders verantwoordlijk zijn voor de gesteldheid van de aarde. Dat komt de alien even zeggen, en dat niet aan 1 land of groep, maar aan iedereen.

En daarmee heb je de kern van de film wel te pakken. Zet daar nog een kind, verstrooide proffesor en een leuke vrouw bij en voila.

Een klassieker.

Hoewel Robert Wise zijn naam voor eeuwig te grabbel heeft gegooid met het onvergeeflijke The Sound of Music zie ik toch wel steeds meer goede films van hem, waaronder deze vroege science-fictionfilm. Ik vind hem niet zo sterk als enkele andere bekende genregenoten van die tijd, zoals Forbidden Planet en Invasion of the Body Snatchers, maar hij mag er absoluut zijn.

De film is erg moralistisch, maar ik mag het moraal wel en de film komt er mee weg, omdat hij voor zijn tijd het pessimisme vrij ver weet door te voeren. De mensen handelen wel erg gemeen hier over het algemeen, waardoor de boodschap ook wat beter overkomt. Eigenlijk is die Klaatu erg vergelijkbaar met de schurken van Batman Begins en The Dark Knight Rises, die ook een massamoord wilde plegen omdat de mensen in het algemeen zich niet gedragen hebben. Alleen houdt Klaatu het bij een waarschuwing. Niettemin is dit de enige kritiek die ik heb: het beeld dat Klaatu oproept van patrouillerende robots die de mensen in check houden en menselijk gedrag dat beperkt wordt kom dicht in de buurt van een totalitaire staat, al staan hier de goede bedoelingen wellen buiten twijfel. Niet alleen de schurken van Batman liggen om de hoek, maar ook A Clockwork Orange heeft wat raakvlakken die niet de bedoeling kunnen zijn. Die Klaatu kwam me soms net iets teveel over als een arrogante dictator.


Verder is het gewoon een vrij spannende en erg sfeervol geschoten science-fictionfilm die zijn verhaal goed uitwerkt, met een goede balans tussen droge sci-fi en wat meer persoonlijke momenten. De muziek van Bernard Herrmann was ook geweldig!
3,5*

Een SF flim uit de jaren '50 leek al bij voorbaat gedoemd. Een genre dat nog niet aanvaard werd door het grote publiek en zeker niet serieus werd genomen. Langs de andere kant was het ook verre van dood en was er wel wat interesse. Maar Hollywood zag dat nog niet zo. De film valt gelukkig niet in de valkuilen van kartonnen ruimteschepen en groene monstertjes. The day the earth stood still kwam eigenlijk op het juiste moment. Niet lang na de oorlog als de spanning nog dik aanwezig was en de paranoia tussen landen en culturen vrij groot. Veel landen zaten met (al dan niet nucleaire) wapens aan de grenzen gereed op één verkeerde beweging van in hun ogen 'de vijand'. Zelfs een instantie als de VN kon daar op dat moment nog weinig aan doen.

De film draait zoals gezegd rond sfeer en spanning, wat een goeie keuze is. Daardoor komt de film minder gedateerd over dan je zou verwachten van het genre. Misschien ook wel zo dat de film het genre op tafel heeft kunnen gooien en de deur heeft geopend voor andere films in het genre. Opvallend trouwens dat Robert Wise later vooral bekend zou worden met musicals als West Side Story en The Sound of Music, wat hij by the way geweldig heeft gedaan.

Ik heb de remake nog niet gezien, maar ik ga er van uit dat die meer mikt op special effects en de essentie van de film wat achteruit duwt. Zoals wel meer met remakes in Hollywood...

Opvallen boeiende film voor jaren 50 scifi, het genre dat vooral bekend staat voor de vele doemscenario's en giant spacemonsters. Wat dat betreft is de film opvallen ingetogen en zelfs, soort van humaan. Het moralistische gehalte past goed bij de zeitgeist natuurlijk, net na Wo2 en Hiroshima valt de moraal wat beter op z'n plek. Verder is de film mooi geschoten en is de muziek spaarzaam maar topnotch. Het kostuum van de giant Robot is inderdaad wat karig, maar over het geheel gezien is dat slechts een kleine misser in deze strak geregisseerde scifi.

Klaatu barada nikto!

Ik ben al langer geïnteresseerd in science-fiction, hoewel die interesse zich momenteel nog meer op boeken en op series lijkt te concentreren dan op film, en The Day the Earth Stood Still is zo'n naam die me altijd is bijgebleven. Ik had altijd wel een andere verhaallijn in gedachte (meer iets in de vorm van de aarde die effectief stopt met draaien en de gevolgen daarvan) en de originele poster deed dan weer iets anders uitschijnen. Vandaag dan eindelijk eens opgezet en wat blijkt?

De echte film gaat eigenlijk nog een compleet andere richting uit dan die van de poster. Kan me vergissen maar ik heb Gort in ieder geval niet zien rondlopen met een blonde deerne in een roze jurk... Soit, Robert Wise (schitterend trouwens hoeveel verschillende genres die heeft doorlopen in zijn carrière) maakt er dan ook geen actievehikel van en het is zelfs niet zo'n campy & cheesy film zoals je zou verwachten doordat er hier nog een intelligent plot achter zit. Zinspelend op de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog (die toen nog maar een goede 5 jaar achter ons lag) en de paranoia ten tijde van de Koude Oorlog (die toen in volle gang is) is The Day the Earth Stood Still in de eerste plaats een film met een boodschap van vrede. Een boodschap die er indertijd toch serieus moet hebben ingehakt, dat einde met de toespraak van Klaatu is nog altijd bijzonder imponerend, en dat maakt het des te erger dat we vandaag de dag nog geen stap verder lijken te staan.

Aangenaam verrast dat dit qua effecten meer als een halve eeuw later nog netjes overeind blijft staan. Uiteraard voelen ze ietwat gedateerd aan, hetgeen me echter onbegrijpelijk het meeste stoorde was die plooi rond de knie in het kostuum van Gort wanneer hij met Helen rondloopt in zijn armen, maar ook hier maakt Wise gebruik van het less is more idee. De focus ligt namelijk niet op de effecten, maar op de boodschap. En die boodschap die wordt voorgebracht door een stel uitstekende acteurs. Michael Rennie (ik kan trouwens toch niet de enige zijn die even dacht dat hij naar Christopher Lee zat te kijken?) is uitstekend als Klaatu en Patricia Neal weet zowaar een meerwaarde te geven aan iets wat erg makkelijk zou kunnen uitdraaien als een standaard dame-in-nood rol.

Toch een regisseur om in het oog te houden, die Robert Wise. The Day the Earth Stood Still is vandaag de dag nog actueel en dat is tegelijkertijd schrijnend en knap. Langs de andere kant levert Wise hier ook een interessant tijdsdocument af dat gevuld is met een degelijk plot en al even degelijke vertolkingen. Ik denk dat ik die remake van een paar jaar geleden maar links ga laten liggen.

Dikke 4*

Zeker niet te verwarren met de matige remake uit 2008 met Keanu Reeves en Jennifer Connely, die een hele andere insteek heeft dan deze ongewone, maar in een aantal opzichten nog steeds indrukwekkende SF-klassieker, die van grote invloed was op een generatie filmmakers. Het ontwerp van de mysterieuze robot Gort stond model voor Robocop, de Cylons in Battlestar Gallactica en de stormtroopers in Star Wars. Maar wees gewaarschuwd: “The Day The Earth Stood Still” heeft weinig actie en bevat dan ook weinig special effects. Wie dus spektakel denkt te verwachten, is hier aan het verkeerde adres. Wie een intelligent, sfeervol SF-drama wil zien die meer dan 65 jaar later nog steeds relevant is, zal niet snel een beter voorbeeld vinden.

In “The Day The Earth Stood Still” landt een UFO vlakbij Washington Monument. Honderden mensen, beschermd door zwaarbewapende militairen, wachten af wat er gaat gebeuren. Dan verschijnt Klaatu, die aangeeft vreedzame bedoelingen te hebben, maar wanneer hij een vreemd voorwerp uit zijn binnenzak haalt, schiet één van de soldaten hem uit paniek neer. Dan verschijnt de dodelijke robot Gort, die dankzij Klaatu de soldaten slechts ontwapent en niemand doodt. Klaatu wordt behandeld in een ziekenhuis en spreekt met een vertegenwoordiger van de Amerikaanse president. Klaatu geeft echter aan dat hij zijn boodschap alleen wil delen met leiders uit alle landen ter wereld en dat hun onderlinge conflicten daarvoor totaal niet val belang zijn.

Wanneer Klaatu inziet dat hij niet kan rekenen op de wereldleiders, heeft hij nauwelijks nog vertrouwen in een vreedzame oplossing voor het probleem dat hij wil aandragen. Maar hij besluit nog één poging te doen: hij ontsnapt uit het ziekenhuis, huurt onder de naam Carpenter een kamer bij Mrs Barley [Frances Bavier] en maakt kennis met de andere bewoners. Vooral Helen Benson [Patricia Neal] maakt hem hoopvol, bovendien is haar zoontje Bobby [Billy Gray] heel nieuwsgierig naar zijn nieuwe buurman. Wanneer Helens vriend Tom [Hugh Marlowe] haar onverwacht uitnodigt voor een etentje, wil Bobby graag dat Carpenter op hem past. Bovendien kan Bobby hem dan de stad laten zien.

Hierdoor ontdekt Klaatu plaatsen als Arlington National Cemetery en de Lincoln Memorial, die hem er van overtuigen dat er nog hoop is voor de mensheid. Wanneer hij hoort over de briljante wetenschapper Professor Jacob Barnhardt [Sam Jaffe] en dat er binnenkort een conventie is waar de beste wetenschappers uit de hele wereld bijeenkomen, besluit hij daar zijn boodschap te delen. Ondertussen staat Gort dagenlang roerloos buiten het ruimteschip te wachten op nadere orders.

Special effects waren in de jaren ’50 nog erg primitief en het is daarom zowel verstandig als begrijpelijk dat de special effects hier beperkt zijn tot het absoluut noodzakelijke. De landing van het ruimteschip oogt voor een modern publiek gedateerd, maar is voor die tijd bijzonder overtuigend. Datzelfde geldt ook voor de scènes waarin Gort wapens en tanks volledig verpulverd: alle effecten zijn in de camera gemaakt, zonder computertechnieken, dus beter dan dit was in die tijd niet mogelijk. En hoewel Gort ‘gewoon’ een man in een kostuum is, maakt de close-up van zijn hoofd vlak voor hij in actie komt nog steeds indruk, mede door de sublieme, legendarische soundtrack van de onvolprezen Bernard Herrmann, die als één van de eerste de theremin gebruikte in de soundtrack, een instrument dat anno 2017 nog steeds direct associaties oproept met het SF-genre. Rennie is volstrekt geloofwaardig als een ruimtewezen in menselijke gestalte en dat is knap: hij moet de kijker overtuigen dat hij een buitenaards wezen is, maar het ook geloofwaardig maken dat de mensen met wie hij omgaat geloven dat hij een mens is.

In een tijd waarin we vooral dood worden gegooid met SF-films die bestaan uit idiote verhalen en waanzinnige explosies, is deze film nog steeds een verademing. Sowieso is het één van de meest invloedrijke films in het SF-genre en om die reden moet elke liefhebber van het genre dit prachtige meesterwerk gezien hebben.

Fraaie scifi-klassieker. Een van de weinige die ik nog te gaan had. Prima script en acteerwerk. Wetende dat deze film 70 jaar oud is valt er over de (schaarse) special effects niets te klagen, ik ken genoeg eigentijdse CGI-films met veel slechtere effecten. Het lijkt me ook een film die de weg heeft gebaand voor de vele scifi-films die hierna zijn gemaakt. Richting de 4*

Een geinige, zij het primitieve vorm van sciencefiction die uiteindelijk een nogal magere slotscène ophoest. Doorheen de film wordt er gehint naar een belangrijke boodschap die de koers van de mensheid zal bepalen, maar uiteindelijk eindigt het relaas met een anticlimax en blijf je onvoldaan achter met een hoop vragen zonder antwoord. Alsof de schrijvers plots hun collectief ontslag hebben ingediend en het onafgewerkte script in de handen van een stagiair douwden. Het hele gedoe met die familie kon me ook weinig boeien; de interessante scènes beperken zich tot de aankomst in het begin, alles omtrent de geheimzinnige robot en natuurlijk de 'stilstand' waarnaar de titel verwijst. De SFX beperkt zich weliswaar tot het spelen met licht en projecties, en de vormgeving van het ruimteschip, alsook het rubberen pak van de robot laten veel aan de verbeelding over. De 'alien' zelf lijkt als twee druppels water op een mens, een vaak voorkomend product van menselijke ijdelheid en een gebrek aan fantasie. Het ruimteschip, dat de aandacht heeft van de hele wereld, wordt bewaakt door TWEE soldaten. Laat me niet lachen. Enfin, op de één of andere manier bevat de film een zekere charme die me heeft weten te verleiden. De acteurs spelen hun rol overtuigend, de score is niet slecht en het geheel komt gelukkig niet zo moralistisch over als ik aanvankelijk had gevreesd.

Een oude sciencefiction film als deze heeft wel enige charme, maar ik vond hier uiteindelijk toch niet veel aan. Klaatu is wel heel erg menselijk en valt eigenlijk nauwelijks van de bewoners van de aarde te onderscheiden. De moraal van het verhaal ligt er bovendien wel heel erg dik bovenop. Verder nog wel redelijk onderhoudend en de scènes met het ruimteschip zien er niet verkeerd uit. Een film die weinig indruk heeft gemaakt en die ik waarschijnlijk snel weer vergeten ben, maar slecht kan ik 'm nou ook weer niet noemen.

Ondanks dat deze sciencefictionfilm van Robert Wise in de loop der tijd een van de bekendste klassiekers uit het genre is geworden, viel het mij nogal tegen. In de film lig veel nadruk op drama, dialogen en een Christelijke boodschap. Het begint al met de boodschapper die vanuit de hemel de mensheid even het juiste pad komt wijzen...één wederopstanding verder en hij noemt zichzelf Mr. Carpenter. Zucht...En uiteraard ook afkeurende opvattingen over atoomwapens, oorlog en geweld maar wel nog wat koude oorlog retoriek als het “Doe met ons mee of je wordt vernietigd” klinkt! En weg is de diplomatieke ambassadeur van de vrede! De special effects, zoals de landing van de schotel van Klaatu en de hittestraal die Gort afgeeft, zijn wel erg knap in scène gezet. Maar " De dag dat de aarde stil stond", voelt meer als de mensen die huis aan huis het 'woord' komen brengen. daar is verder niets mis mee maar of dat je erop zit te wachten, lig aan je persoonlijk beleving?

De bekendste SF film uit de jaren 50/60 natuurlijk, maar is het nou allemaal zo

spannend? De boodschap die de film meedraagt is wel erg actueel natuurlijk.

Aangename SF-klassieker, heel wat beter dan de flauwe remake met Keanu Reeves uit 2008. De thematiek is nog steeds erg actueel en de film heeft een lekker vlot tempo. De special effects stellen niet heel veel voor maar dit mag de pret niet drukken. Voornaamste pluspunt is de sympathieke hoofdrol van Michael Rennie als Klaatu, het buitenaardse wezen dat een belangrijke booschap heeft voor de planeet Aarde.