Happiness (1998)

Jij ook blijkbaar .

Fightclub vind ik een (mooie) parodie op de kapitalistische, burgerlijke samenleving. Toch wel echt wat anders dan Happiness.

Festen is gewoon een drama zonder komedie-elementen.

Laat ik het houden op een verschil van humor. Ik vind het te realistisch (het wordt dan ook omgeschreven als drama/komedie) om om de narigheid te kunnen lachen

Jij vind dit te realistisch ?

Het zijn gewoon komische situaties ..

Maar dan nog , ga je nu beweren dat je alleen lacht om gebeurtenissen die niet waar kunnen zijn ?

Het realistische is toch veel leuker ?

Grappig dat je die film noemt. Daar heb ik namelijk ook om moeten lachen .

In Festen zat dan ook genoeg humor.

Ja ik bedoelde meer dat Festen gewoon een drama is, geen drama/komedie.

Ik lach gewoon om wat ik leuk vind, en dat kan ook realistisch zijn. Maar om Happiness heb ik niet gelachen

Vreemd.

Ik niet.

Ik ook niet.

Ik dan weer wel

Gisteren weer eens gekeken en ik heb me weer rot gelachen. Geweldige scenes zoals slaapmiddelen in het eten van het te verkrachten jongetje gooien, zonder dat hij dat vervolgens opeet en vooral de eindscene, als ´het zoontje´ eindelijk klaarkomt, de hond het sperma op likt en de moeder vervolgens bij wijze van groet een lik van de hond in haar gezicht krijgt hehe:). Daar kan ik me erg mee vermaken, dat soort zieke en zwarte humor. Het enige nadeel aan deze film is dattie 140 minuten duurt, maar net te weinig actie bevat om het zolang even spannend te houden. Een (half)uurtje korter en je hebt een echt meesterwerk, is mijn mening.

Een erg sterk drama. Deze film is een mooi voorbeeld waarbij de gehele cast subliem acteert. Vooral Hoffman vond ik zeer overtuigend en "oscarwaardig" acteren. De film bevat enkele komische momenten, maar vooral veel mooie en indrukwekkende scenes. Ik houd mijn stem voorlopig op een dikke 4*.

Niet bepaald, 'happiness' is oervervelend en de humor is zodanig vergezocht en hardcore dat er alleen nog valt te lachen wanneer je het gevoel hebt dat niets anders je nog iets doet. Maar geloof dat ik deze discussie al eens eerder heb gevoerd, zonder uitwerking zo blijkft: 'happiness' haalt evenveel als het oneindig betere 'blue velvet' dat OOK de amerikaanse burgerij te kakken zet, maar zoveel sterker, zoveel scherper, zoveel satirischer, zoveel gebalder, zoveel origineler. Hoe langer het geleden is dat ik 'happiness' zag des te meer ga ik gruwen van de prent. Misschien is 'happiness' in zijn opzicht geslaagd...

Vergezocht en hardcore? Wat een onzin. De personages en hun vreemde seksuele uitspattingen komen gewoon regelrecht uit de realiteit. Probleem is dat weinig mensen kennis maken met deze realiteit en het daarom maar afdoen als 'onrealistisch' of 'vergezocht'. Verder vind ik het knap van een film als Happiness dat ie mij situaties toont waarin ik niet weet of ik moet lachen om of juist vreselijke medelijden moet hebben met de personages. Een geweldig gelukte dualiteit, uit het leven gegrepen zelfs. Blijft een fantastische film.

Zeer eens met Ramon. Die dualiteit maakt Happiness tot een volstrekt unieke film. Al een tijd niet meer gezien, maar de alleen al de geniale openingsscene staat in mijn geheugen gegrifd.

Vind Blue Velvet trouwens in zowat alle opzichten volstrekt anders. Ik heb geen idee waarom Olivier juist die film erbij haalt (buiten bijna hetzelfde gemiddelde).

Precies. Uitzondering bij de (tevens mijn favoriete) verhaallijn van Bill, daar heb ik nooit een lachgevoel gehad. Bij die van Joy en Allan schommelt het rond het middelpunt. Heb soms echt helemaal in een deuk gelegen om ze, maar het andere moment komt medeleven weer om de hoek kijken.

Absoluut. Staat sinds een paar maanden in m'n Top10 zelfs.

Als er één ding is dat 'happiness' niét is dan is het wel uit het leven gegrepen. Het is een volslàgen gekunstelde prent die een aantal karikaturen in het leven roept die uitermate ver van de realiteit staan en bovendien maar één nut hebben: 'de kijker eens een keertje choqueren'. Het lijkt misschien wel origineel, maar uiteindelijk mikt solondz op de laagst mogelijke vorm van aantrekkingskracht tegenover de kijker!

De link met 'blue velvet' gaat véél verder dan alleen het gemiddelde, daar moet je denk ik geen filmanalyst voor zijn: namelijk beide films handelen expliciet over de ontmaskering van de brave burgerij als zijnde een poel van verderf. Spijtig genoeg moet 'happiness' het stellen zonder de fijnzinnige toest van lynch die wél perfect het midden weet te houden tussen karikatuur (hopper's rol/ de verkrachtingen) en de maatschappij (de agenten, maclachlan, etc) en diens visueel genie ('happiness' ziet er heel gewoontjes uit!).

Valt er te lachen met 'happiness'? Misschien een keer of twee, en niet toevallig op de momenten die het minst expliciet, ''choquerend'' of ''bedoeld grappig'' zijn. Solondz is een kluns, 'happiness' is één van de grootste prullen die het witte doek ooit mocht voortbrengen.

Weinig genuanceerde mening? Damn right! Maar nuance is blijkbaar toch niet van belang, anders zou je 'happiness' nooit slikken.

Iemand zou trouwens eens een psychoanalyse moeten maken van solondz; ben ervan overtuigd dat we genoeg materiaal vinden om de man levenslang te interneren.

Met welke levenservaring bepaal jij dat? Ze zijn wel uit het leven gegrepen. Neem dat nu maar van me aan.

Gelul. Slechte dag gehad vandaag?

Thematisch aan elkaar verwant, maar qua stijl, toon en uitwerking wel zo verschrikkelijk verschillend dat een vergelijking eigenlijk overbodig is. Dan kan ik zelfs Fuller's The Naked Kiss erbij gaan slepen.

Geshockeerd werd ik op geen enkel moment door Happiness, wel geraakt. En gelachen, soms zelfs tegelijk. Zelfs geen moment de indruk gehad dat shockeren het doel was van de film (en ik vind het niet eens per definitie een verkeerd doel, maar dat is een andere discussie). Maar mischien ben ik wel een even gedegenereerde kluns met een verwrongen beeld van de wereld als Solondz. Wie zal het zeggen?

En een implicitiete thematische verwantschap met Blue Velvet (bovendien met een thema dat veel voorkomt) is dan ook het enige, verder zijn de film bijna dag en nacht. Als we dan toch gaan vergelijken vind ik Blue Velvet (een overigens goede) hoofd-film, terwijl Happiness voor mij veel meer een hart-film is.

Een van de grote tekortkomingen van psychanalyse is trouwens dat als je een psychanalytisch vergrootglas legt op een willekeurig persoon je bijna altijd genoeg redenen kan vinden om iemand op te sluiten, als je maar goed genoeg zoekt.

Bij Happiness, veel meer nog dan bij andere films, heb ik toch de indruk dat daar de 'keuze' bij de kijker ligt. Ik merk bij mezelf ook vaak genoeg dat ik liever Solondz interviews vermijd. Heb zo het gevoel dat wanneer ik lees dat Solondz ook op het drama mikt, dat ik dan meteen de score halveer.

Gelukkig is het ook voor mensen die dit enkel als comedy beschouwen een unieke film

Dat is inderdaad het gevoel dat ik heb: namelijk dat solondz op het drama mikt en daar een aantal komische elementen tussengooit om het draaglijk te maken. Heb geen enkel probleem met een zwarte komedie, hoe imoreel die ook moge zijn, maar dat is niet waar het schoentje wringt bij 'happiness'. Ik kàn de film gewoonweg niet zien als komedie, en als drama is dit ... (zelf aan te vullen). Nog even als reactie op iets hierboven: neen, had uitstekende dag gisteren zelfs, het is alleen zo dat 'happiness' -alleen al spreken over de film- bij mij het slechtst mogelijke humeur bovenhaalt. Je zou kunnen opperen dat dat het doel van de film is (zoals je steevast gedeprimeerd buitenkomt uit de von trier-films), maar de fans van deze prent waarderen hem vanwege zijn humor en die heb ik écht niet gezien.

Je kan nu toch moeilijk ontkennen dat solondz nogal 'seksueel getormenteerd' is? Meer dan eender welk willekeurig persoon hoor!

Een regisseur als persoon beoordelen op basis van zijn films is op z'n minst gezegd ... simplistisch. En aan dat woord is een hoop censuur voorafgegaan.

(en aangezien olivier wel erg handig inpikt op mijn vorig bericht, even onderstrepen dat ik Happiness wel degelijk zie als volbloed komedie, en nergens de indruk krijg dat Solondz echt mikt op het drama)

Geloof je dat nu echt na bovenstaande berichten?

Doe niet zo flauw, alsof ik zo stom zou zijn om dat te beweren, maar we moeten nu toch niet bepaald freud gaan uithangen om te zien dat solondz een enorme fascinatie koestert tegenover seksuele uitspattingen, wat die fascinatie dan ook moge inhouden. Uiteindelijk moet hij er wel zijn opgekomen en good old freud zou verwijzen naar iets dat diep in hem verdrongen zit. Waarmee ik geenszins beweer dat solondz de perversies goedpraat of er zelf voor te vinden is.

Zou me niks verbazen, aangezien je die zin weer volgt met een hoop trieste insinuaties en halfgare conclusies.

Het zou even makkelijk kunnen dat Solondz voor z'n films gewoon de taboes opzoekt, en daaronder zijn er nu eenmaal een hoop seksuele. Dan stort heel jouw semiFreud's geleuter al in elkaar.