2001: A Space Odyssey (1968)

Enigmatische trip doorheen de tijd, het zonnestelsel en de fantasierijke geest van Kubrick en Clarke. Voor 1968 zijn de Special Effects absurd goed, wat vooral betrekking heeft op de gedetailleerde 'Discovery' en andere ruimteschepen. Enkel de mensapen in het begin, die volgens mij het vroege hoogtepunt van de film vormen, zien er wat dubieus uit.

Aanvankelijk komt de overgang tussen de rustige stukjes, waarin ruimte-jojo's onder composities van Strauss voorbij zweven, en de haast ijzingwekkende opmerkingen van HAL enorm hard aan. Vanaf dat moment hangt de bloedstollende sfeer in elke scène rond, daar de interactie tussen mens en machine al snel beangstigend banaal en menselijk wordt.

Doch, het meest heb ik genoten van het begin, dat misschien wel het interessantste stukje cinema is dat ik in tijden heb gezien. De intrigerende monoliet - immer vergezeld van een onheilspellend koorgezang - werkt schitterend in samenspel met de nieuwsgierige en tegelijk doodsbange aapjes. Prachtig hoe die symboliek van evolutie en een soort Goddelijke aanwezigheid gecombineerd worden. Het vastgrijpen van het been is even ontroerend als lachwekkend.

2001: A Space Oddysey is een zonderlinge SF-film, met een kanjer van een ontknoping.

4,00

Deze film werd indertijd zeer verdeeld ontvangen, ik denk dat anno 2010 dit nog steeds zo is. Na het zien van 2001 : A Space Odeyssey vanavond op het film kanaal TCM is het eerste dat in mij opkomt dat ik gemengde gevoelens heb. Qua vorm, kleur, camerawerk en subtiliteiten is het allemaal op hoog nivo, ook erg innovatief voor die tijd. Toch heb ik niet het idee dat ik heb gekeken naar een briljante film of een film die in mijn top 10 thuishoort. Laat ik de 4 delen eens nalopen waarin deze film is verdeeld. In het eerst deel vind ik het idee van de mensapen, de tapirs en de monoliet intrigerend maar visueel nogal knullig, ik prefereer de apen uit Planet Of The Apes en de scene met die getrainde luipaard had van mij niet gehoeven. Het tweede deel kabbelt teveel voort, het al trage tempo in de hele film is hier helemaal laag, ik mis elke vorm van dynamiek. Het derde deel is ronduit boeiend en ook erg spannend. De computer HAL 9000 is een ijzersterk idee (in mijn ogen een metafoor als angst voor de macht van de techniek) en de interactie tussen HAL en astronaut Dave is zeer goed uitgewerkt. Het vierde deel is een fantastische psychedelische trip die wat mij betreft ondersteund had mogen worden door het epische Interstellar Overdrive van het debuut album The Piper At The Gates Of Dawn van Pink Floyd uit 1967, zeer fraai! Zo heb ik dus na mijn tweede kijksessie binnen 30 jaar wederom een niet echt bevredigend gevoel. Jammer maar ik vond het wel de moeite waard om er na al die jaren nog eens voor te gaan zitten.

Je zou het vierde hoofdstuk is moeten luisteren met Echoes van Pink Floyd op de achtergrond...Loopt precies synchroon, ook mooi!

Heb hem net ook weer herzien en ik moet toch zeggen dat het waar is dat de film met elke kijkbeurt weer beter wordt. Je weet wat je kunt verwachten en daardoor richt je je meer op het filosofische concept. Zeer enerverend.

Op een zondag avond waar de maan helder scheen en de verlichte kerstboom naast de tv een verwarmde kamer gaf keek ik 2001!

'De moeder van de moderne SF' zo word deze film door sommige genoemd en er zitten inderdaad een aantal geweldige vondsten in. Grafisch was deze film zijn tijd mijlenver vooruit, en alleen daarom al word dit vaak een meesterwerk genoemd. Het andere aspect van de film en waarschijnlijk het belangrijkste is de onderliggend toch wel filosofische laag. Echter hoe erg ik ook mijn best deed, ik bleek maar geen verbanden te kunnen leggen tijdens deze film. Dit wekte nogal frustratie bij me op. Ik wist dat de monoliet een centrale plek innam. En de evolutie van de aap begreep ik maar toch ging er niet een alarm af in mijn hoofd. Na op de site van kubrick2001.com gekeken te hebben is het me duidelijk geworden. Maar dit voelt toch wel anders dan dat je zoiets tijdens de film ontdekt. Hierdoor was de ervaring tijdens de film puur op visueel oogpunt berust en kwam de laatste surrealistische trip niet echt hard aan maar eerder als een ver van me bed show.

Kan ook niet echt een cijfer aan deze prent koppelen. Zal dit ook pas doen na een herziening.

Staat ook volledig op youtube als ik me niet vergis:

http://www.youtube.com/watc...

Geweldig, net de 24.39 bekeken, wat een kijk - en luisterervaring, alsof het ervoor gemaakt is, kippenvel! Overigens zitten de Hipgnosis hoesontwerpen van Pink Floyd ook wel in de richting van Stanley Kubrick's zijn creatieve gedachtengang.

Jaja, één van de beste films ooit gecombineerd met één van de beste nummers ooit.

Inderdaad, 2001 : A Space Odeyssey en Echoes van Pink Floyd

Bedankt voor de tip, ga ik ook eens proberen.

Wat een meesterwerk deze film zeg Poehoee.

De invloed die 2001: A Space Odyssey heeft op de moderne film schijnt enorm geweest te zijn. In menig interview/artikel/leerboek wordt deze film aangehaald. En vanaf gisternacht hoef ik er eindelijk niet meer over heen te lezen.

De minpunten waren voor mij:

De nadrukkelijk aanwezige klassieke muziek die niet bijdraagt aan de sfeer van de film. Hoe komt iemand erbij om bombastische klassieke muziek in een sci-fi film te spelen? Dat is vast wat de voorstanders ervan meesterlijk vinden... Maar ik vind het niet kloppen. Gelukkig wordt het de tweede helft van de film wat beter.

De lichtshow. (Of hoe ik het ook moet noemen) Inderdaad behoorlijk laag WMP niveau.

De pluspunten waren voor mij:

De sfeer wanneer er geen klassieke muziek overheen dendert.

De mooie beelden. Vooral het spelen met de zwaartekracht is leuk gedaan.

De leuke ontwerpen.

Het zit er een beetje tussenin. Maar ik geef Kubrick het voordeel van de twijfel.

4*

Ik vind net de klassieke muziek een groot pluspunt.

Bij deze scène bijvoorbeeld

De klassieke muziek maakt de film tijdloos. Als ze de originele score van Alex North (Spartacus-achtige score) hadden gebruikt dan zou 2001 een pak meer gedateerd aanvoelen.

mee eens. Klassieke muziek spreekt ook het meest tot de mens zijn verbeelding.

Klassieke muziek is natuurlijk ook gekozen omdat het een kunstvorm is door de mens gecreerd, die haaks staat op de kilte van de door de mens ontwikkelde techniek. Vervult dus meer dan enkel de rol van sfeermaker.

Prachtig inderdaad.

Echoes is sowieso al m'n favoriete nummer ooit Maar idd heb die video met dat nummer al een paar keer bekeken en het past er inderdaad perfect bij.

Zeer rustgevend

Dat vond ik net tegenvallen. Best wel mooie beelden, maar de muziek is veel te bombastisch.

Dat vind ik bij Bach of zo maar toch niet Johann Strauss jr?

Juist redelijk minimalistische muziek vergeleken bij veel latere voorbeelden

Absoluut. Lijkt me heerlijk rond te zweven in de ruimte met zo'n heerlijk Strauss-riedeltje in de ipod. Maar tegenwoordig moet het van die gehypte takke-herrie zijn...........Nee hoor, Strauss was een perfecte keuze om de rust in de ruimte en de trage dans van de ruimteschepen te begeleiden.

Leuke muziek voor een Weens kerstbal, maar om dit nu onder een ruimtescene te monteren

Het heeft wat speels. De mens is net een speels kind in de ruimte.

Het is ook een niet voor de hand liggende keuze met een unieke, fantastische, ambigue uitstraling. Het is bombastisch in die zin dat het de bedoeling heeft om op te vallen: beeld en muziek spelen hier de hoofdrol. De score wordt hier niet aangewend om als behangpapier te fungeren. Zij bepaalt het schouwspel.

Of eerder een hulpeloze baby in de ruimte.

De klassieke muziek overheerst n.m.m. te veel. En het zit gewoon te ver van het beeld vandaan. Ik vind dat de muziek het beeld zou moeten complementeren. En ik vind al helemaal dat de muziek niet het schouwspel moet bepalen.

Ik vind het best een inventieve keuze, daar niet van.

De klassieke muziek geeft het soms wel iets komisch. Werkte op zich wel bij de aapjes, maar in de ruimte werkte dit averechts. Werkt bijvoorbeeld meesterlijk bij zo'n scène:

Space chips

Nooit een liefhebber van de soundtrack van deze film geweest. Dus de helft van de kracht van de film is al verdwenen.

En dat is precies wat er gebeurt in 2001, alleen niet op een conventionele manier waarbij de muziek alleen maar dient om te bevestigen wat de beelden al reeds vertellen. Dat laatste heet niet 'complementeren' maar 'kopiëren'. Ik beweer zelfs dat 2001 één van de beste voorbeelden is waar muziek en beeld elkaar perfect complementeren. De muziek biedt de kijker nieuwe informatie.