Blood Simple (1984)

Het debuut van de gebroeders Coen zet de toon van de rest van hun oeuvre. Het heeft awkward karakters, de dialogen tussen hen zijn bij vlagen hilarisch en het speelt zich af in een mistroostige omgeving. Erg leuk dus. Trouwens ook plusputen voor het continue gespeel met schaduw en licht. Dat zag er eveneens sjiek uit.

De Coens hebben een ongelooflijk oog voor kleine details en verrassende camerastandpunten die het geheel kruiden, maar dat neemt niet weg dat Blood Simple. vol saaie personages zit die domme dingen doen (met die loebas van 'n Ray op kop). Nergens beklijft de film echt, nergens leef je echt mee met de personages, waardoor het ook nergens echt spannend wordt en de lotgevallen van de personages je koud laten.

Aardig filmpje, maar weet niet altijd de aandacht even goed vast te houden. Zitten wel wat twists in waardoor ik het nergens echt voorspelbaar vond. Zeker geen slecht debuut voor de Coen broers.

Leuke eerste film van de Coens. In het begin dacht ik dat het een erg simpel verhaal zou worden waar de film het vooral van de altijd aanwezige Coen- sfeer zou hebben. Uiteindelijk bleken er dan toch wat geinige plot twists in te zitten, waardoor de film toch wel een stuk meer body krijgt dan de gemiddelde jaren 80 thriller. Vooral naar het einde toe, als je (als kijker) bijna alles al weet, was ik steeds benieuwd hoe de stukjes uiteindelijk op hun plaats zouden vallen. Niet dat ik helemaal in de personages zat; dat viel eerlijk gezegd een beetje tegen. Voor het grootste gedeelte kwam dit wel door John Getz. Normaal gesproken heb ik niks tegen een zwijgzame stoere gast, maar ik kon niet zo goed in zijn personage komen. Vond hem gewoon saai. Emmet Walsh daarentegen was wel echt sterk, speelde zijn rol grandioos als een smerige 'prive-detective'. Bij zijn personage kon je zeker wel een stukje Coen-humor zien, die in hun latere films veel meer op de voorgrond zou treden. Verder vond ik de film bij vlagen een beetje te traag. Dit komt waarschijnlijk omdat ik dus niet heel erg meeleefde met de personages, maar de film meer als een leuk thriller verhaaltje aan het bekijken was, op zoek naar de over het algemeen geniale Coen-elementen. Zeker leuke film om te kijken, als film op zichzelf maar ook als je de andere films van ze hebt gezien. 3,5*

Low-budget debuut van de filmmakers Joel en Ethan Coen. en tevens het speelfilmdebuut van actrice Frances McDormand. Verder een prima film die al wel alle elementen van de Coens in zich heeft maar de finetuning nog wat mist. Maar de film is ook hard, scherp en zit buitengewoon strak in elkaar. Visueel is het al zeer onderhoudend met donkere schaduwen, aparte camerastandpunten en dubieus gemotiveerde personages. De meest legendarische vertolking in deze film is die van M. Emmet Walsh (‘Blade Runner’, 1982) als de gestoorde privédetective Loren Visser. Aan het begin van de film horen we hem ook de boodschap "In Texas is het ieder voor zich." vertellen. En het duurt niet lang voor je inziet wat hij daarmee bedoelt. Ethan en Joel Coen hebben zich met ‘Blood Simple’ op de kaart gezet en zijn vanaf deze redelijk goede film niet meer weg te denken.

Prachtig debuut van de Coen-bros...

Hier bewijst de man al dat hij een gevoel van stijl en humor heeft... maar het budget hield de boel nog degelijk. De personages waren stuk voor stuk erg leuk neergezet. De jaloerse bar-eigenaar Marty bijvoorbeeld, waarvan je in eerste optiek zou denken aan een man waar je geen ruzie mee zou willen... Maar dat pakt heel anders uit als we de ware aard van de lacherige Sheriff Visser onder ogen zien... die dus niet zo dom lijkt te zijn als dat hij lijkt. Het verhaal: De vrouw van Marty gaat vreemd met een van zijn werknemers waarbij hij Visser inhuurd om de twee uit te schakelen... Dan komen we terecht in een plotwending waarin ik de Coen broeders weer helemaal in herken. De humor is weer lekker onderkoeld, de psychologische stuffjes mogen ook niet uitblijven, bijvoorbeeld wanneer Ray erg vaak last krijgt van zijn geweten en daardoor klunzig wordt wanneer hij Marty dood aantreft en ondertussen wil de film ook nog wel erg spannend en beklemmend worden waar vele nachtscenes een flinke bijdrage aan leveren. Verder ook de vele roadmovie-achtige plaatjes van de wegen van Texas... Blood Simple is wat dat betreft voor een beginnersbudget erg zorgvuldig gemaakt.

Prima!

4,0*

Je merkt wel de stijl die de Coen broers later beter zou doen en nog later zich zelf gingen parodiëren bijna. Iets te veel zoekend nog en de personages komen niet helemaal uit de verf. Het is goed gemaakt, maar kan niet altijd even boeien. Geen memorabele personages en eerder een ode aan film noirs, wat wel meer in de jaren '80 gebeurde. Gelukkig bleven ze bij dat genre niet te lang hangen en gingen ze van film noir naar zwarte humor. Voor een debuut met een wat lager budget zeker niet slecht, maar toch niet echt mijn ding.

Veel stilistische kenmerken van de latere films van de gebroeders zijn hier al aanwezig : de precieze dialogen, het bedaarde tempo, de gedetailleerde geluidsband, de lijzige personages, de uitstekende vertolkingen en de usual suspects onder de medewerkers (Frances McDormand, Barry Sonnenfeld, Carter Burwell en "Roderick Jaynes"). Toch is dit voor mij nog niet helemaal vintage Coen, gedeeltelijk omdat mij nergens de gelegenheid wordt geboden om een band met de personages te krijgen, en gedeeltelijk vanwege de cameravoering : voor mijn gevoel zitten er teveel close-ups en medium-shots en te weinig wide-shots in, hetgeen niet alleen (pluspunt) een claustrofobisch en beklemmend effect heeft, maar ook (minpunt 1) de film een bepaalde amateuristische uitstraling geeft, alsof de Coens het verhaal niet via totaalshots of montage durven te vertellen, en bovendien (minpunt 2) krijg ik daardoor ook geen idee van (en geen gevoel voor) de fysieke omgeving, waardoor zowel de personages als de plot een beetje in het luchtledige blijven hangen. Desalniettemin veel te genieten, vooral dankzij M. Emmet Walsh ("that poet of sleaze" zoals Roger Ebert hem noemt), en die slotscène blijft ijzersterk.

Ge-wel-dig! De Joël Coen “hand” vind je er gemakkelijk in terug aan het einde van de rit. Gevatte oneliners, mooie personages. En het is een weird, spannend en vermakelijk verhaal. Bakkelieten telefoons, eighties hits en treffende filmmuziek die de thrill versterkt. Makkelijk verhaal of niet, ik blijf niet met een goedkoop gevoel zitten: eerlijk, oorspronkelijk: terug naar toen. Even simpel als mooi gefilmd: heerlijk! Met dank aan Kurtz en Drulko Vlaschjan voor de napret!

2e Keer gezien. Viel toch tegen. Al die net-niet dode lijken. Teveel.

Uitstekende film waarin een bareigenaar zijn vrouw ervan verdenkt vreemd te gaan met zijn medewerker. Een simpel plot voor deze effectieve film-noir. Ondanks of misschien wel vanwege het wat trage tempo is het redelijk spannend (vooral de finale). Mooi camerawerk hier en daar en de stempel van de Coen-broertjes is al vrij duidelijk aanwezig bij deze debuutfilm van hun.

Wie hoog durft te pokeren, moet ervoor zorgen dat hij de beste kaarten heeft. Marty verliest de controle over zichzelf en de situatie wanneer hij vaststelt dat zijn vrouw hem bedriegt. Aan zijn persoon te zien niet abnormaal, want erg sympathiek komt hij niet over met zijn bezitterige, arrogante en weinig verzorgde indruk. Een cliché redneck als het ware.

Ook hier zie je al dat Coen oog heeft voor spannende intrigerende misdaadverhalen waarbij de personages in verschillende concubines uitstekend tot hun recht komen. De gevatte dialogen, de sfeer en het opbouwende tempo dragen er toe bij dat dit een erg genietbare misdaadfilm is. Allemaal erg zorgvuldig gemaakt door Coen en een ideaal opstapje voor wat nog zou volgen voor Coen.

Het heeft wel wat.

Op zich is de verhaallijn wel wat flauw, maar in een paar subtiele details wordt het toch net wel wat meer. Fraaie cinematografie, dat zeker - en beslist aan het einde een paar erg knappe shots. Opvallend hoe anders, en toch hetzelfde Frances McDormand er hier uit ziet - en ja, het is ook al een tijdje geleden vanzelf.

De wordingsgeschiedenis is dan nog een apart verhaal erbij. Van no-budget naar low-budget, en dan dit ervan weten te maken. Knap werk.

Heerlijk debuut van de Coen brothers. Heb intussen al wat films van hen gezien maar dit debuut torent er eigenlijk bovenuit en hebben ze wat mij betreft niet meer kunnen verbeteren. Prima plot gespeeld door acteurs die realistisch overkomen - niet uit één of ander modellenbureau of zo. Ze hebben elk hun kantjes waardoor je als kijker niet meteen het volle sympathie kan opbrengen. Er is suspense en er is onderliggend wel wat morbide humor. Perfecte neo noir.

Het eerste deel van de film is ronduit heerlijk met sappige karikaturale types die geestige, gevatte gesprekjes met elkaar voeren en andere interessante details terwijl een simpel (neo-noir) misdaadverhaal wordt verteld. Het doet denken aan het beste werk van Tarantino die echter pas vele jaren later z’n eerste doorbraakfilm maakte. Het middendeel waarin Ray het lichaam van Marty rondzeult is wat langdradig en door het gebrek aan conversatie bijna saai. Je denkt dat de film elk moment kan eindigen maar net als Marty komt de film dan weer tot leven in een bewust warrig, complex slotdeel waar niet alleen de betrokkenen niet meer weten wie dood is en wie achter wie aan zit maar ook voor de kijker het moeilijk te volgen is. Wat de film wel goed doet is dat elementen uit het eerste deel weer terugkomen in het slotdeel (of juist niet: omdat bv. Marty zei dat de Grieken het hoofd van de boodschapper afhakken verwacht je dat dat hoofd eraf wordt gehakt als dat in het slot door een schuifraam steekt maar dat gebeurt dan juist niet). Al met al leverden de Coen Brothers meteen een indrukwekkend visitekaartje af met deze debuutfilm.

Tegenvaller. Losse scènes met wat leuk camerawerk werken nog wel los, maar als geheel is een en ander wat rommelig, niet coherent en de film mist echt flow. Ook is het het allemaal net niet. Ik zie wel de shots die sfeer moeten oproepen maar ze doen dat alle net niet. Hierboven is ook al terecht geconstateerd dat veel personages soms hele domme dingen doen, zonder dat de film echt leuk absurd wordt. Nu is het vooral storend en vooral bedoeld om de plot vooruit te helpen maar de film wordt er niet beter op. 2,5*.

Vanavond in Kino op het witte doek mogen zien en toch behoorlijk mee vermaakt. Lekker sfeertje, ietwat dromerig soms en naar het einde toe, net als het wat lijkt in te kakken, levert het toch nog wat avontuur, hoewel de spanning eigenlijk continu wel aanwezig was. Fijne score en misschien niet typisch Coen, maar met een goede McDormand toch ook weer wel eigenlijk.

3,5*

Hoe eenvoudig kan het zijn: overspel, een wraakzuchtige echtgenoot, een Cowboy alias privat-detective, een paar foto's, geld, een wapen en vier vissen? Verder nog wat speelse verwijzingen naar de Bijbel: uit de dood opstaan, levend begraven worden, Corpus Christi, onthoofding in figuurlijke zin, de stigmata, bloed aan de handen, de handen wassen in onschuld, en wat licht(gaten) in de duisternis. Wie alles op een rijtje zet, oorzaak en gevolg doorziet, kan niet anders concluderen dan dat dit een meesterwerk in al zijn simpliciteit is. Resteert de vraag: wat hebben die 4 vissen met het verhaal te maken?

O ja, ik vergat de aansteker, net als de Cowboy.

Goede debuutfilm van de broertjes Coen die in 1984 nog niet eens 30 waren. De Coens weven een plot waarin elk personage handelt op basis van foute veronderstellingen, waardoor een simpele ontrouw uitmondt in een bloederige nachtmerrie. Blood Simple ondermijnt de film noir-archetypen. Abby, de schijnbare femme fatale, is meer een naïeve overlever dan een sluwe verleidster, haar kwetsbaarheid botst met haar onverwachte veerkracht. Ray, de antiheld, strompelt door het verhaal met paniekerige beslissingen.

Memorabele scènes, zoals de zenuwslopende begrafenis of de climax in Abby’s appartement, tonen de Coens’ meesterschap in het opbouwen van spanning door tempo en montage.

Dubbele plot met de bekende thema's van liefde en jaloezie, wraak, etc. Coen broertjes werken dit op hun geheel eigen wijze uit. Goed in elkaar gezet, goed acteerwerk. 3,9*

Leuk gedaan, maar zoooo traag...... Had ook in de helft gedaan kunnen worden.... Niet interessant

Het was nog eens tijd om de debuutfilm van de Coens aan een kijkbeurt te onderwerpen, want veel was er niet van blijven hangen.

De filmtitel is alvast niet gelogen, want het verhaal rond de wraak en overspel is erg eenvoudig, maar het is wel sterk uitgewerkt. Het is toch vooral de sfeer die het hem doet in deze film. Blood Simple heeft een erg duister sfeertje en de vele nachtelijke scènes zijn erg mooi gefilmd. Ook de soundtrack met het vaak weerkerend pianomelodietje is erg sterk.

Zoals gezegd steekt het plot erg eenvoudig in elkaar. De privédetective speelt dubbel spel door het geld op te strijken voor de moorden die hij niet gepleegd heeft en vermoord zijn opdrachtgever Marty. Ray en Abby verdenken elkaar van de moord op Marty en de privédetective probeert zijn sporen uit te wissen door Ray en Abby uit te schakelen. Het lijkt allemaal doorsnee, maar de Coens geven er toch iets extra aan. Op een gegeven moment lijkt het alsof Marty uit de doden is opgestaan door een telefoontje te plegen naar Meurice om te zeggen dat de kluis beroofd is. Ook Abby lijkt een telefoontje van Marty te hebben ontvangen, maar het blijft stil langs zijn kant. In ieder geval leek het erop alsof de Coens Marty als een spook in de film wilde houden.

De eindscène is er ook eentje die mag ingekaderd worden. Het is de meest suspensevolle scène uit de film en de privédetective wiens hand wordt vastgepind met een mes in de vensterbank is ook een sterk moment. Dat de film zo abrupt eindigt met de detective die in de badkamer op de grond ligt en Abby toeschreeuwt dat hij Marty de groeten zal doen, heeft ook wel iets speciaals.

Stevige debuutfilm van de Coens waar ze lieten zien dat ze veel talent hadden. Ik heb toch even getwijfeld voor een verhoging naar 4*, maar laat het toch op 3.5*, maar wel een stevige 3.5*.

3.5*

Down here you are on your own.

Als weekend afsluiter gekozen voor deze Blood Simple die tot mijn grote verrassing het debuut van Joel Coen bleek te zijn, en hoewel de film zo zijn manco's heeft bleek dit een toch alleszins behoorlijke film met veel kwaliteit waar de Coen's een goede start mee hebben beleefd.

De basis is vrij simpel met de driehoeksrelatie tussen Ray en Abby waar Julian aan het korte eind trekt en dat niet bepaald goed verteerd met een P.I. en opdracht tot gevolg. Het verhaal kan daarmee simpel genoemd worden net als sommige karakters want Abby is niet bepaald het scherpste mes uit de keukenla waar Ray zelfs regelmatig een ergernis is. Buiten dat is de film vooral een verzameling momenten te noemen en opbouw naar gebeurtenissen waar het geheel verder dus niet overloopt van diepte, achterliggende boodschap of verhaal, en is het geheel behoorlijk traag te noemen. Maar dat is ook niet waar Blood Simple zich opricht en op afgerekend dient te worden.

Want Blood Simple lijkt zich toch vooral te richten op sfeer en opbouw. Want wat wordt er bij tijd en wijlen toch een godzalige duister sfeertje geschapen, is de soundtrack van Carter Burwell bij fases fantastisch, lijkt het geheel een soort Noir achtig geheel dat overloopt van een duister soort somberheid, wordt er verder ontzettend mooi gewerkt met duister, licht en kleuren, is vooral Emmet Walsh een bijzonder karakter als prive detective en mondt het geheel toch uit in één werkelijk prachtige finale.

En zo blijkt Blood Simple toch een meer dan goede film die van meet af aan boeit en het ook nog eens erg interessant is dat veel acties van de karakters op basis zijn van verkeerde aannames. Daarom wat mij betreft een meer dan goede voldoende voor dit debuut van Coen.