The Usual Suspects (1995)

Vandaag voor het eerst deze film bekeken, stond al een (te lange) tijd op mijn lijstje.

En wat een heerlijke film! Waarom deze film ook het genreomschrijving Mystery krijgt is voor mij wel een mysterie.

Heerlijke misdaadfilm, waarin volop te puzzelen valt, alleen jammer dat de plottwist teveel weggegeven wordt. Die kwam daardoor niet echt meer als verrassing. *4.0

Daar heb je een goed punt inderdaad...

Als kijker zo ver meegezogen door de beladen sfeer van de film dat niemand had kunnen voorspellen dat de eerst intimiderende Kobayashi niet meer blijkt dan een onderschrift van een koffiekopje. Deze film pakt je. Kevin got me Spacey on this one.

Ben heel erg benieuwd, ik ga het vanavond bekijken.

Stem een halfje verlaagt. Ik merk nu na een herziening dat het hier en daar toch wat dingen mist. Het verhaal, tja. Het verhaal is grandioos. Die draagt de hele film. Verder is de film best goed, maar in mijn ogen net geen vier sterren waard. De scènes zijn fijn om naar te kijken, maar toch wat te vlak en net niet interessant genoeg om echt spraakmakend te zijn. Verder natuurlijk geweldig. En die Kevin Spacey, wat blijft ie toch een geniale gast.

Na meer dan tien keer de film gezien te hebben is de logica ver te zoeken maar het blijft een prachtige neo-noir die niet alleen erg mysterieus maar ook erg spannend en goed geschreven is. verhoging naar 5*

Gave film. Zeer zeker de moeite waard,

Nette misdaadthriller, wat vooral meer te danken is aan het puike script dan aan de regisseur, me dunkt. In het begin golfde de lichte complexiteit wat over me heen en vreesde ik dat de boel onbeheersbaar zou worden maar dat gebeurde niet. Al snel bleef het hele verhaal netjes binnen de lijntjes, en was het allemaal heel goed te volgen. Misschien jammer dat al halverwege het 'wie' overduidelijk was, maar het verpeste de uitwerking van het 'hoe' en 'waarom' verder niet en maakte dat misschien nog wel vermakelijker ook. Leuk vermakelijk raadselfilmpje, doch geen denderende hoogvlieger, daarvoor leunt het teveel op het scenario en is er te weinig opvallends aan de uitvoering.

´The greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he didn´t exist´

Briljant mysterie dat aan het eind middels een briljante plottwist een klap uitdeelt die na blijft galmen.
In eerste instantie was ik nog niet overtuigd door deze film: ik snapte niet alles even goed, en de manier van opbouw zorgde ervoor dat ik echt pas stukje bij beetje de puzzel kon leggen. Achteraf is dit een fenomenale manier van opbouwen geweest, waar een even briljant script aan ten grondslag ligt.
Ik had de puzzel pas voltooid toen het laatste stukje werd gelegd, wat ofwel een falen van mij is geweest is, ofwel een verdienste van de film.
Desalniettemin heeft dit ervoor gezorgd dat ik, zeker in het 2e gedeelte van de film, enorm heb genoten van de manier waarop naar een climax werd toegewerkt.
Er zat vaart in deze film, actie, er werd bovengemiddeld geacteerd en nodigt uit om verder te blijven kijken, totdat je weet hoe de vork in de steel zit.
De rollen van Spacey´s rechterhand, Redfoot en Spacey zelf zullen me het meest bijblijven.
Verdiende top-250 notering.
4,5*

Vanavond te zien op TV > ARTE > 20:15 uur (+ herhaling om 01:10 uur)

The Usual Suspects, een film die een klassieker heet te zijn, heeft deze eer aan talloze berichten op MovieMeter te zien waarschijnlijk alleen te danken aan het einde.

Maar als je het goed gaat bekijken geeft niets in de film per sé de aanleiding om te denken dat er één persoon is die de rest om zijn vinger windt om zijn vuile klusjes op te knappen; tien minuten vóór het einde krijgen we de grote onthulling, maar daarvoor is het gewoon een rechttoe rechtaan thriller met weinig echt boeiende momenten. Ik had juist graag gezien dat Keyser Soze echt bestond en ons zooitje ongeregeld voor zijn karretje spande, want zeg nou zelf: dat verhaal dat Spacey's personage over Keyser vertelde was echt wel bruut en het hoogtepunt van de film.

Er zitten heus wel bepaalde dingen in de film die op een soort van twist duiden, sommige bedoeld en sommige waarschijnlijk onbedoeld. De grootste is al in het begin waarin je HOORT dat Soze eigenlijk Kevin Spacey is; ondanks zijn fluisteren hoorde ik het overduidelijk. De tweede aanwijzing is de politieschets die wel erg lang op zich laat wachten en precies op het laatste moment klaar is. De grootste "schok" is dat Verbal/Soze alles verzint naar aanleiding van dingen die hij in het kantoor ziet. Dit kwam echt uit het niets en had een groot gimmick-gehalte; had het bij de politieschets gehouden, want nu was het einde ten opzichte van de rest van de film te bombastisch.

Want ik moet zeggen, ik vond de film gewoonweg saai. Ten eerst was het niet noemenswaardig geacteerd. Een Oscar voor Spacey? Hij heeft mij nog nooit geïmponeerd; als je zijn rol in Se7en en andere films bekijkt lijkt het er precies op. De enige die ik wel cool vond was Benicio del Toro als nauwelijks Engels sprekende gangster-wannabe. Ten tweede waren er veel te weinig boeiende scènes, zelfs met de afloop in het achterhoofd; de gehele film bestond uit saaie praatscènes: een paar extra scènes zoals de overval op de corrupte agenten hadden de film zeker goed gedaan.

Ik ben tegenwoordig gewoon niet zo snel meer onder de indruk van dit soort films met een twist; had ik deze film tien jaar geleden gezien was mijn mening een stuk positiever uitgevallen, nu vond ik the Usual Suspects visueel en qua dialogen saai, en in geen één opzicht opmerkelijk te noemen.

Valt bij herziening toch erg tegen. Het ogenschijnlijk ingenieuze scenario is uiteindelijk de grootste zwakte van de film.

Ook na herziening een geweldige film. Omdat ik het plot kende was vielen enkele aanwijzingen mij bij herziening meer op.

Ik zag The Usual Suspects voor het eerst 9 jaar geleden en gaf hem vier sterren. Ik schreef er toen niet uitgebreid over zo te zien, maar het was vooral de twist die het hem toen deed. Niet eens zozeer omdat het totaal onverwacht is, want ik zag het altijd op z'n minst als een serieuze optie dat Verbal Keyser Söze was. Het was vooral de manier waarop het einde wist op te leven aan het idee dat Söze zo'n welhaast mythisch genie is.

Toch, ongeveer een week later dacht ik terug aan de film en bleek ineens dat ik me verdomt weinig ervan herinnerde. Sterker nog, alleen het einde stond me helder voor de geest. Ik probeerde na te gaan waar de centrale misdaad nou om draaide of wie nou eigenlijk de andere drie hoofdfiguren waren, naast Spacey en Byrne. Alles bleef blanco en dat is een zeldzaamheid bij mij. Op een bepaalde manier was de indruk die The Usual Suspects achterliet minimaal. Een paar maanden later las ik dat Benicio Del Toro erin zat en dat kon ik me niet eens herinneren, terwijl hij nota bene één van de vijf titelpersonages is. Ik kon niet anders dan verlagen naar drie sterren, want enige napret had The Usual Suspects niet.

Herziening zat er al een tijdje aan te komen. Het voordeel was dat op het einde na iedere scène weer fris was. Tot aan de laatste tien minuten kwam echt nog geen shot me bekend voor, alsof ik het nooit gezien had. Het is een beetje alsof je een film kijkt waar je de geheime twist aan het einde al kent, maar de rest ervan niet. Als je van dat soort dingen houdt (en velen hier lijken dat te doen) kun je je amuseren met zien hoe Verbal het politiekantoor scant naar informatie, evenals met het proberen uit te vogelen hoeveel Verbal liegt en hoe veel hij de waarheid spreekt. Een leuk element is dat bijna alles uiteindelijk gelogen kan zijn. Bij herziening merk je dat hij vrij wanhopig zoekt naar dingetjes die hij in zijn verhaal kan stoppen en hij heeft zwakke momenten waarin hij zichzelf bijna verraad. Keyser Söze is eigenlijk bijna compleet een rookgordijn. De echte is duidelijk niet perfect, maar zijn truc is om het mysterie van Söze te gebruiken om de politie op het verkeerde spoor te zetten. Dat geeft het verhaal een zekere charme mee, al is het wel vreemd dat geen enkele agent zelfs maar kort op het idee lijkt te komen dat Verbal Söze is. Je zou zeggen dat iedere rechercheur die zijn geld een beetje waard is hier op z'n minst even rekening mee houdt.

Anyway, interessanter dan dat wordt het verder niet. Tijdens de herziening kwam ik erachter waarom ik zo weinig onthouden had: de film is vrij saai. Niet op een manier dat ik mijn aandacht er niet bij kan houden of dreig in slaap te vallen, maar meer gewoon dat het allemaal niet bijzonder boeiend is. Weten wie Söze is haalt nog eens extra de angel uit de film. De scènes op het politiebureau winnen er misschien door aan kracht, de rest voelt bijna overbodig aan, al is het maar omdat misschien niets waar is. Singer en scenarist McQuarrie hadden dit misschien op kunnen leuken door personages boeiend te maken of de centrale misdaad aangrijpend.

Helaas, de misdaden die gepleegd worden zijn standaard b-filmmateriaal, zelfs gefilmd als een standaard neo-noir volgend het handboekje. De personages lijken verder alleen te leven tijdens de line-up. Niet verrassend, want dat is de enige scène waarin de acteurs kennelijk hebben kunnen improviseren en alleen omdat de oorspronkelijke, meer serieuze aanpak niet werkte. Voor de rest zitten de acteurs vast aan een vicieuze cirkel waarin alles wat ze zeggen plot, expositie en uitleg is. Echte karaktermomenten zijn schaars, waardoor de personages nooit echt gaan leven. Zelfs als karikaturen zijn ze te vlak. Het blijkt ook dat voor mij er weinig vervelender is dan personages constant een verhaal te zien uitleggen waarvan we als kijker weten dat toch niets of nauwelijks iets van waar is. Ze liegen niet eens, want ze zijn al leugens van Kint. De reden dat niets blijft hangen is omdat er niets hangt in het verhaal zelf.

Het bleek trouwens dat Benicio Del Toro inderdaad in de film zat en volgens velen steelt hij z'n scènes. Ik geef hem dit na: hij springt er in dat opzicht uit omdat hij werkelijk iets aparts lijkt te willen doen met zijn personage. Helaas kwam het allemaal wat te gekunsteld op me over en maakte zijn rol geen indruk op me. Wel is hij beter dan Stephen Baldwin, die een ernstig staaltje overacteren tentoon stelt, wellicht in een wanhoopspoging om van een lege rol iets te maken. Pollak daarentegen probeert het niets eens en maakt zijn lege huls precies dat: een lege huls. Dodelijker is Gabriel Byrne, een acteur die toch al weinig indruk op me maakt over het algemeen. Een belangrijk deel voor de film om te werken is dat Keaton onze fascinatie heeft, zodat we werkelijk in hem gaan geloven als een mastermind. Zelfs los van het idee dat hij Söze is moeten we aan kunnen voelen waarom iedereen zo speciaal onder de indruk van hem is. Byrne faalt genadeloos en is saai, saai, saai. Niet alleen dat, Singer en McQuarrie maken zelfs de problemen waarmee zijn personage mee kampt suf. Voor mij is de casting van Byrne of anders wel de manier waarop zijn personage geschreven is de fatale doodsteek voor The Usual Suspects en de reden waarom ik hem nu op een onvoldoende zet. Ik meen me al vaag te herinneren dat ik weinig had met Keaton tijdens de eerste kijkbeurt en iedere interesse moest toen gebaseerd zijn op de vage hints dat hij Söze kon zijn. Daar blijft een tweede keer dus echt niets van over.

Wat overeind staat zijn voor mij de rollen van Spacey en Palminteri en hun gezamenlijke scènes, evenals het rolletje van Postlethwaite. Gek genoeg zit er meer dreiging in zijn rol dan in enig ander personage in de film, ongeacht hoeveel verdachten je laat langskomen. The Usual Suspects is een puzzel en net als een puzzel is de lol er vanaf zodra je alles opgelost hebt.
2,5*

Viel me niet mee na herziening, de film leunt te veel op de climax, het verhaal is verder vrij oninteressant. De personages zijn redelijk vlak en inwisselbaar, op Spacey na, die een goede rol neerzet. Weinig bijzonders te beleven op visueel vlak, en de soundtrack ben volledig vergeten, heeft dus ook niet bepaald indruk gemaakt- die dan ten minste niet irritant aanwezig.

Grootste teleurstelling is eigenlijk de plot, die ingenieus lijkt, maar toch behoorlijk rammelt. De vraag die ik al in een eerdere comment las: waarom doet Keyser Soze dit allemaal? Om zijn identiteit geheim te houden? Maar die is nu ook bekend, waarmee zijn hele plan lijkt te zijn mislukt. Uiteindelijk is dus de getuige dood, en tientallen anderen, en Keyzer loopt weg maar vanaf nu weet iedere agent hoe hij er uit ziet- beetje van de regen in de drop toch?

herzien. Blijft op 4,5* staan, bij zo'n tweede kijkbeurt vallen sommige leuke details op, en is het nog meer genieten van Spacey's acteerwerk

Gisteren de film voor het eerst gezien. Ik vond het zeker niet onaardig, maar ik vond de film soms wat rommelig en gedateerd overkomen. De plot zelf was meer dan ook, met die leuke twist op het einde.

Topper!

"Keaton always said, "I don't believe in God, but I'm afraid of him." Well I believe in God, and the only thing that scares me is Keyser Soze."

De top 250 maar eens afwerken, en aangezien ik de hele dag al Crime heb gezien besloot dan nog maar een crime-film te kijken.

Het acteerwerk was prima, vooral de rol van Kevin Spacey kon ik wel waarderen.

De film is in het begin niet zo heel erg bijzonder, het is meer aan het eind dat de film een uniek karakter krijgt. Wat ik persoonlijk wel vervelend vond was de manier waarop het werd verteld (niet in chronologische volgorde). De plot-twist aan het einde kon ik zeker waarderen. Om Dr. House te citeren "Everybody lies", de hele getuigenis, dus ook vrijwel alles dat in de film was, was gelogen. Mijn vraag blijft, wat is nu wel echt gebeurt?

De cinematografie vond ik best wel sterk. Mooi opgenomen en ook wel mooie muziek, al had ik het idee dat die niet helemaal bij de toon van de film paste op sommige momenten.

The Usual Suspects was wel degelijk een vermakelijke kijkervaring. Maar ik vind de notatie in de top 250 naar mijn mening toch wel een beetje hoog. Zeker, de film onderschat zich van andere films in het genre, maar zo heel bijzonder was het ook weer niet.

Sterke film.

Gisteravond deze film dan eindelijk voor het eerst gezien. Maar de film viel me toch ietwat tegen. Ik wist dat ie hoog stond aangeschreven (net als Se7en, die ik eergister na jaren weer eens heb bekeken en erg goed beviel), maar dat hij op nummer 22 in de top 250 staat verbaast mij toch wel enigszins.

De film kabbelt op zich wel op een aangenaam tempo voort en heeft een goede speelduur. Acteerwerk valt niet echt op. Spacey doet het leuk (maar vond ik in het eerdergenoemde Se7ven veel beter). Del Toro doet het ook wel leuk, maar krijgt veel te weinig screentime. Postlethwaite vond ik nog het best acteren en had een intimiderende rol. Byrne die een erg belangrijke rol had in de film, hij wordt tenslotte op een gegeven moment nog gepresenteerd als Keyser Söze, kwam op mij totaal niet over.

De 'zeer verrassende' plottwist was eigenlijk helemaal niet verrassend. Spacey is vanaf minuut één al de hoofdverdachte (voor mij dan) en als je gaandeweg dan ook nog eens hints krijgt die er wel erg dik bovenop liggen dan wordt het wel heel makkelijk. Ik noem een "Als je Keyser Söze te pakken krijgt dan hoor je ook nooit meer iets van mij." (of iets in die richting). Eigenlijk was de enige reden om een beetje te twijfelen en Spacey niet te verdenken dat het er wel erg dik bovenop lag en hij het daardoor niet kon zijn.

Eigenlijk denk ik er ongeveer net zo over als de recensie van The One Ring hier een aantal berichten boven, ook al was het voor mij de eerste kijkbeurt.

Matige misdaadfilm. Ik sluit me aan bij het commentaar van The one rig en Lefgozer hierboven. Ik hou ervan als motieven goed uitgewerkt zijn en het verhaal klopt. Hier rammelt teveel. Er zijn heel wat series van vele seizoenen die beter zijn dan dit enkele filmpje.

Ging destijds naar de bios ,,,,stonden bij de ingang kartonnen figuren van de hoofdrol spelers.

Er had iemand bij de borden een briefje geplakt,dit is keyzer soze,,,,,,,,,Hahah

Kaarje al gekocht,,,,,,kon er wel een beetje om lachen.

Erg sterke misdaadfilm die je toch even op het verkeerde been zet, zo lekker mysterieus haha. Goede cast. Van behalve Kevin Spacey en Chazz Palminteri had ik van de rest van de cast nog nooit gehoord, maar puik geacteerd hoor!

Je leest vaak dat deze film veelal op het plot leunt, maar de cinematografie mag er ook absoluut wezen. De beginscene op de boot, de bijna-afrekening met Kobayashi; allemaal prachtig gestileerd. Dat maakt een tweede kijkbeurt voor een dergelijke film meer dan de moeite waard. Verder is het natuurlijk moeilijk nog iets over een film als deze te zeggen waar 54 pagina's zijn volgepend. In ieder geval mag duidelijk zijn dat de meeste credits uitgaan naar Kobayashi: wat een meesterlijke vertolking toch. Verder toch knap dat in dit tijdperk niet gekozen is voor bekende namen als De Niro en Pacino, maar dat met een cast die op het eerste gezicht toch ietwat van de tweede garnituur lijkt (Spacey kwam pas net op toen) zo'n perfect geformeerd ensemble is samengesteld.

Echt een sterke film waarbij ik op het puntje van me stoel bleef zitten..

Een aanrader om een keer te kijken.

Plus goede acteurs erin.

“The greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he did not exist.”

The Usual Suspects is een film waar ik echt een tijdje over heb moeten doen om hem te appreciëren. Ik geef eerlijk toe dat ik niet gelijk een fan was maar na meerdere herzieningen is mijn waardering steeds groter geworden. Het ingenieuze verhaal van Christopher McQuarrie wordt op minutieuze manier verfilmt door Bryan Singer. De film heeft een ongelooflijk oog voor detail en bij elke kijkbeurt zie ik weer nieuwe dingen die me eerder niet zijn opgevallen.

Een “dopedeal” aan boord van een vrachtschip is helemaal fout gegaan. Verbal Kint (Kevin Spacey) is de enige overlevende getuige en moet zijn verhaal vertellen aan Special Agent Dave Kujan (Chazz Palminteri). Hoe de groep met Dean Keaton (Gabriel Byrne), Fred Fenster (Benicio del Toro), Todd Hockney (Kevin Pollak), Michael McManus (Stephen Baldwin) en Verbal bij elkaar is gekomen, welke klussen ze hebben gedaan, wie de mythische Keyser Soze is, hoe ze op het vrachtschip terecht zijn gekomen en hoe het is afgelopen. Het verhaal zit erg sterk in elkaar en zo makkelijk als ik het boven even vertel, zo geniaal is de uitwerking. Wie geloof je? Wie is Keyser Soze? Wie is de stoïcijnse Kobayashi (een geweldige Pete Postlethwaite)? Wat is er met de rest van de groep gebeurd? Langzaam ontvouwt het verhaal zich en werkt het toe naar een einde met een twist die ik niet zag aankomen. De kleurrijke personages worden gespeeld door al even zo kleurrijke acteurs. Spacey en Palminteri zijn erg sterk samen en Spacey is ook in de scènes met de andere acteurs in topvorm. Del Toro en Baldwin zorgen voor de komische noot (de scene op het politiebureau waar ze alle vijf om de beurt een zin moeten uitspreken is een hoogtepunt) maar ook in de harde en dramatische scènes overtuigen ze. Van Pollak heb ik genoten en hij brengt zijn personage, die keihard en gevoelloos is maar ook grappig uit de hoek kan komen, echt tot leven. Byrne vind ik een wat saai acteur en wordt overklast door de andere acteurs. The Usual Suspect is een magistrale film die de kijker in vertwijfeling achterlaat en eigenlijk alles wat hij net gezien heeft in twijfel kan trekken. Een onoplosbaar raadsel waar iedereen zijn eigen interpretatie aan kan geven. Dat kunnen alleen de beste films.

Deze klassieker heb ik gek genoeg nog nooit gezien, dus het werd wel eens tijd. De hoge verwachtingen, in dit geval de 22e plaats in de top-250 van MM, hebben zich niet helemaal waargemaakt. Weliswaar is de ontknoping erg goed en verrassend, maar de rest van de film haalt dat niveau niet altijd. Zo vond ik de film bij vlagen toch een beetje saai, kent de film weinig memorabele scènes en lukt het me ook niet echt om een band op te bouwen met de (vele) personages. Er wordt over het geheel overigens wel sterk geacteerd en ook het mysterie is interessant om te volgen. Uiteindelijk beoordeel ik de film daarom ook wel met een ruime voldoende, maar ga ik niet mee in het hele hoge gemiddelde hier. Wellicht is dat bij een herziening over een paar jaar anders.