The Choice (2016)

Typische Nicolas Sparks.

Meestal kan ik zijn verfilmingen nog wel kijken en heel soms is het wel goed zoals The Notebook. Komt dan vaak door de acteurs en zo is het hier ook wel het geval. De familie Parker (Travis, zijn vader en zus) en Gabby worden met charisma vertolkt. The Choice is een erg zoetsappig verhaal en er zitten de gebruikelijke clichés in, maar dat stoorde me niet zo. Wat me wel stoorde is hoe het verhaal wordt afgeraffeld na de bruiloft. Ze krijgen kinderen, kinderen groeien op (overige personages inclusief honden blijven er allemaal hetzelfde uitzien), het ongeluk en het wonder. Geen idee hoe het in het boek is geschreven, maar hier hadden ze wat meer tijd voor moeten nemen.

2,5*

Ik ben niet vies van romantische en/of sentimentele kitsch en de verfilmingen van de boeken van Nicholas Sparks kan ik doorgaans derhalve best verdragen, maar dit is wel heel erg. De film begint op zich nog wel aardig om ergens halverwege dusdanig te ontsporen dat het glazuur van je tanden springt. Dat Tom Wilkinson zich heeft laten strikken voor deze film doet zijn reputatie bij mij geen goed.

Deze film eens meegebracht en vond het eigenlijk wel een goeie film, behalve dan het einde. De film verveelde niet en de film zag er prima uit. De cast vond ik niet slecht, maar er echt uit springen deze ze niet.

Jammer van het einde, mocht hij anders geëindigd hebben, kreeg hij wel een half punt meer.

Ik ben weer verliefd geworden op Teresa Palmer na het zien van deze film...

Ik mis het kennelijk, want ik snap niet waar deze film punten voor krijgt. Om te beginnen is er eigenlijk geen verhaal in de eerste helft. Alles loopt zoals je verwacht en als er dan een verhaal komt is dat zo afgeraffeld dat je niet meer kunt meeleven met de hoofdpersonen.
Daarnaast erger ik me er aan dat als zij nee zegt, hij reageert alsof ze nog geen beslissingen kan maken en doorgaat tot er een ja komt.

Afgeraffeld.

Zoals in de meeste verfilmingen van Nicholas Sparks wordt en veel aandacht besteed aan het scheppen van een fijne chemie tussen de hoofdpersonen. Ondanks dat die chemie minder aanwezig is dan in andere verfilmingen, was het nog steeds genietbaar. Een dromerige locatie en een fijne soundtrack dragen bij aan een zeer aangename eerste helft van de film.

In het tweede deel loopt het echter allemaal in het honderd. Eigenlijk was de film al afgelopen, maar er moet nog zo nodig een portie sentimenteel gezever in geramd worden om de film wat meer diepgang te geven. Het sluit totaal niet aan op de rest van het verhaal en leek er daardoor ook op dat je naar een andere film zat te kijken.

Het einde is om misselijk van te worden.

2,5*

Wat een bagger...

Standaard verhaal met een typisch Amerikaans eind.

Maar het toppunt is;

Een vrouw die langer dan 90 dagen in coma ligt zit rechtop en beweegt alsof ze gisteren is gaan slapen!

Ik heb 9 weken in coma gelegen en kon niet eens mijn hoofd rechtop houden!!!

Blehhh

Slechte aflevering van een soapserie, en idd vergezocht 60 dagen coma en springlevend ?

De film valt wel mee, soms een beetje langdradig, maar de prachtige beelden en de knappe Teresa Palmer maken veel goed.

Alles hiervoor genoemd is helemaal waar: mierzoet, over the top, sentimenteel, voorspelbaar, Hollywoodeinde, ongeloofwaardig, weinig karakter. Maar wauw, wat was ie mooi om naar te kijken! De achtergrond leek wel een prachtige natuurfilm. En zo'n man...... daar droomt toch iedere vrouw van! Eentje die voor je door het vuur gaat, de grond onder je voeten wil kussen, voor je wil vechten, je achterna reist, rivieren van tranen om je plengt, werkelijk waar alles voor je overheeft!! Ik voelde zijn pijn bij het dilemma waar hij voor stond, een onmogelijke 'choice'. Laten we met z'n allen hopen dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn, want hoop doet per slot van rekening leven!

Teresa Palmer Omfg!!!!

Onevenwichtige film met 2 hoofdrolspelers tussen wie weinig chemie bestaat. De film valt in 2 delen uiteen. Een lang deel over het jeugdige aan- en afstoten van twee jonge mensen in een vakantiesfeer. Dan een ongeluk en triest vervolg en toch nog een ongeloofwaardig happy end. Teresa Palmer is het waard om de film te blijven kijken. Benjamin Walker is de geinige versierder die door zijn vreemde manier van acteren niet overtuigt.

Wat een saai gedrocht.

Helemaal mee eens! Wat een prachtfilm. Voor wie even weer wil voelen hoe verliefd zijn voelt; kijken. Wat een heftige emoties ook in deze bijna 2u durende film. Eentje met wijze levenslessen....

Als je The Notebook leuk vond, dan zit je hier goed. Deze mierzoete, tragische liefdesgeschiedenis is minstens zo onuitstaanbaar als die sentimentele draak. Gabby [Teresa Palmer] is net verhuisd en krijgt het meteen aan de stok met haar cynische buurman Travis [Benjamin Walker]. Totdat ze ontdekt dat die irritante buurman ook de plaatselijke dierenarts is. Maar oeps, Gabby heeft een relatie met een buitengewoon sexy ziekenhuisarts [Tom Welling]. Wie zou ze kiezen? En is dat de enige ‘choice’ waar de titel naar verwijst? Daddario is veroordeeld tot de ondankbare bijrol van Travis’ wijze zus in deze opeenstapelingen van de verschrikkelijkste clichés. Enig pluspunt is het camerawerk van Alar Kivilo (A Simple Plan, The Blind Side).

Op naar Pathé!

Eind februari won ik bij Adorable Books kaartjes voor de film The Choice. Deze film wilde ik erg graag zien om twee redenen: 1. Nicholas Sparks films zijn over het algemeen een instant succes bij mij (behalve The Longest Ride) 2. Tom Welling speelt er een rol in en ik kom net van een Smallville binge verslaving af. Bij de winactie moesten we taggen met wie we de film wilden zien, en gezien mijn moeder en ik nodig weer eens samen naar de bios moesten ben ik op 1 maart gezellig met haar naar de Pathé in Groningen geweest.

Hunky dunky

Oké, laat ik dit meteen uit de weg ruimen: Tom Welling is niet meer zo hunky dunky als in Smallville, maar hé, hij is uiteindelijk ook niet de hoofdpersoon en zijn rol blijkt uiteindelijk best irrelevant. Niet dat ik wel meteen weg was van de mannelijke hoofdpersoon… Eigenlijk vond ik hem niet zo knap, en tsjah, dat is toch wel een beetje waar ik ook naar kijk bij de romantische Nicholas Sparks films. Het oog wil ook wat immers. Maar wauw, die acteur heeft mij uiteindelijk voor hem doen smelten! Natuurlijk heeft dit mede te maken met hoe Nicholas Sparks en de schrijvers van de film het personage hebben vormgegeven, maar zeker ook de acteur die het personage uiteindelijk belichaming geeft.

Een formule

De boeken en films van Nicholas Sparks hebben altijd wel een paar specifieke elementen in zich. Zo heb je vaak een verhaallijn over meerdere jaren, soms zelfs bijna een heel leven. Het draait altijd om een fantastisch romantisch verhaal. De twee hoofdpersonen kunnen vaak om een bepaalde reden niet samen zijn. En het bevat vaak een aandoenlijk ouder iemand. Zo ook in The Choice. We zien eigenlijk het moment dat Travis en Gabby elkaar leren kennen tot een jaar of zeven na deze ontmoeting. Dat is dus veel tijd om te beslaan in één film. Soms vond ik dan ook dat het iets te snel ging en had ik soms niet door dat hele stukken tijd overgeslagen waren, terwijl dat toch wel handig was om te weten.

Ontroering en een kritische noot

Ik moet wel zeggen dat ik voor mijn gevoel zat te wachten tot het moment dat ik zou gaan janken, omdat ik wist dat dat zou gaan gebeuren (deze films ontroeren je gewoon), maar het kwam nog vrij laat; op het moment dat de vader van Travis vertelt over waar Travis’ moeder is. Vanaf daar was het op een gegeven moment een waterval, zeker wanneer een specifieke gebeurtenis voorkomt en onze hoofdpersonen te maken krijgen met een tegenslag. Misschien is er net iets teveel focus gelegd op het eerste deel, waardoor dit tweede deel met de tegenslag een beetje uit de lucht komt vallen en eraan geplakt lijkt. Maar eigenlijk boeien deze punten waar ik kritisch naar zou moeten kijken niet zo, want voor mij draaien de films van Nicholas Sparks om romantiek en onmogelijke liefdes, en daar is het zeker in geslaagd. Dat het hier en daar voorspelbaar is hoort er misschien eigenlijk zelfs gewoon bij.

Conclusie

Zo goed als The Notebook of The Best of Me zal The Choice niet worden, maar ook zeker niet zo slecht als The Longest Ride. Eigenlijk is The Choice één van de films die past bij de middenmoot van Nicholas Sparks verfilmingen. Het bevat weer op en top romantiek en zwijmelmomenten (héérlijk!), ik leefde weer met de personages mee en heb de film in mijn hart gesloten. Maar ik kon ook wat kritische noten geven. Zo waren bepaalde personages best wel overbodig, miste ik soms een duidelijkere overgang in de sprongen in de tijd en leek het tweede deel van het verhaal er een beetje aan geplakt. Maar hé, als dat alles is… dan ben ik tevreden en kijk ik The Choice meer dan graag nog eens. Ik heb van de film genoten en tranen met tuiten gehuild en daar hou ik van. Ook The Choice is een aanrader voor fans van de Nicholas Sparks films.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).