Five Easy Pieces (1970)

Niemand gekeken, afgelopen zaterdag ? Dit is een film die iedereen die geinteresseerd is in Jack Nicholson zou moeten zien. Gemaakt kort na Easy Rider, sterk script, meesterlijke rol. De magic van de altijd dwarsige Nicholson (die mensen fenomenaal kan afzeiken - zoals hier in de scène met de serveerster die de regels niet wil veranderen) werkt hier al volop. En zijn verhaal tegen zijn vader is een hoogtepunt.

Erg goeie rol van Nicholson. Er zaten ook veel vreemde personen in de film zoals die vrouw die zo van 'schoon' houdt.

Ik vond die vrouw die van schoon houdt wel irritant.

Goed geacteerd, maar het verhaal kon niet echt boeien

Zeer sfeervolle film met uitstekende acteurs.

Vooral de scenes met familie sterk en voor mij herkenbaar.

4*

Een film die erg veel indruk maakt!
De totaal onconformistische Jack Nicholson overtuigt van begin tot eind.
De sfeer die in de film hangt is er een van verveeldheid, ongeintresseerdheid en doelloosheid. Erg depressieve sfeer, maar de film zit ook vol ontroerende momenten, zoals de klassieke scene waarin Nicholson praat tegen de vader in de rolstoel en de vader niks kan terugzeggen.
Ook zit er goede humor in, zoals de scene met de vaste menu's.
Het einde vind ik erg sterk: een gedesillusioneerde Nicholson, die zonder jas en zonder geld afreist naar Alaska.

Meesterlijke dialogen, de sfeer van de film is helemaal raak. Black en Nicholson zijn geweldige acteurs.

Waarom stemmen niet meer mensen op deze film? Hebben die 'm allemaal niet gezien? Kijk een keertje minder naar je dagelijkse portie van The big Lebowski en besteed wat aandacht aan Five easy Pieces.

Nou, vooruit dan maar! 4 sterren voor dit prachtige portret van een gedesillusioneerde man. Nicholson is top, de dialogen en de sfeer zijn trefzeker en de film bevat op zijn minst 4 onvergetelijke scene's....bij de conversatie tussen Nicholson en zijn vader heb ik een klein traantje gelaten. (en bedankt kappeuter voor deze filmtip)

Alsjeblieft! Het liefst zou ik die 4 onvergetelijke scenes van je horen. Kan ik nog weer even meegenieten.

Ik gok trouwens op de eindscene, de scene met zijn vader in de rolstoel, pianospelen in de file en de scene in het restaurant over de vastgestelde menu's. Ik zou er nog veel meer op kunnen noemen. No problemo.

Dus het was niet mijn Big Lebowski-dieet-tip die je deze film deed kijken?

Ik gok trouwens op de dialoog in de auto met Karen Black niet ver voor het einde als één van de vier gaafste scènes.

Het gesprek met zijn vader, de intensiteit van het stukje Chopin dat ie op de piano speelt, het restaurant, zijn uitbarsting tegenover de verrekte enge vrouw. Rest was ook mooi hoor!

Mooie film. Perfect sfeertje en een ook perfecte Nicholson. Veder is alles er wel over gezegd.

hij staat al in de tip 50, dat is al iets (door mijn stem, maar voor ik weer een stormloop van reacties krijg, ik meen deze keer wel wat ik gestemd heb) (trouwens, plaats 64 in een top 50 is niet direct de meest opvallende plaats) Erg goede film, beter dan Easy Riders (daar heb ik het gewoon niet voor) Maar wat betekent eigenlijk de titel van Five easy pieces? In het Duits hebben ze daar 'Ein Man sucht sich selbst' van gemaakt, dat is nogal banaal maar wel iets duidelijker.

Fice Easy Pieces is een boekje met 5 eenvoudige muziekstukken, voor de beginnende pianospeler. Nicholson's personage was vroeger een talentvol pianospeler, in een muzikale familie. Hij brak met de traditie om iets in de muziek te gaan doen.

Sjonge jonge, wat een shitfilm. Ik heb niets tegen op films die leunen op sfeer in plaats van verhaal, maar deze film was gewoon dodelijk saai, en bevatte verschillende irritante personages met Rayette als hoogtepunt.

Wat een drama. Ik heb hem twee keer afgezet maar uiteindelijk toch uitgekeken, verspreid over twee dagen.

Nicholson is erg goed maar ondanks dat kom ik niet verder dan 2 sterren. *gaap*

Commando en Predator dan nog maar eens zien he.

Hoon en gelach valt mij ten deel. Doe eens niet zo sarcastisch, ik heb mijn post expres - en zonder te liegen - genuanceerd door te zeggen:

En dan krijg ik weer zoiets...

Sorry, ik werd even net zo sarcastisch als Robert Eroica Dupea (het Nicholson karakter in de film).

Kan ik me iets bij voorstellen dat sommigen dat vinden.

Dat is nou juist waar deze film o.a. over gaat; over irritante types.

En het prachtige is; de manier waarop Nicholson daar op reageert maakt voor een groot deel de unieke sfeer van deze film.

Helaas.

Nicholson IS Five Easy Pieces. Veel meer heb je met het neerzetten van zo'n fenomenaal karakter dat Nicholson creeert ook niet nodig.

Soit, One Heavy Piece of Shit was het dus voor jou.

De onvrede met zijn baan en zijn oppervlakkige vriendin werd steeds indringender toen duidelijk werd dat hij dus klassiek pianist was in een vorig onafgemaakt leven.

Ik had ook de synopsis kunnen lezen natuurlijk...waar is Mickey wanneer je hem nodig hebt.

Posts van Hugo, Kappeuter en Ramon vind ik me in.

Nicholson is inderdaad geweldig als keiharde non-conformist tegen upper-class, bourgeois, vage intellectuelen en bullshit hippies. De wat loenzende grote ogen van Karen Black maken voor mij deel uit van het gezicht van de jaren '70. Overal doken ze weer op.

Maar voor deze film kreeg ze terecht een Oscar-nominatie...irriterend dom en tegelijk beetje meelijkwekkend. 4*

4*

LOL

Fraai voorbeeld van het soort rol waar Jack Nicholson in uitblinkt. En gewoon een van zijn sterkste rollen. Vanaf het begin een heel sterke sfeer, maar vooral in de tweede helft erg goed. Nicholson die er niet in slaagt zijn vriendin en zijn familie met elkaar te verenigen en zich bij geen van tweeën thuisvoelt. De scenes waarin beiden met elkaar geconfronteerd worden zijn erg goed. Erg mooie rol van Black ook.

Weer een voorbeeld van de creatieve piek waar Hollywood van eind jaren '60 tot eind jaren '70 in zat.

4.0*

Een sombere, vlakke film met Nicholson in de rol van een man die zijn plek in de wereld niet kan vinden. Begint naar mijn mening slapjes, maar wordt naarmate de film vordert beter. Hoewel er, met name door Nicholson, overtuigend geacteerd wordt, is het geen film, voor mij. Te zwartgallig en deprimerend.

Film die het vooral van enkele sterke losstaande scenes moet hebben. Als slice-of-life geheel vond ik het wat minder, nogal warrig.

Wel weer een toprol van Nicholson.

De man heeft ook nogal een warrig leven. Zo is het verhaal nou eenmaal. Ik ken weinig films die zo goed iemands leven 'doorgronden' en inzichtelijk maken.

Z'n 'carriere', z'n 'relatie', z'n familiebanden en z'n verleden komen erg goed aan bod. En een van de beste rollen van Jack Nicholson. Prachtfilm.

Erg mooie film.

De Amerikaanse sfeer in de 60-er en 70-er jaren worden indringend neergezet door mooie beelden en de personages die opgevoerd worden. Binnen die sfeer is een Nicholson neergezet die ook in de mentale revolutie verkeert maar zich niet kan verenigen met de oude en nieuwe maatschappelijke stromingen. Hij vindt geen aansluitingen waar hij die wel zoekt.

Zijn keuzes en het feit dat hij überhaupt moet kiezen maken hem een mix tussen een 'angry young man' en een 'grumpy old man' die we daarna zo goed hebben leren kennen in zijn andere films.

Het idee is mooi maar het ook nog zo uitwerken is erg knap. De acteurs zijn erg goed voor hun rol geselecteerd en spelen erg goed.

Toch bleef er voor mij aan het einde nog een gevoel van onbehagen maar wellicht is dat met opzet gedaan om het gevoel van de hoofdrolspeler over te brengen.

De quote die me bijbleef van die irritante hippie:

"The shit I've seen, you won't believe."

4.0

Verrassend goede film. Dat Nicholson goed kan acteren wist ik allang, maar deze rol kan in een adem genoemd worden met zijn rol in One Flew Over the Cuckoo's Nest en is nog beter dan die in The Shining. Er hangt ook een goede, maar niet meteen aangename sfeer in de film. Hoewel ik gewoonlijk niet zo veel heb met films waarin bepaalde dingen niet worden uitgesproken, kwam het hier de film ten goede. Nergens wordt gezegt dat Nicholsons vriendin zwanger is. Ook niet dat de vrouw van wie hij het meest houd eigenlijk met Carl wil trouwen. Zo zijn er nog wel meer dingen die onuitgesproken zijn, maar die je als kijker aanvoelt. Knap werk.

Ik snap Kos' argument wel dat het niet echt een geheel vormt en dat is ook de enige reden waarom ik de film geen 4,5 of 5 sterren geef. Want de afzonderlijke scénes zijn erg sterk. De toast-scéne zal ik misschien wel nooit vergeten
4 sterren

Een goede film met wederom een sterke rol van Nicholson. Er gebeurt niet veel in de film, maar vreemd genoeg is dit juist de kracht van deze film. De film kijkt ondanks toch lekker vlot weg en bevat enkele zeer goede scenes.

3,5*

De film wist mij niet zo te grijpen, maar misschien was ik vanavond ook niet zo in de stemming. Een paar erg sterke scènes, maar het verhaal als geheel kwam voor mij wat ontwikkeling tekort: iedereen blijft maar chagrijnig en gedesillusioneerd, nors en verveeld. Tót aan het geweldige einde, dan worden er eindelijk knopen doorgehakt.

3*

Mooie film, maar ik vind dat ik hier toch nog iets te jong voor ben om 'm volledig op waarde te kunnen schatten, maar desalniettemin 3,5*.