Five Easy Pieces (1970)

Meesterlijke film die door haar pessimistische gevoelswaarde een sterke impact achterlaat.

Mooi geschreven

Dank je, ik doe m'n best, anders was ik hier wel knap waardeloos .

deze film staat bij mij terecht op nummer 1. Het is een tijdloze film en voor veel mensen herkenbaar, geen film voor pubers waarschijnlijk. Dit alles is zo goed neergezet in mijn beleving (met de mooie muziek al versterkende factor) dat ik hier 4 1/2 ster neer zet

Nicholson is briljant, een paar meesterlijke scènes, vooral die tussen Nicholson en zijn vader, maar soms ook wat langdradig - of, althans, niet altijd even overtuigend/schockerend. Hou het op 3,5*: paar briljante momenten, mooi verhaal, maar als geheel voor mij net te weinig speciaal.

Van Cassavetes naar Bergman, chaotische montage, een on-the-road-gevoel, wat quirky acteerwerk en een fijn verhaal over (familie)relaties, sociale klassen en heimat en 'vrijheid'. Verbaasd in positieve zin.

Mee eens, Five Easy Pieces is één uit het rijtje lievelingsfilms. Ik heb deze film al talloze keren opnieuw bekeken.

Ik heb daarom ook besloten deze film in mijn top 10 te plaatsen. Op de tiende plek wel te verstaan. Ik weet dat ik telkens opnieuw over deze film begin als "tip" als vrienden aan mij vragen welke film nu echt een 'must see' betreft.

Goed ingetogen spel van Jack Nicholson.

Echt zo'n film die je continue bezighoudt en waar je eigenaardige uitspattingen van een groot acteur kunt verwachten, maar hier toch zijn uitspattingen redelijk in bedwang weet te houden. Normaliter was bij hem al lang de bom gebarsten, doch niet in deze film.

Filmisch is het degelijk en helaas niks bijzonders, moet het dan ook meer van de "one man show" hebben, maar dan zonder show.

Het is met vlagen een vrolijk, zwartgallige prent met af en toe iets teveel van hetzelfde. Maar het feit dat de film geen drammerige sfeer schept en ook niet te uitleggerig is, gaf mij nipt méér dan 3 sterren voldoening.

3.5* dus.

Wat een vage omschrijving Teveel van "wat" hetzelfde?

Dat is ook vaag nadat ik het nu even terug lees, maar wil best even nuanceren.

J.Nicholson zit zichzelf nogal dwars omdat hij geen knopen doorhakt met zijn geliefde door definitief te vertrekken. In de laatste scene vertrekt hij misschien definitief al vermoed ik, wil hij in zijn rol blijven, komt ie gewoon weer terug.

Niet dat ik dat een ramp vind, maar het geeft weinig toegevoegde waarde aan zijn ontwikkeling tot zijn personage, zodoende suddert het leventje op zijn levensvisie voort en leidt het uiteindelijk weer tot een ontsnapping uit zijn "wereldje". Ik kon mij dus nogmaals, niet aan de indruk onttrekken dat het daarna opgelost is, of hij zou aan het einde toch nog lekker hard psychologisch de confrontatie aan willen gaan om de film naar een hoger plan te trekken, maar helaas...Het bleef iets teveel van hetzelfde!

Aan één kant waardeer ik het wel maar het geeft je tegelijkertijd een "net niet gevoel" mee, omdat je er niet door wordt verrast.

Wat een acteur die Nicholson, die ook in deze film overtuigd zoals hij eigenlijk altijd doet. Hij speelt een heel onvoorspelbaar personage, dat duidelijk in de clinch ligt met zichzelf. Zijn vriendin heeft duidelijk meer interesse in hem dan andersom en hij kleineert haar regelmatig, maar op het eind neemt hij het dan toch eindelijk eens een keer voor haar op. Een erg mooie scene is dat trouwens.

Verder is het verhaal niet eens zo bijzonder, maar de sterke sfeer, de prima dialogen en het sterke spel van Nicholson zorgen ervoor dat deze film toch duidelijk boven de grijze middenmoot uitstijgt.

3,5*

Rafelson en Nicholson. Al eerder zag ik 'The king of Marvin Gardens' en 'The postman always rings twice' van en met deze twee, beide 4,5* met kans op verhoging, dus... Maar toch viel 'FIve easy pieces' een beetje tegen. Dat lag vooral aan een gebrek aan sympathie voor het karakter Robert Dupea, in de kern een zéér getalenteerde en getormenteerde(hoewel dat nu juist te matig uitgewerkt was, wat mij betreft) schuinsmarcheerder die maar geen verantwoordelijkheid wil/durft(of wat dan ook, het werd mij niet duidelijk) te nemen. De voornoemde films hebben best wat van 'Five...' weg, maar daar kreeg ik wél sympathie voor de personages en worden de leegte en de frustraties van hun levens beter voelbaar. Toch komt deze film na een krap uur beter uit de verf, o.a. door de scene met Dupea en zijn vader, die waar Dupea zijn Vegas-act doet en wanneer hij Rayette te hulp komt. Het einde heb ik mijn twijfels over(je zou toch denken dat hij voor zijn vrouw en kind zou willen zorgen), maar was ergens ook wel weer te verwachten.

Tot slot blijft Rafelson een zeer bekwaam filmer, waarbij het regelmatig genieten is van uiterst sfeervolle plaatjes en ook het acteerwerk van vooral Nicholson en Karen Black slepen de film met gemak naar een behoorlijke waardering.

3,5*.

Prima film, wel wat minder dan verwacht allemaal... op de prestatie van Nicholson na. De huil uitbarsting op het laatst vond ik trouwens niet he-le-maal overtuigend, maar...

... de scéne werkt voor de rest wel. Daarnaast vond ik de scéne in het restaurant best geniaal. Echt veel deed het me niet allemaal, helaas. Soms ook wat langdradig.

Het wat ''leeg'' aanvoelende sfeertje past wel weer goed en op het laatst krijg je toch nog wat medeleven met die onsympathieke eikel van een Nicholson. Voldoende.

Kan me prima vinde in HarmJan.

Zeer degelijke film met vooral een geweldige Jack Nickolson, but tell me something i didn't know already. Gewoon een geweldig acteur.

Het desolate sfeertje komt ook goed tot zijn recht en her en der heb ik genoten van de geweldige dialogen. Vond vooral die twee lifters erg grappig.

De gevoelige familiesnaar het laatste drie kwartier wordt bij mij niet geraakt, het past eigenlijk totaal niet bij de 1e helft van de film en wordt daardoor ook onnodig zoet.

Een film met twee gezichten.

3*

Jack Nicholson in topvorm als de man die tussen twee werelden leeft en in beiden zijn draai niet kan vinden. Prachtig hoe feilloos hij in zijn rol laat zien dat hij zich enerzijds volledig distantieert van zijn komaf, maar anderzijds ook niet volledig thuis lijkt te horen in zijn nieuwe deprimerende bestaan. Een man die het toppunt van lompheid en onverschilligheid lijkt, maar bij momenten wel degelijk gevoel blijkt te hebben en hier niet goed raad mee weet.

Karen Black is ook erg goed, hoewel ze natuurlijk voortdurend uiterst irritant uit de hoek komt vond ik haar ook wel iets grappigs hebben. In vrijwel elke scène die ze heeft eist ze (zowel als haar personage als met haar acteerwerk) de aandacht op wat toch best knap is naast een man als Nicholson.

In alle soberheid toch een uiterst sfeervolle film, met zo nu en dan prachtige beelden bij mooie avondluchten (de silhouetten van de machines die afsteken tegen de lucht, of wanneer Robert met zijn vader in een rolstoel wandelt; schitterend!)

Het einde is treffend, en had naar mijn idee ook niet anders moeten en kunnen zijn. Misschien niet een film die me tijdens het kijken totaal overdonderd heeft, maar wél eentje die beslist nog lang na zal blijven sudderen!

Vandaag van de goedheiligman een boek gekregen: 1001 Films. Mijn oog viel na wat bladeren op deze film. En die toen diezelfde avond maar meteen gekeken.

Een stabiele prent maar echt verder komt het niet. Jack Nicholson acteert weer erg sterks op die huilscene waar HJS al op doelde na. Ook de rest van de cast is in orde al vond ik Karen Black na loop van tijd irritant worden. Maar dat was ook haar rol.

Robert worstelt mijn zijn uitzichtloze bestaan. Hij kan nergens zijn energie in stoppen op een vrouw hier en daar na. De film weet dit gevoel wel over te brengen aan de kijker. De soberheid straalt van de film af en dit is dan ook wel een pluspunt. Toch weet de film geen verpletterende indruk op me te maken. Wat bijvoorbeeld een Stranger Than Paradise wel op me wist te maken. De film behandelt ook het thema: uitzichtloos bestaan. Dus voor mensen die hierin geïnteresseerd zijn zoals ik. Geef het een kansje.

Ik kan normaal heerlijk in zulke films wegdromen, maar dat lukte hier dus niet. Dat was het teken waarop ik wist dat dit geen uitschieter werd. Het zit allemaal goed in elkaar maar dat is het dan ook wel.

Niet helemaal wat ik had verwacht, maar wel best sterk. Het einde laat wel een bepaalde indruk achter. Jack Nicholson speelt erg goed. Eigenlijk is het gewoon een hufter.

Voor een film van de jaren 70 is dit een heerlijke film. Had dit echt niet verwacht.

Uitstekende film over een talentvolle pianist die dit alles opgeeft en gaat werken als een arbeider in de olievelden. Een goeie opbouw waarbij we als eerst kennis maken met het hoofdpersonage als de working man in de lagere middelklasse. Het latere contrast met zijn familie is vooral merkbaar als hij zijn vriendin meeneemt. Misschien soms een beetje saai en het hoofdpersonage is niet bepaald sympathiek. Maar het middelpunt van de film is zeker Jach Nicholson die hier een sterke rol neerzet en waarbij zijn krankzinnigheid soms goed naar voren komt in bijvoorbeeld de scene in de file of de scene in het restaurant.

Een film die op het tweede gezicht (overigens heel lang na de eerste kijkbeurt) een stuk beter in elkaar zit dan ik dacht. Toendertijd meende ik dat 'Five Easy Pieces' weliswaar een aantal memorabele scènes bevatte, maar het geheel maakte op mij toch een wat fragmentarische en richtingloze indruk. Die richtingloosheid blijkt echter geheel voor rekening te komen van het hoofdpersonage, en zeker niet van de film.

We krijgen hier een 'rebel without a cause' voorgeschoteld waarvan alle hemelbestormende romantiek grondig is afgeschrobd. Bobby Dupea wil vrijheid, autonomie, maar op de herhaalde vraag naar 'commitment', aan vrienden, familie en geliefde, heeft hij geen ander antwoord dan een hol cynisme en een uiteindelijke vlucht. De film wordt echt goed, doordat het in de meeste personages en omstandigheden een evenwicht weet te bewaren, en niet vervalt in flauwe karikaturen. Dat geldt niet in de laatste plaats voor het personage van een geweldig spelende Karen Black, die in al haar larmoyante kitscherigheid een simpele oprechtheid weet te etaleren, die ontroert, en recht naar het hart gaat. Inderdaad, als een country-smartlap.

Die tegenstelling met de klassieke achtergrond van het Nicholson-personage pakt schitterend uit, een tegenstelling die natuurlijk ook (tamelijk komisch eigenlijk) de consequentie uitdrukt van zijn breuk met zijn 'highly sophisticated' familie. Maar uiteraard is het vooral Nicholson - die zijn personage een gloedvolle passie meegeeft en daardoor ondanks al zijn hufterigheid voor zich inneemt - die deze film naar een hoger plan tilt.

Door die nuance, die gelaagdheid weet de film te schrijnen én te ontroeren. Zoals gezegd is 'Five Easy Pieces' bij tijd en wijle ook erg geestig, en dat dan ook tegelijkertijd in functie van de schets van het karakter en de werdegang van zijn hoofdpersonage: een duidelijk niet helemaal sporende liftster, op weg naar Alaska omdat het daar nog 'schoon' is, beweert dat als je ergens wilt eten, je een trucker moet volgen, want die weten de beste plekjes. Aan het eind van de film ontvlucht Duprea zijn vriendin door bij een benzinestation in te stappen bij een trucker. Op weg naar eh... Alaska waarschijnlijk. Dat linkt onze held aan die verdwaasde, malende vrouw, die een wrok koestert tegen zo'n beetje de hele wereld. En daarmee wordt opnieuw op geraffineerde wijze de ontluistering van het streven van het hoofdpersonage geïllustreerd.

Dit alles maakt 'Five Easy Pieces' voor mij niet alleen een verbluffend goede schets van de vervreemding en desillusie van een tijdperk, maar ook een film van tijdloze klasse.

Geweldige omschrijving van een briljante film. 1 van de beste Amerikaanse films die ik ken.

Beetje laat.

Zag de film twee keer in de jaren '70. Vond hem nu toch wat gedateerd. Dat jaren '70 gezwam waar ik toen niet goed tegen kon maar toen toch niet in de film herkende irriteerde me nu mateloos. Waarschijnlijk was ik te jong om het echt te zien. Nu zie ik het anders.

Live can only be understand backwards.........volgens mij kon Robert (Nicholson) noch de confrontatie met zij culturele familie als met de working class aan en blijft vluchten.....een slap karakter en verwend karakter die teveel zeurt, niet gauw tevreden en waarschijnlijk nooit tevreden. Zeer goed geacteerd; dat wel. En wat mis ik actrices als Karen Black tegenwoordig.

(Sterrren zijn ook voor "herinnering" ik stop met die Nicholson films kijken. Ik ga alleen "About Schmidt" nog kijken omdat ik die nooit gezien heb. "The Postmen Always Rings Twice" herinner ik me nog te goed; zelfs met wie ik er naar toe ging, wat ik aanhad en hoe we daarna de stad in gingen....met al die mannen/jongens opeens als hongerige honden achter ons aan...dus, als je single bent en je hebt gekeken.....al weet ik niet of dit nog zo werkt heden ten dage in een uitgaansleven vol krijsende coma zuipers.....:D)

Ja. Maar als dit het hele verhaal was, hadden we nog geen goede film. Het onbehagen van deze figuur is toch wel navoelbaar (zijn familie is in zekere zin inderdaad 'full of shit', en de bekrompen aanhankelijkheid van het serveerstertje is natuurlijk óók zeer benauwend), en dat onbehagen verwijst denk ik ook naar een breder gevoel, dat eigenlijk al een eeuw of wat door de westerse cultuur spookt. De waarden van die cultuur zijn in de loop der tijd (vrij overtuigend) ter discussie gesteld, maar wezenlijke alternatieven worden niet gevonden. Net zoals Dupea niet verder komt dan alleen te willen ontsnappen, maar die ontsnapping lijkt niet bepaald een bevrijding.

Dat alles kan inderdaad de gedachte oproepen dat het probleem niet zozeer in de cultuur, als wel in het wezen van de mens zelf ligt. Zijn 'ontevredenheid' houdt de boel overigens wel aan de gang. Dat dan weer wel.

Maar het kan so wie so geen kwaad om zo'n 'karakter', mocht je er ooit last van krijgen, een ferme schop onder z'n hol te verkopen.

EVentjes moeten nadenken over de score die ik zou geven, maar na veel beraad hou ik het op 3*. Jackie speelt, zoals altijd, geweldig, maar kan het niet helpen dat de film soms als 'langdradig' wordt gezien door de ellenlange preken. Maar daar haalt de film ook eigenlijk net haar kracht uit, door hierin uit te blinken. Een dubbel gevoel dus.

Het blondje speelt zoals ik op voorhand verwachtte; ik ga er althans vanuit dat het zo was opgedragen door de regisseur

voor de rest een filmpje dat geleidelijk aan je wel meeneemt, zonder ergens op een eilandje achter te laten. En laat net dat zijn wat ik toch een beetje verwacht had. Een film die net iets anders is dan de andere films. Was deze film dan niet anders? Toch wel, maar bijblijven zal deze film me wellicht niet doen (over de jaren heen)...

3* dus

Uitstekende film met weer een sterke Nicholson, een interessant verteld verhaal met leuke wendingen en een prettige sfeer.

Vooral Nicholson zorgt dat dit voor mij eigenlijk meer een tragi-komedie is dan een drama, want zijn uitspraken en mimiek zijn zoals altijd voortreffelijk en vol met cynisme.

Dit in combinatie met een aantal goeie bijrollen zorgt dit voor een reeks aan komische en trieste momenten waardoor deze film me geen seconde heeft verveeld.

3,5*

Jack Nicholson als de man die overal voor wegloopt omdat hij bang is dat hij anders dingen kapot maakt. Best een aardige film en je moet het waarschijnlijk ook wat in de tijd zien.

Mooie film, die zijn hippe faam vier decennia later niet helemaal meer waar kan maken, maar dat geldt vind ik ook voor Rebel Without A Cause, waarmee de film nog wel eens vergeleken wordt.

Hoogtepunten de monoloog tegen zijn vader aan het einde van de film én de scène, waarin Bobby (Jack Nicholson) een stukje toast wil bestellen in het wegrestaurant. Meesterlijk.

Lijkt me een geweldige film dit, binnenkort kijken

Het is een beetje aftasten in het begin, maar na een tijdje zat ik toch te kijken naar een goede film, waar velen boos op van alles en iedereen is (typisch jaren '70) en Jack Nicholson niet kan kiezen. Gaat ie voor het ordinaire bestaan met een irritante del of kiest ie toch liever voor de cultureel meer ontwikkelde eigen familie. Erg tof gefilmd allemaal met een paar bijzonder geslaagde scenes. Vooral het einde vond ik super.

Vrij sterk.

Five Easy Pieces opent wat twijfelachtig: het is niet meteen duidelijk welke richting de film wilt uitgaan, maar na een tijd wordt duidelijk waarom en ondanks wat mindere stukjes/ personages is het geheel een sfeervolle karakterschets vol pessimisme. De laatste scène is fantastisch.

Ook fantastisch is Jack Nicholson, die hier een rol neerzet die geen moment moet onderdoen voor zijn (meest gelauwerde?) rol als Randall McMurphy. Het is wel weer een bevestiging die niet zo aangenaam is: de jonge Nicholson (die tot eind jaren 70) ligt mij stukken beter dan de oude Nicholson.

De bijrollen worden eveneens uitstekend neergezet, waar vooral Karen Black uitblinkt en haar personage zowel karikaturaal als menselijk maakt.

Regisseur Bob Rafelson tot slot mag ik ook niet vergeten. Naast het feit dat de toon juist is, is ook het camerawerk subliem: zowat elk shot heeft wel iets te bieden, trage scènes krijgen de tijd traag te zijn en de slotscène mag nog eens genoemd worden. Scènes zoals in het restaurant zijn sowieso geweldig, maar van dat laatste shot kan ik pas écht genieten.

3,5