It Happened One Night (1934)

Ook 'It Happened One Night' is geen tweede 'Arsenic and Old Lace'-ervaring geworden, helaas. Daarvoor is de film wat mij betreft te weinig consequent in het karakter van Clark Gable: zijn gevoelens voor Ellen zijn meteen duidelijk, en toch denkt Capra er mee weg te komen om het voorspelbare happy-end tot het bittere eind in een onnatuurlijke negatie te houden. Bovendien miste de film wat vaart, zeker gezien de logische formule die de opeenvolgende gebeurtenissen wel erg evident maakt.
Deze tip-notering vind ik bijgevolg nogal overdreven, maar wie ben ik...
2,5*

Wederom een erg leuke Capra. Ik heb de Capra-box gekocht voor Mr Smith Goes To Washington, maar heb ze nu allemaal gezien op een na en er zit nog geen slechte film tussen.

4* Mooie rol van Clark Gable.

Tussen de soep en de patatten deze klassieker gezien op de BBC rond 12h. Mooie film en die C.Colbert heeft echt zo'n eigenaardig smoeltje vind ik. De fantastische eindscène heb ik ook al in andere latere films gezien.

Zo, zojuist bekeken, genoeg stemmen voor een top20

Uit de ouwe doos en dan toch nog altijd zulke gevatte dialogen. Al is het allemaal heel voorspelbaar, verveelt deze film geen moment. Ben benieuwd naar de rest van Capra.

Road-movies hebben op mij altijd een streepje voor. Hiervan profiteert het oubollige It Happend One Night. Die Capra komt overigens ook altijd weg met zijn zoetsappige films. Hoe krijgt ie het voor elkaar!

Screwball comedy dus. Weer wat bijgeleerd.

Zoals steeds vond ik het niet grappig. Gable doet het zelfs nog slechter dan Stewart wat mij betreft. Enorm stijve smirk-dialogen die muffig, ouderwets en alles behalve scherp overkomen. Tel daarbij de hele "kijk-mij-eens-scherp-uit-de-hoek-komen" houding bij en je mag het hele komische aspect al gewoon vergeten.

Blijkt dat er in het eerste deel van de film best nog wat aardigs aan de gang is tussen Gable en Colbert, zo zijn de eerste 45 minuten dan ook nog redelijk vlot te volgen.

Daarna komt er weer zo'n enorm vervelend dramatisch verhaallijntje in de film (waarbij beiden denken dat de ander hem/haar verlaten heeft) en is de rek er compleet uit. De laatste 45 minuten zijn amper uit te zitten en compleet irritant qua verloop. Gelukkig dat af en toe papa Andrews nog even komt kijken, het enige sympathieke personage in de hele film.

Ook toen al diezelfde cliché formule (en ik kan moeilijk geloven dat Capra die uitgevonden heeft - staat verder ook los van wat men dan een screwball comedy noemt), ook toen al even vervelend en ontneemt alle vlotheid en fun uit een film als deze. Voor zover die er dan al inzat, wat het komische gedeelte was dus ook al niks.

Beetje atypische Capra in vergelijking met wat hem echt bekend heeft gemaakt, inderdaad meer een voorloper van WIlder's films. Weet ik meteen wie de echte schuldige is.

(visueel ook erg slordig trouwens, deze film)

1*

Beetje raar om dat te zeggen omdat 'It happened one night' misschien wel de film is die Capra en daarmee Columbia studios wereldberoemd maakte. 'It happened one night' was één van de grootste artistieke en commerciële successen van de jaren '30 en later en zonder enige twijfel de grootste voltreffer uit Capra's carrière.

Laat ik er dan "waar hij om herinnerd wordt" van maken. Ik denk toch eerder aan Mr Smith en Wonderful Life (zie ook het stemmenaantal).

Toch zijn die twee ongeveer gelijkwaardig qua faam. Ondanks dat het op MM niet zo is.

IMDb is het er anders ook niet mee eens.

Er zijn meer graadmeters. Als je alles gaat meten aan het aantal stemmen op MM en Imdb.... Snap het gezeur niet zo om je gelijk te halen. Deze film heeft een ontzettend grote faam en was de definitieve doorbraak van Capra. Hoef je toch verder niet zo moeilijk over te doen.

... of je overdrijft even. Had er nog nooit van gehoord voor ik hem tegenkwam in de top 250.

Daarnaast ging mijn uitspraak vooral over zijn plaats binnen het oeuvre van Capra. Misschien zijn Mr Smith en Wonderful Life wel de uitzonderingen, ik kon deze film in ieder geval niet echt aan de Capra linken die ik kende.

Hou toch op. Omdat jij er nooit van gehoord had, heeft ie geen grote faam? Wordt gezien als de blauwdruk van de screwball comedy. Is gewoon een van de grote films uit de jaren '30. In elk boek over de filmgeschiedenis zal ie terugkomen. Dat Casablanca, Citizen Kane en (ja) it's a Wonderful Life nog beroemder zijn, doet daar niets aan af.

Dat ligt toch echt meer aan jou dan vrees ik.

Net zoiets als dat ik zou zeggen dat een bepaalde anime geen classic is omdat ik er nooit van gehoord heb. Maar dan nog extremer aangezien dit in werkelijk elk naslagwerk of criticasterlijstje in de geschiedenis hoog scoort of op z'n minst voorkomt.

Ik twijfel ook niet aan de status van deze film bij filmliefhebbers. Alleen mag een film met "ontzettend grote faam" dat wel overstijgen wat mij betreft. Je zal mij dat ook niet vaak over een anime horen zeggen trouwens. Blijft nichewerk (uitzonderingen daargelaten).

Heb trouwens al gezegd waar het mij om te doen was, dus de discussie is redelijk nutteloos.

En toch blijf je je gelijk proberen te halen. Muggenziften over woorden, terwijl je gewoon onzin uitkraamt. En zo nutteloos is het nu ook weer niet; best interessant om samen te beoordelen hoe groot de faam van een bepaalde film wel niet is.

Heren, mag dit verder via PM worden uitgevochten? Dank u wel.

Erg leuke Capra film dit, waar de vrolijkheid en luchtigheid vanaf spat. Charmant is inderdaad het juiste woord. Zowel Clark Gable als Claudette Colbert zijn lekker op dreef en gelukkig hebben beiden ook een sterke chemie met elkaar, waardoor de scenes met hun tweeën in combinatie met de leuke dialogen, erg fijn zijn om naar te kijken. De lichte voorspelbaarheid en het soms ietwat zoetsappige verhaal doen eigenlijk niets aan het kijkplezier af, omdat de film ondanks zijn oudheid gewoon erg fris en fruitig oogt. Tijdloos vermaak wat mij betreft, beter dan It's a Wonderful life, maar niet zo goed als Mr Smith Goes to Washington. Ik durf na drie films wel te stellen dat ik Capra een goed en boeiend regisseur vind en dat ik zeker op zoek ga naar meer werk van hem!

4,0*

Deze met vijf oscars onderscheiden komedie van Capra maar weer eens bekeken en ik moet zeggen dat ik hem nog steeds erg leuk vind. Uitstekende humor en heerlijk samenspel van Claudette Clark en Clark Gable. Film geeft ook nog eens een mooi beeld van de crisisjaren van de jaren dertig, waarin je al iets gedaan kon krijgen van iemand als je hem je hoed gaf. Die busreisjes moeten ook wel erg gezellig en avontuurlijk geweest zijn en er werd in die bussen ook naar hartelust gepaft. Lachen moest ik wel om die pyama's, voor mij het symbool van burgerlijke truttigheid. Maar ja, het was wel 1934 en in die tijd had America een strenge filmcensuur. Niettemin heb ik mij prima vermaakt met deze zeer verfrissende screwball comedy.

4,0*

Clark en Clark. Klinkt als een soort verzekeringsbedrijf.

Colbert en Clark. Zo goed? Klinkt overigens wel enigszins als een textielbedrijf.

Wat een heerlijke film! Heb genoten van de dialogen, de humor en het spel van Gable en Colbert. Ik vond de sfeer die de film uitstraalde ook heerlijk.

Eigenlijk ongelooflijk dat Frank Capra deze film zo heeft neergezet in 4 weken tijd!

4*

Geen verkeerde film maar niet de klassieker waar ik op gehoopt had. Niet zo humoristisch of scherp als andere screwballs en verhaaltechnisch niet erg hoogstaand. Absoluut niet slecht maar ik heb beter gezien.

Gisteren nogmaals uit de oude doos gevist en ik kan niet anders dan wederom bevestigen dat dit een juweeltje van een liefdes-komedie is. Enig minpuntje vond ik dat vreselijke trapeze-lied in de bus. Maar geniaal het einde. De loftrompet voor Capra, Colbert en Gable. Daar is geen muur tegen bestand.

Na zes jaar opnieuw gezien. Wijsheid komt met de jaren zullen we maar zeggen. Dit keer was ie fantastisch. Scherp, vlot en grappig (mede door de vaste schrijfpartner van Capra, Robert Riskin). Een mooie, dubbele moraal en ook al hebben we dit hierna tig keer vaker gezien; It Happened One Night oogt nog net zo fris -zo niet frisser- dan vele van haar klonen.

Capra is net geen Wilder (om maar eens iemand te noemen) en Riskin is net geen Diamond, maar o wat zijn ze alle vier goed.

4,5*

Hele fijne film. Het verhaal kijkt lekker weg en de film vliegt voorbij.

vreemde snorretjes hebben die mannen. leuk liefdesverhaal. was soms wel wat traag.

Ik heb eigenlijk nog steeds geen idee hoe ik films uit deze tijd moet beoordelen. Het geheel is een stuk theatraler dan hedendaagse film. En ik vind persoonlijk de beeldvoering lelijk en de humor niet bijzonder.

Ook al heeft de film niet veel humor, hij kijkt erg lekker weg. De manier van spelen is best vermakelijk. Het verhaaltje is erg simpel en er is eigenlijk nergens echt een verrassing. Ik vond hem net wat beter dan Mr. Deeds... (Misschien mede omdat ik Hudsucker eerder had gezien) maar daarom nog een kleine

3*

Verransende en verfrissende pre-Code film; 6 april j.l. (weer) op de BBC. De sluier van de in 1936 ingevoerde Hays-Code censuur hangt zeker niet over de film.

Hoog tempo, zeker voor die tijd (1934); film vliegt voorbij.

't Acteren is soms wat theatraal, maar geluidsfilms bestaan dan ook pas ca. 4 jaar.

Meeste indruk maakt toch de toen 30-jarige Claudette Colbert, niet mijn favouriete actrice, maar ze knalt hier van het scherm: prima acteren en zeer aantrekkelijk.

Ook al geemancipeerde dame: zelfstandig, modieus gekleed en stevig paffend. (Wat moet NL in die tijd nog een achtergebleven gebied zijn geweest...)

Clark Gable blijkt echter een matige acteur: zoals hij hier overkomt, is hij in de meeste van zijn filmrollen: quasi-nonchalant. Of hij moet steeds getype-cast zijn. Trouwens, tav Gable, quote: ' Cultural repercussions: When America's men find out Gable doesn't wear an undershirt, undershirt sales allegedly drop 75%.'

Geweldig die sociale cohiese tijdens die (lange) busrit van Miami en New York tussen voor elkaar vreemde passagiers.

* (Vrij zeldzame) foto met Capra, Colbert en Gable.

Snel herzien; voor nu een IMDB *8/10.