La Haine (1995)

Madecineman haalt de woorden uit m'n mond. Die zwart/wit plaatjes zijn er inderdaad om de contrasten aan te stippen. Dat gebeurt ook vrijwel in iedere rustige scene. Die bleke kop van Cassel tegen een donkere achtergrond, prachtig toch.

Gisteravond gekeken. Wel het bekijken waard. Een kijkje in de keuken van een stel straatjongeren in Frankrijk. Volgens mij nog niet eens zo afwijkend van het gedrag van bepaalde groepen in Amsterdam, hoewel het in de film zo nu en dan wat uit de hand loopt met politie en buurtbewoners enzo. Verder weinig spannend en een echt verhaal blijft eigenlijk achterwege. Ook wat bij deze film in de synopsis staat is eigenlijk maar een kanttekening, zonder dat het echt veel toevoegt aan de film.

Deze film moet het echt hebben van de kille maar prachtige stukjes cinema en de dialogen. Mooie scene vond ik bijvoorbeeld dat Vinz met z'n pistool op een diender richt en dat Hub z'n arm wegslaat en de diender een klap voor z'n kop geeft waarop ze het op een rennen zetten. Of dat ze gefilmd worden door die cameraploeg buiten op straat en Vinz ze wat onvriendelijk de les leest. Of die scene bij die ene gast thuis bij wie ze op bezoek gaan (naam even vergeten) en het wat uit de hand loopt. Ja de film blinkt toch wel uit in ijzersterke scenes. Alleen het geheel is wat onsamenhangend.

Voor het verhaal en bedoeling geen voldoende helaas, voor de plaatjes, bepaalde (legendarische) scenes en de regie/acteurs wel.

Aan de ene kant was dit een hele sterke film, maar aan de andere kant net wat te zoetsappig. De film begon heel sterk met het laten zien van veel rebels gedrag: gevloek, herrie schoppen, bedreigingen etc. Precies wat je van een film als deze kan en eigenlijk ook moet verwachten om het ook maar een beetje serieus te kunnen nemen. Zelden heb ik zo'n aversie gehad tegen de hoofdpersoon. Eigenlijk één van de hoofdpersonen, ik doel op Vinz. Een arrogante, betweterige en zogenaamd stoere zak. Door dat pistooltje ging hij opeens heel wijs doen. Wat Hubert ook snapte en hij had hem gewoon een flinke klap moeten geven en zich niet moeten laten stoppen door Saïd.
Later nam het verhaal het opeens een wending. Waar in mijn ogen totaal geen aanleiding voor was. Opeens was Vinz helemaal niet meer zo stoer. Opzich had ik dat nog wel verwacht dat het vooral praatjes waren, maar bij Hubert gebeurde opeens het tegenovergestelde. Daar waar hij in het begin nog weg wilde uit de buurt, was hij nu opeens wat Vinz eerst was. En ik snap niet waarom. Is er wat gebeurd toen ik knipperde met mijn ogen?
De scènes werden tammer, het werd allemaal wat minder ernstig. Het was minder aangrijpend, de dialogen waren minder interessant en de omgeving werd er ook niet beter op. De sfeer van het begin was gewoon zo goed als weg. Verder nog wel een "leuk" einde, maar zeker geen laatste 20-25 minuten die ik lang zal onthouden (op het echte einde na dus).

Ik wil nog één scène eruit pikken, want die vond ik zo geweldig. Die anekdote van die man op het toilet. Geweldig! Het was lach geleden dat ik zo hard heb gelachen in een film als deze.

Verder vond ik de keuze voor zwart-wit erg goed. Het maakte het allemaal nog wat rauwer.

Een film die erg sterk begon, maar zwak eindigde. Overigens nog wel een mooie slotzin. En wie is er nu dood?
Kleine 3,5*

Goede film.

'La Heine' werpt de kijker in de achterstandswijken van Parijs en hoeft geen moeite te doen om het keiharde realisme te laten zien. Met een vleugje humor en zelfspot weet de film de levenswijze van jongeren precies te verwoorden. Op den duur wordt het macho, afwerende gedrag wel wat vermoeiend. Maar door een aantal goede wendingen en een sterk einde weet de film overeind te blijven. Een goed verhaal met goede acteerprestaties. En hoewel je het einde wel kan voorspellen is het verassend hoe het uiteindelijk ontpopt. Mooi gedaan.

4,0

Maakte weinig indruk op me, in vergelijking met de verwachtingen die ik bij deze films had. Grootste probleem is toch dat het inleven in de personages echt heel moeilijk is. Dat hoeft ook niet per se, de film heeft genoeg te zeggen zonder dat je dat doet, maar aan de andere kant komt het minder goed over dat ze zowel dader als slachtoffer zijn natuurlijk; iets wat je wel kan zeggen van deze situatie.

Het leukste is nog dat ze tijdens de avond van de vermoedelijk grootste rel de laatste trein missen, waardoor ze het tweede stuk van de film juist een beetje buiten het geweld worden geplaatst. Dit had goed gebruikt kunnen worden voor een stuk contemplatie, maar Kassovitz kiest er voor om de negatieve cirkel voort te zetten. Zijn goed recht, maar meer dan een redelijke film vond ik het ook niet.

Ondanks dat de film minder rauw was dan dat ik gehoopt had, is dit toch wel een hele sterke film.

De spanning is na de beelden en de muziek in het begin van de film, al direct voelbaar. Ook tijdens de film voelt het aan als of het ieder moment uit de hand kan lopen, wat vooral wordt veroorzaakt door de opgefokte

Vinz, die door Cassel formidabel wordt neergezet. De meest interessant rol vind ik die van Hubert, die op het oog rustig lijkt en confrontaties uit de weg gaat. Door zijn onvoorspelbaarheid wordt de spanning nog wat meer opgebouwd om zo aan het zeer goed eind tot een hoogtepunt te komen.

De keuze om in zwart/wit te filmen is goed uitgepakt en benadrukt nog meer de grauwe sfeer en het uitzichtloze van de achterbuurten, de film leent zich hier perfect voor.

Ik verwachtte een film met meer geweld vanwege het thema en de personages, maar ben eigenlijk aangenaam verrast door het ontbreken daarvan. Juist het gevoel dat iedereen op het randje van het geweld leeft wordt erg goed overgebracht. Door de rechtlijnige en langzame vertelling worden tijdig afgewisseld met de verschillende wendingen, zodat het nergens langdradig wordt.

Sterke film.

4*

Een film die eigenlijk niet weet wat hij wil.

Neem een paar negers, een paar geweren, en een paar (sadistische) flikken en laat ze gewoon wat rondlopen, en je hebt deze film.

Wat is nu eigenlijk het doel van deze film? Sadistisch flikken aanzetten om braver te zijn? Uitschot aanzetten om braver te zijn?

De film komt moraliserend over, maar zal volgens mij net het tegenovergestelde effect hebben aangezien de personages in de film behoorlijk hip worden afgeschilderd.

Sommige personages zijn zo ongeloofwaardig. Nevenpersonages hebben hier geen last van, terwijl van de 3 hoofdpersonages alleen de Marokkaan me bekoren. De andere 2 zijn verschrikkelijk irritant.

Dit komt omdat de personages er het in begin nogal geloofwaardig zijn, maar men in de film verschillende bokkensprongen maakte met hun karakter en daden zodat ze niet meer geloofwaardig over komen.

Neem bijvoorbeeld de neger: die komt in het begin over als de verstandigste van de groep, die de anderen probeert te bedaren en via een bokscarrière uit het ghetto wil ontsnappen. Maar waarom doet hij dan momenten dingen die zo onwaarschijnlijk zijn voor hem?

De meeste acteurs hebben wellicht nog nooit meegewerkt aan een project als dit, en waren wellicht ook onbekend. Waar de meeste zeer overtuigend acteren (de neger en de marokkaan ) hadden ze wel een andere acteur mogen zoeken voor de jood te spelen.

Dit alles zorgt ervoor dat de film nogal onrealistisch en ongeloofwaardig over komt. Spijtige zaak, want er zat wel iets in.

2,0*

Visueel prachtig maar ergerde me mateloos aan enkele van de hoofdpersonages, en in het bijzonder aan de can't-shut-up-Saïd. Ook altijd dat geruzie terwijl er eigenlijk niets gebeurd.. Het einde vond ik dan weer onverwachts uit de hoek komen en was misschien het soort van gebeurtenis waar ik de hele film op zat te wachten, de grote doorbraak die heel de film in gang zou hebben gezet zeg maar. Dat de acties van Hubert die niet altijd even rechtlijnig zijn vond ik eerder een pluspunt aan de film, omdat (zoals hierboven al werd gezegd) we zelf in de werkelijkheid ook wel dingen doen die niet stroken met wat we zeggen.

Ondanks de hierboven beschreven minpuntjes moet ik wel zeggen dat er enkele heel mooie scènes inzitten en dat ik de zwart-wit cinematografie best kon waarderen. Alleen stel ik me de vraag of kleur de film geen extra kracht had bijgezet, het zwart-wit concept zet hier een kleine spreekwoordelijke barrière tussen de kijker en de werkelijkheid, terwijl de film juist realistisch wil overkomen.

Dus, omdat ik al snel val voor het soort van mooie shots die in deze film zitten: 3.5

Rauwe, maar ook grappige inyourface film over de problematische Parijse voorsteden. De hopeloze spiraal van geweld, ellende, nukkigheid en stuurloosheid is schrijnend om naar te kijken, en de (verrassende) apotheose laat de kijker niet onberoerd. Mooi geschoten (npi), goede film van Nino.

3,5*.

Redelijk drama over het leven in de Parijse buitenwijken. Acteerwerk was best aardig, de drie hoofdrolspelers speelden overtuigend. Qua verhaal niet veel bijzonders. Veel rondhangen en schelden, dat zal best realistisch zijn, maar niet ontzettend boeiend om naar te kijken. Het einde was erg plotseling, dat was opzich wel aardig gedaan.

Een film met een uiterst interessant thema. Jammer genoeg had ik niet het gevoel dat het globaal gezien goed werd uitgewerkt in de film: uitstekende scènes wisselden elkaar af met scènes die naar mijn mening nogal langdradig en overbodig waren. Waar ik echter niets op aan te merken heb, zijn de geweldige acteerprestaties (waarbij vooral Vincent Cassel het echt geweldig doet).

De film op zich is zwart-wit, maar 't paste wel bij deze film. Het ene moment vond 'k Vincent Cassel enorm grappig in deze film, maar soms was het een echt ettertje

Denk wel dat de film niet aan iedereen besteedt zal zijn. Er komt wel heel wat ruzie en geweld in voor. Het einde van de film vond 'k het sterkst

Een film met een boodschap.

Het was niet echt een slechte film, er zitten aardige shots in, en zeker het acteerwerk is erg goed en naturel. Maar heel dat opgefokte gedoe, en het gebrek aan een echte verhaallijn maakte het voor mij geen fijne kijkervaring. Komt nog bij dat ik een hekel heb aan zwartwit in moderne films.

Het zal vast een goed geschetst portret zijn van het tijdsbeeld en van die subgroep, maar mij heeft het nauwelijks kunnen raken of vermaken.

2,5*

Herzien en cijfer verdubbeld: 3***.

De themathiek is het sterkste punt van de film, waarbij de fragmentarisch geschoten zwart/wit beelden goed aansluiten. Een topper zal het voor mij echter nooit worden, vanwege de vervelende of juist onrealistische stereotypen. Een Joodse wannebe-gangster te midden van Arabieren? Boze blanke 'racistische' skin-heads die de veroorzakers zijn van de ellende in de banlieus? Zoalsgezegd het thema en de artistieke invulling zijn goed, maar een aantal personages passen beter in een Lord of the Rings deel.

Aardig drama welke het vooral moet hebben van de uitvoering (fraai camerawerk) en van de cast en dan met name Vincent Cassel die irritant maar prima speelde voor dit verhaal. Het verhaal was opzicht best aardig en wist ook wel te boeien maar hier en daar is het wat saai en soms ook wat langdradig. Visueel was het allemaal zeer fraai in beeld gebracht en een aantal scenes zijn zeer goed (ook best heftig). Het einde was ook best sterk.

P.S. Het poepverhaal was best komisch.

Geweldig meeslepend en realistisch portret van de Franse banlieus.

Een film die echt met een sneltreinvaart voorbij ging bij mij, waarbij elke scene gewoon even boeiend is. Op geen enkel moment kakt de film ook maar een beetje in, en die 98 minuutjes vlogen werkelijk voorbij.

De grauwe zwart-wit beelden zijn niet alleen erg bevorderend voor de realistische en grimmige sfeer binnen de film, maar leveren ook enkele prachtige plaatjes op. Vooral die stukken met die close ups van gezichten, waar de lichtinval in combinatie met de pikdonkere achtergrond voor een erg mooi effect zorgt. Soundtrack niet erg bijzonder verder (ook maar weinig aanwezig sowieso), maar wel erg functionerend voor een film als deze.

Cassel is altijd wel een favorietje en doet het hier ook erg goed vind. Rest van de cast deed het aardig, maar wat jammer vond ik echter Saïd's personage. Beetje erg stereotype en irritant af en toe, wat misschien juist wel de bedoeling was, maar toch wel een beetje een stoorfactor soms. Daarmee ook meteen het enige piepkleine minpuntje aan La Haine wat mij betreft. Al bij al namelijk een geweldige film, met trouwens ook een erg indrukwekkend einde.

Even moeten twijfelen tussen 4,5* en 5,0*, maar uiteindelijk dan toch maar het voordeel van de twijfel. 5,0*

PS: Achteraf toch maar een ruime 4,5*.

Het rauwe zwart wit zag er mooi uit en sloot perfect aan op de sfeer, maar dat

maakt het nog geen goede film. Hij is ronduit langdradig saai, met

veel onsamenhangend gebrabbel. Meerdere scenes kunnen direct de prullenbak in,

zoals bijvoorbeeld het gezever van jongetje over bananasplit en het dialoog over hercule.

Door de opzet van een dag krijg je ook beperkt inzicht in de achtergrond,

hoe komt het bv dat de Jood Vinz en Marokaan? Said zo hecht zijn met elkaar.

Het blijft moeilijk om je als gelukkige westerling in te leven in de bewoners van de ghettowijken in onze westerse samenleving. Ik ken in Antwerpen ook dergelijke plaatsen, maar dan zonder de haat die uit deze film stroomt. Al kan ik me gezien vele gebeurtenissen in grootsteden wel voorstellen dat dit ook weer niet verzonnen is.

De film mikt vooral op de haat en frustratie die deze jongeren hebben. Zelfs los van het incident dat aanleiding geeft voor de rellen, is het een kwestie van overleven door heel de tijd te roepen. Positieve ingesteldheid brengt je nergens. De vooroordelen staan te wachten als je de voordeur open doet.

Die hardheid en haat wordt vooral goed voorgesteld door het gebruik van zwart/wit. Niet alleen symbolisch dat alles zwart/wit wordt bekeken zonder nuance, maar ook het harde uiterlijk. Er is geen plaats voor mooie kleuren. Doe er nog het gebruik van de tikkende klok bij en de passende muziek, en de sfeer is gezet.

Zoals gezegd is het moeilijk in te leven in dergelijks situaties, maar uiteindelijk lukt het toch wel. Goed geacteerd trouwens. La Haine neemt je mee naar de achterbuurten. Het is een rouwe film geworden waar je van moet houden, maar na 90 minuten roepen en tieren blijft er altijd wel wat hangen. Zeker als het zo overtuigend wordt gebracht.

Aan de ene kant erg realistische personages en situaties, maar aan de andere kant komt het ook ietwat geforceerd over. Sterk acteerwerk, dat wel.

Audiovisueel wel leuk, met vooral goede muziek. Het zwart-wit is passend.

Verder niet bijzonder. Weer een film uit de top 250 die mij tegenvalt.

Kleine 3*.

Uitstekende film waarin drie vrienden uit de buitenwijken van Parijs een dag rondhangen. De film speelt zich af tijdens één dag waarbij de gemoederen langzaam steeds hogerop lopen en waarbij de spanning tussen de jongeren en de politie constant aanwezig en voelbaar is. Redelijk rauw en realistisch in beeld gebracht met mooi camerawerk. Ook de cast doet het goed, waarbij Vincent Cassel er positief uitspringt.

Indringende en rauwe kijk op rebelerende jongeren in de rand van de grootstad.

Grove taal, dreiging en opwinding zijn niet uit de lucht.

Sterke cinemataal. Het meest impressionante in het genre dat ik zag en er zijn nogal wat films gemaakt over probleemjongeren.

Schitterende vertolking van Vincent Cassel die er perfect in slaagt gedreven haat in zijn blik en gelaat te leggen.

La haine is een film die ook vandaag de dag perfect past in de hele hetze rond bvb de gele hesjes, eveneens zich afspelend in onder meer Parijs. De film doet me ook denken aan andere mediagebeurtenissen waarbij “slachtoffers” door toedoen van politie-optredens aanzien worden als martelaren tegen het systeem. Een overlijden kan de boel dan flink ophitsen.

La haine is een harde grauwe film in en over het leven van jongeren in de banlieus. Het leven is troosteloos en uitzichtsloos. Vincent Cassell doet het erg goed en geeft haat en geweld letterlijk een gezicht. De wederzijdse druk tussen de jongeren en de politie is steeds aanwezig als een tikkende tijdbom. Maar het is ook opletten geblazen met rivaliserende andere bendes zoals skinheads. La haine brengt de sfeer optimaal weer met de zwart-wit beelden, die klok, de muziek en de onderhuidse spanning(en). Grootste minpunt vond ik echter het aura dat werd gegeven aan de revolver. Alsof het iets unieks was.

Zeer goed.

Het duurde lang voordat ik deze film eindelijk zag. Dit was tevens ook 1 van de titels uit de top 250, dus die ging gelijk op de watchlist. Tevens ook de titel uit de top 250 die ik het liefst wilde zien. Deze middag heb ik eindelijk de kans gekregen om hem daadwerkelijk te zien en het is zeker niet tegengevallen.

De film is vooral erg snel en vlot, en met een speelduur van enkel 98 minuten ook geen lange zit. Het is ook precies de goede speelduur, omdat zo'n plot als deze niet perse tot 2 uur uitgerekt hoeft te worden. Kassovitz weet die 98 minuten ook behoorlijk te benutten.

Acteerwerk is sterk, vooral van Cassel, die speelt alsof zijn leven ervanaf hangt. Taghmaoui en Koundé doen ook zeker niet ten onder als overige bendeleden / vrienden. Ze acteren geloofwaardig en met veel overgave, waardoor de film er gelijk een stukje geloofwaardiger mee weet te worden.

De film ademt voor de rest geweld uit. Het zit constant in de lucht, en daardoor heeft de film enkele intense en spannende momenten. De opvliegende karakters van het trio (en voornamelijk Cassel), de gewelddadige periode en de boosheid van de film maken het een behoorlijk intrigerende zit hier en daar.

Alleen jammer dat de film niet ten volle tijden het tempo erin kan houden. Vooral omdat er af en toe een freak voorbijkomt die er niet perse in had gehoeven. Het tempo knalt er ook volledig mee uit, en dan duurt het eventjes voordat de film je weer te pakken krijgt. Maar dat lukt uiteindelijk wel en dan neemt de film je weer goed mee.

Ik vond het camerawerk net niet sterk genoeg en het slaagt er niet altijd in om de intensiteit volop in beeld te brengen. Ik wilde de film oorspronkelijk dan ook 3,5* geven, maar het einde laat toch wel een klap achter waardoor ik toch maar heb verhoogd.

Intense rit, maar wel erg goed. Hier en daar behoorlijk boos en druk, maar heeft zeker wel een plekje in de top 250 verdient.

Deze stond al enige tijd op m'n lijstje, alleen al omdat het rauwe in Franse films me vaak intrigeert. Maar deze was niet zo m'n ding qua uitvoering vh verhaal, vond hem eerlijk gezegd nogal eentonig en saai. Ik heb het hier niet hoe iets gefilmd is en in beeld wordt gebracht, het gegeven boeide me té weinig, veel oninteressant gezever tussen de gasten. Nee deze was een afknapper.

Les Misérables (2019) vond ik een heel sterke, dreigende film en omdat die wel met de ‘klassieker’ La Haine werd vergeleken was ik nieuwsgierig naar deze film. Maar hij viel me tegen: je zit in feite anderhalf uur lang naar drie vooral vervelende jochies te kijken die blowen, heel grof in de mond zijn, kleine criminaliteit bedrijven maar ook wel een politieagent willen neerschieten uit wraak voor de dood als gevolg van politiegeweld van een jongen uit de buurt. Boeiend is het allemaal niet en spannend wil de film ook bijna nergens worden: de jongens zijn voortdurend zo kinderachtig bezig met stoer doen dat het wel een soort Sjors & Sjimmie lijkt en de film neigt bij actie ook meer naar flauwe humor dan naar spanning.

Diepgang heb ik ook niet echt kunnen vinden of het moet de boodschap zijn dat de politie, die zou martelen, en de brave burger, die op Le Pen zou stemmen, het kwaad zijn en deze jongens de goede rebellen zijn (het bevriende drietal is in ieder geval zorgvuldig multicultureel geselecteerd en bestaat aldus uit een jood, een Arabier en een zwarte), maar die boodschap is niet aan mij besteed. Les Misérables zet je meer aan het denken en is in ieder geval wel spannend. La Haine waarschuwt in feite dat de grote klap of ontsporing nog moet komen door middel van de valmetafoor (‘het gaat er niet om hoe je valt maar hoe je neerkomt’) en wellicht is de rauwe werkelijkheid van Les Misérables die grote klap die door La Haine wordt geanticipeerd maar die zelf het niveau van kijken naar irritante belhamels die je zelf zou wilen slaan nog niet ontstijgt.

Licht tegenvallend. De film focust vooral op 3 vrienden die vooral opgefokt doen en weinig sympathie opwekken, waarmee ook hun milieu waarin ze leven nooit echt sympathie krijgt. Bovendien had ik iets verwacht over die rellen, maar zowel die rellen (ergens in het begin genoemd, maar daarna nauwelijks meer) als hun leefwereld hangen er vooral wat bij.

Enfin, dat ligt dus deels aan de verwachtingen. Maar deels sowieso aan de invulling. Als gezegd vond ik die 3 weliswaar boeiend, maar meeleven lukte niet. En als de film zich dan vooral op hen richt, weet de film me als geheel ook minder te raken. En hoewel ik normaal zwart-wit erg mooi vind, had hier kleur allicht beter gepast om het broeierige sfeertje wat beter neer te zetten. Dat neemt niet weg dat de film wel goed wegkijkt, enkele sterke losse momenten kent en ook nog wel een idee geeft van hun wereld. Alleen te weinig voor een echte goede score. 3,0*.

Een film waar ik al enige tijd naar uitkeek, en ik was dan ook blij hem eindelijk eens tegen te komen in de kringloop. Gisteren dan ook met hoge verwachtingen begonnen om halverwege en richting het einde toch wat teleurgesteld te zijn, maar de essentie op het einde met de vallende man monoloog verraste me toch positief.

Enkele weken terug nog Banlieu 13 gezien en sindsdien weet ik uiteraard wat een Banlieu is. Dat het er soms niet zachtzinnig aan toe gaat in deze 'districten' blijkt maar weer. Armoe, geweld over en weer, verveling, geen perspectief en de gebruikte spuiten liggen op de grond. Het zijn de drie jongeren Vinz, Said en Hub die gevolgd worden gedurende een dag van onrust, verveling, kattekwaad en problemen met de politie. Toevallig vind ik het idee dat ze met zijn drieën zijn en dat Hub en Vinz perfect een deel van Freud's Id, ego en superego verpersoonlijken. Vinz is het Id met zijn agressie en Hub het Ego dat bedmiddeld en nadenkt. Alleen de rol van Said kan ik niet helemaal kwijt in het superego. Dus wellicht dat het allemaal toeval is.

De cast is uitstekend met Hubert Kounde als verassing en Vincent Cassel zo als gewoonlijk een etter van een vent, wel goed neergezet overigens. De muziek, de fraaie zwart wit stijl en de niet al te lange speelduur zijn prima. Regisseur Kassovitz komt nog voorbij wieberen als skinhead op het einde en vooral de oude baas in het toilet baart opzien met zijn woorden. De vraag of God in de mens gelooft is inderdaad een boeiende stelling en zijn verhaal over zijn kameraad wil zoveel zeggen dat iedere daad, hoe serieus of onnozel mogelijk altijd gevolgen heeft. Als er dan al een minpunt is in de film betreft het toch wel het rondhangen van de drie. Uiteraard hoort dit bij de film, toch neigt het allemaal meer naar baldadigheid met het onfatsoenlijke gedrag bij de kunstexpositie en de ronduit dwaze autodiefstal. De zogenaamde spanning en opbouw richting een geweldsuitbarsting tegen wetshandhavers ontbreekt daar totaal voor mij. Wel erg humoristisch de dronken man tijdens de autodiefstal.

Desondanks baart La Haine opzien met zijn echte beelden, montage, einde en de dunne scheidslijn tussen goed en kwaad. Haat roept haat op en dit wordt soms op treffende en ongemakkelijke wijze gebracht. Toch is dit voorlopig nog niet de topper die ik hoopte, maar wat niet is kan nog komen. Ruime voldoende tot die tijd.

De vicieuze cirkel van geweld die leidt tot geweld met daarna nog meer geweld tot gevolg. La Haine volgt drie vrienden met verschillende culturele achtergronden, die verenigd zijn in hun strijd tegen het politiegeweld. Met de VS in het achterhoofd voelt deze film nog steeds actueel aan. Ik vind echter dat deze film het vertikt om de achterliggende sociale problemen aan te kaarten en daardoor blijft het voor mij redelijk oppervlakkig met te veel puberaal gezeik binnen het trio. Ach ja, het is altijd de schuld van de politie natuurlijk dat er altijd problemen in de banlieus zijn. De hangjongeren die doen nooit niks verkeerds. Les Misérables (2019) l vond ik veel sterker en toont het allemaal niet zo simplistisch zwart-wit zoals hier het geval is. Een prima Cassel vertolkt een overtuigend boefje en Kassovitz brengt de "génération '90" meesterlijk in beeld. Maar het greep me niet.

Erg fijne herziening.

Wist eigenlijk niet zo goed wat te verwachten, deels omdat deze film toch alweer 30 jaar oud is, maar ook omdat het voor mezelf al zo'n 20 jaar geleden was dat ik hem nog gezien had. Maar kijk, ik vond het misschien nog wel iets indrukwekkender dan de eerste keer.

Met dank aan drie erg sterke acteerprestaties. Van Cassel is dat wel te verwachten, maar Taghmaoui en Koundé moeten zeker niet onder doen. Visueel blijft de film makkelijk overeind, de soundtrack vond ik zelfs iets beter te behappen dan de eerste keer en hoewel het plot redelijk voorspelbaar is, hakt het einde er toch best in.

Erg weinig op aan te merken dus. Knap hoe er empathie gecreëerd wordt met de hoofdpersonages, terwijl het uiteindelijk ook niet de meest aimabele personen zijn. Jammer dat Kassovitz daarna een wat commerciëlere richting is uitgegaan. Duidelijk een film van een jong iemand met de vinger aan de pols, wou dat er zo meer rondliepen.

4.0* en een uitgebreide review

Goed.

Mooi drama. Erg tof geregisseerd ook. Er is werkelijk geen minuut te veel of te weinig naar de film gegaan. Op dat vlak klopt het gewoon. Bovendien is het zwart-wit aangenaam kijken. Het is hier niet gebruikt als gemakkelijk trucje om het allemaal wat grauwer te maken.

Vincent Cassel en z'n kompanen Hubert Koundé en Saïd Taghmaoui acteren verder ook de pannen van het dak. Cassel springt door z'n naam het meest in het oog, maar ik vind bv. die Koundé absoluut niet onder doen. Die geeft ook een klein beetje sympathie mee aan een verder onsympathiek personage. En dat is tegelijkertijd ook een beetje het probleem. Het einde zou een mokerslag moeten zijn, maar ik vind het net iets te potsierlijk. Iets te gemakkelijk ook, zeker dat laatste s(c)hot. Als serieus bedoelde aanklacht tegen een hoop problematieken uit de banlieue kan het mij net niet genoeg beroeren, ook al is de verpakking uitstekend gedaan.

3,5

Een soort Franse tegenhanger van Do the right thing, dacht ik vooraf, maar tijdens het kijken moest ik door de rusteloze camera en de knappe montage eerder aan Cidade de Deus denken. Gelukkig zit er lucht in de film, bijvoorbeeld wanneer je ontdekt dat al dat heftige geruzie tussen de drie vrienden eigenlijk niets anders is dan hun gebruikelijke manier om met elkaar om te gaan, of het moment waarop er plotseling een man uit een WC-cabine tevoorschijn komt om een verhaal te vertellen dat schijnbaar niets te maken heeft met waar de vrienden het over hebben maar waar ze toch min of meer gebiologeerd naar luisteren. Vincent Cassel ziet er uit alsof hij elk moment kan gaan exploderen, maar na verloop van tijd begon ik zelfs voor hèm iets van sympathie te voelen, en de laatste scène kwam toch hard aan. Zeer indrukwekkend, en hoewel inmiddels 28 jaar oud heeft deze film volgens mij nog geen centime aan actualiteit ingeboet.

La Haine was nog zo'n film die hoog op mijn herzieningslijstje stond. Het algemene beeld en de sfeer van de film kon ik me nog goed voor de geest halen, maar de details zaten toch redelijk ver.

En achteraf gezien is dat niet zo vreemd, want het verhaal is iets minder belangrijk in deze film. Het is vooral het grauwe en realistische beeld van de banlieues waar deze film om draait en daar is Kassovitz zeker in geslaagd. In de eerste plaats is de keuze voor zwart-wit erg geslaagd en de situaties waar de 3 vrienden telkens in belanden zijn boeiend genoeg voor anderhalf uur. Een aantal momenten steken er toch wel bovenuit, zoals de dj-scène waarbij we over een deel van de stad vliegen of de hilarische scène met het verhaal van de oude man in de toiletten.

Vincent Cassel geldt als één van mijn favoriete Franse acteurs en hier steelt hij ook de show. Zijn personage is allesbehalve een sympathieke kerel en zijn agressieve houding is geweldig om te zien. Zijn kompaan Hubert is dan weer een personage waar je iets meer sympathie voor krijgt door zijn houding. Ook zijn personage wordt prima neergezet door Hubert Koundé en hetzelfde mag gezegd worden van Saïd Taghmaoui.

Prima film, maar er komt geen verhoging en de score van 3.5* blijft staan. Het beeld dat geschetst wordt van de banlieues is zeker en vast geslaagd en er wordt sterk geacteerd, maar ik miste toch dat tikkeltje meer om er een grote topper in te zien.

3.5*