Breakfast at Tiffany's (1961)

Idd een erg aardige film. Hepburn en Peppard spelen erg leuk en de film lost een algehele vrolijke sfeer goed af met wat serieuzere momenten (Hepburn's conditie lijkt een soort borderline-symptomen te vertonen o.i.d.).

Waar ik me wel mateloos aan zat te ergeren was die domme Japanner (nota bene gespeeld door Mickey Rooney of all people).

Volgens mij was het ook deze film waar Bruce Lee naar zat te kijken in 'Dragon' en zich zat te verbazen dat al die mensen in de bioscoop zo hard moesten lachen om die domme Japanner-grappen. Kan me er wel iets bij voorstellen.

Op Rooney na een erg plezierige film. Leuke dialogen en veel aardige details. En de fijne muziek (incl. Moon River) natuurlijk. Hepburn was erg leuk.

3.5*

Ja, ik vond het ook verrassend dat de 'Breakfast at Tiffany's' blijkbaar het ontbijten buiten voor de etalage is. Daarmee werd trouwens heel mooi de toon van de film gezet, die wel een beetje vreemd is. Ik ben het met JJ_D eens dat er iets raars zit in hoe Hepburn het karakter speelt. Ik denk dat het aan het boek ligt, dat overigens heel anders eindigt. Ik vind het jammer hoe de film eindigt, ook niet geloofwaardig. en dat Peppards personage achter haar aan gaat, vond ik ook niet geloofwaardig. Hij lijkt veel te verstandig om voor deze vrouw te gaan. Maar wel mooi, met die kat.
Leukste scène vond ik die in Tiffany's.
Verder vond ik de typische Blake Edward-scènes heel leuk, zoals het feestje. Ook ik zag de film op de Anniversary-dvd en het feestje bleek volkomen op improvisatie gebaseerd te zijn.

Vermakelijk maar viel me tegen. Het verhaal kabbelt maar wat voort zonder echt een richting te kiezen, tevens is Rooney tenenkrommend. Toch wel allemaal amusant met de charmante Hepburn en Peppard. 3*

Wat een leuke feelgood klassieker!

Ik had een vrij tuttige film verwacht, omdat ik Audrey Hepburn enkel ken als tuttige en brave dame. Maar dit is andere koek. Een van de leukste filmpersonages die ik heb gezien; Holly Golightly. Hele memorable rol. Daar word ik vrolijk van.

De belangrijke bijrol van de kater vind ik ook erg geslaagd. Ik heb zelf ook een kater, maar die zie ik dit allemaal niet doen. Goed geacteerd dus!

Ik snap dat mensen vallen over het karikaturale japannertje (-tje als in kleine man). Mij stoorde het niet, integendeel. Zo'n film kan zo'n typetje best gebruiken. Als running gag vind ik het zeer geslaagd.

Het feest is erg geestig. Die vrouw voor de spiegel was hilarisch hysterisch.

Naar het einde toe wordt de film wat serieuzer van toon. Daar had ik wat moeite mee. Van mij had die switch niet gehoeven.

George Peppard is een beetje een stijve hark. Ik geloofde wel dat hij op haar verliefd was, maar andersom niet.

Hepburn is erg cute, maar zij en ook Peppard kunnen het trage, niksige verhaal helaas niet redden. Helaas...

2*

De film viel mij een beetje tegen maar misschien waren mijn verwachtingen wat te hoog. Lekker sfeertje, goed verhaal maar ik had moeite om in de film te komen.

Het acteerwerk van Audry Hepburn vond ik niet goed. George Peppard deed het beter naar mijn smaak. Bijvoorbeeld die scene waarin zij hoort dat haar broer is overleden. Die reactie van haar vond ik ontzettend fake.

De rol van Roony snap ik gewoon niet. Die man kan zo veel meer dan dit soort flutrollen. De rode kater was inderdaad geweldig ! Op zich leuke film om naar te kijken omdat er een lekker sfeertje in zit en het verhaal is ook best leuk maar verwacht geen wereldfilm.

Heerlijk filmpje dit. Had eigenlijk totaal iets anders verwacht. Echt zo'n stoffig, braaf, klassiek filmpje, maar niets is minder waar. Audrey Hepburn zet een heerlijke rol neer en haar personage Holly is echt geweldig. Daarnaast speelt ook George Peppard prima. Die Chinees - gespeeld door Mickey Rooney - bezorgt mij een beetje gemengde gevoelens. Opzich wel leuk, maar toch weer zo flauw. Najah, ik heb me in ieder geval niet aan hem geërgerd.

Het verhaal kabbelt in en leuk tempo door en de prima sfeer ondersteund dit alles erg goed. De scene van dat feestje in het huis van Holly is wat mij betreft hét hoogtepunt uit de film, geweldig. Eigenlijk is het constant leuk om naar te kijken. Ik zat eerst te denken om drie sterren te geven, maar dat is te weinig. Echt een heerlijk feel-good filmpje dit.

And I said, "What about 'Breakfast at Tiffany's?'"
She said, "I think I remember the film,

Lang geleden ooit eens een deel van het nummer Breakfast at Tiffany's gehoord. Dat was voor jaren dan ook maar de enige link (naast Audrey Hepburn) die ik legde met deze film. Tijd geleden toch maar eens aangeschaft en daarstraks opgezet.

De film opent sfeervol met een Audrey Hepburn, die er echt geweldig uitziet, die door winkelstraten dwaalt om dan uiteindelijk bij de juwelierszaak aan te komen waar de film zijn titel haalt, Tiffany's. Wat daarna volgt is een fijne mix van humor (waaronder die geweldige Aziaat die boven Holly woont en die scène op het feestje waar Holly de hoed van iemand in de fik steekt) maar ook een vermakelijk vleugje romantiek met natuurlijk zo'n clichéHollywood einde. Normaal ben ik daar niet zo voor maar hier past het echt perfect.

Audrey Hepburn acteert echt geweldig als de uiterst charmante Holly die op het eerste zicht geen problemen heeft maar die het uiteindelijk toch ook niet allemaal zo simpel heeft. Vond het echt een prachtscène waar ze die telegram krijgt dat ze haar broer is verloren in een jeep ongeluk. Maar ook haar medespeler George Peppard mag zeker niet vergeten worden. De chemie tussen die twee is werkelijk fenomenaal te noemen.

Breakfast at Tiffany's is een lichtvoetige, feel-good komedie met toch een dramatisch randje aan.

4*

Deze film sinds lange tijd weer eens herzien. Niet echt een bijzondere film maar het acteerwerk van Audrey Hepburn en George Peppard was zonder meer uitstekend, hoewel de prijs voor de beste acteur voor mij toch ging naar 'Holly's cat'. De beelden hoe de kat in het gordijn sprong toen Holly haar huis aan het verbouwen was en het beeld van de kat boven op de opgezette stierenkop vond ik geweldig. Hoe zouden ze dat beest dat geleerd hebben?

Behalve dat de film ook een mooi beeld gaf van het New York van de jaren zestig mag vooral de mooie soundtrack van Henry Mancini niet onvermeld blijven. "Moon River" is voor mij nog altijd een van de mooiste romantische filmmelodieën uit de geschiedenis van de cinema, die uitstekend paste in deze aardige maar wel zeer voorspelbare feelgood movie.

3,5*

Deze is helaas wat verouderd maar Hepburn blijft toch wel ontzettend charismatisch. Verder een hele prettige film die zeker zijn momenten heeft maar over het geheel genomen toch een hoop erg trage scénes bevat. Door Hepburn blijft dit echter een klassieker.

Audrey Hepburn (wie anders!) is de grote attractie van Breakfast at Tiffany's. Wat een leuke, maar ook veeleisende rol heeft ze! Prima ingevuld naast de harkerige George Peppard, al is dat harkerige ook inherent aan zijn karakter. Verder is het wel een olijke en alleraardigste film met een hoge feelgood-factor.

Schitterende film. De film straalt zoals bijvoorbeeld Hepburn straalt en daarbij een fijn personage neerzet. Sowieso straalt zij in elke film als een grote parel.

Erg mooie/vermakelijke film met mooie muziek, goed acteerwerk, mooie setting en een fijn einde. Ook de aankleding is erg goed vooral die jurk van Hepburn zag er ongelofelijk mooi uit. Klassiek staaltje van glans die deze film een 5.0 waard maakt

Dit viel me behoorlijk verkeerd. Ik vond Audrey Hepburn erg leuk in Roman Holiday en My Fair Lady dus de verwachtingen waren degelijk en helaas totaal niet ingelost. Kon barweinig met het saaie liefdesverhaal en ik vond Hepburn's karakter storend oppervlakkig en hebberig. Het werkte allemaal niet zo heel erg best en als je dan ook nog eens de humor denkt te halen uit een ras-Amerikaan die door hard te schreeuwen en door z'n ogen dicht te knijpen op een Chinees moet lijken... tsja dan gaat het al snel mis. Breakfast at Tiffany's vond ik een behoorlijke tegenvaller.

Één van die klassiekers die ik nog steeds moest zien en wat ben ik blij dat ik nog ieder jaar dergelijke oude pareltjes ontdek. Met meest opzienbarend aan Breakfast at Tiffany's was voor mij de rol van Audrey Hepburn. Ik kende haar tot heden eigenlijk enkel van haar uitstekende rol in Roman Holiday maar wat Hepburn is Breakfast at Tiffany's laat zien, steekt daar nog ver bovenuit. Ik ben werkelijk waar een beetje verliefd geworden op deze vrouw, die op weergaloze wijze de spontane, ietwat losbandige maar vooral lieve en charmante Holly neerzet. Het moment waarbij ze halverwege de film de gitaar oppakt en het wonderschone Moon River ten gehore brengt, maakt dat gevoel alleen maar sterker.

Breakfast at Tiffany's is een film om verliefd op te worden en talloze malen te bekijken. Dat laatste ga ik zeker nog doen maar eerst ga ik op zoek naar meer werk van Hepburn. My Fair Lady, Here I Come.

4,5*

Zeer aanstekelijk film, mede mogelijk gemaakt door de natural beauty Hepburn, die een zeer spontane en memorabele en rol neer zet als wispelturige vrouw die achter de rijke mannen aan gaat.

Eigenlijk zou deze film zomaar een product van deze tijd kunnen zijn, lekker losbandig en er wordt veel in gezopen en gefeest. Een beeld wat ik tot nu toe niet had aan de hand van vele films uit de periode van deze film.

De lol spat er van af en dat zie je ook terug in de cast, het lijkt wel alsof iedereen de grootste lol heeft en met liefde deze film heeft gemaakt. Ook het visuele aspect viel me reuze mee, de film ziet er eigenlijk bijzonder mooi uit en had nie het idee naar een film te kijken uit '61.

Doe daarbij het heerlijke feel good sausje erover heen en je hebt een zeer memorabele film die de tand des tijds prima heeft doorstaan.

Toch jammer dat de regisseur dit soms probeerde te verpesten met die flap Amerikaanse Chinees, dat was echt tenenkrommend. Zie ik alweer een nep Chinees in een jaren 60 product.

Desondanks dat een toppertje!

4*

Bovenstaande quote vind ik grappig. Audrey Hepburn is nog steeds een een groot fashion icoon. Soms vraag ik me wel eens af of de fashionistas ook andere rollen van haar kennen of meer weten van de mens Audrey Hepburn. Overal in fashion bladen en sites duiken steeds maar weer fotos´s op van Holly Golightly. Aldoor ratelt men daar door over Hubert Givenchy en zijn muse Audrey. Tja, die kleren zagen er ook prachtig uit. Al denk ik dat Audrey er nog mooi uit gezien zou hebben in een vuilniszak. Ik vermaakte me er wel mee tijdens m´n eigen lange ´breakfast at the couch´.

Truman Capote en ´feesten en zuipen` gaan natuurlijk hand in hand.

Heb de film vaker gezien maar vond hem nu wel gedateerd en ergerde me soms een beetje dat ze zo snel spraken en de muziek steeds zo hard was. Maar ja, dat kan ook zijn omdat ik nog niet zo lang wakker was......net als voor Holly vind ik de vroege uurtjes ook ´nacht´ en niet ´vroeg in de morgen´.

Mijn sterren zijn een beoordeling voor de aantal keren dat ik me met deze film vermaakt hebt, voor Audrey en voor Hubert de Givenchy.

Enne, nee ik ben geen fashionista maar wel een Hubert de Givenchy bewonderaar. Niet het merk maar de man zelf.

Prachtige film. Heerlijk gespeeld door Audrey Hepburn, ondersteund door George Peppard. Met een heerlijk irritante bijrol van een bijna onherkenbaar toegetakelde Mickey Rooney.

Nou is het zeker niet zo dat je niets merkt van de leeftijd van de film - 50 jaar oud, nu - maar toch komt het geheel niet gedateerd op me over.

En, de beste acteur in de film is zonder enige twijfel Cat. Geniaal wat dat beest doet.

Toch wel wat ontgoocheld over deze film, erg romantisch, stukken beter dan de hit-en-run liefdesfilmpjes uit de jaren 40 en met een grote dame, Audrey Hepburn, die evenwel niet het sprankelend, dartel niveau haalt van in "Roman, Holiday".

Er al veel van gehoord en eindelijk eens bekeken. Tja, het was geen misse film, maar toch is het maar een filmpje die 'k maar één keertje hoef te zien. Het hoofdpersonage is wel erg goed gecast, maar echt sympathiek is ze niet. Het verhaal is niet zo bijzonder, maar kijkt wel vlot weg. De muziek paste ook wel bij de film en ook de beelden voelden niet gedateerd, ondanks dat hij toch al 51! jaar oud is.

Goed voor een keertje.

Aardige film waarin een schrijver verhuisd en verliefd wordt op een meisje uit het apartementencomplex. Ondanks een aantal mooie en leuke momenten en redelijke dialogen weet het verhaal als geheel niet echt te boeien en komt de romance ook niet goed over. De film is zeer stijlvol en heeft ook een mooie soundtrack. Verder is het ook een plezier om Audrey Hepburn hier aan het werk te zien.

Het eerste deel van Breakfast at Tiffany's is erg matig. Wellicht vernieuwend voor die tijd, maar nu vooral oubollig en moeilijk doenerij. Met name dat feestje staat bol van flauwigheden en raar gedoe. Die Chinees valt w.m.b. dan ook niet uit de toon (ik moest er zelfs stiekem om lachen, zo nu en dan).

Audrey Hepburn is geen sterke actrice (in deze film althans), maar het is haar uitstraling en schoonheid dat aantrekt. Een belangrijk gegeven om het liefdesverhaal interessant te maken.

Langzaamaan begint de film te boeien, en worden de dialogen tevens wat sterker. Terwijl de film vooral luchtig blijft (uitstapje; dingen stelen, bieb, ring graveren, etc.).

En hoe kan het ook anders dan dat de film eindigt met een klassieke kus.

Al met al heb ik me prima vermaakt, en dat zag er niet naar uit na een half uur op de teller.

3,5*
Goede filmkat ook.

Geweldige apotheose van deze film met "Moon river" (beste versie van de song, naar mijn mening, door Danny Williams; grote hit in Engeland in 1961).

Een enkele uitzondering daargelaten heeft Blake Edwards als regisseur vooral middelmatige films voortgebracht. Breakfast At Tiffany's past ook in dat rijtje.

Het is dat Audrey Hepburn er weer stralend uitziet en ervan probeert te maken wat ervan te maken valt, anders was de film het aanzien helemaal niet waard.

Een verhaal zonder voor- of achterkant en zo’n potsierlijke, groteske Mickey Rooney (een typisch Edwards accent !), wat moet je daar nou mee? Snel vergeten, me dunkt.

Ik had vantevoren een veel stijlvollere en serieuzere film verwacht, maar uiteindelijk wordt het maar een raar soort komedie. Vooral het begin vond ik tegenvallen. Wat moet je in godsnaam met die rare Aziaat en dat hysterische feestje?

Uiteindelijk ontpopt het zich nergens tot een echt boeiende of romantische film. Het verhaal is niet veel bijzonders, je komt nauwelijks iets te weten over de hoofdpersonages. Ik weet nu al niet meer waar er nu precies 1 uur en 50 minuten mee gevuld is. Je zit toch eigenlijk vooral te wachten totdat het een keer op gang komt.

Er zitten wat scènes in die aardig zijn (zoals die in de winkel) en Holly is, ondanks dat ze wat irritant is, wel een aardig personage. Een film als deze is door zijn ouderdom altijd wel grappig om te zien, maar verder?

Ik ging hem kijken omdat ik het nummer Moon River al een tijdje ken, en benieuwd was welke film erbij hoorde, maar om eerlijk te zijn vind ik dat een filmpje (want meer dan dat is het niet wat mij betreft) als deze zo'n mooie soundtrack niet eens verdiend.

2,5*

Het Hollywood van nu kan wat leren van een film als deze. De luchtige sfeer voelt niet zo geforceerd aan als die romkom's van nu. Het bronmatriaal zorgt voor de basis. Een van de beste komedieregisseurs doet grotendeels de rest en Hepburn maakt het af. Ik houd heel erg van komedies die volzitten met goede ideeen. Buster Keaton, Charlie Chaplin, Preston Sturges, Billy Wilder, Ernst Lubitsch, Woody Allen, De Coen's. Zijn de beste voorbeelden van grote komedieregisseurs die op basis van goede ideeen ontzettend aangename en kleurrijke films maken waar ze de toon precies goed hebben. Edwards kan daar ook wel bij zo langzamerhand.

Een film als deze moet het ook hebben van scenes die je bijblijven. En die zitten er genoeg in. De momenten waarin ze iets moeten doen wat ze nog nooit hebben gedaan, het feestje (een soort voorloper van the Party), de scenes in/bij Tiffany's (vooral met het graferen van de ring), scenes met die kat (die zonder pardon de taxi uitgezet wordt). Ik kon zelfs de rol van Rooney goed hebben.

Al met al dus een heel prettige ervaring. Je wordt er vrolijk van. 4 sterren.

Een fijne wegkijker, waar de vrolijkheid en het enthousiasme vanaf spat. Qua verhaal stelt het allemaal niet zo heel veel voor, maar de invulling maakt in ieder geval erg veel goed.

Audrey Hepburn speelt een leuke rol hier en zet een frisse, levendige vrouw neer, met een hoop uitstraling. Ook tegenspeler George Peppard doet het prima en de twee hebben ook een behoorlijke chemie met elkaar, iets wat altijd wel belangrijk is bij dit soort producties. Breakfast at Tiffany’s heeft wel even de tijd nodig om echt los te komen, maar er zitten een hoop afwisselende en leuke scenes in, waarvan het feest duidelijk wel het beste voorbeeld is. Alleen de rol van Mickey Rooney is wel dramatisch te noemen. Hij zet een of andere Japanner neer, die met zijn overdreven opmerkingen komisch probeert te zijn, maar dat meestal juist niet is.

Op de rol van Rooney na, zijn er verder gelukkig niet teveel minpunten. Het voelt allemaal aan als een luchtig tussendoortje, dat je met een prettig gevoel achterlaat. Die rode kater mag trouwens ook niet onvermeld blijven, want zonder hem was Breakfast at Tiffany’s toch een stukje minder leuk. Er zitten een paar leuke scènes in, waarin de vrolijke viervoeter duidelijk de show steelt.

Fris en fruitig dus, zo voelt dit ook na ruim vijftig jaar nog aan.

3,5*

Lula Mae...

Eindelijk was het zover! Ik kon Breakfast at Tiffany's eindelijk eens bekijken. En dan nog wel op Blu-ray. De film wordt overal de lucht in geprezen en ik wilde zien of deze klassieker nu écht wel zo goed is. Mijn conclusie: Ja.

Het verhaal is niet speciaal: een wilde callgirl wordt verliefd op een schrijver uit hetzelfde apartementencomplex. Hij wil haar, maar zij kan zich niet binden. Zij wil eerder een rijkere oude man zodat ze zekerheid heeft. Hij wil haar tonen dat een normaal leventje ook leuk kan zijn.

Hoewel dit niet bijzonder is en tot nu toe honderden keren is gedaan, blijft het verhaal interessant. Het begin is maar redelijk, maar na het feestje begint de film te vorderen.

Audrey Hepburn - een waar mode icoon - is fantastisch. Haar stijl spat van het scherm. En acteren kan ze ook nog eens. Jaja, Hepburn heeft mijn hart veroverd. Maar ook George Peppard doet zijn werk niet slecht. Hij speelt de rol van schrijver niet onverdienstelijk. Het enige personage war ik me mateloos aan irriteerde, was Mr. Yoshiashi.

Besluit: Breakfast at Tiffany's is een luchtige rom-com volgens het boekje, maar wel érg vermakelijk.

3,5*

Ik heb deze film nu drie keer gezien, en elke keer ben ik weer teleurgesteld. Wie of wat is Holly Golightly precies en wat doet ze? Ik weet het nog steeds niet. Naar ik heb begrepen moet ze een soort gezelschapsdame voor rijke heren voorstellen, niet echt een prostituée (laat staan een hoer) maar meer een geisha. Zou dat Audrey Hepburn kunnen zijn? Nooit van z'n leven. En dat achtergrondverhaal van Lula Mae Barnes, bespottelijk. Hepburn is één van mijn favoriete actrices, en niemand kan elegantie en vluchtigheid beter suggereren dan zij, maar in Breakfast at Tiffany's blijft haar sexloze personage als een vlindertje boven de aarde zweven zonder ook maar enig gewicht te tonen, hetgeen de film van elke zweem van realiteit berooft. (Nee, dan de aardse heftigheid van Liza Minnelli's Sally Bowles in Cabaret...)

        Daarnaast is George Peppard hier een totaal charismaloze verschijning (in 1961 was het plan voor hem duidelijk nog niet samen gekomen) en is de bijrol van Mickey Rooney werkelijk zeldzaam flauw. De enige die nog enigszins overeind blijft is Patricia Neal, die haar scènes met Peppard nog iets van waardigheid meegeeft. Bovendien zijn de visuals (inclusief het hier zo romantische New York) immer fraai en blijft Audrey Hepburn natuurlijk onder alle omstandigheden toch de prachtige Audrey Hepburn, dus te genieten blijft er genoeg. Maar na afloop kan ik toch niet ontkomen aan de indruk dat ik heb zitten kijken naar een film met een groot gat in het midden, alsof de scriptschrijver van de Holly Golighty uit Truman Capote's novelle (volgens de IMDb-trivia-pagina "a prostitute, had an abortion, liked to smoke weed, was bisexual and swore like a drunken sailor") alle scherpe randjes had afgevijld zonder te beseffen dat wat er overbleef eigenlijk gewoon geen personage meer is.

Ook eens met Roger Thornhill, met name Peppard was een kleurloos personage. Hij had een weinig dankbare rol als observator, maar hij weet er dan ook helemaal niks mee te doen. Bij mijn weten zou het bij deze ene grote hoofdrol blijven, tot hij opeens weer opdook in the A-Team. En Rooney als Aziaat, tsja, andere tijden zullen we maar denken.

Dan de rol van Holly, inderdaad een belachelijk achtergrondverhaal, dat hele gedoe met haar man en haar leven op de boerderij, haar broer- het had wat mij betreft weggelaten kunnen worden. Ik vond het feestje op zich wel grappig, zat tenminste wat schwung in, en een aantal scenes waren aardig, ondanks Peppard en dankzij Hepburn, maar de film is uiteindelijk weinig overtuigend, en op het eind werd het wat saai. De "twist" met de gecodeerde boodschappen zag je natuurlijk al van mijlenver aankomen. En Moon River hoef ik de komende 3 jaar niet meer te horen.

Teleurstellend.