Un Héros Très Discret (1996)

Best een leuk filmpje, waarbij de pedante houding van Albert (overtuigend gespeeld door Kassovitz) voor de nodige gein zorgt, zonder dat de film zijn hart verliest. Want in wezen valt het hem natuurlijk steeds zwaarder om de leugen vol te houden.

Na De Battre Mon Coeur S'est Arrêté en Sur Mes Lèvres slaagt Audiard er weer in me een hele film lang te blijven boeien en qua toon deed Un Héros Très Discret me een beetje denken aan het werk van Jeunet. Fijn!

Eigenlijk voor een stuk een komedie deze heel bijzondere (zowel in zijn originele structuur als inhoudelijk) film.

Een nagenoeg ongelooflijke historie en onderhuids toch wel een satire op onze maatschappij, waar leugen, bedrog en komedie, de weg naar sukses kunnen openen.

Zoals van zijn rol vereist wordt, heeft Mathieu Kassovitz, in de hoofdrol, vele gezichten en slaagt daar wonderwel goed in.

Satire over een fantasierijke nepoorlogsheld, die met list en bedrog voor zichzelf op onwaarschijnlijke wijze een weg naar de top plaveit. Na een uur of zo had ik het wel gezien, want wat daarna kwam was in feite meer van hetzelfde.

Een prima rol overigens van Mathieu Kassovitz. Jammer dat zijn “love interest” Anouk Grinberg pas zo laat in het verhaal wordt ingebracht. Dat had voor wat meer variatie kunnen zorgen.

Vermakelijke film over een letterlijke antiheld, die als een teruggetrokken, groot kind in zijn eigen wereldje leeft. Hij heeft een fenomenale bewijsdrang en droomt van heldendaden, alleen gaat dat niet gepaard met ook maar een beetje durf. Gelukkig heeft hij een goed geheugen en kan hij goed liegen en daar kom je ook ver mee, heel ver zelfs. Dat maar een van zijn ondergeschikten hardop twijfelt aan zijn heldenverleden is wat ongeloofwaardig, aan de andere kant zijn er wel vreemdere zaken echt gebeurd (denk aan deze man). Mensen laten zich graag bedonderen.

Kassovitz is perfect als de protagonist, geweldig soms in zijn onhandigheid- van dat potje tennis kreeg ik al bijna plaatsvervangende schaamte, en bijna meelijwekkend in zijn besluiteloosheid, denk bv aan de scène waarin zijn moeder wordt geschoren en hij erbij staat als een verschrikt konijntje. Later kan hij als "officier" overigens wel moeilijke beslissingen nemen, zoals blijkt uit zijn bevel om zeven Franse nazi's te fusilleren, en als hij zich kort daarna aangeeft bij de politie.

Audiard levert vrij consistent sterke films af, en daar schaar ik deze ook weer onder. Hij blijft een van Frankrijks meest interessante regisseurs van de laatste 25 jaar.

Geinig filmpje wel. De hele opzet met een soort mockumentary erdoor werkt vrij goed. De film zelf is vrij episodisch en soms ook rommelig gemonteerd - Audiard lijkt soms meer bezig met leuke regiedingetjes dan met een visueel en inhoudelijk coherent verhaal vertellen, al maakt dat de film wel fris om te zien. Als drama werkt de film om die redenen echter niet helemaal geweldig en niet elke scène is even geslaagd waardoor de film per saldo wat sleept. Maar al met al zitten er genoeg goede momenten in en heb ik me redelijk vermaakt. Dat dit eens wat anders is dan anders qua stijl doet de score naar boven uitvallen. 3,5*.