Assault on Precinct 13 (1976)

Dit is het voorbeeld waarin de remake beter is dan het origineel, althans dat is mijn mening. Ik vind dat er in deze film te houterig wordt geacteerd, nergens maken de verdedigers op mij de indruk dat ze wanhopig worden want wat ze ook doen, het blijft maar doorgaan en dat stoort. Toch heeft de film een aantal pluspunten, zo is het verhaal eigenlijk wel goed doordacht maar wordt het wat mat in beeld gebracht. De actie is goed en geloofwaardig, het grootste pluspunt is de muziek, geweldig.

John Carpenter is echt de koning van low budget cinema. Erg knap dat hij met zo weinig iedere keer weer iets goeds weet af te leveren.

Wat zo goed aan Assualt on Precinct 13 is, is dat Carpenter nergens te diep in gaat qua verhaal. Het gebeurt gewoon. We krijgen weinig informatie toegespeeld en mogen de rest zelf invullen. Ondanks een wat trage start, weet de film constant te vermaken. Als we dan eenmaal op het politie bureau aankomen, begint de film pas echt. De "siege" is erg leuk om te volgen. Gelukkig dat Carpenter voor flink wat "cannon fodder" zorgt. De personages zijn leuk en interessant en er zit behoorlijk wat actie in de film waar Carpenter zich niet inhoud om wat bloed te tonen. Ook zit er een behoorlijk controversieel moment in de film. Zat daar echt even met verbazing te kijken dat dit door de MPAA keuring is gekomen.

De acteurs weten allen hun personages een erg leuke invulling te geven. Stoker is erg goed als goedaardige politieagent, Joston is geweldig als crimineel met normen en waarden en Zimmer weet zich goed staande te houden tussen de mannen. Hoewel zijn rol wat kort is, is Cypher toch best memorabel.

Carpenter weet goed wat hij wil, en net als bij andere films is zijn liefde voor film maken erg goed zichtbaar. Alles komt erg relaxed over en je merkt gewoon dat iedereen erg veel plezier heeft. De editing is echt heel erg goed. En dan is er natuurlijk nog Carpenter's geweldige score. Zorgt toch wel voor minstens de helft van de fijne sfeer die de film bevat.

Mijn 18e film van Carpenter en hij heeft me nog niet 1 keer teleurgesteld. Erg sfeervolle actie film, deze Assault on Precinct 13.

“There are no heroes anymore, Bishop. Just men who follow orders.”

Sterke klassieker. Rauw, sfeervol en spijkerhard, Assault on Precinct 13 is een film die rustig op gang komt, om daarna te veranderen in ijzingwekkende actiefilm met een verlaten politiebureau als setting. Een uitstekende keuze, want het geeft de film precies de claustrofobische en ijzingwekkende sfeer die het nodig heeft.

Stoker en Joston zijn uitstekend, maar het is actrice Laurie Zimmer die toch wel de meeste indruk maakt als de ijskoude, sterke en soms onbedoeld grappige Leigh. Heerlijk hoe ze in haar arm wordt geschoten en doodleuk doet alsof het een schaafwondje is. Het geeft aan wat voor film Assault is, en in wat voor wereld de personages leven. Dit is geen plaats voor doetjes of schrikachtige personen.

Ik heb deze zopas nog eens bekeken. Het is al zeker de 10de keer dat ik die film zie. Ik heb deze een tijd geleden gekocht op dvd met Nederlandse ondertitels maar helaas is de beeldkwaliteit en het geluid niet optimaal. Daarom heb ik hem gezocht op het internet en gevonden met blu-ray kwaliteit. Ik vind deze film één van de beste Amerikaanse thrillers ooit gemaakt. Dat komt hoogst waarschijnlijk door de muziek van de regisseur. De spanning die opgebouwd wordt is echt enorm goed in beeld gebracht. Hoe zou je zelf reageren mocht een bende je eigen dochter vermoorden? En waarom nu ook? Gewoonweg voor niets. Ik kan me inbeelden dat dit in Amerika dagelijkse kost is. Eigenlijk moet je continu je leven riskeren. Ik ben fan van de regisseur omdat hij toch wel wat Amerikaanse thrillers op zijn naam heeft staan, de ene iets beter dan de andere maar toch blijf ik zijn films enorm goed vinden. Als ik heel eerlijk mag zijn vind ik de remake van deze film maar niets, ik heb de remake volledig gezien maar vond hem slecht en de spanning zit er totaal niet in. Het originele is nog altijd het beste. Deze film krijgt van mij de absolute verdiende 5 sterren.

Look at that. Two cops wishing me luck. I'm dóómed!

Een film die mijn aandacht getrokken had omdat deze beter zou zijn dan de 2005 versie. Een versie die me toch al nooit heel erg kon bekoren. En wat was ik blij deze vorige week bij de kringloop te treffen.

Het verhaal is bekend, een eenzaam politiestation, zo goed als gesloten, in een probleemwijk, belegerd en aangevallen, de aanwezigen wanhopend en tussen hoop en vrees. Het mag duidelijk zijn, van veel diepte qua karakters of uitgebreid narratief is geen sprake. De reden van de aanval is weinig meer dan een vehicle wat betreft de bloedeed en de vluchtende vader, de laatste doet na het naar binnen vluchten weinig meer en komt totaal niet meer in het verhaal voor. Inhoudelijk en dialoog matig blijft dat gedeelte erg op de vlakte en wordt er slechts gericht op de paar die de eerste aanval overleven.

Storen doet dit allerminst want waar Assault on Precinct 13 bijzonder goed inslaagt is zijn korte en vlotte speelduur, stijl en zijn buiten gewone sfeer qua spanning en muziek. Meer mensen die bij de openingsmuziek meteen aan Drive van Winding Refn moesten denken? Van meet af aan bouwt Carpenter rond iedere scene een heerlijke spanning op en zet een stijl neer met door hem zelf geschreven muziek naar ik meen. De compactheid en de simpelheid qua dialoog en plot is voor een keer ook best fijn en simpel. Dit ondersteunt door een prima agent, een stoer wijf en twee criminelen die zo 'slecht' nog niet zijn.

AoP13 is dan ook een kostelijk actiefilm met een ronduit fantastische sfeer die naar thriller neigt. Heerlijk!

Aardig.

Ik zal me er maar bij neer moeten leggen dat Carpenter en ik nooit goede vriendjes gaan worden. Niettemin was dit weer een betere film, want de laatste tijd zaten de films die ik van hem zag voortdurend tegen een 2,0* aan. Ondanks dat dit cijfer ook niet geweldig is is deze Assault on Precinct 13 kwalitatief best degelijk te noemen.

Toch ga ik maar zeggen dat ik de wat gladdere en snellere remake prefereer over deze film. Deze film is wel wat unieker, en dat is voordelig. Helaas ook een stuk saaier en het duurt lang voordat de film echt opgang komt. Buiten een kind dat bruut afgeknald wordt biedt de film ook niet genoeg verrassing. Het verhaal is wel origineel te noemen, maar ik mis toch wat plotse verrassingen tijdens de opbouw.

Het acteerwerk is best matig te noemen, vooral door de onkunde van de cast om echt interessante personages neer te zetten. De namen was ik na afloop in ieder geval weer vergeten, en bovendien is de status tussen de personages vanaf het begin ook bekend zonder het überhaupt uit te hoeven leggen. Ik mis toch een beetje een eigen smoel hier en daar, maar compleet leeg zijn ze uiteraard niet.

De regie is niet echt zoals de andere Carpenterfilms, die overlopen van bombast en harde geluiden. Nee, deze film pakt het allemaal wat rustiger en stiller aan. Dit weet hier en daar uitstekende dreiging te creëren. Zo'n scene waarin een agent naar de stille buitenwereld gluurt blijven sfeervolle stukjes. Eenmaal alles wat losser raakt wordt het wat minder. Carpenter mag dan voor een lange tijd goed het beperkte budget verstoppen, tijdens de finale breekt het toch echt wel door.

De actie is wat aan de saaie kant omdat het nooit echt spannend in beeld gebracht kan worden, maar de film duurt verder niet lang en steunt op de stilte die het tussendoor neerzet. De setting kon me best smaken, de opbouw is wat lang maar daarna weet het voor een aardige tijd te boeien. Ik mis wat eigenzinnigheid vanuit de schurken, die nu vooral figuurtjes zijn die er gewoon staan. En maak me niet wijs dat dit de bedoeling is, want het eerste halfuur kende toch wel 3 duidelijke gezichten.

Assault on Precinct 13 is geen slechte of middelmatige film. De regie is soms sterk, de beelden soms sfeervol, maar echt geweldig vond ik het niet. Een ietwat beperkte finale en een net wat te lange opbouw zorgen ervoor dat mijn aandacht nooit optimaal naar de film kan gaan. Naast het centrale stuk van de film dan, want die kende toch wel een aantal zeer sterke beelden.

Fantastische spanningsopbouw, een strak tempo, memorabele personages plus goede acteerprestaties, een soundtrack die, zoals in ongeveer elke film van Carpenter, heel passend is en blijft hangen, en gewoonweg een grote coolness factor met die aanvallende bende; Assault on Precinct 13 is een geweldige (zeer) vroege Carpenter. Persoonlijk vond ik de eerste drie kwartier spanningsopbouw onverbeterlijk goed; de verschillende partijen worden één voor één goed geïntroduceerd, en er wordt ijzingwekkend opgebouwd naar het punt dat iedereen in Precinct 13 terechtkomt. Ik had op voorhand verwacht dat de film gedomineerd ging worden door actiescènes, maar niets is minder waar. Spanning voert de boventoon, en de acteurs krijgen zeker ruimte voor wat individuele momentjes. De quotes van Napoleon zijn geweldig, bijvoorbeeld, en ook Austin Stoker heeft een heel toffe présence. Heel leuke keuze ook om de aanvallers anoniem of gezichtsloos te maken. Dat verhoogt enkel de dreiging. Ik heb iemand deze film ooit horen vergelijken met een zombiefilm, en heel oppervlakkig gezien snap ik dat wel. De remake koos wel om de bad guys een gezicht te geven, en dat werkte wat mij betreft totaal niet.

Qua spanningsopbouw zit deze film dus heel erg snor, en je merkt dat Carpenter eenzelfde soort opbouw via oefening hier, in het iets latere Halloween volledig geperfectioneerd heeft. Qua beelden ook gewoon een erg mooie film; de kwaliteit ligt hoog. De actiemomentjes vind ik persoonlijk wel een minpunt. Qua knulligheid, maar het is ook gewoon niet érg interessant in beeld gebracht. De tweede helft behoudt sowieso niet die enorme strakheid van de eerste 45 minuten. Maar over het algemeen levert Carpenter met zijn 'quasi-debuut' meteen een meesterwerkje af.

Vermakelijk. Vooral de eerste helft vond ik goed, vanwege de continue spanning. We zien een agent op zijn eerste werkdag, een paar bendeleden, een vader die met zijn dochter op pad is, en een gevangenen transport. Dat deze verhalen samen gaan komen is duidelijk, maar hoe laat zich nog niet raden. Klein shockmoment was wel toen dat jonge meisje achteloos vermoord werd. Dat zet direct de toon. Het geweld is in de rest van de film echter milder.
Wanneer de verhalen samen komen in het politiebureau, start de tweede helft van de film, die vooral draait om actie. Hierdoor verdwijnt de spanning van de eerste helft, en blijft er vooral veel geschiet en geknok over.
De film kent met name in de tweede helft zwakke momenten: houterige dialogen, de vader die totaal geen rol meer speelt in het verloop, de gangsters die vrij ongeloofwaardig als hersenloze zombies naar binnen komen klimmen, en domme acties als eindeloos discussiëren voor een kapot geschoten raam.

Toch een ruime voldoende, want de film is sterk qua sfeer en is tot het eind een vermakelijke zit. Carpenter laat hier ook al een aantal middelen qua spanningsopbouw zien die hij later zou perfectioneren met Halloween. Mooie sfeervolle soundtrack ook.

3,5*

Weinig mis met de eerste betekenisvolle film van Carpenter. De personages missen wat meer psychologie door de simpele en ondermaatse dialoog. Verder vond ik dit een sterk geregisseerde en effectieve thriller. Ik voeg me bij de andere users dat de opbouw heel sterk is... daar is Carpenter altijd wel goed in. Minuut na minuut word je als kijker klaargestoomd voor een explosieve finale. Ook het feit dat de twee gevangenen en het politiepersoneel aan dezelfde zijde komen te staan voegt wel wat toe. Wilson en Stoker zorgen voor een gezonde dosis coolness. waardoor deze film er over de decennia heen fris blijft uitzien. Een onverwacht goede Carpenter met een paar harde scènes.