Happiness (1998)

ben het eens met Sven, verhaal vond ik niet echt leuk om te volgen.

2.0

Een film waar ik al een tijdje op zat te wachten en gelukkig speelden ze hem vrijdagavond. Na een dik uur ben ik echter wel in slaap gevallen en dit niet vanwege de film.

Gisteren dan maar verder afgekeken en ik had er eerlijk gezegd toch wat meer van verwacht.

Dit houdt niet in dat er geen goeie dingen over Happiness kunnen gezegd worden, integendeel. Het is zonder twijfel een originele, cynische en zeer confronterende film met een geweldige cast die ook de goeie acteerprestaties weten waar te maken. De verhoudingen tussen komedie en drama worden sterk weergegeven.

Het duivelse (en misschien hardere) broertje van American Beauty, daar kan ik eventueel nog inkomen, maar zeker niet beter. Geef mij dan maar die tweede film.

3,5 *

Wat veelbelovend begon, mondt uit in een teleurstelling. Leuk geprobeerd het normale leven wat deprimerend en met wat ongeloofwaardigheid en zwarte humor te brengen, maar op mij werkte het helaas niet. Het enige wat ik van de film nog de moeite waard vondt waren de stukjes met de pedofiele psychiater en zijn 11-jarige zoon. Het stukje waarin hij aan zijn 11-jarige zoon bekend wat hij met de twee kinderen heeft gedaan is een erg sterke scène, misschien wel de sterkste.

2*

Zeer goede film. Laatst heb ik hem voor de tweede keer gezien omdat hij op tv werd uitgezonden.

De verschillende verhaallijnen die door de familieband ook met elkaar samenhangen en soms ook samenkomen zorgen ervoor dat de film vrij vlot wegkijkt.

De film is aan de ene kant deprimerend en soms zelfs een beetje schokkend, maar vooral ook grappig.

Ik vond bijvoorbeeld de verhaallijn van die dikke bebrilde buurjongen erg grappig, en ook de verhaallijn van de pedovader met zijn zoontje die steeds op een onhandige manier seksuele vragen stelt. Dat die vader op het vriendje van zijn zoontje geilt en toch nog vrij sympathiek wordt neergezet is natuurlijk vrij schokkend en vernieuwend, en de reacties daarop schijnen daarom ook niet allemaal positief te zijn geweest, maar ik vind het wel gehaald om die verhaallijn in de film te verwerken en die vader dan nog vrij menselijk neer te zetten. Dat is een stuk realistischer en daardoor ook heftiger om naar te kijken dan als de vader puur als een totaal onsympathiek monster wordt neergezet.

Het knappe aan Happiness vind ik dat er een geslaagde combinatie is gemaakt van een harde en vrij heftige film en een film met zwarte humor die werkt.

4*, aanradertje wat mij betreft.

Eindelijk gezien, ik had hem al een ruim jaar geleden gekocht.

Bizarre, maar erg grappige film die geen taboe uit de weg gaat, waar waar (gelukkig!) geen bloot in voorkomt. De sexuele voorlichting van de pedofiele psychiater is er één waar veel ouders een voorbeeld aan kunnen nemen. Hij draait er in ieder geval niet omheen, en begint niet over de bloemetjes en de bijtjes. Het voorstel om het nou meteen voor te doen gaat mij wel iets te ver, maar hij wist zijn zoontje toch maar al te goed uit te leggen wat "klaarkomen" is.
Dat een jongen van 11 jaar met zo'n vraag naar zijn vader gaat is natuurlijk idioot. Als een jongen van die leeftijd met zo'n probleem zit, zou hij daar in eerste instantie toch met zijn leeftijdsgenoten over praten.
Maar dat maakt het juist zo leuk: Het is net of hij om een computerspelletje vraagt: "Pappa, ik wil ook klaarkomen, de hele klas is al klaargekomen!"
De gefrustreerde viezerik die Philip Seymour Hoffman neerzet is werkelijk subliem. Wat een rol...
Het vastplakken van een kaartje aan de muur met zijn eigen sperma is zo'n beetje het normaalste wat hij in de film deed.
Ik heb de hele film met een dikke grijns op mijn gezicht gezeten. Een absolute aanrader! 4.5*

Deze film opgenomen, gezien het achtelijke tijdstip dat dit werd uitgezonden, en wat een prachtige film. Met een superrol van Philip Seymour Hoffman. Vooral het feit dat alle personen goede en slechte kanten hadden, vond ik geweldig uitgewerkt.

4,5*

Het Philip Seymour Hoffman verhaal samen met de gestoorde psychiater gaven mooie beelden en een goed verhaal,

het verloop van de moeder vond ik dan maar weinig aan

4.0*

haha...schitterend...die laatste scene..

deze film verteld de werkelijkheid over onze verknipte

samanleving.

applaus..!

Na twee geweldige films gezien te hebben van deze regisseur begin ik me echt te verbazen over de schijnbaar moeiteloze eenvoud waarmee hij tragedie en komedie samenbrengt. Normaal hou ik helemaal niet van subtiele grapjes of bedekte spot. Maar bij Solondz doet het geen afbreuk aan het drama dat hij laat zien. Donker, gedurfd en realistisch. De soms bizarre personages in deze film komen in het echte leven ook voor en zijn niet eens zo overdreven neergezet. De meest aangrijpende rollen vind ik de schrijfster, de minnares van Ben Gazzara en Joy.

Dit is de beste film ooit voor al wie houdt van diepzinnige maar grappige dialogen.

Wauw

Inderdaad een briljante 'dramafilm' met inktzwarte humor.

Bovendien zijn Philip Seymour Hoffman en Dylan Baker weer eens geniaal.

Ik ben zowiezo een fan van Philip Seymour Hoffman sinds ik hem heb 'ontdekt' in de film Magnolia (ook al zo'n briljante film)

Ik kan je 'Love Liza' ook erg aanraden, een prachtige dramafilm met een briljante Philip Seymour Hoffman.

Cijfer: 4,5

Wat een saaie film, ik deed de hele tijd andere dingen omdat deze film zo traag ging en me niet boeide.

Bepaalde grappige stukjes, voor de rest a waste of my time.

1 ster voor Philip Seymour Hoffman.

Een dubbel gevoel. Een soort van walgelijke genialiteit.

Mijn sterren zijn te danken aan originaliteit en een grijns vanwege de absure weerzinwekkendheid.

4,0*

Ik ben het eens met Observator. Ik heb ook een dubbel gevoel bij deze film. Hij is soms zo walgelijk en goor, maar daardoor weer briljant. De scene met de pedofiele psychiater en zijn zoontje op het eind is ontzettend sterk! En zo zijn er nog meer goede scenes o.a. in het restaurant tussen Kristina en PSH.

Bij nader inzien toch maar verhoogd naar 4*

Tsja, weer eens over mijn top 10 nagedacht, maar deze blijft toch nog steevast op 1 staan. Mede door de briljante callcenter scene.

Erg gewaagd voor een Amerikaanse film om dingen als pedofilie, immigratie, masturbatie, echtscheiding etc. aan de orde te stellen. En zeker in één en dezelfde film. Zo was ik aangenaam verrast door de 'normale' benadering van de pedofiele psychiater, zonder er gelijk een soort Freddy Krueger van te maken. Ook de verborgen kritiek door de naïeve jongste zus op immigranten als zijnde niet allemaal zielig vind ik erg herkenbaar. Helaas houdt het daar ook gelijk op. Het overgrote deel kon me maar weinig boeien, zoals het verhaal van de ouders en de smerige Philip Seymour Hoffman. Het wordt in een zó laag tempo gepresenteerd waardoor het een 'overkill' wordt van problemen, afgewisseld met ranzige scenes. Werkelijk alles wordt erbij gesleept en dat is jammer. Ook is het allemaal wel érg Amerikaans. Niks mis mee als je in Amerika woont, maar ik kan er weinig mee. Een goede eerste helft en een wegzakkend tweede deel brengt me op 3***.

Heb de film net besteld! Ben verschrikkelijk benieuwd!

Heb de film net gezien en is me goed bevallen! Happiness laat toch een aantal zoals eerder gezegd gewaagde dingen zien! Dat is ook het enige waar de film op kan bouwen vind ik. Punten als pedofilie en masturbatie dragen de film gedurende de hele speelduur! Het begint bij deze twee onderwerpen en de laatste zin in de film duidt: i came! Nou, dat zegt genoeg lijkt mij!

Philip Seymour Hoffman laat zich van zijn sterkste kant zien door een verschrikkelijk ziek en vies mannetje te spelen. Hij presteert het beste van alle acteurs in deze film en verdient zeker alle lof voor zijn rol! Daarnaast doet onze ''pedo'' het ook erg goed en zie je dat zijn twee verschillende levens elkaar afwisselen. Een leuke vader en man voor zijn vrouw en ondertussen een vieze vent die het liefst kleine jongetjes uuuhhh jah, dat laat ik in het midden! De sfeer in de film is erg goed en wisseld zich af van donkere tijden tot erg lichte scenes!

Realiteit is ook een belangrijk punt in deze film natuurlijk, toch vind ik dat regisseur Solondz de realiteit soms een beetje te maakt! Een aantal momenten gaan wat mij betreft de realiteit te buiten en schaden de film toch een beetje. Niet dat ik het te pervers of goor vond maar dat sommige conversaties onderling niet meer realiteit waren! Dat was een beetje jammer, maar neemt zeker niet weg dat het overgrote deel van de film gewoon ''klopt''! Goede acteerprestaties, steengoed verhaal, goede sfeer, leuke verschillende personages en een redelijke soundtrack!

Ik dacht dat ik misschien wel weer eens vijf sterren uit kon delen voor het zien van deze film, maar dat ga ik niet doen! Misschien nadat ik de film vaker gezien heb, misschien ook niet. De toekomst zal het zeggen......

* * * *

Jammer van die overheersende "loser" sfeer.

volgende week maar is gaan kijken

ben benieuwd naar de film ook vanwege al die kritieken die de andere movie meter leden schrijven lijkt me achteraf ook wel een heftige film met pedofilie en zo

Ja.. Kon er opzich wel om lachen, maar ook niet van harte. Dat is natuurlijk ook niet de bedoeling wanneer je zoveel deprimerende mensen in één film stopt. Vooral leedvermaak in deze film. 95% procent de samenleving kan weer opgelucht adem halen dat het met zijn/haar leven nog niet zo slecht is gesteld na het kijken van deze film. Sterkste scène uit de hele film, vader vertelt geheim aan zoon , zorgt voor een krappe voldoende.

3*

Deze zeker zien as vrijdag!

shiiit ik had deze willen zien! ik moet toch wat minder gaan huren...

o nee...hij komt vandaag pas

Ben nu weer een beetje aan het kijken, en ik was helemaal vergeten dat de muziek af en toe prachtig is. Mooie en vaak goed gekozen liedjes.
En ondanks een hoop treurigheid is de film tegelijkertijd ook vaak ontzettend grappig.

Edit: Haha, net een van de grappigste en tegelijk ook droevigste scenes in de film:

Vader is pedofiel en dat is bekend geworden, en zijn zoontje van twaalf heeft wat vragen in een vertrouwelijk vader-zoon-gesprek. Vraagt ie aan zijn vader: "would you ever fuck me?" waarop zijn vader zegt: "no!", om daar na een stilte aan toe te voegen: I'd jerk off instead".

Wat mij vooral opviel, is dat Solondz heel weinig ruimte over laat voor de kijker om zelf een mening over de personages te vormen. Daar komt nog eens bij dat de helft van alle situaties veel te bedacht zijn, ik zie de scriptschrijver bij wijze van spreken grinnekend achter zijn bureau zitten, terwijl hij trots zijn nieuwe grappige opmerking opschrijving. Dan gaat er toch wat van het effect af. Verder heeft de film zeker zijn momenten, enkele scenes zijn hilarisch, maar in zijn totaliteit is het niet meer dan 3 sterren waard.

Aangename film om te kijken, niet meer dan dat.

Qua humor vind ik de slotscène wel grandioos.

3.0*

Van het weekend voor het eerst na tien jaar weer eens bekeken. Nog steeds dezelfde reactie: vaardig gemaakt, scherpe observaties, maar daar blijft het bij. Ik voelde me te calvinistisch (is dat het woord?) om hierom te moeten gaan lachen. Was in en intriest en kan hier gewoon niks mee. Knisper beschrijft het in mijn ogen mooi:

Overheerst er bij jullie ook 't gevoel dat de film briljant begint maar langzaam lijkt dood te bloeden ?

Nee.

Sterker nog, de film wordt steeds beter.