Assault on Precinct 13 (1976)

Boeiende film, die als moderne variant van Rio Bravo van Howard Hawks beschouwd mag worden, want Carpenter heeft daaruit een aantal scènes 'geleend' en een vergelijkbare situatie gecreëerd. Schrijver regisseur John Carpenter verzorgde ook de muziek van deze onverwachte succesprent...

Zeer aardige film. lekker seventies-sfeertje en geweldadige scenes ik bedoel, zo'n klein meisje neerschieten hoef je nu niet meer mee aan te komen in Amerika . De cultstatus vind ik echter wat overdreven, daarvoor is het verhaal gewoon te mager. Oke, het is mooi gefilmd en Carpenter's synthesizer-riedeltjes zijn altijd leuk, maar een meesterwerk? Kom nou..

Ik moet me binnenkort maar eens tegoed doen aan de remake, want dit vond ik toch wel een spannende en intense film. 3,5* voor dit grimmige sfeerwerkje.

Heerlijk duistere actiethriller van Carpenter met schitterende rauwe shoot-outscènes en een brilliante soundtrack, zoals we van hem gewoon zijn. Geen horror deze keer, maar ook in andere genres bewijst Carpenter een genie te zijn dat met slechts enkele middelen telkens de juiste snaar weet te raken bij het publiek.

Ok. That does it. Ik ben nu officieel John Carpenter fan. Heb nu een stuk of 10 films van hem gezien en die waren allemaal geweldig. Misschien dat ik dit wel zijn beste vind. Niet te geloven dat ik nog niet eens zo heel lang geleden JC overschat heb genoemd.

Al zijn films hebben die typische Carpenter handtekening. Allemaal met erg veel sfeer door o.a. zijn manier van filmen, zijn muziekgebruik en visuele stijl. Ook zijn al zijn films ontzettend fun, maar dan niet perse onzin vermaak. Ook wel, maar de meeste Carpenter films, hebben echt een goed uitgangspunt en veel van zijn films bevatten fantastische ideeën.

Zo ook deze. Op zich heel simpel van opzet. Maar door die Carpenter sfeer en door ontzettend rauwe en geloofwaardige actiescènes echt heel speciaal. Veel gedenkwaardige momenten in een film met een waanzinnig tempo. 4,5 sterren voor een goed gemaakte en vette film.

Hij was vannacht op BBC 1 om 1.20 en ik had 'm maar opgenomen en vanochtend gekeken. Deze film kijkt best wel lekker weg moet ik zeggen. Het verhaallijntje is een beetje vaag over een agent die naar een bureau 13 moet gaan die gaat verhuizen naar een andere plaats, ondertussen worden er gevangenen getransporteerd, alleen één gevangene is zo ziek dat ze wel moeten stoppen bij die bureau 13, een man met een dochter die wordt neergeschoten door bendeleden, waarvan hij er één doodt als wraak en dan vlucht naar bureau 13, de bendeleden zoeken dan wraak op die man en gaan het bureau aanvallen en dan begint de actie wel hoor.
Verder vind ik dat de sfeer en spanning er goed inzit, dit komt ook mede door de muziek van Carpenter.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Effectieve variant op Night of the Living Dead. Maar dan zonder de zombies. Bij vlagen spannend, soms knap suggestief, soms een goed geplaatst heftig moment De terloopsheid waarmee dat meisje met dat ijsje overhoop geknald wordt bijvoorbeeld. De film wordt er flink minder op in de dialoogscenes door een aantal vrij knullige acteurs. En dat is best een beetje jammer. Gelukkig niet te lang, toen ik het beu was was het ook afgelopen, en nogal snel ook eigenlijk, de climax is wel heel kort.

Dikke 3.0*

Geweldige film. Mooi verfilmd en spannend ook nog. Darwin Joston vond ik prima acteren in deze film als gevangenen. Hij vroeg ook continue voor een sigaret hahahaha.

Deze film heeft inmiddels de cultstatus verworven maar is nergens écht goed. Toch kan de film rekenen op een grote schare fans. Carpenter heeft gelukkig veel betere gemaakt. De remake is ook niet bijzonder. Het concept is enigzins origineel. Bovengemiddeld.

Aardige vroege Carpenter.

De opzet van de film vond ik eigenlijk erg knullig. In het begin van de film heeft "the gang" 3 gezichten, daar zien we later echter niks van terug. Beetje nodeloos achteraf.

Opbouw is verder wel goed, doet inderdaad wat denken aan NotLD, maar herken er vooral toch de eerste tekenen van Halloween in. De "onzichtbare" vijand die van veraf iedereen in z'n greep houdt. Speelt een beetje met dezelfde angsten deze film.

Film werkt goed tot de eerste shootout. Zag hier al mensen die shootouts prijzen, ik vond ze werkelijk beroerd. Een aantal personen zie je dezelfde beweging steeds herhalen terwijl er maar mannetjes door het raam blijven klimmen. Enorm duf. Tweede deel is daarom een stuk minder. Carpenter redt zich niet als actieregisseur.

Meest aparte was nog het verschil in filmtaal nu en vroeger, wat de film op een vreemde manier zelfs spannender maakte. Er zitten nogal wat shots in die nét te lang blijven hangen of waar zich ietwat vreemde dingen in de achtergrond afspelen terwijl de focus op de voorgrond moet liggen. En daar wordt verder helemaal niks (!) mee gedaan. Zo zie je helemaal in het begin die luitenant naar z'n werk rijden. Hij steekt een rode auto voorbij, daarna een witte. De rode snelt hem iets daarna weer voorbij, de witte komt totop dezelfde hoogte, je ziet de chauffeur even kijken waarna hij zich weer laat uitzakken ... en dan niks. Loopt de scene nog even verder en gaat de film gewoon door.

In recentere films zijn dat clues voor "onverwachte" actie. Geinig neveneffect, want er zitten zo een paar scenes in waar je door het in beeld brengen van ramen en achterruiten plotse actie verwacht die er niet komt.

Vermakelijk, goed eerste deel, maar nogal duf tweede actieluik. 2.5*

De theme muziek bestaande uit dat synthesizer deuntje vond ik erg duister en dus sfeervol overkomen. Vond het wel jammer, dat deze muziek vaak zo snel werd afgebroken.

De setting is natuurlijk geweldig met dat wat verlaten politiekantoor wat aan een typische Amerikaanse brede straat ligt daar waar de ' gangsters ' hun snel gemaakte vijanden op een ook zeer nabijgelegen parkeerplaats uitroken danwel een invasie menen te plegen door zich te verschansen achter de kleine heuvels om vervolgens razendsnel tot de aanval over te gaan.

Eer men daadwerkelijk tot aanval overgaat verliest Carpenter de regie. De uitwerking van de aanval is wel zo eenzijdig weergegeven, dat het leek of je met een inwisselbare Street Fighter te maken had, daar waar men ook moeiteloos mensen uit de weg maait, stuk voor stuk, waarna er weer een volgend mannetje opduikt. Het had allemaal veel chaotischer en massaler gemogen en niet constant een tegen een vuurgevechten. Lijkt mij sterk dat welke bende dan ook, zo `n dom actieplan zou beramen.

Het acteerwerk was ook niet al te best, maar gelukkig niet al te veel dialogen hier. Qua drama stelde het dus niets voor. Ik had het ook leuker gevonden als men met wat meer mankracht/mensen in het politiegebouw had gezeten. Keek wel goed weg, maar te amateuristisch om echt goed te zijn. 3,5*

Niet onaardige klassieker maar een meesterwerk zie ik hier nu ook weer niet in.

Assault on Precinct 13 moet het vooral hebben van het unheimisch sfeertje en enkele sterke individuele scènes maar als geheel weet de film niet overal even goed te overtuigen.

Het verhaaltje is nogal mager (wat op zich niet altijd een nadeel hoeft te zijn) maar behalve simpel is het bij tijd en wijlen ook best wel wat simplistisch...

De film mist erg aansprekende hoofdpersonen en dat gaat op voor de good-guys maar nog meer voor de bad-guys. Rare is dat Carpenter hier wel een voorzetje lijkt te geven maar het vervolgens dan weer nergens goed af weet te maken. De uitwerking van de karakters is gewoon zeer matig. Het amateuristische gestuntel van de meeste acteurs doet daar ook al niet veel goed aan (alhoewel ik moet toegeven dat het soms ook best zijn charmes heeft).

Ook de actie-scènes zijn niet 100% overtuigend. Carpenter moet het veel en veel meer van zijn kunsten op suspense gebied hebben (zoals hij ook in bv The Thing laat zien). Wanneer de precinct bestormd wordt door (de verder totaal anonieme bad-guys) lijkt het meer alsof ze het bestormen met hun proppenschietertjes dan met semi-automatische wapens. Nee, het geweld en de destructieve kracht van deze wapens komt verre van indrukwekkend over. Ook het wel heel makkelijk neerknallen van de ene naar de andere boef die zich keurig een voor een aanbieden vind ik niet al te sterk...

Nu klinkt het misschien wel erg negatief maar ik vind de film toch zeker een voldoende entertainende waarde hebben en sommige stukjes, vooral in de eerste helft wanneer er meer gefocust is op broeierige onderhuidse spanning zijn ook gewoon goed. Ook de setting in zo'n verpauperde suburb van LA is prima gekozen.

3*

John Carpenter levert met Assault on Precint 13 een erg vaardige variant op van George A. Romero’s Night of the Living Dead, althans gezien de situatie en sfeer kreeg ik voor een heel groot deel een vergelijkbaar gevoel. Carpenter’s invulling en vooral opbouw naar het gevangen zitten in een omsingeld huis (politiebureau) is echter totaal anders en erg prettig gedaan. Carpenter’s score is zeer sfeervol en er wordt goed gebruikt gemaakt van een spanningsboog.

Netjes,

Wilde me eens verdiepen in John Carpenter waarvan ik wel een aantal films heb gezien maar niet bewust.

Oorspronkelijk wou ik eerst zijn Escape From's kijken, ik kon echter deze meepikken op een dubbeldvd bij de MediaMarkt. Vannacht dan maar in de dvd speler gestopt en toch wel aangenaam verrast.

Voor een low-budget film heeft Carpenter een sterk staaltje werk afgeleverd. Met een bijelkaar geraapt zooitje, zijn buurman die Wilson speelt bijv. En een zwarte agent die in wat Blaxpliotation heeft gespeelt.

Het oogt wel allemaal wat statisch en het acteerwerk is verre van hoogstaand. Maar Stoker en Joston doen het dan toch weer aardig. We stoppen er ook nog een leuke meid in genaamd Laurie Zimmer die verrassend veel weg heeft van Laetitia Casta. En met de "bad-guys krijg je helemaal niks mee te maken. Dit heeft dan wel weer zijn charme. De film vliegt verrassend snel voorbij, en duurt misschien maar één uurtje voor je gevoel. En dit komt door de beklemmende sfeer die Carpenter hier neerzet met een aardige soundtrack.

Kortom een goede eerste(bewuste) kennismaking met Carpenter. Al zou dit nooit een favoriet worden, toch een 3*

Wederom een fijne en vermakelijke Carpenter dit. Carpenter doet hier wederom veel met weinig middelen en dan krijg je soms leuke films. Deze film heeft vanaf het begin een sterk sfeertje, door de soms onheilspellend klinkende muziek. Dit zelfde deuntje draagt soms ook behoorlijk bij aan de spanning. Ook de locatie is leuk gekozen, zo’n verlaten politiekantoor waar verder nauwelijks iemand voorbijkomt.

Ondanks dat het verhaaltje niet zo heel veel voorstelt en de afloop enigszins te voorspellen is, zitten er zeker wel wat onvoorspelbare, goede zaken in. Zo zie je de gangsters op een gegeven moment een aantal keren voorbij een ijscokraam rijden. Ik had al een vermoeden dat ze die man zouden pakken, maar dat ze het meisje dat terugkomt met haar ijsje zonder pardon overhoop schieten, slaat dan wel weer even voor mij onverwacht en keihard in.

De aanval op en verdediging van het politiegebouw is dan best vermakelijk al zitten er soms een aantal onlogische zaken in. Ze schieten bijvoorbeeld de gangsters neer en hebben daarna bijna geen kogels meer, terwijl ze er even niet aan denken om de geweren van de neergeschoten gangster in het politiegebouw te pakken. De acteurs zijn verder wel aardig en in combinatie met de niet te lange speelduur, de sterke muziek en sfeer hebben we weer te maken met een uiterst vermakelijke Carpenter.

3,5*

Deze film is toch superieur aan de remake, dat komt vooral door de typische Carpenter sfeer die hangt in Assault on Precinct 13 en de film ook behoorlijke dosis spanning meegeeft. Dat Carpenter een bekwame componist voor zijn films is blijkt ook maar weer is, want de soundtrack snijdt soms als een mes door je huid heen. Heerlijk hoe Carpenter op deze manier een basisgegeven tot iets moois kan uitwerken.

Zo gebeurt dat ook in deze film, want ondanks dat het plot allemaal wat simplistischer is dan in de drukke, schreeuwerige remake neemt Carpenter rustig de tijd voor de spanningsopbouw en krijgt elk personage genoeg screentime om er enige empathie mee te krijgen. Al blijft het een low-budget film en dat valt ook wel te merken aan de cast. Vooral die ijscokar scene is dankzij de acteurs eigenlijk te knullig voor woorden.
Verder veel typische Carpenter momentjes waar ik altijd wel van houd, zoals een stel kille moordenaars die de hoofdrolspelers op een kille manier omsingelen.
Het einde is helaas wel weer een beetje een sof, zit niet echt een climax in. Had het leuker gevonden als je soort van een eindbaas hebt in zo'n film. Nu wordt er een Acetyleen fles kapot geschoten en dat was het.

Voor de rest een meer dan prima film van Carpenter.

3,5*

Heerlijke klassieker van John Carpenter

Om te beginnen de geweldige soundtrack. Wat was dat een genot om aan te horen zeg. De vervallen wijken van LA met op de achtergrond die lugubere muziek.

Het sfeertje is top en vanaf het moment dat de gang het politiegebouw klem zet en aanvalt is het puur genieten van de spanning en de geweldige claustrofobisch sfeer.

Jammer van het ietwat houterige acteerwerk van Austin Stoker om nog maar te zwijgen over de eentonige en duffe gezichtsuitdrukking van Laurie Zimmer (wat die in hemelsnaam gezopen, gesnoven of gespoten had weet ik niet maar ze was levenlozer dan een comapatiënt.) Over Darwin Joston als Napoleon heb ik een beetje gemengde gevoelens. Op zich is het best een aardig character maar Joston probeert een beetje te hard om mysterieus te zijn. Ook z'n standaard zinnetje Got a smoke? begon me een beetje de keel uit te hangen.

Maar al met al wel eentje die je moet gezien hebben. Echt genieten geblazen...

Beviel me vroeger meer dan uitstekend, misschien had ik hem niet opnieuw moeten kijken. De muziek en de sfeer zijn geweldig maar helaas toch ook matige acteursregie (die mannetjes die open en bloot door een raam of tussen de luxaflex het pand binnenklauteren om net als hun voorgangers afgeknald te worden). Vind de personages ook wat te opzichtig neergezet (de coole Napoleon, de stoïcijnze Leigh, de vier stoere gangsters). Het is maar goed dat er zo'n typisch sfeertje hangt en dat Carpenter direct hierna gelukkig wel bullseye gooide.

Uitstekende film waarin een bijna gesloten politiebureau wordt belaagd door een grote, vijandige menigte. De film heeft een bijzonder claustrofobische en dreigende sfeer (de soundtrack draagt hier zeker aan bij). Een simpel verhaal en ook vrij simpel, maar effectief uitgewerkt. 4.0 sterren is net iets te hoog gegrepen.

Pareltje met enkele onvolkomenheden. Wie z'n tanden stuk wil bijten op het scenario, zal wel wat zaken vinden om over te zeuren. Ik vind de rest veel te stevig om daar moeilijk over te doen. De openingstune is meteen al raak en zo'n autoritje van Bishop richting z'n eerste klus lijkt op zich niet zo bijzonder, maar is eigenlijk een subtiel schot in de roos.

Carpenter mag dan wat tijd gebruiken om z'n verhaallijntjes bij elkaar te krijgen, zo legt hij samen met z'n opvallend sterke synthesizer score wel direct een gevoel van onvermijdelijk onheil in de film, dat via onschuldige muziek van een ijscokar wordt afgemaakt met een bikkelhard moment. Wanneer de nacht aanbreekt, ontstaat zelfs een soort urban horror.

Dat vanwege een gang die bewapend is met geluiddempers, een angstaanjagende onverschilligheid en spookachtige coördinatie. Dan krijgen de toch al fraaie kogelinslagen nog eens een extra dimensie, terwijl het in het politiebureau steeds benauwender wordt. Daar steelt Napoleon Wilson de show, die naarmate het vordert, steeds cooler wordt.

Goede Carpenter, voor zijn grote doorbraak met Halloween

Bij het tegenvallende The Purge kwam ik een aantal recensies tegen waar deze film werd aangehaald. Zodoende dus maar eens opgezocht. En het viel absoluut niet tegen; veel beter dan boven genoemde film. Assault on Precinct 13 bevat veel ingrediënten die later zo kenmerkend voor Carpenter's werk zijn geworden: een ijzersterke soundtrack, een desolate sfeer en behoorlijk rauw geweld.

De opzet van de film is wat aan de lange kant. Voordat de hoofdrolspelers bij elkaar zijn, is er al een half uur voorbij. Maar dan kan de pret beginnen. De boefjes gaan inderdaad makkelijk neer, maar aangezien ze met zo'n overmacht zijn maakt dat voor de dreiging weinig uit. Ik krijg ook het idee dat Carpenter hier vooral een soort urban nightmare wilde uitbeelden; niet zozeer een realistische actiefilm. Ook in zijn latere werk komt dit thema vaak terug: een hoofdpersoon die moet strijden tegen een soms bovenmenselijke tegenstander die niet te stoppen lijkt, waardoor de kijker een gevoel van onmacht bekruipt.

In tegenstelling echter tot veel van zijn latere films loopt het voor de meeste hoofdpersonen hier goed af. De finale viel me daarom wat tegen. De bende wordt iets te gemakkelijk weggejaagd, waardoor de film flink aan spanning inboet. Waar zijn latere films door hun apocalyptische inhoud door je hoofd blijven spoken, geeft dit minder stof tot nadenken.

Ruim voldoende. 3,5*

Assault on Precinct 13 is een geweldige actie-film op kleine schaal.

De film bevat met de moord op het meisje één van de meest controversiële scènes uit de filmgeschiedenis. Ik keek de film met mijn broer die de hele tijd vol bleef houden dat het personage eraan zou gaan, maar toen het ook echt gebeurde was hij nog steeds erg verrast. Het is een vrij intense scène en de afloop weet blijkbaar ook na bijna 40 jaar nog echt te shockeren.

De bendeleden blijven afgezien van de leiders gezichtsloos, en dat is misschien wel de grootste kracht; hun beweegredenen blijven erg vaag; de twee voorvallen in het begin van de film lijken slechts een katalysator.

Er zitten echt een paar zeer brute personages in de film. Darwin Joston is erg sterk als Napoleon Wilson; één van de coolste personages die ik ooit gezien heb. Hij heeft een paar geweldige oneliners en die kop is erg karakteristiek. Afgezien van Joston vond ik Laurie Zimmer als Leigh ook erg goed; ze staat echt haar mannetje, zowel verbaal als in haar acties. Voor de rest is de cast gewoon erg goed; ik herkende bijna geen één van hen, en dat droeg waarschijnlijk ook wel bij aan het realisme.

De film weet met een kleine cast en na een half uurtje slechts één hoofdlocatie echt volledig te boeien. De spectaculaire geweldsuitbarsting tijdens de eerste echte belegering is nog steeds één van de meest intense uit de jaren '70. Iedereen werkt goed met elkaar, en de beslissingen die de personages zijn allemaal goed te begrijpen.

De film kent na een intense showdown tussen de overgebleven personages en de bende geen echt bevredigende afloop; veel leden van de bende weten te ontkomen en gaat gewoon terug naar death row. Wat dat betreft lijkt de film erg op de originele Dawn of the Dead, mijn favoriete film ooit. De film is gewoon een kleine momentopname, en dat zie je vandaag de dag steeds minder: mensen willen tegenwoordig een perfect afgerond geheel.

Ik heb nog geen John Carpenter-score gehoord die ik niet goed vond, en ook hier zijn die klassieke synthesizer-geluiden weer erg vertrouwd Carpenter. Het maakt de film net dat beetje beter en zorgt voor een perfecte score wat mij betreft. Weer een briljante vroege Carpenter; ik heb nog niets van hem gezien wat ik niet geweldig vond, en AoP13 is weer geen uitzondering...

Wat blijft dit een geweldige film en wat komt dat er goed uit op de fantastische blu-ray van Scream Factory. De muziek klinkt hier werkelijk grandioos op, één van Carpenters beste scores. Het begin met de sterke opbouw en sfeerzetting is het sterkste punt aan Assault on Precinct 13. Geweldig.

4,5*

Langere recensie op mijn nieuw site:

Assault on Precinct 13 (John Carpenter) – blu-ray recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

John Carpenter is een naam die je niet kan wegdenken in de horrorcinema. Ik kende de man vooral van titels als The Thing, Halloween, Christine en The Fog. Ik kende Assault on precinct 13 eigenlijk vooral van de 2005-versie. Ik wist wel dat die film een remake was, maar totaal niet dat het origineel van Carpenter kwam. Dus voor het zien van de film dacht ik meteen aan zijn film Escape from NY en waarschijnlijk daarom verwachtte ik een Kurt Russel in deze film.

Assault on precinct 13 is een moderne versie van de western. Ook Romero is al eerder genoemd. Maar je ziet ook meteen elementen die Carpenter later in bvb The Thing en Halloween zou gebruiken. In tegenstelling tot de remake wordt er in het origineel veel meer aan de spanning gewerkt. Vrij mysterieuze tegenstanders en ook hard geweld dat meteen de toon zet. Carpenter kan het tempo vlot houden en toch de tijd nemen om spanning op te bouwen. Geen tijd verspillen met de verplichte karakterachtergrondverhalen. Het is vooral om de sfeer en de actie te doen.

De film is een mijlpaal voor Carpenter. Veel elementen zien we later terug in films als Halloween en The Thing (zoals ik al eerder zei). Maar het concept zou later nog veel herhaald worden in films als bvb Die Hard, From dusk till dawn, The Raid en zelfs The Strangers.

De film is veel beter dan verwacht en idd veel beter dan de (op zich niet zo slechte) remake. Een aangename verrassing.

Zeker twintig jaar geleden gezien, daarna de remake diverse malen bekeken, en nu het origineel weer eens in de speler gestopt. En eigenlijk was ik totaal overdonderd: zijn reputatie is deze film natuurlijk vooruit gesneld en het verhaal is overbekend, maar toch heb ik anderhalf uur lang aan mijn stoel genageld gezeten. Waar de remake me al verraste doordat de twee ontsnapte vrouwen alsnog worden gepakt en zelfs vermoord, kwam de moord op het meisje me hier rauw op m'n dak vallen, en vanaf dat moment weet je ook dat anything goes en dat Carpenter geen ruimte voor sentimentaliteit laat – iedereen zou in deze film het loodje kunnen gaan leggen. Fraaie en sombere sfeer, mede door de anonimiteit van de aanvallers, de tegelijk ruimtelijke en verpauperde wijk en het spaarzame gebruik van de muziek, en hoewel veel mensen hier klagen over het slechte acteerwerk vond ik Austin Stoker als Ethan Bishop een uitstekende presence hebben, waarbij Darwin Joston als Napoleon Wilson uitstekend tegenspel gaf, mede dankzij zijn sterke en overtuigend gebrachte one-liners.
        Ik kwam deze film tegen op een rommelmarkt voor €1, geen geld natuurlijk, maar de DVD is zo te zien gewoon een gedigitaliseerde VHS-videoband, dus met smoezelig beeld in 4:3 en compleet met trailers vooraf en erna en een ondertiteling die op het beeld "vaststaat". Niet de beste manier om een film te zien natuurlijk, maar in zekere zin droeg die presentatie zelfs nog bij aan de sfeer, alsof ik weer op mijn kamertje van vroeger naar een spannende huurvideo op een oude TV zat te kijken. Desalniettemin: mijd de merkloze DVD met op de rug de code IHV32.

Een politiebureau wordt belaagd door een gang en daarbij komt veel geweld aan te pas. Vervang de gangmembers door zombies en je had een standaard zombie-film te pakken die misschien nog iets lolliger was. Hoe dan ook, dit was niet heel sterk vond ik. Vooral de dialogen en het gebrek aan chemie tussen de hoofdpersonen was schrijnend. Ook denk ik dat de film sterker was, als regisseur Carpenter voor een meer dystopische setting had gekozen. Wel tof is de synthesizer-soundtrack, eveneens op naam van Carpenter!

"Look at that, two cops wishing me luck. I'm doomed."

Weer een erg goede film van John Carpenter. De eerste na zijn afstudeerfilm Dark Star. Assault on Precinct 13 had eigenlijk voor het zelfde geld een Zombie-film kunnen zijn. Hoewel de film helemaal realistisch is heeft de film heel erg een uitstraling van naderend onheil en de bendeleden hebben een erg bovennatuurlijk karakter omdat ze nauwelijks praten en steeds snel verdwijnen en weer opduiken. Carpenter heeft gezecht dat Night of the Living Dead een inspiratie was voor deze film, maar Rio Bravo en Once Upon A Tim in the West waren dat ook.

Austin Stoker is een sterke hoofdpersoon en doet het goed als de politieman. Darwin Joston was een erg interessant personage, hij deed me een beetje denken aan Harmonica (Charles Bronson) in Once Upon A Time in The West. Het acteerwerk in deze film was wel in orde, alleen de ijscoman die werd neergeschoten kon toch net niet.

De muziek van Carpenter is hier misschien een beetje simpel, zoveel muziek is er niet. Maar toch weer heel erg goed. Probeer jij die heerlijke bass-line maar eens uit je hoofd te krijgen.

Erg goede cinematografie van Carpenter. Ook de dagen en tijden in beeld hebben wel wat, zorgt ervoor dat de film een beetje als een documentaire aanvoelt. Assault on Precinct 13 (oorspronkelijk The Siege) is een erg gave actiefilm met een uniek karakter. Een van de weinige films waar we een kind op brute wijze zien worden doodgeschoten.

Aanrader.

''Anybody got a smoke?''

Eindelijk maar eens uit de kast gehaald. Erg fijne film deze 'Assault on Precinct 13', met een fantastische score van regisseur Carpenter zelf. Op blu-ray, met DTS audio dreunt dit heerlijk door de huiskamer hoor, prachtig om te zien en horen. Ik hou ervan. Het lekkere B-film gevoel zorgt voor een fijne sfeer - beginnend bij de achterbuurten in L.A. en eindigend op het politiebureau. Leuk spelende cast, heerlijke spanning en zelfs wat humor tussendoor. Niks mis mee. Ik heb me prima vermaakt. Borrel erbij en knallen maar.

Duidelijk een lowbudget film, maar hij is wel erg vermakelijk.
In het begin is de dreiging van de bende erg goed en de score van Carpenter is ook goed.
Helaas word het daarna wat onrealistisch. Vooral op de momenten dat de bendeleden zich laten neermaaien.
Ik blijf echter een liefde houden voor de manier waarop Carpenter zijn films maakt. Je merkt dat het met liefde voor het vak gedaan is en dat de man echt moeite erin heeft gestoken.
Daarnaast vind ik het geweldig hoe gewaagd hij hier en daar bezig is. Zo kiest hij voor een hoofdrol voor een zwarte Amerikaan (van Romero overgenomen) en word er een onschuldig meisje neergeschoten.
Een vermakelijke 70's flick.

Toffe vroege film van Carpenter, die hij nog maakte voor zijn knaller Halloween. Maar het sfeertje en de stijl heeft zeker veel overeenkomsten met de klassieke slasher. Assault on Precinct 13 heeft een tof sfeertje, goede personages en efficiënte spanningsopbouw, zoals we gewend zijn van Carpenter. De derde akte valt zelfs tegen in vergelijking met het eerste uur, waarin Carpenter rustig en effectief de pionnen op het schaakbord zet. De opbouw is krachtig en de suspense uitstekend, maar de uiteindelijke climax is wat karig en soms zelfs ietwat knullig.

3,5 sterren.