Kundun (1997)

snurk

Deze had ik echt veel meer van verwacht ...

En ze spreken dan nog eens Engels met een Tibetaans accent. Geeuw.

** 2 op 5 **

Muziek van Philip Glass en camera-werk brengt deze film naar 3 sterren. Film duurt m.i. te lang en het snurk-commentaar is hier wel op de plaats.

tijd geleden al weer, maar wat iker nog van weet is dat ik het de minste scorsese vond van de pak hem beet 12 die ik er van hem gezien heb..

Knap in beeld gebracht, maar kan toch niet echt overtuigen.

Volgende week woensdag op Canvas

Mooie beelden en een voortkabbelend verhaal...

Kijk, dit vind ik nu eens een slechte film. Het tempo ligt veel te laag en het verhaal is weinig overtuigend.

Dat maakt deze Hollywood-productie juist zo uitzonderlijk. En trouwens, ooit al eens deftige Aziatische cinema gezien? Nobody Knows bijvoorbeeld? Dat is pas verveling zeg! Hier hebben we tenminste een verhaal, en slaagt de dalai lama erin af en toe echt interessante Boedistische levensvisies mede te delen. En dat er af en toe wat pseudo-spiritueel geluld wordt nemen we er maar bij zeker?
'Kundun' bleef mij dus wel boeien, met z'n magnifieke fotografie en een logisch, heel rustig verhaal...
Scorsese brengt ons een tragische en beklijvende geschiedenis van Tibet ten tijde van Mao. Hoe de 14e dalai lama het lijden ondergaat leidt tot even dramatische als soms grappige toestanden.
Maar het feit dat de film Engels gedubd werd haalt deze prent toch voor een groot deel onderuit. Zonder twijfel de slechtste keuze (dat accent! ) die ze konden maken (, maar natuurlijk moest Scorsese dit offer maken om commerciele redenen [, maw om zijn schitterende kostumering te bekostigen]). De acteerprestaties wisten mij dan weer wel te verrassen: de jonge acteurs doen het voortreffelijk; net als de vredelievende lama's. 'Kundun' brengt ons zelfs wat respect bij voor de Boedistische maatschappij. En dat mag op tijd en stond wel eens, lijkt mij.
Al bij al dus een wonderbaarlijke/interessante verfilming met enkele minpunten. Maar 'Kundun' biedt toch genoeg vertier om 2 uur te genieten van een hemelse samenleving...
3,25*

PS: Voeren ze het lijk van z'n vader aan de gieren?

En 'The Last Emperor' krijgt 3*? Vast en zeker de director's cut niet gezien...

Het eerste uur van de film gaat vlot en vond ik de film wel best goed maar dan is het wat minder maar toch nog een gewoon goede film waarvan ik toch wel genoten heb dus 3 sterren.

Helemaal mee eens. Het eerste uur is zeer interessant, met name om te zien hoe de jonge Dalai Lama opgeleid wordt. Daarna heeft de film veel tijd nodig om een in principe simpel verhaal te vertellen. Met name tegen het einde aan worden er zoveel beelden getoond en bijgehaald dat het echt te lang wordt.

Het verhaal van de 14e Dalai Lama leek me erg interessant, en via deze film ben ik de hoofdlijnen van zijn levensloop ook wel een beetje te weten gekomen.

Maar helaas, wat een teleurstellende film. Dat er Engels gesproken wordt is storend, maar dat went misschien nog eens lichtjes. Erger zijn de acteerprestaties, deze bevatten hier en daar zoveel 'ego', waar je toch juist op zijn minst een typisch semi-verlicht meditatief sfeertje verwacht te proeven. Alvast de eerste misser wat mij betreft. Tevens zijn sommige dialogen ver beneden niveau, en had ik sterke twijfels bij bepaalde conversaties van de Dalai Lama en zijn raadgevers. Was het wel de bedoeling van de regisseur om deze film zo natuurgetrouw mogelijk te maken? Het ziet er meer naar uit dat deze film weergeeft hoe de V.S. zou acteren als geweldloosheid hetgene was dat ze na zouden streven.

Ook de filmscore pastte niet. Op tal van plekken werd je verplicht om naar drammerige muziek te luisteren, terwijl het gewoon stil had moeten zijn. Heb me verbaasd over dat de makers niet begrijpen hoe essentieel stilte is, en hoe zenuwachtige Westerse muziek dit 'meditatieve portret' (zoals de dvd-hoes stelt), de sfilte compleet moest doorbreken, waarom? Wat mij betreft was de film beter geweest als deze soundtrack achterwege gelaten was. Het tradionele hoorngeschal en het wilde dansen van het orakel laat nog genoeg muzikaal vermaak over..

Verder vond ik de beelden en het camerawerk niét adembenemend. Tibet is een land dat zich bij uitstek leent voor mooi beeldmateriaal, maar op een paar beelden na mistte de camera Tibet, en mistte de film ook kleur. De vertrekken waar de Dalai Lama verbleef, waren allemaal maar donker. Wat dat betreft vond ik Seven Years in Tibet beter.

Tja, eigenlijk was deze film één grote grap. Dat de regisseur het zelf soms niet helemaal serieus nam bleek ook wel uit de ontmoeting die De Dalai Lama had met de Chinese President, wat ook een stuk uit een komedie had kunnen zijn. Of zijn Chineze presidenten gewoon echt zo grappig?

Maar goed, een Tibetaanse verfilming van hoe Amerika er uitziet zou wellicht ook een belachelijke vertoning opleveren. Misschien bekeek ik deze film met te veel verwachtingen, en had ik me van te voren beter moeten laten doordringen dat dit een Hollywood-film is, en me minder laten foppen door de "nominatie 4 oscars" ondertitel.

Dit is Hollywood, geen Aziatische cinema. Ik ben er van overtuigd dat elke Aziatische regisseur er een authentiekere film van gemaakt had. Bekijk zelf het verschil maar eens met een ander Boeddhistisch portret zoals Samsara.

Ruk mijn quote aub. niet uit zijn context:

Waarvoor dank.

Deze film is gewoon in Marokko opgenomen

Zo traag als stroop, maar mooi gefilmd, wel soms iets te dromerig naar mijn smaak. Verhaal is niet heel sterk. Vind het jammer dat deze film Engelstalig is en en niet in Tibetaans. Muziek van meneer Glass maakt veel goed.

Ik begon de film al met al lage verwachtingen, gezien de reviews hier en het feit dat dit soort films mij meestal niet liggen. Die lage verwachtingen kwamen helaas uit. Het begint al direct met de engels gesproken teksten. Verder weten zowel verhaal als karakters mij niet te overtuigen. Het is duidelijk dat Scorsese het technische deel van de film wel goed op orde heeft, maar een film bestaat uit meer dan dat.

Saaie, afstandelijke en emotieloze film. Scorsese begon hier duidelijk zijn mindere periode. 2 sterren (echt slecht is het nou ook weer niet).

Technisch ok en met redelijk mooie beelden maar heel erg saai. Het tempo is veels te laag, het verhaal maar matigjes en hetzelfde geldt voor de personages. Ook de keuze voor de engelse taal in plaats van Tibetaans doet afbreuk aan de film. Maar grootste minpunt blijft .

2.5 *

Mooie film, mooie beelden, tof verhaal, en de kleine Dalai Lama acteerd goed. Ik geef de film een 3*

Wat een draaaaaak van een film......

Ik kon em niet eens uitzitten, de manier waarop in het begin duidelijk moet worden gemaakt hoe dingen in zijn werk gaan zijn zooooooo ontzettend slecht geacteerd en zo voor de handliggend...alsof je naar knoop in je zakdoek loopt te kijken....

Bijzonder mooie film van Scorsese; een lust voor het oog dankzij het uitstekende camerawerk van de voor een Oscar genomineerde Roger Deakins (bekend van o.a. de gebroeders Coen), maar ook een lust voor het oor dankzij de fantastische muziek van Philip Glass (bekend van o.a. The Hours) - ook al genomineerd voor een Oscar. Ik heb hier erg van genoten, ook al stoorde ik me een beetje aan het feit dat de acteurs gewoon engels spreken. Maar Scorsese bewijst wederom dat hij een van de meest veelzijdige regisseurs in Hollywood is. De lage waarderingen op deze site zijn (wederom) zeer onterecht.

Een redelijke film. Een pittig onderwerp maar wel interessant. Ondanks dat er veel moment zijn die erg boeien is de film ook vaak wat saai. Maar de omgeving en de cast zijn wel weer leuke pluspunten. Ondanks dat het onbekende acteurs voor de meeste van ons zijn. Verder wel prachtige muziek. Maar ja het is wel jammer dat er Engels werd gesproken, dat is wat jammer.

3.5*

zzz zzz zzz ..... ahh einde!

Films over religies zijn en blijven natuurlijk altijd films over Sprookjes.

heel mooie film over een wereld die zo verborgen en beschemd is. Heel mooi gemaakt en zeker nog steeds actueel. Dit zou echt goed zijn voor in lessen geschiedenis of godsdienst.

Daarbij was ik ook heel benieuwd hoe de reincarnatie van de Dalai Lama word gekozen en dat was ook heel bijzonder.

ik heb vannacht ademloos zitten kijken en vind het een aanrader. velen vinden deze film saai maar ik vind het tempo wel passen het tibetaans buddhisme.

Redelijk goede film over het (jonge) leven van de Dalai Lama.

Ondertussen zijn we vele jaren verder en is het onrecht dat in deze film te zien is, nog steeds actueel, de Dalai Lama hoopt ooit terug te keren naar zijn moederland, maar de kans dat dat ooit zal gebeuren is bijzonder klein aan het worden, gezien de gezegende leeftijd de man nu reeds heeft.

De film is interessant om eens te bekijken, maar ik ken wel betere filmen van regisseur Scorsese.

Aardige film, die echter op een aantal punten behoorlijk faalt. Ten eerste wordt de Dalai Lama, ondanks zijn jeugdige leeftijd, niet bijzonder intelligent neergezet. Hij is zelfs op wat oudere leeftijd erg onwetend en een tikkeltje onnozel met de ontmoeting met Mao als absoluut dieptepunt. Dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest?

Verder hoop ik bij dergelijke films wat op te steken van een andere cultuur en dat gebeurt hier niet. Je leert niets over de Tibetaanse cultuur en de gebruiken van de Dalai Lama en ook nauwelijks wat over hun religie. De Engelse taal komt de couleur locale en de geloofwaardigheid inderdaad niet ten goede. Ook historisch gezien is Kundun geen al te grote bron van kennis. De film laat liever een episch/heroisch verhaal zien. Gemiste kans, de informatiewaarde is nihil.

Het einde is ook erg abrupt. Er mag best iets meer getoond worden over de situatie in Tibet na de vlucht van de Dalai Lama. Daar wordt zelfs nog geen zinnetje tekst aan besteed.

Philip Glass verzorgt daarentegen wel een prachtige score en de film ziet er op zich fraai uit.

Dit is trouwens een redelijk artikel (het is aan de korte kant) waar ik me in kan vinden: http://alumnus.caltech.edu/~pamlogan/kundun.htm

Scorsese laat maar weer eens zijn veelzijdigheid als regisseur zien met een onderhoudende ode aan de Dalai Lama en zijn vlucht uit Tibet. Met grandioze sets en sfeervolle kostumering wordt de illusie geschetst dat het zich daadwerkelijk in en rond die regio afspeelt, des te groter is de verbazing dat het in Marokko is opgenomen. In dat opzicht is het gewoon een hele knappe film die overtuigend zijn eigen droomwereld weet te verbeelden en daarbij een impressie schetst van de roemrijke geschiedenis van een belangrijke historische figuur. Het is wel een tikkeltje aan de eenzijdige kant, omdat ingewikkelde politieke situaties op de Hollywood-manier worden teruggebracht tot simpelweg goed en slecht. Dalai Lama is het sublieme goede en de kwaadaardige Chinezen zijn het absolute kwade.