Happiness (1998)

Verzoek onderhond vriendelijk zijn beledigingen voor zichzelf te houden, zoiets heet beschaafdheid mijn beste. En misschien kan het eens geen kwaad om die "halfgare conclusies" een te overdenken voordat jij je typische reacties er weer op begint te spuien. Ervan uitgaande dat solondz "taboes wil doorbreken" dan moet de manier waarop toch nog altijd gevonden worden? Het enige dat ik zei was dat solondz' fascinatie voor het seksuele opmerkelijk is waarop ik ironisch-sarcastisch opmerkte dat de mans psychoanalyse leuke zaken zou opleveren. Ontken je dat de man zijn films volsteekt met seksuele perverten en buitenissigheden? Dan heeft dé halfgare zich aangemeld.

Doorgaans een veel grovere belediging naar een persoon toe dan ik hier uitdeel. Je preek over "beschaafdheid" mag je dus gewoon op zak houden m'n beste.

Geen idee of hij taboes wil doorbreken, maar het enige wat hij doet is een hoop taboes uitzoeken en daar flink de spot mee drijven. En seks - in al zijn bizarre en minder bizarre vormen - zeker in Amerika, blijft daarvoor een makkelijk doelwit. Daar hoef je zelf geen opmerkelijke sexuele fascinatie voor te hebben, hooguit af en toe de krant openslaan is genoeg.

Feit blijft dat je op basis van een film je denigrerend uitlaat over de persoon achter de regisseur, en een hoop conclusies trekt die nergens op slaan. En daar mag je nog veel sarcastische (die ironische zullen we maar weglaten zeker ?) doekjes omwinden, dat getuigt alles behalve van enige beschaafdheid, en is niet meer dan simplistisch en dom.

Je snàpt het gewoon niet omdat jij deze prent zo geweldig vindt, maar ik hààt 'happiness', ik verafschuw de prent en de maker ervan zo mogelijk nog meer omdat die man mij twee uur lang iets heeft voorgeschoteld waarvan ik gewalgd heb, iets wat me heeft doen inzien hoe vreselijk slécht sommige artistieke projecten wel niet zijn. Ik zou zelfs geneigd zijn om te zeggen dat ik nooit een slechtere film zag, maar vooraleer ik half moviemeter in het harnas jaag: ik spreek dan wel degelijk over de films die in mijn ogen gefaalde artistieke projecten zijn. Hoe je het ook draait of keert, 'happiness' is op z'n minst een artistieke poging, geen 'van helsing' of jim carrey-vehikel waarvan je wéét dat je rotzooi op je bord krijgt, maar van de artistieke projecten vind ik 'happiness' een van de minst geslaagde uit de laatste tien jaar.

Tenslotte leg ik bij 'happiness' inderdaad wél de link met de regisseur omdat we duidelijk te maken hebben met een auteursproduct; een film vàn de regisseur, niet van de studio. En ik vind het kortzichtig van jou om te zeggen dat solondz niét geïnteresseerd zou zijn in het seksuele (verborgen) leven van de burgeramerikaan, aangezien de films van de man zogoed over niets anders gaan dan dat. Ik zeg niet dat ie het zélf beleefd op die manier, maar dat is hetzelfde als zeggen dat scorsese niet gefascineerd is door de misdaad. Zeg ik daarmee dat scorsese een gangster is? Of stiekem verlangt naar de misdaad? Néén, driewerf neen, alleen dat scorsese een persoon is op wie de gangsterwereld een diepe indruk uitoefent en hem zelfs fascineert, hetzelfde geldt voor solondz. Ontken je dat?

Ik ontken dat niet, noch ga ik er mee akkoord. Ik heb nog geen interviews met Solondz gelezen, en ik blijf erbij dat je op basis van Happiness helemaal geen conclusies kunt trekken, al helemaal niet wat betreft Solondz als persoon. Daarbij ga je in je hele redenering ook voorbij aan de optie dat het hier om een volbloed comedy kan gaan.

Kraak Happiness af zoveel je wil (ik heb op 'maar' 4* staan, dus zo geweldig vind ik hem ook niet), noem Solondz een kluns zoveel je wil, maar laat de persoon verder een beetje in z'n waarde.

Prietpraat.

Dan zou ik maar uit de buurt blijven bij Palingdromes...

Te laat *hihi* Ben niet zo kleingeestig om na één of twee films een regisseur definitief af te schilderen als wat dan ook, maar vrees dat de humor en het wereldbeeld van solondz' films ver van de mijne ligt

Redelijk vermakelijke film die moeilijke kwesties als moord en doodslag, pedofilie en sex/ouders op de korrel neemt. Ik had er meer van verwacht, af en toe grappig en vertederend. Het verhaal van Joy vond ik prachtig....Ik hoopte voor verzon in mijn hoofd al een happy end voor haar! Dat zulke mensen nog bestaan. De andere verhalen vond ik leuk om aan te zien, maar het wist me niet echt te raken. Wel bizar was natuurlijk de rol van de vader! Bah 3*

Goede film die de balans doorloopt tussen pijnlijk en geestig. Zitten enkele sequenties in die niet misselijk zijn (vader en zoontje.. ). Maar het roept alleen maar meer vragen op, en veel meer dan het beschrijven van de lamlendigheid van het leven doet het niet (maar dat doet ie wel goed!).

3.5 derhalve

Ik heb genoten.

Todd Solondz brengt met Happiness niet 'zomaar' een zwarte komedie maar slaagt erin een deprimerende maatschappijspiegel te combineren met hilarische humormomenten. Schudden van het lachen terwijl je net een pijnlijke trap in de kloten hebt gehad, het klinkt onmogelijk, maar Solondz doet het.


Happiness vertelt het verhaal van verschillende personen en hun zoektocht naar (of illusie van) geluk, de schijn dat daar komt bij kijken, de dingen die we onzelf wijsmaken en nog zoveel meer. De manier waarop alles naar voor gebracht wordt is buitengewoon knap gedaan. Visueel gezien wordt het nooit echt uitzonderlijk goed, maar ganse prent wordt praktisch gedragen door de steengoeie dialogen en het ingenieuze script. Naast confronterend én grappig, kan de prent bovendien ook nog eens heerlijk scherp uithalen en het kent geen schroom. Zo worden bepaalde taboes doorbroken (wat het uiteraard ook vrij controversieel maakt) waardoor er onderwerpen en beelden aan bod komen die we niet dagdagelijks te zien krijgen in film. Prachtig allemaal.


Anderzijds is het wel een beetje jammer dat Solondz zich meermaals beroept op clichematige stereotiepen om zijn karakters vorm te geven (dikke bureautypes met brilletjes zijn vieze rukkers met rare fantasieen, Russische immigranten zijn platte dieven...). Beetje oppervlakkig soms, te 'makkelijk' en ook "de slag in het gezicht" komt daardoor niet altijd even sterk aan. Af en toe is het bijna eerder kolderiek dan "uit het leven gegrepen". Je vraagt je met momenten ook af of de sterke seksuele geladenheid overal, wel altijd had gehoeven... Deze minpunten wegen nergens echt door op de kwaliteit, maar het weerhoudt de prent er wel van een absloluut meesterwerk te zijn.

Al bij al overheerst de genialiteit van het geheel zeer zeker en is het doorgaans genieten geblazen. En diegenen die nog beter door de simplistische stigmatiseringen en de "seksuele overdose" kunnen heenkijken dan ik, hebben al helemaal niets te vrezen.

Dit is een topfilm.

4*

Een film die meerdere emoties bij me losmaakt. Enerzijds vind ik het indrukwekkend hoe dergelijke controversiële thema's zo open en eerlijk worden behandeld. Anderzijds wordt je van zoveel open- en eerlijkheid ook een beetje naar natuurlijk.

De tragiek van de mensheid in al zijn vormen wordt naar mijn mening uitstekend uitgebeeld in de diverse personages.

Wel, geef mij in het genre dan vb maar het recente

'me and you and everyone we know' (heel origineel uitgewerkt) of het vrij grappige 'ghost world'. Ik vond hem eerlijk gezegd vrij saai, en iets te karikaturaal.

Djelle verwoordt hier wat boven eigenlijk perfect hoe ik denk over de film.

Goede weergave van mensen die op een moeizame, wanhopige zoektocht zijn naar geluk. Sterk geacteerd, goed script, alleen visueel kon het allemaal wat beter. Maar de goede punten maken dit meer dan goed. Happiness is hard, confronterend en heeft de nodige dosis humoristische inslagen. Je moet wel van dit soort zwarte humor houden, het is niet voor iedereen weggelegd.

Bij mij kwam een vergelijking op met American Beauty. Mensen die er normaal uitzien, maar dan eigenlijk helemaal niet zo normaal zijn. Het is uit het leven gegrepen, al wordt het hier en daar iets te karikaturaal.

4*

Net weer eens gezien. Mooie tedere momenten gemixt met heerlijk cynische humor en ironie. Soms een beetje traag maar over het algemeen erg goed. 4*

Heerlijk cynische film.

Voortreffelijke weergave van een handjevol mensen die worstelen met hun eigen karakter en levensloop. Allen zijn op zoek naar geluk en worden geconfronteerd met de obstakels die hen daarbij in de weg staan.

Ik moest vaak denken aan Me and You and Everyone We Know. Beiden behandelen de zoektocht naar geluk, maar verschillen duidelijk van toon. Waar Me, You...de toon luchtig probeert te houden, is Happiness schrijnend confronterend. Ontdaan van enige relativerende ondertoon komen de personages en hun dilemma's overtuigender naar voren.

Me and You werd nogal veel genuanceerd met lievigheidjes en aandoenlijkheden. Happiness levert zonder deze melodramatische nuances een veel krachtigere film af. Toch weet Solondz goed de balans te houden tussen drama en humor, en tussen controversieel en karikaturaal.

De film leunt op zijn compromisloze eerlijkheid, de sterke acteerprestaties en uitstekende casting. De eerste die ik zie van Solondz, en kan zo snel geen film noemen die zowel qua onderwerp als kwaliteit in de buurt komt. Laat de volgende maar komen. 4,5*

Dan moet ik hem toch nog echt een keer zien

Had hem al twee keer in mijn handen gepakt in de videotheek, maar de hele tijd toch maar op het laatste moment terug gezet.

''I... I came.''

Geniaal einde aan een toch wel brilliante satire op het gewone leven. Zeer zware onderwerpen worden ''subtiel'' en zonder te dramatiseren aangesneden. Een van de weinige films die je zowel kunnen doen lachen, ontroeren en misselijk maken. Het hele gedoe oogt op het eerste gezicht als een mid-90's feel-good flick, maar met een zeer duistere onderlaag. Sommige scenes zijn net absurdistische sketches die ook op zichzelf zouden kunnen staan (zoals de openingsscene of phillip seymour hoffman op de bank bij lara flynn boyle). Kortom, een geweldig originele film, en een 5 toch wel waard.

Hele goede film opzich, ben nu nog meer benieuwd naar Welcome to the Dollhouse. Ik vond alleen heel dat pedofiele gedoe een beetje...walgelijk. Ik heb deze film wel eens eerder op televisie gezien en ik vind het echt hilarisch. Niet iedereen, maar de meesten toch wel (die vrouw die die portier doodmaakt en natuurlijk Lara Flynn Boyle met haar onbewuste bitch opmerkingen).

*3,5

Daarom is Freud een belangrijke pion geweest, maar wel enigszins achterhaald. Ik vind dit een erg goed geacteerde film. Seymour Hoffman is hier weer, net als in Magnolia, steengoed; in dit geval als een gefrustreerde, oversekste einzelganger, die uiteindelijk met een seksueel frigide vrouw eindigt. Subliem!

Volgende week vrijdag 0:20 op nederland 2 te zien!

Ik ga hem in ieder geval kijken!

Van alle films die ik nog moet zien, wilde ik deze het liefst zien. Eindelijk de kans. Grote verwachtingen.

In Vara tv magazine wordt een artikel aan deze film gewijd. Volgens het artikel is de film het duivelse broertje van American Beauty, harder en om die reden ook beter. Ik ben benieuwd!

Net voor de tweede keer gezien Toen ik m 5 jaar geleden zag was ik stoned en ik vond hem nu beter, kon iets meer de diepgang zien waarschijnlijk Alleen maar sterke rollen bijna en zwartgallige humor.

Heb m'n cijfer door deze kijksessie opgehoogd van 4 naar 4,5*

topfilm, heeft me geboeid vanaf de 1ste tot de 139ste minuut. grappig, ontroerend, super-cast ... 4 en misschien meer na een nachtje slapen

update 16H03 : ik ga hem inderdaad verhogen naar 4½, film is blijven hangen, zit werkelijk boordevol sterke scenes

Waar zat die beruchte verkrachtingsscene eigenlijk, die heb ik niet gezien denk ik, of is die er helemaal niet?

Is er niet.

Heb hem gisteren gezien, had er veel van verwacht maar achteraf is het toch niet mijn film geworden.

Acteerwerk was prima in orde, maar het verhaal boeide me weinig.

2,5*

Sowieso de meest ranzig, wat vaak wel aardig overeen komt.

zeker ranzig en ook zwarte humor.

goed geacteerd.

4 sterren