Crash (2004)

De eerste kijkbeurt vond ik dit nog best een goede film, maar hij blijkt absoluut niet herkijkbestendig te zijn. Mijn belangrijkste kritiek bij de eerste kijkbeurt was dat de film te eenzijdig is en dat het constante gehamer op hoe racisme werkt vervelend wordt. Bij de tweede kijkbeurt wekt het op een gegeven moment zelfs irritaties op. Wat me nu vooral stoorde is dat racisme ineens in scènes aangehaald wordt waar het niets te zoeken heeft. Een aantal personages zit gewoon met elkaar te praten en ineens schreeuwt er iemand vanuit het niets 'stupig black people'. Of die dialoog tussen Cheadle en zijn vriendin als hij haar Mexicaans noemt, terwijl ze half Puerto Ricaans en Salvadoriaans (?) is: compleet geforceerd. Het is niet zozeer dat de film niets zinnigs over het onderwerp te zeggen heeft als dat het op de minst subtiel mogelijke manier gebracht wordt. Het script is afschuwelijk.

De film blijft bekijkbaar door enkele goede scènes, een aantal ijzersterke acteerprestaties (Dillon voorop en Cheadle is altijd wel goed), maar vooral de prachtige beelden en sterke soundtrack die me nu meer opvielen dan de eerste kijkbeurt.

Ik verlaag naar 2,5*.

Precies de zaken die me de eerste keer al mateloos irriteerden.

Gisteren deze prent nog eens herbeken (moet de vierde keer zijn geweest) en nog steeds diep onder de indruk geraakt van deze moderne parabel over racisme. Oké, de symboliek lígt er dik op, maar wat dan nog? Als het voor zo'n aangrijpende cinema zorgt, heb ik er geen problemen mee, te meer omdat Haggis in mijn ogen wél het goedkope sentiment weet te vermijden.

Visueel is Crash dik oké (hoewel iets te glad, te Amerikaans), en ook de soundtrack is erg sterk (In The Deep meteen gevolgd door Maybe Tomorrow treft serieus raak), maar bovenal boogt deze film op een briljant scenario. Het is misschien niet erg subtiel, maar mede dankzij enkele bijzondere acteerprestaties (Matt Dillon en vooral Don Cheadle laten een diepe indruk achter) wordt het wel zeer overtuigend gebracht.

Ook voor mij verliest ie wel 'n héél klein beetje impact ten opzichte van de eerste kijkbeurt, maar da's niet meer dan normaal denk ik. Toch blijft Crash één van m'n favoriete films en hij hangt dan ook op het randje te bengelen tussen 4,5 en 5 sterren.

Indrukwekkende film, vooral de scene die de poster laat zien. Ook worden alle personages steeds interessanter gedurende de film, zelfs degene die op het begin een beetje irritant waren (de zwarte jongen die in iedereen een racist ziet). Op een gegeven moment kreeg ik zelfs sympathie voor de racist, door middel van de scene met ze zieke vader.

Maar zoals al hierboven gezegd wordt, is het af en toe een beetje te gelikt heb ik geen bijzonder filmwerk gezien en op een gegeven moment had ik genoeg racisme gezien. Maar al met al een geslaagde film met een interessant onderwerp.

The One Thing, hier ben ik het volkomen mee eens. Dit scheelt mij een hoop typewerk, bedankt.

2,0*

Net of jij ooit recensie splaatst. Lekker makkelijk om dan een mening van iemand anders over te nemen.

Een film die een diepe indruk achter laat, maar waar ik nu al van weet dat een tweede kijkbeurt niet verstandig zal zijn voor de waardering. Het moraal lag er net iets te dik bovenop, dit kwam mede doordat er haast geen scène voorbij ging zonder dat er racisme in voor was gekomen.

Uiteraard is de "aanklacht tegen racisme" niet echt nieuw en hierdoor werd het op een gegeven moment allemaal net een beetje té veel. Wat best jammer was, omdat het er allemaal erg mooi uit zag en het verhaal op zich best interessant kon zijn. Bovendien ergerde ik me aan de "moraalridder" Tommy. Waarom altijd een of andere held erin proberen te stoppen? Om vervolgens hem toch ook maar een dramatische scène te gunnen. Was allemaal net iets te...

Conclusie: de film was zeker vermakelijk en laat een diepe indruk achter. Maar als je iets verder kijkt was het allemaal wel een tikkeltje te en blijkt de film in de werkelijkheid iets minder goed te zijn dan op het eerste gezicht.

3,25* met het voordeel van de twijfel.

Deze film is juist geen echte aanklacht tegen racisme maar geeft een beeld over de complexiteit van het werkelijke probleem en haar wortels.

Volgens de film wordt racisme bepaald door de combinatie van de persoonlijke eigenschappen en de sociale omgeving en is dus niet even op te lossen met 'common sense'.

Mwah, ben ik het niet mee eens. Er werden nergens echt oplossingen voor racisme gesuggereerd, laat staan dat de wortels ervan werden gegeven. Simpel gezegd was het: Hey, jij hebt een andere huidskleur (dan blank), dus ik mag jou niet.

Met de complexiteit van het probleem viel het wel mee. Er was alleen sprake van racisme op basis van huidskleur, niet zo ingewikkeld lijkt me. Dat er verschillende verhalen bij elkaar komen zegt niets over de complexiteit van racisme.

In mijn visie wil de film dan ook meer laten zien hoe erg racisme wel niet is (wat uiteraard ook zo is) dan dat er dieper op wordt in gegaan. Laat staan dat er een beeld geschetst werd over de huidige manier van "oplossen" en hoe het dan wel zou moeten.

De film maakte weinig indruk op me na twee weken kon ik me er niets meer van herinneren. Niet verkeerd om een keertje te zien maar dat is ook alles.

Gewoon een fantastische film! Wat een groot meesterwerk van regisseur Paul Haggis! Die bevestigde overigens sterk met die andere topper van hem, In the Valley of Elah. Maar dat is een ander iets.

Tjah, waar moet ik beginnen bij deze film. Zelden, zéér zelden, ben ik zo stil geweest na een film. Ik denk zelfs nooit. Zelfs niet bij films als Big Fish, American Beauty, Geronimo: An American Legend en noem maar op. Ik word zelden uit mijn lood geslagen, maar bij deze film was het prijs. Verschillende scenes zat ik echt met de krop in de keel en werd ik gewoon akelig stil. Dan moet je denken dat ik normaal "nooit" stop met praten.

Alles zit uitstekend in mekaar in deze film.

Het verhaal...
Het is al meermaals gebruikt, mensen met problemen die op het einde van de film samenkomen door toeval, door het lot zeg maar. Maar in deze film wordt dat werkelijk zo perfect uitgewerkt dat ik er gewoon kippenvel van kreeg. Er zaten scenes tussen dat ik gewoon luidop "wow" zei. Grote klasse en weinig regisseurs gegeven.

Voor de rest zijn er een paar zeer emotionele scenes bij, waar, zoals ik al zei, zelfs ik het moeilijk bij kreeg. Ik denk aan die scenes bij dat kind dat "neergeschoten" wordt, ik denk aan die autocrash", ik denk aan die scene waarbij Ludacris die auto probeert te beroven van die andere zwarte man (ben even de naam kwijt sorry). En noem zo maar op...

Ook de humor zit goed. Al is het logisch dat dat in deze film niet zoveel voorkomt. Het blijft immers ook een aangrijpende drama en geen komedie. Toch een paar keer goed moeten lachen. Zeer knap om dat in een film als deze toe te passen.

Ik zou zeggen, kijk deze film en twijfel niet. Dit is een ongekende topfilm!
5 sterren!

Mja, ik kan me wel voorstellen dat mensen met deze film weglopen, hoor. Maar toch, zoals anderen hierboven -en ook ikzelf al eerder, geloof ik- al hebben opgemerkt; alles ligt er een beetje te dik bovenop, waar het de aanklacht tegen racisme betreft. Alle karakters zijn bovendien zo met het probleem bezig, te toevallig allemaal. In de zin dat ze ook allemaal invloed op elkaar hebben. Afzonderlijk zijn de verhalen goed en ook goed geschreven, maar alles bij elkaar? Nee. Net iets teveel van 't goeie.

Deze film is oerslecht,en eigenlijk gewoon te zielig voor woorden,hoe kan het dat ie in de top250 staat?,wat is er nou zo subliem aan deze film?,het komt me allemaal te gemaakt over,te niks zeggend,een waardeloose film is het echt waar.

Te niks zeggend? Dat is ook weer een uiterste. De film zegt volgens mij juist wél wat, maar forceert hetgeen hij te zeggen heeft teveel.

Als je hier eens wat rondleest kun je erachter komen wat er leuk aan gevonden wordt. Jij zegt wel leuk dat je het een waardeloze film vind, maar geeft er ook geen argumentatie voor. Hoe moeten we jouw bericht dan serieus nemen?

Zeker, maar ik vraag me af of hij, als dat bericht er niet was geweest, dan een recensie had geschreven. Ik heb hem namelijk nog geen recensies zien schrijven. Doet er verder ook niet toe.

En daarmee bewijs je dus exact mijn punt. Er wordt altijd simpel gedacht over de oplossing voor racisme maar de complexiteit zit verscholen in het feit dat alle rassen met vooroordelen leven en dat de opleiding en afkomst ook niet veel zeggen over de mate van racisme.

Racisme wordt bij incidenten versterkt/in de hand gewerkt door latent aanwezige angst voor het onbekende.

De filmmaker laat mijns inziens zien dat het een probleem van iedereen is. Er bestaan geen kant-en-klare oplossingen en het kan ook niet 100% opgelost worden omdat mensen nu eenmaal verschillen en in hun angsten teruggrijpen naar de meest primaire gedachtes en reacties.

De afro-amerikaan die de Chinezen vrijlaat blijft racistisch (lees discrimineren op ras).

Een film die gewoon wat racistische scenes laat zien, krijgt in Amerika echt geen Oscars. Zij zijn toch echt iets multi-cultureler ingesteld dan wij (en nee, dat zeg ik niet omdat Obama gewonnen heeft).

Zwaar overgewardeerde film. Het acteerwerk is niet geweldig. en dat moraal hebben we ook al vaak genoeg gezien.

Hele aardige film met behoorlijk goed acteerwerk. Vooral Sandra Bullock valt in positieve zin op. Maar qua boodschap kon de film me niet echt bekoren. Ik ben niet gevoelig voor dit soort films denk ik. Maar ter vergelijking ik vond hem stukken beter dan bijvoorbeel Babel

Vind deze film moeilijk te beoordelen. Aan de ene kant hebben we een controversieel onderwerp, een fantastische cast en een hele goede sfeer die de hele film blijft en ondersteund wordt door een geweldige score. Aan de andere kant vind ik dat het hele racistische gebeuren eromheen heel gemaakt overkomt. Er zitten best een aantal overbodige scènes in die er alleen maar inzitten om dit aspect te benadrukken en controversieel te zijn, niet omdat ze nodig zijn voor het verhaal. Toch 4 ster voor het geweldige acteerwerk van de hele cast en de fantastische sfeer! (kan nog 3.5 worden)

ik blijf het een zeer slap aftreksel van magnolia vinden

heb je magnolia gezien voor deze , dan kun je geen objectief cijfer meer geven

heb je dat niet kan ik me voorstellen dat je deze film dik ok vind, totdat je magnolia wel gezien hebt

Ik vind de algemene sfeer van Crash toch veel anders dan Magnolia.

Crash is veel dramatischer dan Magnolia. Magnolia is drama met een knipoog, met wat humor en overdrijvingen enz. bij, deze niet.

Al bij al zit het wel mooi in elkaar maar het stoort me hier dat het er zo dik opligt. De combinatie muziek en manier van acteren(wat overacting) en filmen.

Het is zo Amerikaans zoals die komische series waar ze op het einde een "goede" boodschap moeten insteken zoals "Family Mathers" en "Step By Step".

Sterk punt vond ik Matt Dillon, goede acteur.

Indrukwekkende film met goede acteurs

4*

Een van de beste films van de afgelopen jaren!

5*

Goede film, je ontkomt er gewoonweg niet aan om deze film met Magnolia te vergelijken en dan schiet Crash helaas wel een beetje te kort.

4*

Het is nu bijna 3 jaar geleden dat ik op dit forum een lang betoog neerschreef om jullie, lieve collega-gebruikers, de genialiteit van deze film te doen inzien. Nu ik de film heb herzien, een stukje volwassener en hopelijk ook weer wat rijper, begrijp ik dat ‘Crash’ een veel persoonlijker film is dan welk ander dan ook. Paul Haggis schrijft zeker verhalen die een universele reikwijdte hebben, maar ik geloof dat het uiteindelijk de kijker zelf is die kiest hoe ver hij / zij meegaat in de gevoelens van de personages.

Belangrijk om weten is dat veel analyseren ons nergens heen leidt - dat zou immers slechts af doen aan de kracht van het kunstwerk zoals Haggis dat voorschotelt. Toch moet het gezegd dat ‘Crash’ wat betreft de gelaagdheid van de personages (en bijhorende sociale betrokkenheid) zijn weerga niet kent. Ik kan mij in de recente filmgeschiedenis geen enkele productie herinneren die de vreemdelingenproblematiek dusdanig opentrekt, en tegelijk toont dat geen individuen schuldig zijn, maar bevolkingsgroepen in hun totaliteit aan racisme doen.

Haggis is echter intelligent genoeg om niet zomaar mensen met de vinger te wijzen, maar het systeem in vraag te stellen waarin wantoestanden allerhande kunnen floreren. Als zelfs de rechercheur (om dan toch maar concreet te gaan) het recht afzweert uit eigen belang, blijkt dat werkelijk niemand nog een strikt idee heeft van nu eigenlijk goed of kwaad is op deze wereld. Geweld wordt buiten alle proportie met geweld terug betaald, en op de achtergrond wappert de Amerikaanse vlag vrolijk mee.

Ondanks alle pijn legt Haggis echter pleisters op de wonden. Niet alleen boetseert hij een hoopvol einde aan zijn roetzwarte film, ook de meeslepende soundtrack in combinatie met de haast journalistieke cinematografie maken al dit menselijke lijden pijnlijk dragelijk (om in contradictoire terminologie te spreken).
De wereld ís een tranendal, maar het fundamenteel menselijke dat elk van ons met de ander verbindt, is het wonder waarvoor wij ons moeten openstellen (cfr. de politie-agent die de vrouw redt). ‘Crash’ is één van die films die een mens de ogen opent.
Hulde…
4,75*, en toekomstig top10-materiaal.

Net weer voor de 3e of 4e keer? gezien. Blijft echt een goeie film.

de serie is trouwens ook erg leuk, niet zo goed als de film maar zeker kijken waard.

een van de beste film die ik ooit gezien heb ! zeker kijken