Blood Simple (1984)

Hmmm..ik heb deze net gezien en ik snap niet echt wat the big deal is met deze film.

Nogal standaard thrillertje, dat wat beter gemaakt is dan anderen in het genre.

Mijn sceptische-ik zegt dat deze film nooit zo hoog was gewaardeerd als ie niet van de Coens was geweest. Laat ik 't dan maar op mijn goedgelovige-ik houden en denken dat ik Blood Simple dan misschien zelf nog maar eens moet kijken.

Voorlopig 3 sterren.

vind de the big l en barton fink moeilijk te vergelijken met blood simple. het geweldige lage tempo, het camerawerk en... tja tis al besproken, zijn wel vele malen beter dan in eigenlijk alle andere films van the coens.

Dit neemt niet weg dat ie niet per se beter is. Vond zelf alleen the big l en fargo (sorry niet echt verrassend) beter. Maar niet beter geregiseerd.

Mijn tweede Coen. En ik vond deze toch wel (een beetje onverwacht) een aardig stukje beter dan Fargo. Het eenvoudige plotidee krijgt een erg leuke uitwerking. Perfect vermaak door de ontzettende vindingrijkheid in het verhaal en de manier van filmen. Toch maar snel meer Coen kijken.

Ruim 4.0*

Bij vlagen bloedstollend maar soms een tikje saai. De totale chaos wist mijn aandacht er nog net genoeg bij te houden om die formidabele eindscène niet te missen. Muziek, acteren en camerawerk ook meer dan in orde. 4* verdient ie wel, kan altijd nog meer worden.

Eerste echte onvoldoende voor de Coens.

Erg matige film, waar enkel de soundtrack weet te overtuigen, en voor sfeer weet te zorgen. Een paar mooie, drukkende scenes met het geluid van de fans, en een leuk pianomelodietje. Jammer dat de rest nogal ondermaats was. Doorsnee verhaaltje met wel erg saaie personages. Deed me allemaal niet veel wat er gebeurde, en uiteindelijk had het zelfs een kolderesque effect. Volgens mij had deze film ook veel beter gewerkt als black comedy.

De 2* die ik geef staan er vooral door de soundtrack dus. Te doorsnee en te matig verder om boeiend te zijn. Ik blijf geen fan van de broertjes, maar hun latere films zijn toch een stuk unieker dan dit.

2* dus.

Ook na het herkijken vanavond van deze film ben ik nog niet overtuigd. Het (gebrek aan) tempo is haast ondraaglijk. Daar kunnen al die leuke plottwists en aardige vondsten eigenlijk niet tegenop...

Spannende en vreemde film, maar mij net wat te vreemd, hoewel de constructie wel leuk bedacht is. Verder heeft de film weinig inhoud en draait het vooral om sfeer, beeld en geluid. McDormand vind ik irritant, en het einde is wat al te abrupt

3 sterren

Erg stijlvolle film die me af en toe zelfs liet schrikken en aan het lachen maakte. Vooral de privé detective was grappig. Lekker duister sfeertje wordt er gecreëerd net zoals in Fargo. Alleen hier met wat minder humor erin en met wat minder excentrieke personages.

Natuurlijk wel weer ontzettend genoten van Frances Mc Dormand!

Het verhaal draait dan ook voornamelijk om 4 a 5 personen die elkaar het leven zuur proberen te maken. Dat resulteert in flashbacks van autosnelwegen, naaldhakken en een prachtige sfeer met een geweldig passende muziek erbij. De tijd vloog werkelijk voorbij bij deze thriller die ik veel beter vond dan Chinatown, om maar eens wat te noemen.

Mij is in ieder geval duidelijk waar David Lynch voor zijn Lost Highway de mosterd vandaan haalde. 4*

De eerste...de beste

Blood simple is één van die debuutpareltjes, een prent gemaakt zonder enige pretentie, edoch bulkend van de kwaliteit.
Het is zo'n typisch product van de laat jaren '70 en vroeg jaren '80, een lichting van donkere en vrij pessimistische films, met als enig doel een realistische en indringende kijk te bieden op de maatschappij. Een overgangsperiode die de filmwereld voor een aanzienlijke periode heeft gedomineerd.
Joel Coen voelde zich daarbij geroepen om naast zijn sociale focus, een geweldige terugkeer te maken naar de glorieperiode van de cinema en meer specifiek de film-noir. Blood Simple is namelijk een hypergestilleerde ode aan dit genre, gekenmerkt door een bijna Welliaanse cameravoering. Met de volle overtuiging stel ik het volgende vast: Blood Simple is één van de beste, zoniet simpelweg de beste prent van The Coen Brothers.

Blood Simple opent met prachtig desolate establishing shots, die de setting van het verhaal vastleggen en Coen de mogelijkheid gunnen om zijn gang te gaan; de sfeer is namelijk gezet.
Het verhaal an sich komt redelijk traag op gang, maar de noir stijl laat zich reeds vroeg opmerken. Extreme shots met diepe focus op grotesk uitvergrote voorwerpen spelen de grootste rol, aangezien ze vaak enig nut dienen bij de plotontwikkeling. Ook het spel met licht en schaduw is duidelijk aanwezig, vooral in het magnifieke slot (zelden geziene spanning met een bijzonder efective mise en scene).
Daarbij komt een onderliggende dreiging die bijna steeds aanwezig is, benadrukt door vaak shaky 'over the shoulder' en 'over the car' shots, maar ook door de klassieke perspectief shots die eigen zijn aan het genre. Tijdens het 'roadmovie' segment is het bovendien ook vaak genieten, maar het 'leukste' shot blijft de zwevende dolly over de toog van de bar en over een slapende dronkaard.

Uiteindelijk biedt Blood Simple een bijna voyeuristische kijk op een lichtzinnige en onervaren maatschappij; een samenleving waarin elk persoon een zekere vorm van geweld en onmenselijk gedrag in zich voelt opborrelen.
Tot slot was en is deze prent nog steeds een monumentale terugkeer naar de film-noir en overklast met gemak The Black Dahlia (om maar een heel recent voorbeeld te noemen), aangezien eerstgenoemde veel vlotter en grauwer voor de dag komt.

Een iconische 4.5*

Blijft opnieuw erg sterk. Het niveau van een Miller's Crossing of The Big Lebowski (wat mij betreft toch wel de twee ultieme Coen films), maar door de geweldige fotografie van Sonnefeld, de heerlijke muziek, de heerlijk bizarre karakters (die vooral in The Big Lebowski nog iets extremer worden uitgewerkt), en enkele, ook al eerder genoemde, fantastische scenes (sowieso alle scènes met die privé detective zijn goud waard) maakt dit tot een geweldig debuut.

Halfje d'r bij.

4,5*

Geweldig debuut van de Coens! Het verhaal klinkt in een samenvatting ongetwijfeld simpel, maar de manier waarop het gebracht wordt is niet meer dan briljant. Het is zo'n film waarin wij meer weten dan de personages, maar tegelijkertijd ook niet altijd meteen weten hoe de vork precies in de steel zit. Dit zorgt voor verwarring bij de personages en in iets mindere mate bij de kijker. Qua verhaalvertelling is het wellicht de subtielste van de Coenfilms.

De geweldige Coenhumor lijkt hier afwezig te zijn, maar dat dacht ik bij de eerste kijkbeurt ook onterecht van Fargo, dus misschien helpt een tweede kijkbeurt (die er zeker komt). Verder valt op dat dit nog duidelijk een debuutfilm is. Niet omdat het nog wat amateuristisch oogt, zeker niet, maar je ziet dat de Coens nog wat spelen met cameratruukjes en zo, op een manier waarop beginnende regisseurs dat vaak uit enthousiasme doen. Het stoort echter niet. De film is ook bijzonder sfeervol.

De film is echt geweldig spannend bij vlagen en met name in de laatste scène bevond ik me op het puntje van mijn stoel. Dit niveau van suspense is niet waar de Coens vaak naar gooien, maar ze zouden het toch pas evenaren (en overtreffen) in No Country for Old Men. Daarnaast is deze finale een van de beste momenten ooit in een Coenfilm. Wel vond ik het als afsluiter een beetje raar. Naar mijn gevoel draaide de film om een driehoeksrelatie en was de detective daar slechts een bijfiguur in, maar de finale draait dan wel weer om deze detective. Ik had dan ook, wellicht onterecht, het gevoel dat er nog iets moest komen toen de aftiteling ineens heel plots verscheen.

Verder zien we al meteen typische Coenpersonages. Ze zijn misschien wat minder maf als in latere films, maar hebben toch wel duidelijk dezelfde eigenschappen. En de acteerprestaties zijn weer top. Ik ben wel fan van McDormand (die ik hier ook verrassend knap vond), maar het is Walsh die de beste rol heeft. Zijn privé-detective lijkt eerst een simpel karikatuur, maar Walsh weet er toch echt iets van te maken.

Ik bleef op het einde van de film wel met nog een vraag zitten. Op een gegeven moment, nadat Marty begraven is, wordt Maurice gebeld, schijnbaar door Marty, met de mededeling dat de kluis in de bar beroofd is en dat Ray en hij hoofdverdachte zijn. Wie pleegt dit telefoontje en waarom? Ik dacht aanvankelijk de detective, maar ik kan geen reden bedenken waarom hij dit zou doen en volgens mij kent hij Maurice ook niet. Dat Marty nog zou leven lijkt me ook sterk en zo'n telefoontje zou na zo'n ervaring ook vreemd zijn. Iemand enig idee?

Sterke neo-noir in ieder geval.
4,5*

Behoorlijke film van de Coens. Vandaag pas voor het eerst gezien en toch wel verrast. Het begin was redelijk, maar je word als kijker steeds meer meegezogen in het verhaal. Het ziet er allemaal een beetje goedkoop uit, maar dat mag de pret niet drukken. Heerlijk sfeertje, leuke muziek - dat deuntje op de piano was ook prachtig steeds - en een paar geweldige scenes. Vooral de scene dat die vent met zijn hand op de vensterbank vast zit omdat dat mes in zijn hand zit is geweldig. De spanning word een paar keer geweldig opgebouwd en tot een prachtig hoogtepunt gebracht. De acteerprestaties zijn opzich gewoon goed, vooral McDormand - die er toen nog beter uitzag - doet het erg goed, maar ook haar twee mannelijke collega's die een hoofdrol vertolken verdienen een dikke voldoende.

Ijzersterk debuut van de Coen broertjes. Een film die je niet snel vergeet en zeker voor herziening klaar zal liggen. Dikke voldoende tot nu toe en wie weet wat de toekomst brengt.

* * * *

Sterk debuut van de gebroeders Coen. Hier begon de carriere die nog steeds prachtig en boeiend te noemen is. Deze film is eigenaardig origineel maar bovenal goed.

Prima debuutfilm van de Coens met een sterke sfeer en een af en toe goed voelbare spanning. Frances McDormand is altijd plezierig om naar te kijken, omdat zij één wat de weinige actrices is, die eigenlijk altijd weet te overtuigen, zo ook hier weer. Verder is ook M. Emmet Walsh zeer sterk als detective. Zeer sterke en memorabele scène is als zijn hand op een gegeven moment door Mc Dormand met een mes vastgepind wordt op de vensterbank. Daarnaast vallen de personages in tegenstelling tot hun andere film een tikkeltje tegen. De film komt in het begin wat langzaam op gang, maar wordt daarna steeds beter. Spanning is er echter voldoende en sfeer ook, mede door het prima camerawerk, met enkele aardige shots en vooral ook dankzij het geweldige achtergrondnummer, dat telkens in de film weer terugkomt.

Goede thriller dus en een film die ik alleen al door de geweldige soundtrack niet snel zal vergeten.

3,5*

De film is een prachtige film-noir zwarte komedie, die er bizarre plotwendingen op nahoudt, maar je van de eerste tot de laatste minuut boeit en indien je van het soort galgenhumor houdt, je regelmatig krom doet liggen van het lachen. In dit debuut tonen de Coen broertjes al hun onwaarschijnlijk groot talent in de kiem en de belofte die het in zich droeg van wat nog komen zou en tot op heden maar blijft doorgroeien. Absolute aanrader dus, zoals elke film van hen.

Prima thriller met een heerlijk spannende climax. De Coens laten in hun debuut al zien dat ze goed om weten te gaan met muziek en vooral het weglaten ervan om de spanning op te bouwen. De film ademt ook die typisch rustige sfeer uit.

Het plot en de misverstanden zijn leuk om te volgen en McDormand stelt wederom niet teleur. Het verhaal moet even op gang komen, maar dat wordt halverwege goed gemaakt. Geen topfilm, maar wel leuk om gezien te hebben.

Rampzalig debuut van de gebroeders Coen.

Deugt echt niets aan deze film. Het scenario niet (een stel Texanen dat elkaar graag bedriegt, om zeep helpt, en – als dat laatste niet lukt – in de war raakt), de personages niet (domme, lelijke, saaie Texanen), de setting niet (Texas).

Spannend? Geen moment (maar wat wil je ook met bovenstaande zaken). Film ziet er verder niet uit en ook de score is weinig noemenswaardig.

Zijn maar weinig films waarbij ik zo vaak op de klok heb zitten kijken. Hier leek ondanks de relatief korte speelduur geen eind aan te komen. Eén van de personages verwoordde m'n gevoelens al: "I'm staying right here in hell."

Bijna bewonderenswaardig dat de Coens zich later met Man Who Wasn't There en No Country for Old Men nog zo gerevancheerd hebben.

Grimmige en duistere film-noir, met personages die zich laten overheersen door verkeerde gedachten en gevoelens, die hen naar het einde toe volledig in de war brengen. Het uit de hand lopende overspelplot is erg klassiek, maar wordt net iets beter uitgewerkt dan het standaardwerk. Spaarzame dialogen en vreemde situaties nemen het voortouw. Ook de pianomuziek valt wel op hier. Goed debuut van Coen.

Blood Simple

Degelijke debuutfilm van de Coen broers. Niet hun beste film, maar wel een spannende lowbudjet film-noir. Het verhaal is een van de mindere dingen van de film, gebeurt niet echt veel in en is ook niet echt zo boeiend. Wel ik de film erg sterk gefilmd en de acteerprestaties van de toen nog onbekende cast waren uitstekend. Eigenlijk is alleen Frances Mcdormand is later doorgebroken. Dat is raar want heel de cast doet het goed. De muziek is ook erg sterk. Beste scene van de film was de scene met dat mes in de hand

3,5*

Damn dit is echt een hele sterke van de Coens, een van hun besten wil ik zels zeggen. En dat dankt Blood Simple toch vooral aan het ijzersterke script, dat zo ontzettend goed geschreven en tot in de puntjes afgewerkt is.

Natuurlijk is het her en der nog wat ruw, maar vooral visueel erg sterk, grimmig. Er zitten een paar hele sterke scenes in, en een algeheel vreemd sfeertje. Dat met die vissen bijvoorbeeld, ik kan me vergissen hoor, maar lagen er de eerste keer niet nog twee, in een andere scene drie, en helemaal op het eind vier? En wat het dan moet betekenen zou ik ook niet weten.

Erg leuk filmpje. 4*

Sterk geschreven film met her en der wat leuke mindfucks die je wel op het verkeerde been zetten. Voor de rest zie je dat de film toch weer een product is van de gebroeders Coen, er worden een aantal leuke visuele trucjes tentoon gespreid en er zitten een aantal eigenaardige/sterke dialogen in.

De film in zijn geheel laat niet een gigantische indruk op me achter, daarvoor doet het ondanks die sterke punten net even iets te normaaltjes aan. In de basis is het ook een simpel verhaaltje, alleen de Coens halen er net even wat meer uit dan ik normaal zou geven aan dit soort flicks.

3,5*

Op zich wel een aardige thriller die mooi opbouwt en een boeiend verhaal heeft. Een leuk idee voor een vervolgfilm zou zijn, hoe de politie dit op gaat lossen.

Sterk debuut.

De Coen broertjes laten hier zien dat je met een minimum aan middelen erg veel sfeer en spanning kunt creëren. Het plot zelf is zoals de titel doet vermoeden bloed simpel maar dat word helemaal goed gemaakt door de sterke uitwerking. Het acteerwerk is ook erg sterk en valt nergens door de mand. Soundtrack is ook ruim voldoende. Dit vind ik een van de beste zo niet de beste van de Coens. Subtiel gemaakt filmpje die rustig de tijd neemt om alles vast te leggen op een indringende stijlvolle manier.

*4

Eens herbekeken en dit keer beviel Blood Simple me toch beter. Het is eigenlijk al meteen een typische Coen, met hun al even typische flair gebracht. De beeldvoering is bij momenten toch wel knap en dat pianoriedeltje bleef ook hangen. Hierna zijn ze in mijn ogen nog wel sterker uit de hoek gekomen, maar de broers stonden er toch meteen.

3,5*

Zeer sterke film. Haalt het niet helemaal bij Fargo (hun beste vind ik), maar ook hier zie je weer hoe een plan door allerlei toevalligheden volkomen uit de hand loopt.

De cast bij Fargo vond ik een stuk sterker, misschien dat dat het verschil maakt.

Uitgekiende en uitgekookte neo noir. Broeierige sfeer met een fijn piano riedeltje, een sterke cast met de glibberige Emmet Walsh als uitblinker en een ingenieus plot met enkele slinkse elementen. Je zou verwachten dat Abby en Ray een sterk koppeltje vormen, maar hun liefde blijft beperkt tot de momenten dat ze elkaar nodig hebben. Meestal ten opzichte van Marty, een smeerlap pur sang die maar steeds te kijk wordt gezet. De lullige vingerblessure rondt zijn pure vernedering af. Humor van de zwarte soort.

Het vormt de katalysator van een reeks ontwikkelingen die iedereen langzaam laat afglijden in een zeer benarde positie. Ik zie daarin het (overdadige) gebruik van plottwists niet zo. Coen geeft op voorhand de meeste informatie prijs, zodat een vermeende wending een logisch gevolg van het voorgaande is. De personages weten per slot van rekening beduidend minder dan de kijker en handelen vanuit hun geringe kennis van de ware toedracht. Het is juist één van de aspecten die het zo intrigerend maakt.

Dat Marty niet zo dood blijkt te zijn als gedacht, is dan wel een verrassing, maar juist daar pakt Coen uit met zenuwslopende cinema. Het gedoe op en rond de weg is traag, tergend en huiveringwekkend. Ook een listig spelletje omtrent sympathie en zeer fraaie fotografie van Barry Sonnenfeld. Dat doet-ie in het zinderende slot nog eens dunnetjes over met ook twee klinkende laatste zinnen en een gierende lach. Heerlijk. En nu hopen dat ik It's The Same Old Song van de Four Tops deze week nog uit m'n kop krijg.

But it's the same old song

Het is eigenlijk vreemd. Ik heb zowat de helft van het oeuvre van de Coen broertjes gezien maar kwam een tijd geleden tot de conclusie dat ik niets van hen op DVD heb. Alles dat ik heb gezien kwam via televisie, huur of bioscoop en aangezien ik het meeste van hun werk wel sterk vind, besloot ik om hun films eens te verzamelen op DVD. Ik begon met hun debuut (al is Joel Coen hier nog wel gecrediteerd als enige regisseur, het is pas sinds The Ladykillers dat beide broers regiecredits krijgen, maar het script is wel door hen beiden geschreven) maar dat draaide eerlijk gezegd uit op een teleurstelling.

Vraag me eerlijk gezegd dan ook af of dit gewoon niet beter wordt beoordeelt omdat het van de Coen broers is. Blood Simple is dan ook een niet al te sterk debuut dat gebukt gaat onder een ietwat doorsnee verhaal rond overspel en een aantal nietszeggende personages. De excentrieke figuren zoals een Chigurh uit No Country for Old Men bijvoorbeeld was vele malen interessanter dan dit soort bordkartonnen figuren die zonder enige vorm van humor de film doorkruisen. Een aantal scènes zijn vrij sfeervol (de begraving van Marty onder andere) maar het tempo ligt wel erg laag. Het was dan ook pas met de climax dat ik echt het gevoel kreeg dat het interessant begon te worden. Vanaf het moment dat Visser zijn hand door de raam steekt weet je gewoon dat er een puntig voorwerp in de rug van zijn hand gestoken zal worden. Het is echter het shot uit de hoek van de kamer waarin je de kogelgaten ziet verschijnen dat het geheel compleet afmaakt. Zonde dan ook dat het zo abrupt eindigt.

Niet zo'n noemenswaardige personages dus maar ook de invulling door de cast stelt wat teleur. Ik verheugde me op Frances McDormand (al had ik eerst niet door dat Abby gespeeld werd door haar, ze is in de 12 jaar tussen Blood Simple en Fargo toch ook wel wat veranderd) maar ik vind haar hier eigenlijk ook helemaal niet zo sterk als in de andere Coen films. Ze is zelfs meer wat op het irritante af. Het is moeilijk uit te drukken maar ze heeft al beter gespeeld. Het is vooral het doorsnee gehalte dat me teleur stelt, iets wat ook geldt voor de rest van de cast trouwens. M. Emmet Walsh kan er nog mee door als Visser, al krijg ik op den duur het schijt van dat accent, maar Dan Hedaya is maar vrij flauw als Marty. Had ik veel liever Bruce Campbell in de rol gezien zoals in de oorspronkelijke trailer, al werd die enkel gebruikt als lokmiddel voor funding.

Vreemd genoeg heb ik niets van pre Fargo gezien dus wie weet ligt hun stijl van The Big Lebowski of Brother Where Are Thou me simpelweg meer maar hier kon ik toch niet zo veel mee. Volgens velen doet een herziening erg veel bij een film van de Coen broers maar Blood Simple zal daar een tijd op mogen wachten vrees ik.

2.5*

Hitchcock had het niet beter gekund.

Enig minpuntje, voor mij althans, is het inlassen van scènes die achteraf droom blijken te zijn. Het is zo'n stokoud cliché, maar voor de rest sterk opgemaakt, rustig zou ik bijna zeggen, opdat de kijker ook met de personages kan meedenken hoe de vork in de steel zit.

Goed, origineel camerawerk met pittige vondsten. Puike acteerprestaties. M.Emmet Walsh !!!

De Coens op hun best, vind ik.

Een leuk tussendoortje, maar ook niet meer dan dat. Daarvoor mist de film, ondanks de fijne soundtrack die voor de nodige sfeer zorgt, diepgang en vooral de interessante/unieke karakters zoals bijvoorbeeld The Dude.

Niet wetend dat het van te voren een Coen film is.

Ben ik deze gaan kijken, en het begon geweldig.. maar al snel raak ik favoriete karakters kwijt.

Die ik zo graag de hele film door wil zien. Maar goed het blijft een goede, vreemde, typische

Coen film. Met genoeg spanning.

4 sterrren