Five Easy Pieces (1970)

Een film die erg veel indruk maakt!
De totaal onconformistische Jack Nicholson overtuigt van begin tot eind.
De sfeer die in de film hangt is er een van verveeldheid, ongeintresseerdheid en doelloosheid. Erg depressieve sfeer, maar de film zit ook vol ontroerende momenten, zoals de klassieke scene waarin Nicholson praat tegen de vader in de rolstoel en de vader niks kan terugzeggen.
Ook zit er goede humor in, zoals de scene met de vaste menu's.
Het einde vind ik erg sterk: een gedesillusioneerde Nicholson, die zonder jas en zonder geld afreist naar Alaska.

Meesterlijke dialogen, de sfeer van de film is helemaal raak. Black en Nicholson zijn geweldige acteurs.

Waarom stemmen niet meer mensen op deze film? Hebben die 'm allemaal niet gezien? Kijk een keertje minder naar je dagelijkse portie van The big Lebowski en besteed wat aandacht aan Five easy Pieces.

Sjonge jonge, wat een shitfilm. Ik heb niets tegen op films die leunen op sfeer in plaats van verhaal, maar deze film was gewoon dodelijk saai, en bevatte verschillende irritante personages met Rayette als hoogtepunt.

Wat een drama. Ik heb hem twee keer afgezet maar uiteindelijk toch uitgekeken, verspreid over twee dagen.

Nicholson is erg goed maar ondanks dat kom ik niet verder dan 2 sterren. *gaap*

Fraai voorbeeld van het soort rol waar Jack Nicholson in uitblinkt. En gewoon een van zijn sterkste rollen. Vanaf het begin een heel sterke sfeer, maar vooral in de tweede helft erg goed. Nicholson die er niet in slaagt zijn vriendin en zijn familie met elkaar te verenigen en zich bij geen van tweeën thuisvoelt. De scenes waarin beiden met elkaar geconfronteerd worden zijn erg goed. Erg mooie rol van Black ook.

Weer een voorbeeld van de creatieve piek waar Hollywood van eind jaren '60 tot eind jaren '70 in zat.

4.0*

Film die het vooral van enkele sterke losstaande scenes moet hebben. Als slice-of-life geheel vond ik het wat minder, nogal warrig.

Wel weer een toprol van Nicholson.

Five Easy Pieces, niet echt easy om te beoordelen. Vond hem behoorlijk wisselend van kwaliteit.

Begin is erg mooi en sterk. Nicholson is gewoon die gefrustreerde chagarijnige, cynische gast die zichzelf totaal kwijt is. Samen met z'n "trailerpark" maatje vreemd gaan en zuipen en thuis wacht alleen z'n wat onnozelle vriendinnetje en z'n nietzeggende baantje. Dit alles begeleid door mooie plaatjes en zoetsappige countrymuziek.
De film had me aardig in z'n greep tot aan het moment dat ze die rare hippies op weg naar Alaska oppikte. Vanaf hier wordt de film wat rommeliger, fragmentarisch en boeide het me allemaal gelijk een stuk minder. Wel nog een leuk stukje in het restaurant trouwens, met z'n broodje kip
Ook met het bezoek aan het ouderlijk huis komt de film niet terug op het hoge niveau uit het begin. Het geheel kabbelt maar wat aan, hoop verveelde mensen met eigenlijk niet veel boeiends te melden of intressante inbreng. Jammer.
Gelukkig redt het einde nog een flink gedeelte van de film. De monoloog met zijn vader is weer erg mooi evenals de vlucht richting een onbekende koude bestemming. Ik had trouwens soms het idee dat Robert Dupea best eens McMurphy uit One flew... zou kunnen zijn.

Mooi gefilmd, goed begin en einde maar een erg langdradig niet altijd even boeiend middenstuk, hoop verveeldheid somberheid en zwartgalligheid ook. Is niet echt mijn ding eigenlijk. Nicholson is verder wel een rasechte topacteur laat hij hier maar weer eens zien. Hij sleept hoogstpersoonlijk Five Easy Pieces naar een aardige 3*

Erg mooie film die gedragen wordt door Nicholson. Zoveelste topprestatie van deze unieke acteur.

Het verhaal heeft aan de buitenkant niet veel om het lijf maar onderhuids heeft dit eigenlijk erg veel te vertellen.

Bobby Dupea is een personage waar ik me enigszins mee heb kunnen identificeren, reden dat Five Easy Pieces mij behoorlijk heeft kunnen raken. Een man zoekend naar betekenis in het leven. Simpel en uitgekauwd concept maar met erg veel gevoel op film gezet.

De rest van de cast speelt allemaal geweldig, met een opvallend goede rol van Karen Black en de dialogen zijn zo natuurlijk dat je het gevoel krijgt midden in de film te zitten.

Puike film.

4*

Goed ingetogen spel van Jack Nicholson.

Echt zo'n film die je continue bezighoudt en waar je eigenaardige uitspattingen van een groot acteur kunt verwachten, maar hier toch zijn uitspattingen redelijk in bedwang weet te houden. Normaliter was bij hem al lang de bom gebarsten, doch niet in deze film.

Filmisch is het degelijk en helaas niks bijzonders, moet het dan ook meer van de "one man show" hebben, maar dan zonder show.

Het is met vlagen een vrolijk, zwartgallige prent met af en toe iets teveel van hetzelfde. Maar het feit dat de film geen drammerige sfeer schept en ook niet te uitleggerig is, gaf mij nipt méér dan 3 sterren voldoening.

3.5* dus.

Wat een acteur die Nicholson, die ook in deze film overtuigd zoals hij eigenlijk altijd doet. Hij speelt een heel onvoorspelbaar personage, dat duidelijk in de clinch ligt met zichzelf. Zijn vriendin heeft duidelijk meer interesse in hem dan andersom en hij kleineert haar regelmatig, maar op het eind neemt hij het dan toch eindelijk eens een keer voor haar op. Een erg mooie scene is dat trouwens.

Verder is het verhaal niet eens zo bijzonder, maar de sterke sfeer, de prima dialogen en het sterke spel van Nicholson zorgen ervoor dat deze film toch duidelijk boven de grijze middenmoot uitstijgt.

3,5*

Prima film, wel wat minder dan verwacht allemaal... op de prestatie van Nicholson na. De huil uitbarsting op het laatst vond ik trouwens niet he-le-maal overtuigend, maar...

... de scéne werkt voor de rest wel. Daarnaast vond ik de scéne in het restaurant best geniaal. Echt veel deed het me niet allemaal, helaas. Soms ook wat langdradig.

Het wat ''leeg'' aanvoelende sfeertje past wel weer goed en op het laatst krijg je toch nog wat medeleven met die onsympathieke eikel van een Nicholson. Voldoende.

Kan me prima vinde in HarmJan.

Zeer degelijke film met vooral een geweldige Jack Nickolson, but tell me something i didn't know already. Gewoon een geweldig acteur.

Het desolate sfeertje komt ook goed tot zijn recht en her en der heb ik genoten van de geweldige dialogen. Vond vooral die twee lifters erg grappig.

De gevoelige familiesnaar het laatste drie kwartier wordt bij mij niet geraakt, het past eigenlijk totaal niet bij de 1e helft van de film en wordt daardoor ook onnodig zoet.

Een film met twee gezichten.

3*

Vandaag van de goedheiligman een boek gekregen: 1001 Films. Mijn oog viel na wat bladeren op deze film. En die toen diezelfde avond maar meteen gekeken.

Een stabiele prent maar echt verder komt het niet. Jack Nicholson acteert weer erg sterks op die huilscene waar HJS al op doelde na. Ook de rest van de cast is in orde al vond ik Karen Black na loop van tijd irritant worden. Maar dat was ook haar rol.

Robert worstelt mijn zijn uitzichtloze bestaan. Hij kan nergens zijn energie in stoppen op een vrouw hier en daar na. De film weet dit gevoel wel over te brengen aan de kijker. De soberheid straalt van de film af en dit is dan ook wel een pluspunt. Toch weet de film geen verpletterende indruk op me te maken. Wat bijvoorbeeld een Stranger Than Paradise wel op me wist te maken. De film behandelt ook het thema: uitzichtloos bestaan. Dus voor mensen die hierin geïnteresseerd zijn zoals ik. Geef het een kansje.

Ik kan normaal heerlijk in zulke films wegdromen, maar dat lukte hier dus niet. Dat was het teken waarop ik wist dat dit geen uitschieter werd. Het zit allemaal goed in elkaar maar dat is het dan ook wel.

Uitstekende film over een talentvolle pianist die dit alles opgeeft en gaat werken als een arbeider in de olievelden. Een goeie opbouw waarbij we als eerst kennis maken met het hoofdpersonage als de working man in de lagere middelklasse. Het latere contrast met zijn familie is vooral merkbaar als hij zijn vriendin meeneemt. Misschien soms een beetje saai en het hoofdpersonage is niet bepaald sympathiek. Maar het middelpunt van de film is zeker Jach Nicholson die hier een sterke rol neerzet en waarbij zijn krankzinnigheid soms goed naar voren komt in bijvoorbeeld de scene in de file of de scene in het restaurant.

Een film die op het tweede gezicht (overigens heel lang na de eerste kijkbeurt) een stuk beter in elkaar zit dan ik dacht. Toendertijd meende ik dat 'Five Easy Pieces' weliswaar een aantal memorabele scènes bevatte, maar het geheel maakte op mij toch een wat fragmentarische en richtingloze indruk. Die richtingloosheid blijkt echter geheel voor rekening te komen van het hoofdpersonage, en zeker niet van de film.

We krijgen hier een 'rebel without a cause' voorgeschoteld waarvan alle hemelbestormende romantiek grondig is afgeschrobd. Bobby Dupea wil vrijheid, autonomie, maar op de herhaalde vraag naar 'commitment', aan vrienden, familie en geliefde, heeft hij geen ander antwoord dan een hol cynisme en een uiteindelijke vlucht. De film wordt echt goed, doordat het in de meeste personages en omstandigheden een evenwicht weet te bewaren, en niet vervalt in flauwe karikaturen. Dat geldt niet in de laatste plaats voor het personage van een geweldig spelende Karen Black, die in al haar larmoyante kitscherigheid een simpele oprechtheid weet te etaleren, die ontroert, en recht naar het hart gaat. Inderdaad, als een country-smartlap.

Die tegenstelling met de klassieke achtergrond van het Nicholson-personage pakt schitterend uit, een tegenstelling die natuurlijk ook (tamelijk komisch eigenlijk) de consequentie uitdrukt van zijn breuk met zijn 'highly sophisticated' familie. Maar uiteraard is het vooral Nicholson - die zijn personage een gloedvolle passie meegeeft en daardoor ondanks al zijn hufterigheid voor zich inneemt - die deze film naar een hoger plan tilt.

Door die nuance, die gelaagdheid weet de film te schrijnen én te ontroeren. Zoals gezegd is 'Five Easy Pieces' bij tijd en wijle ook erg geestig, en dat dan ook tegelijkertijd in functie van de schets van het karakter en de werdegang van zijn hoofdpersonage: een duidelijk niet helemaal sporende liftster, op weg naar Alaska omdat het daar nog 'schoon' is, beweert dat als je ergens wilt eten, je een trucker moet volgen, want die weten de beste plekjes. Aan het eind van de film ontvlucht Duprea zijn vriendin door bij een benzinestation in te stappen bij een trucker. Op weg naar eh... Alaska waarschijnlijk. Dat linkt onze held aan die verdwaasde, malende vrouw, die een wrok koestert tegen zo'n beetje de hele wereld. En daarmee wordt opnieuw op geraffineerde wijze de ontluistering van het streven van het hoofdpersonage geïllustreerd.

Dit alles maakt 'Five Easy Pieces' voor mij niet alleen een verbluffend goede schets van de vervreemding en desillusie van een tijdperk, maar ook een film van tijdloze klasse.

EVentjes moeten nadenken over de score die ik zou geven, maar na veel beraad hou ik het op 3*. Jackie speelt, zoals altijd, geweldig, maar kan het niet helpen dat de film soms als 'langdradig' wordt gezien door de ellenlange preken. Maar daar haalt de film ook eigenlijk net haar kracht uit, door hierin uit te blinken. Een dubbel gevoel dus.

Het blondje speelt zoals ik op voorhand verwachtte; ik ga er althans vanuit dat het zo was opgedragen door de regisseur

voor de rest een filmpje dat geleidelijk aan je wel meeneemt, zonder ergens op een eilandje achter te laten. En laat net dat zijn wat ik toch een beetje verwacht had. Een film die net iets anders is dan de andere films. Was deze film dan niet anders? Toch wel, maar bijblijven zal deze film me wellicht niet doen (over de jaren heen)...

3* dus

Uitstekende film met weer een sterke Nicholson, een interessant verteld verhaal met leuke wendingen en een prettige sfeer.

Vooral Nicholson zorgt dat dit voor mij eigenlijk meer een tragi-komedie is dan een drama, want zijn uitspraken en mimiek zijn zoals altijd voortreffelijk en vol met cynisme.

Dit in combinatie met een aantal goeie bijrollen zorgt dit voor een reeks aan komische en trieste momenten waardoor deze film me geen seconde heeft verveeld.

3,5*

Mooie film, die zijn hippe faam vier decennia later niet helemaal meer waar kan maken, maar dat geldt vind ik ook voor Rebel Without A Cause, waarmee de film nog wel eens vergeleken wordt.

Hoogtepunten de monoloog tegen zijn vader aan het einde van de film én de scène, waarin Bobby (Jack Nicholson) een stukje toast wil bestellen in het wegrestaurant. Meesterlijk.

Het is een beetje aftasten in het begin, maar na een tijdje zat ik toch te kijken naar een goede film, waar velen boos op van alles en iedereen is (typisch jaren '70) en Jack Nicholson niet kan kiezen. Gaat ie voor het ordinaire bestaan met een irritante del of kiest ie toch liever voor de cultureel meer ontwikkelde eigen familie. Erg tof gefilmd allemaal met een paar bijzonder geslaagde scenes. Vooral het einde vond ik super.

Vrij sterk.

Five Easy Pieces opent wat twijfelachtig: het is niet meteen duidelijk welke richting de film wilt uitgaan, maar na een tijd wordt duidelijk waarom en ondanks wat mindere stukjes/ personages is het geheel een sfeervolle karakterschets vol pessimisme. De laatste scène is fantastisch.

Ook fantastisch is Jack Nicholson, die hier een rol neerzet die geen moment moet onderdoen voor zijn (meest gelauwerde?) rol als Randall McMurphy. Het is wel weer een bevestiging die niet zo aangenaam is: de jonge Nicholson (die tot eind jaren 70) ligt mij stukken beter dan de oude Nicholson.

De bijrollen worden eveneens uitstekend neergezet, waar vooral Karen Black uitblinkt en haar personage zowel karikaturaal als menselijk maakt.

Regisseur Bob Rafelson tot slot mag ik ook niet vergeten. Naast het feit dat de toon juist is, is ook het camerawerk subliem: zowat elk shot heeft wel iets te bieden, trage scènes krijgen de tijd traag te zijn en de slotscène mag nog eens genoemd worden. Scènes zoals in het restaurant zijn sowieso geweldig, maar van dat laatste shot kan ik pas écht genieten.

3,5

Nicholson brengt van begin tot eind een rijk geschakeerd palet aan emoties in deze film; echt een meesterlijke en memorabele karakteruitdieping. Dupea is een man die zich afzet tegen de kleinburgerlijke mentaliteit van zijn artistieke familie. Hij vindt echter geen alternatief: hij leeft van kleine jobs, heeft een vriendin die hij meer haat dan liefheeft en dwaalt doelloos en gefrustreerd rond en weet niet wat hij met zijn bestaan aan moet vangen. Dupea is duidelijk een man met een existentiële crisis. De verhaallijn vond ik wat pover. Alle respect gaat naar Nicholson bij deze film die zijn personage veel complexiteit meegeeft. Hij spat van het scherm.

Bob Rafelson's 'Five Easy Pieces' betekende in 1970 de definitieve doorbraak voor Jack Nicholson (een jaar na zijn ondersteunende rol in 'Easy Rider'). Het bleek achteraf ook het 'finest hour' van Karen Black die de vriendin van Nicholson's personage Robert Eroica Dupea speelt. Zijn tweede voornaam toont al aan dat hij van bijzondere komaf is en dat er door zijn ouders nogal wat van hem werd verwacht als muzikant. Verder dan vijf simpele pianostukken van Chopin, Bach en Mozart komt zijn carriere echter niet. Dit gevecht tegen verwachtingen en de frustratie daarover doet Nicholson soms overkoken, zoals in een beroemde scene over een chicken sandwich.

Een wat verouderde film over een tijdloos gegeven. Een man die z'n verleden heeft achtergelaten en de enige troost aan zijn nieuwe leven, is dat het niet dat oude is. Maar dan wordt hij terug geconfronteerd met dat nieuwe leven. De bubbel waarin hij gevlucht kwam, barst open. Hij komt zijn verleden en dus ook zichzelf terug tegen. Om uiteindelijk te beseffen dat hij zijn verleden niet zomaar kan achter laten en voor zichzelf kan weglopen. De reden waarom hij op het einde ook z'n vriendin achterlaat. Misschien wel omdat die zich tegen zijn zin nestelde in het ouderlijk huis en daardoor wat deel ervan begon uit te maken. Hij laat alles achter, tot zijn jas, auto en portefeuille om duidelijk afstand te nemen van zijn eigen identiteit. In hoop opnieuw elders antwoorden te vinden.

Dat worstelen met identiteit is van alle tijden. In films zie je dat het vooral samen hangt met een grootse tragedie. Terwijl het hier echt tot de kern gaat met het hoofdpersonage centraal. Minder vuurwerk misschien, maar wel wat rauwer. Met Nicholson duidelijk in vorm.

Anderhalf uur lang volgen we het leven van Robert Eroica Dupea, gespeeld door Jack Nicholson. De man is een supergetalenteerd pianist maar ergens onderweg is het (in zijn hoofd) fout gelopen met hem. Zo zien we dat hij zich soms charmant en beleefd gedraagt, maar meestal sociaal onaangepast en arrogant. Na een lange aanloop met enkele ondergeschikte plotjes - kleine criminaliteit en promiscuïteit in de mix - draait het in de tweede helft van de film rond de ontmoeting van Robert/Bobby met zijn familie en zijn behoevende vader. Waarna we een sleutelscène met zijn vader te zien krijgen, en een minuscuul tipje opgelicht wordt van het familiale verleden. Naar het hoe en waarom van de gedragingen van Bobby blijven we echter het raden hebben. Een drama met existentiële trekjes maar het blijft allemaal in zuurstofarm gebied hangen.

‘Eroica’ (‘de heroïsche’) als tweede naam van de hoofdrol verwijst misschien (maar dat is een veronderstelling van me) naar de bijnaam van de derde symphonie van Beethoven, die Beethoven in eerste instantie opgedragen zou hebben aan zijn ‘held’ Napoleon Bonaparte. De tweede naam van de hoofdrol in de film verwijst dan enerzijds naar diens muzikaliteit maar is anderzijds ook wel sarcastisch op te vatten. De ‘heroïsche’ Bobby van Five Easy Pieces is een nihilistische en ook wel alledaagse anti-held, zijn vermeende droevige jeugd ten spijt.

De film moet het vooral hebben van sfeer en karaktervolle personages, sommigen tot het karikaturale toe (Karen Black als Rayette). Het scenario op zich is echt wel zwak, alsof men op een avond aan de toog een kantje heeft volgekrabbeld en het nadien nooit meer heeft gereviseerd. Het kabbelt maar voort als een fijn kabbelend beekje zonder enige diepgang, tot het einde toe. Weliswaar zijn er de goede acteerprestaties van een aantal betrokkenen. Maar voor mij toch redelijk onbegrijpelijk dat deze film zo fel bejubeld wordt. Als dit een icoon moet voorstellen van de Amerikaanse cultuur/film - wat ik pas nadien gelezen heb - breekt mijn simpele klomp.

Een sterretje voor de acteerprestaties en een halve erbij voor de verbruikte pellicule.

Het is niet evident om tegen de stroom in te gaan of de vooruitgestippelde paden of verwachtingen van je familie links te laten liggen en je eigen weg te gaan. Robert is er zo eentje en kiest een atypisch traject als arbeider boven een carrière als pianovirtuoos. Qua tegenstelling kan dit wel tellen. Fijne scène was het wel toen hij tijdens de file een verhuiswagen opklom en lustig een deuntje speelde op de opgeslagen piano daar.

De cultuur van het arbeider zijn past hem nochtans beter dan die van afgelikte gentlemen in high society kringen, want bij momenten komt hij eerder boertig en arrogant over dan beleefd en voornaam. En toch kan je je roots niet zomaar uitschakelen. Dit beseft hij des te meer doordat hij zijn familie terug moet opzoeken als zijn vader door ziekte aftakelt. Het is een zoektocht voor hem naar identiteit en loyaliteit.

De film is ietwat verouderd. Niet alles was even interessant, maar in zijn algemeenheid was het boeiend genoeg. Vooral Nicholson springt hierbij in het oog natuurlijk. Verhaaltechnisch nét niet, maar zoals gezegd maakt Nicholson veel goed.

Deze film staat erg hoog in de top-100 aller tijden van Humo, namelijk op plaats 17. Ik schat de mening van recensent Erik Stockman hoog in, dus ik was erg benieuwd naar Five Easy Pieces.

En het is ook een geweldig stukje cinema wat mij betreft, met weer een fantastische Nicholson. Wat een acteur was hij in die tijd. Met een mindere hoofdrolspeler had deze film een stuk minder gewerkt, vermoed ik.

Toch is de film ook op inhoudelijk vlak erg interessant. Zoals hier al aangehaald: iedereen droomt wel eens weg bij een leven waarin je gewoon foert zegt tegen de prestatiemaatschappij, niet elke dag 'je best' hoeft te doen en je lusten vrij spel geeft wanneer je daar zin in hebt. Toch is het leven dat Dupea heeft gekozen duidelijk ook niet bevredigend.

De ietwat lompe manier waarop hij vrijuit zijn mening geeft, levert een aantal geweldige scènes op zoals de ‘Chicken salad sandwich’-scene. Maar er zitten ook een paar prachtige, meer serieuze scènes in de film.

De rest van de cast doet het ook prima, maar dit is voor mij toch in de eerste plaats de film van Nicholson. Verder ziet Five Easy Pieces er op Blu-ray ook erg knap uit.

Ik zet in op 4*.

Poeh, ik kon het al snel niet meer aanzien. Meneer is niet alleen ongelukkig, zijn lief moet dat ingewreven worden en mag lekker meegenieten van meneers chagrijn. Wat ik na een paar minuten al dacht was "stakkers, ga scheiden." En dan de manier waarop loser Nicholson bij de blowlingbaan direct versierd word door maar liefst 2 dames die hem niet kennen, alsof hij opeens Don Juan in het kwadraat is, zodanig zelfs dat hij niet eens moeite hoeft te doen: cringe level ongeloofwaardigheid.

Typisch om hier bij de commentaren weer een aantal vingertjes richting het kapitalisme en de consumptiemaatschappij te zien. Maar iedereen is zelf verantwoordelijk in hoe materialistisch je je opstelt. Eigen keuzes. Je kunt gewoon simpel leven en op een houtje bijten als je dat wilt. Dat kan zelfs beter als iedereen economisch vrij is en dus veel minder belasting betaalt. Is huisje boompje beestje "materialistisch"? Hangt er van af wat voor vrouw (of man) je trouwt.

De zinloosheid zie ik overigens wel als typisch voor een ieder-voor-zich maatschappij waarin een gemeenschap, waarin mensen voor elkaar dingen doen en betrokkenheid hebben, amper nog bestaat en die maatschappij is veel erger geworden toen iedereen de papkindjes mentaliteit kreeg dat vadertje staat alles voor ons moet oplossen. Individualisme is prima, zelf geen verantwoordelijkheid nemen is dat niet. Dat laatste is al heel snel duidelijk iets waar Robert niet zo'n zin in heeft. Eigenlijk wel een heel typische film voor het begin van de jaren 70 want toen heeft de genoemde mentaliteit niet alleen vleugels gekregen, er stond ook een hele generatie zelfbenoemd "progressieve" wolkenfietsers op die alles beter wist en op zijn kop wilde zetten.

Nu weet meneer in de film ook niet wat hij wil. Zeer herkenbaar (w.b. vroeguh) en begrijpelijk en vooral dat trok me aan maar ik heb geen zin naar zo'n harteloze zak te gaan zitten kijken die enkel aan zichzelf denkt en iedereen omlaag sleurt. Het is ook wat vermoeiend om zo iemand alleen te zien modderen. Want als ik het zo lees dan leer je niet echt een mooi of bijzonder mens kennen en ontbreekt diepgang. Ik vind het meestal interessanter als er een soort loutering is, catharsis, ontnuchtering, een bijzondere gebeurtenis waardoor iemand verandert ten goede.

Bodies, Rest and Motion vond ik zelf een goeie generation X film over dat bijna pathetische zoeken naar zingeving, ruim 20 jaar later gemaakt. Wie deze 5 Easy Pieces gedateerd vind kan bij die fijne en lome film wellicht terecht (hoewel we daar Tim Roth een beetje zien als de Nicholson hier, maar minder hard).