Blood Simple (1984)

Zeer sterke film. Haalt het niet helemaal bij Fargo (hun beste vind ik), maar ook hier zie je weer hoe een plan door allerlei toevalligheden volkomen uit de hand loopt.

De cast bij Fargo vond ik een stuk sterker, misschien dat dat het verschil maakt.

Persoonlijk vind ik de meer 'serieuzere' films van de Coens (Blood simple, No country for old man, The man who wasn't there) beter dan hun echte mallotige slapstickfilms (O brother where art thou, Raising Arizona).

'Serieuzere' staat echter hier wel in dikke, vetdruipende aanhalingstekens want er valt in de ernst van de Coens toch genoeg te gniffelen, het ligt er alleen niet meters dik bovenop.

Matige soep.

Van de Coen-broers ben ik al wat gewend nu maar het enige wat ik aan dit filmpje leuk vind is de 80's sfeer, de soundtrack en enkele mooie shots hier en daar. Verder vond ik het verhaal erg langdradig en saai. Dan maar plottwists gebruiken om het toch maar iéts interessant proberen te maken... Nah

Je zou van dit soort films héél vlug in slaap vallen.

Tenzij je helderziend bent op het moment zelf gebeuren er toch een paar verrassende wendingen in een anders maar saai verhaal : met die foto's bv, Marty die nog leeft

Edit: vond het hele gebeuren vooral vrij oninteressant en die rare wendingen leken mij dan maar een schreeuw om aandacht, alsof de makers wisten dat de kijkers zich gingen gaan vervelen.
Kan wel begrijpen dat je de film leuk vindt vanwege zijn goeie muziek en sfeer.

Die foto's zijn part of een scam; wat is daar mis mee (overdadig aan); best slim toch - easy money? Marty blijkt enkel nog niet dood wanneer Ray hem onder de grond wil stoppen; en ik neem aan dat je begrepen hebt dat de 'tweede maal' een nachtmerrie is...?

Ik ben niet helderziend, en ik zag ze dus ook niet aankomen, maar dat wil nog niet zeggen dat het plottwists zijn, zeker niet als we het hebben over een film noir; 'gewoon' het soort zaken dat je mag (hoopt) te verwachten in een lekker zwartgallige film noir (misdaad/romance story).

In combi met de door jouw genoemde positieve zaken, zou dit toch minstens een voldoende moeten opleveren - but i'm not pushing!

Wat bij de Coens altijd meespeelt zijn de conventies van cinema. Hun originaliteit bestaat eruit dat ze daar mee spelen en er behoorlijk manipulatief mee aan de slag gaan.

Zo houden ze het ondertussen ook nog eens retespannend.

wat een matige film, kon mij totaal niet blijven boeien heb m uiteindelijk op 3kwart maar uitgezet

en dit gebeurt niet snel bij een (slechte film)

Uitgekiende en uitgekookte neo noir. Broeierige sfeer met een fijn piano riedeltje, een sterke cast met de glibberige Emmet Walsh als uitblinker en een ingenieus plot met enkele slinkse elementen. Je zou verwachten dat Abby en Ray een sterk koppeltje vormen, maar hun liefde blijft beperkt tot de momenten dat ze elkaar nodig hebben. Meestal ten opzichte van Marty, een smeerlap pur sang die maar steeds te kijk wordt gezet. De lullige vingerblessure rondt zijn pure vernedering af. Humor van de zwarte soort.

Het vormt de katalysator van een reeks ontwikkelingen die iedereen langzaam laat afglijden in een zeer benarde positie. Ik zie daarin het (overdadige) gebruik van plottwists niet zo. Coen geeft op voorhand de meeste informatie prijs, zodat een vermeende wending een logisch gevolg van het voorgaande is. De personages weten per slot van rekening beduidend minder dan de kijker en handelen vanuit hun geringe kennis van de ware toedracht. Het is juist één van de aspecten die het zo intrigerend maakt.

Dat Marty niet zo dood blijkt te zijn als gedacht, is dan wel een verrassing, maar juist daar pakt Coen uit met zenuwslopende cinema. Het gedoe op en rond de weg is traag, tergend en huiveringwekkend. Ook een listig spelletje omtrent sympathie en zeer fraaie fotografie van Barry Sonnenfeld. Dat doet-ie in het zinderende slot nog eens dunnetjes over met ook twee klinkende laatste zinnen en een gierende lach. Heerlijk. En nu hopen dat ik It's The Same Old Song van de Four Tops deze week nog uit m'n kop krijg.

Trailer @ Youtube

Ik vond de film via Bungel's top10, een zeer goeie onderhounde thriller

Leuke debuutfilm van de broertjes. Vooral een heerlijk zuidelijk sfeertje met uiteraard de gebruikelijke vage personages. Waar kennen we dat toch van?

De film kijkt lekker weg en sommige scene's (met name de scene's met weinig of zonder dialoog) zijn cinema op z'n best, maar als geheel mist er toch iets aan. Kan er niet precies mijn vinger op leggen, ik denk dat het vooral te maken heeft met de afstandelijkheid van de hoofdpersonen. Erg droog, maar dan op een minder goede manier dan in hun latere films. Als ik bijvoorbeeld een andere ''zuidelijke'' neo-noir mag kiezen, dan ga ik toch liever voor The Hot Spot met Don Johnson. Maar verder prima filmpje hoor, kan alleen bij lange na niet tippen aan de broertjes' latere werk. Met natuurlijk ook veel sijlmiddelen die in de rest van hun films terugkomen. Een 7.

Bijna alle personages van de Coen brothers zijn meer eendimensionale typetje dan echt mensen van vlees en bloed.

Bij Blood simple viel het nog redelijk mee, maar toch is er idd al die afstandelijkheid - bij de Coens is nooit sprake van echte emotionele betrokkenheid. Ook niet bij veel bejubelde films als Fargo of No country for old man (al deed Tommy Lee Jones in laatst genoemde film wel zijn uiterste best.)

Daarom zijn de broertjes Coen in de filmwereld misschien wel opmerkelijk, maar nooit meesterlijk.

Maar dan geef jij dus de voorkeur aan 'personages met diepgang', want de Coens zijn wel degelijk meesterlijk - in het neerzetten (mede dank aan de acteurs uiteraard) van typetjes. Los daarvan vind ik veel personages (zoals in deze Blood Simple.) wel degelijk als van vlees en bloed overkomen.

Ik zei wel dat het bij Blood simple nog meeviel. En dat van mijn zgn. voorkeur voor 'personages met diepgang' valt ook nog wel mee. Dat klinkt al gauw weer veel te serieus.

Ik zie echter bij de Coens zelden 'echte' mensen (uitzondering, zoals ik al zei: Tommy Lee Jones in NCFOM.)

Voor mij een prachtig voorbeeld van een comedy met echte mensen (zonder al teveel diepgang) is Stranger than paradise. Jarmusch neemt zijn personages zeer serieus, de Coens bekijken de hunne van een afstand en met een chronische tongue-in-cheeck - en op een gegeven ogenblik weet ik het dan wel...

Zeer mee eens. Dat pakt soms prima uit, maar is meteen ook waarom ik mezelf niet als een echte Coen-fan beschouw.

Fink wekt absoluut meedelijden op. The Dude is ook niet echt afstandelijk te noemen.

Bij mij dus niet, hoe goed de film en John Turturro ook waren - ik stond erbij en ik keek er vanaf een geforceerde afstand naar...

En Fink is natuurlijk de enige 'échte' man in die neppe wereld, dat is juist het drama én de 'grap' van Barton Fink, geweldig echt neergezet door Turturro.

Dat zijn dan ook direct de enige twee uizonderingen.

de sfeer was goed in de film en de stijl spreekt me aan. Maar verder kon het me allemaal niet echt boeien.

Carter Burwell's duistere synthesizer / ambient score draagt veel bij aan deze film.

? Ik dacht dat het thema een pianoriedel was...

Carter Burwell:

''Those sketches were fairly electronic in tone but as I rehearsed we saw that solo piano had an interesting effect on the picture. It added a warmth and poignancy that drew us to the characters, and which made the psychological torture of those characters all the more excruciating for the viewer - and satisfying for us.''

''So although our plan was to work with synthesizers (we rented one of the first Yamaha DX7's in New York) and samplers (Emulator) and a few other instruments (my friends Miranda and Steve Bray did some playing), in the end we stripped most of the score back to a very spare arrangement which mirrored the look of the Texas landscape.'' bron

Zeer interessant, M.B.!

Moet ik dan misschien ambientachtig zeggen?

Blijft een ijzersterke sfeervolle score hoe dan ook.

Ambient doet mij meteen denken aan de stroming (Ambient - Wikipedia - nl.wikipedia.org), en ook synthesizer associeer ik niet met deze soundtrack (al schijn je heel mooi een piano te kunnen simuleren met zo'n 'ding', ik weet niet of dat hier gebeurd is).

Dat laatste dan weer wel helemaal. Perfecte ambiance, als je dan toch dat woord wilt gebruiken.

But it's the same old song

Het is eigenlijk vreemd. Ik heb zowat de helft van het oeuvre van de Coen broertjes gezien maar kwam een tijd geleden tot de conclusie dat ik niets van hen op DVD heb. Alles dat ik heb gezien kwam via televisie, huur of bioscoop en aangezien ik het meeste van hun werk wel sterk vind, besloot ik om hun films eens te verzamelen op DVD. Ik begon met hun debuut (al is Joel Coen hier nog wel gecrediteerd als enige regisseur, het is pas sinds The Ladykillers dat beide broers regiecredits krijgen, maar het script is wel door hen beiden geschreven) maar dat draaide eerlijk gezegd uit op een teleurstelling.

Vraag me eerlijk gezegd dan ook af of dit gewoon niet beter wordt beoordeelt omdat het van de Coen broers is. Blood Simple is dan ook een niet al te sterk debuut dat gebukt gaat onder een ietwat doorsnee verhaal rond overspel en een aantal nietszeggende personages. De excentrieke figuren zoals een Chigurh uit No Country for Old Men bijvoorbeeld was vele malen interessanter dan dit soort bordkartonnen figuren die zonder enige vorm van humor de film doorkruisen. Een aantal scènes zijn vrij sfeervol (de begraving van Marty onder andere) maar het tempo ligt wel erg laag. Het was dan ook pas met de climax dat ik echt het gevoel kreeg dat het interessant begon te worden. Vanaf het moment dat Visser zijn hand door de raam steekt weet je gewoon dat er een puntig voorwerp in de rug van zijn hand gestoken zal worden. Het is echter het shot uit de hoek van de kamer waarin je de kogelgaten ziet verschijnen dat het geheel compleet afmaakt. Zonde dan ook dat het zo abrupt eindigt.

Niet zo'n noemenswaardige personages dus maar ook de invulling door de cast stelt wat teleur. Ik verheugde me op Frances McDormand (al had ik eerst niet door dat Abby gespeeld werd door haar, ze is in de 12 jaar tussen Blood Simple en Fargo toch ook wel wat veranderd) maar ik vind haar hier eigenlijk ook helemaal niet zo sterk als in de andere Coen films. Ze is zelfs meer wat op het irritante af. Het is moeilijk uit te drukken maar ze heeft al beter gespeeld. Het is vooral het doorsnee gehalte dat me teleur stelt, iets wat ook geldt voor de rest van de cast trouwens. M. Emmet Walsh kan er nog mee door als Visser, al krijg ik op den duur het schijt van dat accent, maar Dan Hedaya is maar vrij flauw als Marty. Had ik veel liever Bruce Campbell in de rol gezien zoals in de oorspronkelijke trailer, al werd die enkel gebruikt als lokmiddel voor funding.

Vreemd genoeg heb ik niets van pre Fargo gezien dus wie weet ligt hun stijl van The Big Lebowski of Brother Where Are Thou me simpelweg meer maar hier kon ik toch niet zo veel mee. Volgens velen doet een herziening erg veel bij een film van de Coen broers maar Blood Simple zal daar een tijd op mogen wachten vrees ik.

2.5*

Chigurh was wat mij betreft juist een bordkartonnen personage - een typetje, niet meer. De personages in Blood simple zijn vele malen meer menselijker met enige diepgang. Karakters dus.

De pre-Fargo films van de Coens vind ik juist de meest opmerkelijke, en Blood simple misschien wel hun beste.