It Happened One Night (1934)

Zoals sommige opmerkingen het ene oor in en het andere oor uitgaan, zo heb ik dat visueel met deze film. Het beklijft niet. Maar ik heb me tijdens het kijken wel goed vermaakt dus het wordt een respectabele 3,5. Overigens volstrekt ongeloofwaardig dat Colberts rol hier 21 jaar zou zijn. Als zij dat is, ben ik het ook!

Uitstekend acteren van Gable en Colbert redt de film in de eerste drie kwartier. Het screwballen is niet helemaal mijn ding, ik vind het vaak wat flauw, en de gebeurtenissen in en rond de bus zijn vaak weinig interessant. Maar toch blijft het boeiend, omdat Gable en Colbert in hun samenspel erg goed overkomen en je merkt dat er iets tussen hun groeit. Overigens vind ik het gezamenlijke zingen in de bus wel een prachtige scene

In het laatste half uur vind ik de film sterker worden, vader Andrews speelt daar een rol in met zijn kleurrijke en humoristische personage. Na de aankondiging van Gable aan zijn hoofdredacteur wordt de film ook interessanter en spannender, omdat de verwikkelingen die volgen erg amusant en boeiend zijn

Overigens zoals eerder al aangegeven toch een heel andere Capra dan die van Mr Deeds Goes To Town, Mr Smith Goes To Washington en It's A Wonderful Life. Dit is echt een romantische komedie

3,5 ster

Uitstekende acteerprestaties van Gable en Colbert inderdaad. Gable komt lekker excentriek over en Colbert speelt haar rol uitstekend als verwend nest. De gebeurtenissen in de bus vond ik juist erg grappig, telkens weer werd Colbert in de armen gedreven van Gable. Met als hoogtepunt hun 1ste gezamenlijke overnachting .

De ontwikkelingen aan het einde van de film vond ik juist wat minder. De film focust zich dan teveel op het hele romantische gebeuren tussen Gable en Colbert. De humor wordt nogal overboord gegooid. Wellicht is het ook zo dat het gewoon even wennen is om een andere Capra film te zien. Mr. Smith Goes To Washington en It `s A Wonderful Life vond ik veel beter, maar daar richtte de film zich vooral op (on)rechtvaardigheid, waardoor de climaxen van beide films mij veel meer ontroerden dan in deze film.

Desondanks wel een leuke Capra film, die wel fijn wegkijkt maar zich qua romantische taferelen in het laatste half uur nauwelijks kan onderscheiden van andere romantische films. 3,5*

Puur op humor oordelend had ik van It Happened One Night meer verwacht. Wellicht omdat ik dacht dat de film heel erg zou lijken op His Girl Friday. It Happened One Night is echter minder snel en de humor is niet zo grappig en prominent aanwezig als in HGF.

Maar erg veel maakt het niet uit, want de film maakt het op veel andere punten goed. Leuk om te zien bijvoorbeeld hoe Gable en Colbert door de film naar elkaar toe groeien. Dit gegeven van twee totaal verschillende personen die langzaam verliefd op elkaar worden is honderden malen gekopieërt, maar het heeft zelden zo goed gewerkt als hier. Perfect spel van de twee hoofdrollen natuurlijk. Ook opvallend is de rol van de vader. Aanvankelijk zag ik hem als een soort schurk die zijn dochter gevangen houd, maar tegen het einde aan blijkt het geen verkeerde man te zijn. Capra omzeilt clichés. Clichés die later pas ontstaan zijn nota bene!

Ik las trouwens dat met deze film de srewball comedy uitgevonden werd. Ik zei al dat ik de film grappiger verwacht had, maar ik moet erbij vermelden dat ik de hele tijd met een glimlach op mijn gezicht zat te kijken. Zo'n beetje elke scène werkt aanstekelijk en de film is ongeloofelijk charmant. Een paar scènes waren wel echt grappig. Het road-movie aspect zorgt ook voor veel afwisseling en het is gewoon een leuke reis om te volgen.

Kortom: een heerlijke Capra-film, die net als alle Capra's meer te bieden heeft dan je op het eerste gezicht ziet. Wel een slechte beeldkwaliteit op de dvd tijdens de eerste scènes. Maar je kunt niet alles hebben.

4*

De grote verassing uit de Capra-box.

Deze film was zo fijn en subtiel en doordrenkt met de Capra-sfeer dat de film van mij nog uren had mogen doorgaan. Het gegeven is niet al te origineel, maar op een dusdanig perfecte manier uitgewerkt dat je het gevoel hebt naar iets totaal nieuws te kijken. De film was niet zo grappig als bijv. You Can't Take It With You, maar dat stoorde ook niet. Het subtiele en romantische was waar het om ging, en dát werkte. Wederom lekker optimistisch!

Het einde was een vrij grote verassing. De miscommunicatie was erg goed uitgedacht, zelfs vergelijkbaar met die uit Romeo&Juliet. Het fijne bij een Capra-film is wel dat je altijd naar een happy-end kunt uitkijken, maar het gaat om de manier waarop. En dit was allicht de beste uit de hele box.

Wat is trouwens dat water mooi waar Cable doorheen sopt met Colbert om zijn schouders midden in de nacht! Capra weet dat soort dingen altijd mooi in beeld te brengen.

Dus Hollywood: Wil je iets remaken, remake deze film! Een eigentijdse versie met dezelfde sfeer lijkt me geen slecht idee, al is het moeilijk Capra te evenaren.

4,5* in ieder geval.

Dit is de zesde Capra die ik zie. Vermakelijk en leuke rollen van Gable en Colbert.
Colbert heeft een typisch gezicht, ik moest aan Betty Boo denken.
Gable is soms een beetje te bijdehand. Wel grappig dat King Westley uiterlijk overeenkomsten met m vertoont.
De film sprak me niet zo aan als Mr. Smith en Mr. Deeds. Ik ben meer Wilder fan dan Capra fan, maar teleurstellen doet Capra nooit, ook hier niet.
Gable die de 1000 dollar terugbrengt naar de hoofdredacteur en precies 39,60 declareert bij de miljonair en vervolgens beloond wordt voor z'n eerlijkheid en goedheid, da's typisch Capra. Er zit altijd een duidelijke moraal in. Ik ben daar niet zo dol op.
In slechts 4 weken opgenomen, maar dat zie je er niet aan af.
Ruime 3,5 sterren
Tsjidde bedankt voor het uitlenen van je dvd!

Mijn vijfde film van Frank Capra, een regisseur waar ik bijna net zo dol op begin te worden als van Billy Wilder. Prachtige en uiterst sfeervolle feelgoodfilms met leuke personages en heerlijk scherpe dialogen, heerlijk! En ook met It Happened One Night is het weer raak. Een schitterende screwball komedie met een géwéldige rol voor Clark Gable. Een paar mindere scènes (dat zingen in de bus, dat had voor mij niet zo gehoeven) zorgen ervoor dat ik nog even voorzichtig vier dikke sterren geef, maar een verhoging sluit ik niet uit. Heerlijk filmpje.

4 dikke sterren.

Wel leuk, maar niet mn favoriete Capra, waarschijnlijk omdat het al tig keer gekopieerd is in alle mogelijke varianten. Niet dat deze film daar iets aan kan doen, maar toch, het maakt de kijkervaring er niet interessanter op.

Wel grappig dat sommige scenes uit deze film zo ongelooflijk vaak gekopieerd zijn, het lijkt wel een oude funk of soulplaat die tot in lengte van dagen gesampled wordt.

dat liften, dat hij een beetje tof doet, maar zij met haar rok omhoog de auto stopt,

Of dat opgehangen laken tussen de twee bedden in de kamer.

of dat ze wegrent van het altaar het platteland op.

Hoe vaak zijn dat soort scenes niet letterlijk overgenomen in films en series. En hier was het waarschijnlijk de eerste keer.

Erg leuke en charmante film, maar gezien de hoge score alhier en het feit dat ik It's A Wonderful Life, de tot nog toe enige andere Capra die ik zag, in mijn top 10 geplaatst heb, had ik toch iets meer verwacht.

Er valt eigenlijk vrijwel niets op aan te merken. Mooi gefilmd (jammer genoeg liet de kwaliteit van de dvd wel wat te wensen over), charmante en aanstekelijke humor, prima acteerprestaties en een simpel, maar leuk verhaaltje. Het zou echter veel te ver gaan dat geniaal te noemen, zoals sommigen hier schijnen te doen, het is gewoon allemaal bovengemiddeld leuk en daar is de kous ook wel mee af. Niet dat dat een schande is. Ook al had ik stiekem op iets meer gehoopt mag het geen echte teleurstelling heten; ik heb me namelijk prima vermaakt.

'It Happened One Night' is één grote voorbode op een onvermijdelijk huwelijk, een charmant voorspel dat na afloop geen huwelijksreis behoeft, aangezien deze in zekere zin reeds ondernomen is. De vormbepalende screwball comedy kan zich vooralsnog niet meten met de vinnige, onnavolgbare snelheid van prenten als 'One, Two, Three', 'His Girl Friday' en Capra's eigenste 'Arsenic and Old Lace', maar het evenwicht in 'It Happened One Night' is allesbepalend. En dat evenwicht oogt in eerste opzicht simplistisch, maar is bovenal verfijnd: oprecht melodrama en aanstekelijke screwball gaan hand in hand en vullen elkaar subtiel aan via allerhande visuele en woordelijke 'spielerei'. Bovendien één voor één feilloos gekadreerd en met uiterste zorg geënsceneerd. Maar waar zouden Capra en 'It Happened One Night' staan zonder het unieke, tijdloze samenspel van een duivels flamboyante Gable en een Colbert met een geheel eigenzinnige charme...

4*

Road-movies hebben op mij altijd een streepje voor. Hiervan profiteert het oubollige It Happend One Night. Die Capra komt overigens ook altijd weg met zijn zoetsappige films. Hoe krijgt ie het voor elkaar!

Screwball comedy dus. Weer wat bijgeleerd.

Zoals steeds vond ik het niet grappig. Gable doet het zelfs nog slechter dan Stewart wat mij betreft. Enorm stijve smirk-dialogen die muffig, ouderwets en alles behalve scherp overkomen. Tel daarbij de hele "kijk-mij-eens-scherp-uit-de-hoek-komen" houding bij en je mag het hele komische aspect al gewoon vergeten.

Blijkt dat er in het eerste deel van de film best nog wat aardigs aan de gang is tussen Gable en Colbert, zo zijn de eerste 45 minuten dan ook nog redelijk vlot te volgen.

Daarna komt er weer zo'n enorm vervelend dramatisch verhaallijntje in de film (waarbij beiden denken dat de ander hem/haar verlaten heeft) en is de rek er compleet uit. De laatste 45 minuten zijn amper uit te zitten en compleet irritant qua verloop. Gelukkig dat af en toe papa Andrews nog even komt kijken, het enige sympathieke personage in de hele film.

Ook toen al diezelfde cliché formule (en ik kan moeilijk geloven dat Capra die uitgevonden heeft - staat verder ook los van wat men dan een screwball comedy noemt), ook toen al even vervelend en ontneemt alle vlotheid en fun uit een film als deze. Voor zover die er dan al inzat, wat het komische gedeelte was dus ook al niks.

Beetje atypische Capra in vergelijking met wat hem echt bekend heeft gemaakt, inderdaad meer een voorloper van WIlder's films. Weet ik meteen wie de echte schuldige is.

(visueel ook erg slordig trouwens, deze film)

1*

Erg leuke Capra film dit, waar de vrolijkheid en luchtigheid vanaf spat. Charmant is inderdaad het juiste woord. Zowel Clark Gable als Claudette Colbert zijn lekker op dreef en gelukkig hebben beiden ook een sterke chemie met elkaar, waardoor de scenes met hun tweeën in combinatie met de leuke dialogen, erg fijn zijn om naar te kijken. De lichte voorspelbaarheid en het soms ietwat zoetsappige verhaal doen eigenlijk niets aan het kijkplezier af, omdat de film ondanks zijn oudheid gewoon erg fris en fruitig oogt. Tijdloos vermaak wat mij betreft, beter dan It's a Wonderful life, maar niet zo goed als Mr Smith Goes to Washington. Ik durf na drie films wel te stellen dat ik Capra een goed en boeiend regisseur vind en dat ik zeker op zoek ga naar meer werk van hem!

4,0*

Deze met vijf oscars onderscheiden komedie van Capra maar weer eens bekeken en ik moet zeggen dat ik hem nog steeds erg leuk vind. Uitstekende humor en heerlijk samenspel van Claudette Clark en Clark Gable. Film geeft ook nog eens een mooi beeld van de crisisjaren van de jaren dertig, waarin je al iets gedaan kon krijgen van iemand als je hem je hoed gaf. Die busreisjes moeten ook wel erg gezellig en avontuurlijk geweest zijn en er werd in die bussen ook naar hartelust gepaft. Lachen moest ik wel om die pyama's, voor mij het symbool van burgerlijke truttigheid. Maar ja, het was wel 1934 en in die tijd had America een strenge filmcensuur. Niettemin heb ik mij prima vermaakt met deze zeer verfrissende screwball comedy.

4,0*

Geen verkeerde film maar niet de klassieker waar ik op gehoopt had. Niet zo humoristisch of scherp als andere screwballs en verhaaltechnisch niet erg hoogstaand. Absoluut niet slecht maar ik heb beter gezien.

Na zes jaar opnieuw gezien. Wijsheid komt met de jaren zullen we maar zeggen. Dit keer was ie fantastisch. Scherp, vlot en grappig (mede door de vaste schrijfpartner van Capra, Robert Riskin). Een mooie, dubbele moraal en ook al hebben we dit hierna tig keer vaker gezien; It Happened One Night oogt nog net zo fris -zo niet frisser- dan vele van haar klonen.

Capra is net geen Wilder (om maar eens iemand te noemen) en Riskin is net geen Diamond, maar o wat zijn ze alle vier goed.

4,5*

Verransende en verfrissende pre-Code film; 6 april j.l. (weer) op de BBC. De sluier van de in 1936 ingevoerde Hays-Code censuur hangt zeker niet over de film.

Hoog tempo, zeker voor die tijd (1934); film vliegt voorbij.

't Acteren is soms wat theatraal, maar geluidsfilms bestaan dan ook pas ca. 4 jaar.

Meeste indruk maakt toch de toen 30-jarige Claudette Colbert, niet mijn favouriete actrice, maar ze knalt hier van het scherm: prima acteren en zeer aantrekkelijk.

Ook al geemancipeerde dame: zelfstandig, modieus gekleed en stevig paffend. (Wat moet NL in die tijd nog een achtergebleven gebied zijn geweest...)

Clark Gable blijkt echter een matige acteur: zoals hij hier overkomt, is hij in de meeste van zijn filmrollen: quasi-nonchalant. Of hij moet steeds getype-cast zijn. Trouwens, tav Gable, quote: ' Cultural repercussions: When America's men find out Gable doesn't wear an undershirt, undershirt sales allegedly drop 75%.'

Geweldig die sociale cohiese tijdens die (lange) busrit van Miami en New York tussen voor elkaar vreemde passagiers.

* (Vrij zeldzame) foto met Capra, Colbert en Gable.

Snel herzien; voor nu een IMDB *8/10.

Geinige film

Eigenlijk een film die gewoon de hele tijd voort kabbelt zonder dat er eigenlijk iets in gebeurt. De plotomschrijving hierboven beschrijft al 4/5 van de film, en het einde kan u ook al raden.

Dus geen origineel script? Zeker niet. Niets dat echt vernieuwend of speciaal is.

Heb wel zelden zo oude films gezien, dus in dat opzicht is het wel interessant om eens half Amerika af te reizen.

Wat minder interessant is zijn de personages. Een stinkend rijke dame (zonder moeder blijkbaar) loopt weg van huis en wordt verliefd op een nietsnut zonder job.

Voeg daarnaast nog eens een hoop irritante nevenpersonages (hoteleigenaars, detectives, reizigers op de bus, ...) en je hebt de personages in deze film

Waar moet deze film het dan van hebben? Zeker ook niet vallen alle acteurs. Clark Gable speelt zijn rol overtuigend. Ik zag hem eerder al in Gone With The Wind, en hij is echt geboren voor dit soort rollen.

Claudette Colbert is wat anders. Ze lijkt met moment op een flauw afkooksel van een actrice uit een stomme film. Ze huppelt kwa acteerprestaties dan ook wat vrolijk achter Gable aan zonder hem ooit bij te benen. Triest.

De film moet het vooral van zijn charme hebben, en dat houdt hem goed recht. De combinatie van Gable met de dialogen doet wonderen. Niet dat de dialogen echt hoogstaand zijn, ze zijn gewoon 'amusable'. Ze vervelen niet en zijn best wel geinig.

3,0

Ik ben een groot liefhebber van 'oude' romantische komedies, maar dit was mijn eerste film van Frank Capra. Maar weet nu al dat ik zo snel mogelijk meer ga kijken van hem. It Happened one night was echt een hele fijne ervaring om te zien. Een 'klein' verhaal, maar wel heel leuk tot het eind, vooral door de twee karakters en de vibe tussen die twee, zelden heb ik een film gezien waarin ik zo genoot van de chemie tussen twee karakters. En natuurlijk de humor, de stugge Clark Gable en de naïeve Claudette Colbert. Die erg goed acteerde beide, vooral de eerste. Moet wel zeggen dat qua uiterlijk ze me deden denken aan Steve Buscemi en Carice van Houten.

4*

Een van de kroonjuwelen van meester-regisseur Frank Capra. Een geweldige komedie met een op zich simpel verhaaltje, dat aan de hand van Capra meesterlijk in beeld gebracht wordt door de Hollywood-monumenten Clark Gable en de bijzonder getalenteerde en bijzonder lieftallige Claudette Colbert. De scherpe dialogen en de chemie tussen die zijn zonder meer buitengewoon.

Ik heb deze dvd nu zo’n jaar of 5 in mijn bezit en ieder jaar opnieuw tijdens de kerstvakantie trakteer ik mijzelf op een hernieuwde kennismaking met deze film. Ik moet ook wel, want ik geloof niet dat men nog in staat is om een komedie van dit niveau te maken. Geeft niet, want ik geniet hier elke keer weer met volle teugen van.

Vermakelijke film van Frank Capra. Vooral de busreis van Ellie en Peter Warne is leuk uitgewerkt, met leuke nevenpersonages (waaronder Oscar Shapely, de irritante buspassagier). Het acteerwerk van Gable en Colbert was prima en er was ook duidelijk chemie tussen beide. Naar het einde toe wordt het verhaaltechnisch wel minder interessant en de afloop laat zich wel raden. Toch doet dat niet af aan het feit dat dit een zeer onderhoudende film is.

Leuke film, met een overbekend plot, al kan dat er ook aan liggen dat velen daarna dezelfde bouwstenen zijn gaan gebruiken. Hoe het ook zij, na 80 jaar weet deze dan ook niet te verrassen, al is dat wellicht andermans schuld.

Echt heel grappig wordt deze komedie niet, op één scène na als beide protagonisten echtelieden spelen en hun ruzie spelen voor de rechercheurs, dat was het enige moment dat ik hardop lachen moest. Verder zijn er enkele scènes die iets meer dan een glimlach geven (de liftscène) maar daar blijft het bij. Maar het snel oplepelen alleen van tekst is leuk als gimmick, maar je moet toch wel wat toevoegen als je het zo serieus brengt (zoals Wilder deed in het bijzonder geestige One, Two, Three).

Verder zijn de acteurs prima. Gable is heerlijk met zijn foute snorretje, maar het is vooral Colbert die de show steelt. Haar zie je wel veranderen, en nog geloofwaardig ook. Ze moet dan wel geen huilbuien acteren (dat kan echt niet op die manier), maar verder is ze schattig als ze boos kijkt en teder en oprecht als ze blij wordt. Capra houdt er verder een keurig tempo in met voldoende afwisseling, af en toe mooie plaatjes en een enkele aardige cut. Het is niet heel bijzonder, maar dat zal deels aan de technieken liggen. Overigens viel de lopende band bij autoscènes en in de busscènes me reuze mee, het was niet lelijk onecht maar bewust wat vaag gemaakt waardoor het vaak niet negatief opviel.

Al met al vermakelijk, maar het meesterwerk zie ik er niet in. 4,0*.

Eén van de eerste romantische komedies. Toen was het genre nog leuker dan bij latere films met pakweg Hugh Grant of Julia Roberts. Ik hou wel van het spel van Clark Gable, die mij vooral bijbleef in de film Gone with the wind. En Frank Capra natuurlijk die later nog betere films zou maken als Mr. Smith goes to Washington of It's a wonderful life. It happened one night lijkt op het eerste zicht bandwerk. Een typische Hollywoodfilm uit de jaren '30 met enkele grote sterren, gebaseerd op een boek met de nodige romantiek en humor. Alles werkt en het is vooral een leuke romantische film die boeiend blijft tot het einde. Het mist wel dat uitzonderlijke en epische van andere grote titels uit Hollywood, maar is zeker niet slecht. Terecht ook de grote vijf Oscars gewonnen. Ik wil nog meer zien van Capra.

Ja, de seksuele verhoudingen uit de eerste helft van de twintigste eeuw - vooral die van onze vrienden aan de andere kant van de oceaan - zullen nu voor veel vraagtekens zorgen, en door velen misschien wel als pervers worden bestempeld. Een perfecte vrouw moet vooral een blond, seksueel volgroeid figuur in uiterlijk zijn maar van binnen het karakter hebben van een zesjarig kind. Het is niet zozeer haar domheid en ondoordachte brutaliteit die haar aantrekkelijk moet maken maar vooral haar onaangetaste naïviteit; de pure geest die alleen kan worden bezit door een bloedmooie maagd met het verstand van een dreumes. Een meisje die met naïeve precisie een aandoenlijk muurtje om haar heen heeft gebouwd. Wacht maar, meisje... Want daar komt onze favoriete bullebak aan. Clark Gable weet wel een vrouw uit een peuter te slaan (LETTERLIJK)! Het einde van It Happened One Night is misschien een beetje teleurstellend (lees: anti-climax) maar past achteraf gezien perfect bij Capra's klassieker. Een aanrader voor dom en oud!

Eerste echt geslaagde Frank Capra-film. Raumantische verwikkelingen en uit de pre-Code periode dus ook nog wat sexueel innuendo hier en daar. En ja, aan het einde krijgen ze elkaar.

Romantische komedie met het charmant en sterk acterende duo Clark Gable en Claudette Colbert.

Stoor me niet aan het voorspelbaar slot en nog minder aan gekende situaties zoals "rijke vrouw met werkende man" want doorheen de film zitten teveel prettige elementen en knappe scènes ("The Man in the flying Trapeze", het afschrikken van de premiejager...).

Grappig dat Claudette mogelijks van een huwelijk met een playboy kan worden gered door ....Clark Gable, zelf de playboy en vrouwencharmeur bij uitstek op het scherm in de jaren 30 en ook daarna.

Gezien de tijdsgeest wellicht de bron van elke romantische langspeelfilm. Het verhaal is eenvoudig, maar toch goed uitgewerkt (vele latere romantische chick flicks ten spijt). Je voelt de personages als het ware naar elkaar toegroeien elke keer ze "ruzie" hebben. Want - zo gaat het cliché - plagen is om liefde vragen. Of het nu op plaats inpikken is, "verwend nest" noemen, 'wall of Jericho', enz. Tegelijkertijd zit de film vol humoristische note: de wortel (achteraf gelezen dat dit de bron is geweest voor bugs bunny en zijn gepraat), het liften, het uitleggen hoe een man zich uitkleedt, ... Het mooiste van deze film is misschien wel dit: naar 't schijnt konden de 2 hoofdrolspelers elkaar niet uitstaan op de set en werd de film met een klein budget gemaakt in een "kleine studio" (Columbia). Maar daar is na 80 jaar (!) helemaal niets van te merken; gezien de continu chemistry hangende in de film.

Wederom, topfilm van Capra!

“Any guy that'd fall in love with your daughter ought to have his head examined.”

“Now that's an evasion!”

Uitstekende klassieker. Dit is de voorloper van alle romantische komedies, en het is nog steeds één van de beste. It Happened One Night heeft een simpel maar effectief verhaal, en de film heeft ook niet veel nodig om indruk te maken. Gewoon twee acteurs met een geweldige chemie, en een regisseur die weet wat hij doet. De regie van Frank Capra is indrukwekkend, en Gable en Colbert zijn geweldig samen. De film is eigenlijk één lange road trip, en het is knap dat het zo interessant blijft om naar te kijken. Dat is de magie van It Happened One Night.

Claudette Colbert was een opvallende verschijning met bolle wangen, een kapsel met zijdelingse krullen, en donkere make-up om haar mond en wenkbrauwen te accentueren. Ze speelt Ellie, een rijkeluisdochter die rebelleert tegen het ouderlijke gezag en uit haar gouden kooi wil breken. Ze is belangrijk genoeg voor artikels in de boulevardpers. Op haar mondje is ze niet gevallen.

Clark Gable speelt de goed geklede vrijgezel met het gepommadeerde haar, de potloodsnor en het spottende glimlachje. Ironisch genoeg beweert deze journalist dat hij zich enkel voor Ellie interesseert met het oog op een primeur. Algauw wordt echter duidelijk dat hij voor haar valt, en dat ook de muren van Jericho zullen vallen. Tussen de twee onderling is er een soort battle of the sexes gaande, met de liftscène als hoogtepunt. Zodra er een bedreiging is van buitenaf, gaan ze echter samenwerken, bijvoorbeeld met het rollenspel van een ruziënd echtpaar. Wanneer Shapeley haar herkent op die krantenfoto, geeft Gable een imitatie ten beste van een gangster in de trant van Little Caesar (1931).

Ellies vader is overbeschermend, maar tegen het einde zal hij milder worden. Er is ook wat aandacht voor de armoede van het gewone volk ten tijde van de Grote Depressie. De redacteur met z'n jachtige spreekstijl had evengoed in His Girl Friday (1940) kunnen zitten.

De speelse stemming van twee personages op reis wordt goed weergegeven. Uiteraard is het onderweg zijn belangrijker dan de bestemming. Drie dagen en drie nachten reizen ze in noordwaartse richting langs de oostkust, al is daar weinig van te merken, want het is opgenomen langs de westkust. Het succes van deze screwballkomedie is te danken aan de charmante stijl van de twee hoofdrolspelers, de gevatte dialogen van Robert Riskin, het vlotte tempo en het goede evenwicht tussen humor en romantiek.

Gemiddeld.

Overigens kon ik dit wel net wat beter slikken in vergelijking met andere jaren 30 films. Waarbij ik regelmatig wat moeite ervaar om door dit soort films heen te komen, wist It Happened One Night aardig weg te kijken. Het is dan ook vooral de chemie tussen Gable en Colbert die werkt. Veel andere echt sterke elementen kent het niet.

De openingsminuten vond ik bijvoorbeeld best flauw. Ik vind het een erg omslachtige poging tot komedie, iets waar de film wel vaker last van heeft. Capra probeert er regelmatig heel hard een komedie van te maken, maar ik kan niet echt zeggen dat dit goed lukt. Er valt namelijk weinig te lachen, omdat veel dialogen nogal gescript aanvoelen.

Het acteerwerk werkt echter wel, en daar haalt de film voornamelijk z'n kracht vandaan. Gable en Colbert zijn beide leuke personages om te volgen en ik vond het prettig om te zien wat voor streken ze nu gingen uithalen. Veel voelt een beetje gemaakt aan, maar dat neemt niet weg dat er een vlot sfeertje door de film heen hangt en dat het aardig wegkijkt.

Verder zit de film met z'n 105 minuten misschien een beetje aan de lange kant. Het is niet de moeilijkste of meest complexe komedie, dus zo'n speelduur is per definitie niet echt nodig. Omdat het allemaal voornamelijk wel vlot blijft wegkijken is het ook geen vermoeiende opgave, maar dit had na 90 minuten eigenlijk wel afgesloten kunnen worden.

Omdat het nog aardig wegkijkt wil ik er nog wel een voldoende aan geven, maar ik weet niet echt wat deze film nou zo veel specialer maakt. Ik voelde me na het einde niet beduveld, de chemie is leuk, maar een echte status had ik er zelf niet aan gegeven. Misschien zien de andere filmfans er wel meer in dan ik, maar ik waardeer het voor nu voor wat het is. Niet meer, niet minder.