I Tre Volti della Paura (1963)

Het meeste is al gezegd, dus ik hou het kort.

Black Sabbath laat ons een Bava zien met een neus voor sfeer door middel van prachtige gothische decors en lumineus kleurgebruik.

Deel 1, The Telephone, is werkelijk waardeloos, maar de twee daaropvolgende kortfilmpjes staan bol van pure filmmagie.

The Wurdalak is bij vlagen net een schilderij met al die uiterst sfeervolle shots die baden in wonderlijk licht- en kleurenspel en getuigen van een meesterlijk oog voor compositie.

In The Drop of Water zijn het opnieuw de sublieme kleurencombinaties - paars en groen gingen nooit eerder zo mooi samen - en het cynische einde die de kijker onderdompelen in de magische wereld van Mario Bava.

Spijtig dat deze drie verhaaltjes één geheel vormen; als afzonderlijke kortfilmpjes zouden ze een stuk beter uit de verf komen. Nu blijf je met de wrange nasmaak van The Telephone zitten die z'n flauwheid afstraalt op de overige delen.

Interessant drieluik van Bava. Giallo-achtige psychologische thriller + gothische horror + sfeervol spookverhaal.

The Telephone vond ik wel sterk. Twee prima actrices, vreselijke kitsch appartement, en goede camera-standpunten. Wellicht geperfectioneerd in latere horrorfilmpjes, maar het mocht voor mij de pret niet drukken.

The Wurdalak is Karloff in goede vorm. De kleurencomposities (Bava is opgeleid als kunstschilder) zijn om van te smullen. Het verhaal (naar Tolstoi) is van voorspelbaar allure. But who cares?

The Drop of Water is (zoals de voorgangers reeds zeiden) het absolute hoogtepunt van de film. Lekker spookverhaal (naar Tsjechov) met druppende kranen. Als je het lijk (een beschamende pop!) van de oude dame ziet, zou je normaal gesproken niet bijkomen van het lachen. Het filmpje laat je echter lachen als een boer met kiespijn. Erg erg erg goed.

Een 3,5 + 3,5 + 4 maakt een keurige 3,5* waardering.

Wat een waar meesterwerk, dat laatste filmpje! 25 minuten waar je wordt ondergedompeld in een kleurenpracht en een geniaal neergezette sfeer. Een mise-en-scene waar je U tegen zegt. Bava toont hier zijn klasse en meesterschap in het gotische, Bava's terrein. Het tweede verhaaltje blinkt ook uit in sfeer en is zeker te genieten, maar wat doet dat eerste segment in dit drieluik? Verbazingwekkend misplaatst. Gemiddeld kom ik uit op 2+4+5 / 3 = 3,66, maar dat laatste filmpje tilt dit in zijn eentje gewoon op naar 4,5*.

Zie ook: Cult Movies Reviewed - cultmovies.blogeiland.nl

De drie gezichten van angst

Gisteravond kreeg ik opeens weer zin in een oude vertrouwde Bava en vermits deze Black Sabbath de enige Bava was die nog geen review had gekregen (was ook mijn eerste film van de regisseur en het was alweer 4 jaar geleden dat ik hem had gezien) was de keuze snel gemaakt. En ik moet zeggen, dit zou misschien samen met Lisa and the Devil wel eens mijn favoriete Bava kunnen zijn.

Ik weet nog dat de eerste keer de film me een tikkeltje tegenviel. Het was allemaal wel vermakelijk maar het had niet het gewenste effect op mij maar gisteravond werd ik compleet weggeblazen. Black Sabbath opent meteen op een typische Bava wijze. We zien Boris Karloff staan in een surrealistisch kleurenbad en daarna kiest de regisseur ervoor om drie verhalen te tonen die op zich niets met elkaar te maken hebben. Het eerste verhaal (The Telephone) is een heerlijke thriller die misschien ietwat traag op gang komt maar dit zonder twijfel goed maakt met een paar heerlijke suspense momenten. Ik blijf het altijd knap vinden om een verhaal zo te laten boeien terwijl het zich maar één locatie afspeelt. Het tweede verhaal (The Wurdulak) is misschien wel het interessantste van de drie doordat Bava zich hier helemaal kan laten gaan. Een Wurdulak, een oud stadje, een herberg en wederom de heerlijke suspense die de regisseur zo eigen is. Het kleurgebruik ziet er weer prachtig uit en ik weet direct weer waarom ik fan ben van Bava. Het derde verhaal (The Drop of Water) stond in mijn herinnering ten boek als een serieuze afknapper maar daar was gisteravond niets van te merken. Alleen ontzettend jammer dat het lijk er zo enorm fake uit ziet... Vreemd eigenlijk als je bekijkt dat het door dezelfde man is gemaakt (de vader van Bava trouwens!) als het hoofd van de bandiet uit het 2e verhaal. Als dit er iets beter had uitgezien, dan had de film sowieso zijn 4.5* verdiend maar nu twijfel ik nog een beetje. Dat einde met Karloff is trouwens te geniaal voor woorden. Ik wist dat het nog ging komen van mijn vorige kijkbeurt maar het werkt nog altijd.

Bava weet trouwens ook altijd wel zijn actrices te kiezen. Vaak zijn het niet de beste actrices maar net zoals in de Hammer films zijn het praktisch allemaal enorm mooie vrouwen en dat werkt perfect in dit soort films. Maar het zou fout zijn om dit slechte actrices te noemen want dat zijn ze zeker en vast niet. De bijrol van Karloff is trouwens één van de vele must-see redenen. Velen zullen hem alleen maar kennen als Frankenstein (zijn rol hier was ook de enige rol waar hij een vampier in speelt) en meestal verbleken zijn andere rollen in vergelijking met Frankenstein. Hier is dat zeker en vast niet het geval want Karloff is hier enorm goed op dreef. De make-up ziet er erg geloofwaardig uit maar ook de acteur lijkt het beste van zichzelf te geven. Oorspronkelijk was hij alleen maar in de film terecht gekomen doordat hij nog onder contract was met American International Pictures die de film produceerden. Interessant weetje misschien is dat de legendarische groep Black Sabbath zijn naam hier vandaan haalde. In 1963 bestonden ze nog onder de naam Earth en tijdens een optreden in een kleine pub in Burmingham viel het hun op dat er een veel langere rij stond aan de cinema aan de overkant van straat dan bij hun optreden. De film die toen speelden was deze en de groepsleden besloten toen van naam te veranderen omdat ze dachten dat horror voor ticketverkoop zorgde. Wie zich ook maar een beetje in het muziekgenre heeft verdiept weet wat voor een groep Black Sabbath later is geworden.

In tegenstelling tot de meesten vond ik het eerste verhaal wel de moeite. Heerlijke suspense gevolgd door een geweldig tweede verhaal en afgesloten met een erg sterk derde verhaal. Alleen jammer van het overduidelijk fake lijk maar dat deert de pret maar een klein beetje. Bava is meester in het sfeer scheppen en levert visueel prachtig werk af. Moet toch maar dringend eens werk maken om de rest van zijn oeuvre te verzamelen.

4*

De (Engelse) titel leverde in ieder geval de bandnaam voor een legendarisch bandje uit Birmingham.

Horrordrieluik ingeleid door Boris Karloff. Nadeel zoals altijd dat (iets minder dan een ) half uur per verhaal wat weinig is om veel spanning en thrills op te bouwen.

We beginnen met een soort van Giallo-filmpje (including de gebruikelijke leren handschoenen) in een inmiddels vrij vaak vertoond verhaaltje over een vrouw die per telefoon bedreigd wordt. Laat helaas nauwelijks een fatsoenlijke indruk achter ondanks de in het genre eveneens gebruikelijke twist op het einde.

Vervolgens een interessante variant op het bekende vampieren-thema. Klassiek verhaal met Karloff als vampieren-jager die terug komt naar zijn familie, maar is pa Karloff nu zelf niet inmiddels een vampier geworden? Aardige klassieke horror.

Laatste verhaal is iedereen het wel over eens: stukje klassieke horror. Visueel prachtig en gruwelijk eng. Verpleegster steelt ring van net gestorven medium maar zal dit bezuren. Echt absoluut klassiek meesterwerkje en de reden om deze "Black Sabbath" te gaan zien.

een leuk drieluik waarvan het eerste deel wellicht wat beroerde verwachtingen schept voor de volgende twee episodes: het eerste deel is, naast niet spannend, ook niet echt bijzonder geschoten. Pas bij het tweede deel gaat de film echt van start in een prachtige set waarin een dracula-achtig wezen de boel komt terroriseren. Bava's prachtige cameragebruik, de indrukwekkende sets stelen vooral de show, aangezien het nergens echt origineel wordt.

Het derde deel is tenslotte de topper. Het deed me wat aan argento's inferno denken in termen van kleurgebruik (volgens mij was Bava dan ook special effects man of iets in die richting voor die film). Plottechnisch wederom nogal simpel. De hele film is dan ook niet echt de moeite waard als je op zoek bent naar een spannend verhaal. Het is dan wel weer de moeite waard als je zoekt naar spannende en mooie gotische beelden. Na het derde verhaal komt tenslotte nog een epiloog die je doet glimlachen, mocht je wat down zijn geworden van al die horror.

Wanneer je het over telefoonterreur in horrors hebt, denkt men al snel aan When a Stranger Calls of Scream. Ruim dertig jaar eerder kwam Bava hiermee al op de proppen in The Telephone. Zo slecht als sommige zeggen vind ik deze zeker niet. Door de mooie actrices en het enorm kitscherige apartement was er voortdurend wat te genieten. Het oog wil ook wat. Het segment begint best spannend, maar loopt helaas met een kleine sisser af. Toch genoot ik hier meer van dan het tweede segment.

Het tijdsbeeld waarin The Wurdalak zich afspeelt staat me sowieso al een beetje tegen. Visueel is het in orde met mooi kleurenspel en wederom een paar mooie actrices. Bava kiest ze altijd wel uit hoorde ik jullie zeggen, maar dit is pas mijn eerste. Als Karloff-leek moet ik zelfs Frankenstein nog zien, maar een goede kop heeft hij in elk geval al wel. Alleen zijn rol vond ik niet zo bijzonder. Mooie decors en een klassiek verhaal die niet zo veel indruk achter laat.

Gelukkig blijft het beste voor het laatst bewaard. The Drop of Water is een spookverhaal met erg veel sfeer. Het enorm grote landhuis dat bestaat uit vele felle kleuren is een perfecte locatie voor een dergelijk verhaal. Het medium ziet er angstaanjagend uit en kunnen veel horrorregisseurs die vandaag de dag met CGI werken nog een puntje aan zuigen. Simpel maar doeltreffend. Het cynische einde is de kers op de taart. Leuk!

He geinig, ik snap nu waar het idee van Treehouse of Horror-episodes van The Simpsons gebaseerd is. Of heb je vaker horrorfilms uit deze tijd die de structuur van drie losse verhaaltjes met daarvoor een introductie van één van de hoofdrolspelers, in dit geval de enige echte Boris Karloff? Hoe dan ook, het is best sfeervol en mooi gefilmd. Wat een decors inclusief spetterend kleurenpalet en ohja, ook nog knappe dames boort regisseur Mario Bava aan! Met de klassieke horrorverhaaltjes zit het qua spanning ook prima in orde. Het eerste verhaal betreft telefoonterreur, het tweede is een vampierenverhaaltje en het derde leert de kijker dat het niet sjiek is om van overledenen kostbare sierraden te stelen. Kortom leuk om dit eens te zien.

Wat een visuele (kleuren)pracht in deze anthologie-film van Mario Bava!

Vond ik het zwart/wit van Bava's Black Sunday goed voor de sfeer van die film, hier bepaald het gebruik van kleur in grote mate het succes van Black Sabbath Vooral in het laatste verhaal wordt het fraai gebruikt om de emotionele toestand van onze hoofdrolspeelster te verbeelden.

De versie die ik gekeken heb is uiteraard de originele, waarin bepaalde details zitten die de Amerikaanse release mist. Ook is de volgorde van de verhalen anders, maar in de Italiaanse versie werkt het het best. Het eerste verhaal is het minste, het tweede al spannender en het derde verhaal is de spectaculaire afsluiter.

Ik ga ook maar weer even vermelden dat de vrouwen in deze film bijna stuk voor stuk erg aantrekkelijk zijn, vooral de blonde vrouw in het tweede deel. Door het standaard gedubde geluid van Italiaanse films uit de periode kan ik over acteerprestaties niet al te veel zeggen, maar ik vond het wel overtuigend. Karloff is de grootste naam, en hoewel ook hij was gedubd sprak zijn gezicht boekdelen. De intro van de film en het laatste grappige stukje waren trouwens ook geweldig en had ik niet willen missen.

De film trapt af met een weinig boeiende "telefoon thriller" waarin we zien hoe een vrouw gekweld word door een stalker die regelmatig naar haar belt. Tegenwoordig is een dergelijke verhaallijn niet bepaald vernieuwend meer, maar de uitwerking gaat er nog best redelijk mee door.

Het tweede verhaal is echter al een stuk interessanter. Een familie (waarvan Boris Karloff de vader speelt) maakt jacht op lokale bloedzuigende vampiers. Bava bewijst wederom dat hij erg goed was in het maken van gotische horrorfilms. Ook is het kleurengebruik erg interessant (vooral het groen) en zorgt dit voor een aparte sfeer. Dit deed mij ook gelijk aan Argento's eerste werken denken.

Het derde verhaal vond ik oprecht creepy. Vooral de make-up van de geestverschijning is erg effectief en draagt hier een grote steen aan bij.

De Italiaanse dub ging er ook nog wel mee door. De tussenscenes met Karloff als narator zijn wel verschrikkelijk, maar in de rest van de film stoorde het mij niet heel erg.

Mede door de visuele uitstraling door de kleurenpracht vind ik dit één van de betere Bava films die ik tot op heden gezien heb.

Tussen mij en de gotische horror van Mario Bava wil het nog altijd niet vlotten.

Het beste verhaal is The Drop of Water (3.5*) in zijn magistrale eenvoud: jonge verpleegster (?) wordt op een regenachtige dag opgeroepen om naar het lichaam van een gestorven vrouw te kijken. Ondanks de gedateerde special effects en volstrekt voorspelbare opzet weet Bava een continu gevoel van dreiging vast te houden. Subtiele touches op de geluidstrack - lekkende kraan, piepende deuren, haperende grammofoon- vergroten het gevoel dat er elk moment iets staat te gebeuren. Op het beeld een uiterst sfeervol expressionistisch spel van schaduwen in combinatie met de vrolijke kleurenfilters van 'giallo' uit die tijd. Oog- en oorstrelend mooi.

The Telephone (3*) weet met een zwoele, jazzy soundtrack en rijk kleurenspel evenwel te verleiden om ons mee te nemen in zijn cinematografische schoonheid. Het uitgangspunt van de voyeur die elk detail via de telefoon doorseint is niet meer zo origineel door de speelse twist die Scream (1996) er ooit aan heeft gegeven, maar het blijft onverminderd een zinderende opzet van psychische terreur naar een vrouwelijke hoofdpersonage. Helaas slaat de opbouw een tikkeltje dood met een plotselinge plotwending als het hoofdpersonafe in een soort vagevuur terecht is gekomen. Iets minder dan twintig jaar daarvoor deed Dead of Night dat óók al, en daar werkte het echt een stuk beter.

The Wurdalak (3*) is een twijfelgevalletje. Het voelt als een ingekleurde versie van Bava's eerdere zwart-wit klassieker 'Black Sunday' (1960). Sfeervolle theatrale setting: oud kasteel in de mistige heuvels van Centraal-Europa. Verhaal is in lijn met de overbekende vampiermythologie van de mysterieuze vreemdeling die op bezoek gaat bij een aristocratische familie. Nadeel hier is dat de korte opzet niet genoeg ruimte biedt om de centrale liefdesgeschiedenis bevredigend uit te werken. Belangrijke wendingen zijn afgeraffeld en geven niet het idee dat ze onderdeel zijn van een meeslepend geheel.

Naar deze Horror-anthologie van Horror-meester Mario Bava was ik al erg lang benieuwt. Heb hem uiteindelijk voor de Kerst bewaard en dat was een goede keuze, want de film is bijzonder sfeervol.

Ik baal er enorm van dat ik de Amerikaanse versie van American International Pictures (bekend van Roger Coreman en Vincent Price) heb gekeken. De volgorde van de clips is namelijk anders, de mooie muziek van Roberto Nicolosi is vervangen door de bombastische jazzmuziek van Les Baxter en ik heb het idee dat er veel uit is geknipt (zo mis je shots als het mes dat in de rug van het slachtoffer steekt en is het afgehakte hoofd nauwelijks in beeld). Ook schijnt bij de dubbing het hele verhaal veranderd te zijn. Wat dan wel mooi was van deze versie waren het haarscherpe beeld en Boris Karloff als verteller, maar ik wil zeker de Italiaanse versie zien bij een tweede kijkbeurt.

Het eerste verhaal ‘A Drop of Water’ was een bijzonder sfeervol spookverhaal dat me een klein beetje deed denken aan Le Locataire van Roman Polanski. Inhoudelijk had het beter gekund, maar de beklemmende sfeer en de angstaanjagende Barones zijn haast ongeëvenaard. Het tweede verhaal ‘The Telephone’ was een matige vroege Giallo die in de Amerikaanse versie op zeer amateuristische wijze tot iets bovennatuurlijks is gemaakt. De zwarte handschoenen zijn al van de partij en het had wel een Hitchcockiaans sfeertje, maar het is veel te saai in vergelijking met het vorige segment. Met ‘The Wurdalak’ laat Bava zien dat hij de meester is als het op Gotische horror aankomt. Een bijzonder sfeervol geschoten Oost-Europese vampierengeschiedenis. Het segment was helaas te kort voor een uitgediept verhaal, maar het fenomenale sfeervolle kleurgebruik maakt dat ruimschoots goed. Ik wou dat alle Gotische horror’s het kleurgebruik van Mario Bava hadden. Hammer heet ook een aantal zeer sterke films, maar die missen vaak goede belichting, met name de indoor-shots zijn meestal overbelicht en sfeerloos.

De film heet eigenlijk I Tre Volti della Paura (Drie aangezichten van de verschrikking), maar de Amerikaanse producent wilde op het succes van Black Sunday teren en dus werd de titel Black Sabbath, terwijl de film helemaal niets met Hekserij te maken heeft. De metal-band Black Sabbath heeft zich vernoemt naar deze film. Toen ze aan het optreden waren ging iedereen weg omdat deze film in de bioscoop draaide, horror sells vond Ozzy. De naam zou overigens beter bij Iron Maiden passen, die maakte namelijk ook daadwerkelijk muziek over oude horrorfilms (Dario Argento en Lamberto Bava zijn ook grote Metal-fans overigens). Het blijft niet bij Metal, want Quentin Tarantino beweerd dat hij van deze film het idee heeft gekregen om Pulp Fiction in drie korte verhalen te vertellen.

Het was misschien niet helemaal wat ik er van had verwacht, maar Black Sabbath mag er zeker wezen en is een echte must voor Horror-liefhebbers. Een bijzonder gaaf spookverhaal, een erg vroege Giallo en een ontzettend sfeervolle Gotische horror met Boris Karloff als vampier.

Het giallo horror-drieluik van Mario Bava is met recht een klassieker. Boris Karloff introduceert aan het begin de drie verhalen. Dat is helaas een van de mindere dingen, iets wat duidelijk de tand des tijds niet heeft overleeft. En dan begint het eerste verhaal:

Il telefono: Een stijl-oefening in minimalisme alles speelt zich af in één kamer. Meisje is alleen in die kamer en krijg steeds mysterieuze telefoontjes waardoor er een constante claustrofobische sfeer hangt. (is dit een soort andere intrepetatie van Call-girl? ) Een duidelijke prototype voor een giallo script inclusief de seksuele spanning en een onverwachte twist.

I Wurdalak: is gebaseerd op de novelle The Family of the Vourdalak van Tolstoy. Ook verreweg de langste van de drie. Boris Karloff speelt hierin de vader/opa van een Russisch gezin. Deze heeft een bandiet gedood waarvan werd gezegd dat het een Wurdalak was. Hierdoor ontstaat er een griezelige atmosfeer met de vraag is hij het nu wel of niet. Deze Russische variatie van een vampier dood alleen zijn geliefden en uiteindelijk eindigt dit dan ook in een luguber liefdesverhaaltje. Dit verhaal heeft trouwens ook nog een prachtige bewerking gekregen in La Notte dei Diavoli (1972)

La goccia d'acqua: Naar een verhaal van Ivan Chekhov en met een geniale griezelige atmosfeer. Verpleegster krijg het verzoek om een overleden oude vrouw aan te kleden voor de begrafenis. Nu is deze gestorven tijdens een seance, wat natuurlijk de nodige angst oplevert. Een fantastische Gothic horror film.

Het eerste deel was niet zo bijzonder maar heeft wel een schoonheid als protagoniste. Het tweede deel was sfeervol maar echt spannend werd dit wat doorsnee vampierenverhaal toch ook niet. Het derde deel was dan wel behoorlijk creepy. Bij alledrie de verhalen valt het inventieve gebruik van ruimte en licht op.

De proloog en epiloog waren beter achterwege gebleven, met name het laatste stukje voelde erg misplaatst. De vraag dringt zich op waarom voor deze afsluiter is gekozen...misschien om de kijker niet met knikkende knieën terug naar huis te laten keren?

Aardige old school horror die je als horror liefhebber gezien moet hebben. Maar het heeft me toch niet helemaal kunnen betoveren helaas.

Van de drie losse verhaaltjes is mijn favoriet wel het verhaal met de ring. Dat zag er bijzonder sfeervol uit door het kleurgebruik en prachtige decor.

De overige twee verhalen waren ridicuul met het telefoonverhaaltje als dieptepunt.

Het vampierverhaal was ondanks Boris Karloffs inbreng helaas niet echt memorabel, spannend of indrukwekkend.

Een vroeg werk van Mario Bava. Een anthologiefilm bestaande uit drie episoden, die losjes zijn gebaseerd op verhalen van Anton Tsjechov, Aleksei Tolstoj en Guy de Maupassant. In navolging van de succesvolle Edgar Allan Poe adapties van Roger Corman, die zeer lucratief bleken, bedacht men dat het tijd werd om eens te putten uit het werk van andere klassieke auteurs van naam. Vanwege rechten en geldkwesties werden de drie verhalen niet heel herkenbaar verfilmd, maar gebruikte men de basis ervan. Net herkenbaar genoeg om het bronmateriaal te herkennen, maar niet herkenbaar genoeg om met vervelende kwesties betreffende auteursrechten te maken te krijgen. Het filmische resultaat is met een draaitijd van acht weken, een snel in elkaar geflanste B-film, die in handen van Mario Bava zeer vermakelijk vertier oplevert.

Blikvanger in de film is Boris Karloff. Hij speelt zelf een rol in de tweede episode en vervult daarnaast de rol van gastheer die met een korte stemmige introductie de film aftrapt en met een leuk ironisch optreden de film afsluit.

De eerste episode is getiteld “The Telephone”. Hierin wordt de mooie Michèle Mercier in haar woning telefonisch bedreigd. Wat mij betreft de zwakste episode uit de trilogie. Een stilistisch vingeroefeningetje van Bava met elementen uit de giallo. Een tamelijk vlak verhaaltje waarin de spanning nooit tot grote hoogten reikt, omdat de kijker te vroeg in het verhaal al te weten komt hoe de vork in de steel zit, zodat hem dientengevolge een spectaculaire verrassing wordt ontnomen. Goed geslaagd zijn daarentegen de stilistische elementen. Geen spannend verhaal, maar visueel zeker aantrekkelijk.

The Wurdulak is de langste episode en de episode waarin Karloff een rol heeft. Een Gotisch verhaal dat zich in een winters landschap vol nevelflarden afspeelt. Het handelt over een bloeddorstig familiehoofd. Het verhaal is inhoudelijk niet heel intrigerend, maar atmosferisch is het top. Prachtige Middeleeuwse set design. Sfeervol grauw kleurgebruik. Fraaie belichting. Tot de verbeelding sprekende mimiek van de acteurs. Gewoon een fijne beklemmend e beleving.

De film besluit met “The Drop of Water”. Een verpleegster steelt een ring van een overleden medium en moet daar voor boeten. Voor mij de beste episode. Spannend en sfeervol. Het verhaal speelt zich volledig in het halfdonker af. De korte speelduur van 20 minuten maakt het verhaal prettig puntig. Geen afleidende manoeuvres en weinig spraak. De aandacht blijft voortdurend gericht op de verpleegster en haar angstwekkende beleving. Een leuk en spannend slot van het drieluik.

De laatste minuten zijn vervolgens weer voor Karloff die de kijker middels een grappige scène verlost uit de angstige verkramping die hij tijdens het kijken heeft ontwikkeld. Leuke scène.

Fijne film.

Redelijk saai eerste verhaal maar wat daarna volgt is een masterclass in horror. Niet het engste wat je ooit gaat zien maar de sfeer en de liefde voor het genre spat er vanaf!

Af en toe wel leuk zo'n anthology horror met korte verhalen waarbij je direct to the point komt. Leuke intro en afsluiting van de legendarische Boris Karloff. Toch wel beter gedaan dan de Creepshow franchise. Ik vond ook het eerste en de derde het meest interessant.

Pure horror is het nooit, maar de drie verhalen bevatten wel een goede sfeer. Het eerste verhaal met de inbreker heeft meer weg van een giallo. Het duurt misschien net te lang vooraleer het to the point kwam. Maar wel goed gedaan, stijlvol, mede door het antieke decor.

Het tweede verhaaltje vond ik het minst boeiend. Iets meer de gothic stijl met een mooi middeleeuwse setting. Daarnaast vond ik het wel wat langdradig, al heb ik de indruk dat dit met alle plots zo was, maar hier kon ik het het minst trekken. Het derde verhaal was spannend en wat karma. Dat gebeurt er dus met lijkenpikkers. Gewoon erg vermakelijk.

Matigjes.

Van tevoren was ik niet op de hoogte dat Black Sabbath een anthologiefilm betrof, ik wist enkel dat het onder handen genomen zou worden door regisseur Mario Bava (en Salvatore Billitteri). Een grote naam onder de horrorliefhebbers, maar ik werd er niet bepaald warm van. Zo slecht als ik dacht werd de film uiteindelijk niet, maar er zat niettemin geen segment tussen dat wist te charmeren.

The Telephone (1,5*). De potentie is er zeker, vooral aangezien dit stukje film als een raket uit de startblokken schiet. Geen introducties of achtergronddramatiek, de mysterieuze belletjes gaan meteen af en voeren de horror direct op. Het spijtige is dat het daarna niet zoveel meer te bieden heeft. Het acteerwerk is erbarmelijk, de spanningsopbouw slordig en de plotwending compleet stompzinnig. Het appartement ziet er verder gedetailleerd uit, maar de makers vangen er simpelweg niets mee aan.

The Wurdulak (2,5*). Binnen deze volledige anthologiefilm zeker het beste segment, maar slechts gematigd boeiend. Met name de locaties ogen sprookjesachtig en sfeervol, bijgestaan door knappe details en eigenzinnige decors. Het acteerwerk is niettemin (wederom) schandalig onder de maat en de concepten die uiteindelijk uit de doeken worden gedaan zijn wel heel vergezocht. Dit stukje moet het toch hebben van de psychologische onderlaag waardoor het uiteindelijk bij een dood eind terechtkomt, aangezien geen van de personages maar enigszins weten te boeien.

The Drop of Water (2,0*). Het enige segment met een zeker gevoel voor spanningsopbouw, maar de uiteindelijke pay-off oogt zo idioot dat het de rest van dit stukje omver blaast. Het acteerwerk is bovendien opnieuw zeer slecht, toch bijzonder hoe er zoveel actrices worden gestrikt die niet kunnen acteren. Je zult bijna denken dat ze er enkel als sit-still-look-pretty figuren staan. Het huis ziet er verder gedetailleerd uit en er komt een zekere dreiging van het onbekende vanaf, maar eenmaal bekend wordt wat er precies gaande is mondt de film uit in een flinke domper.

Het gemiddelde cijfer is een 2,0*. Tot op zekere hoogte kon ik er wel wat mee, maar de ideeën komen toch wel wat armoedig over. Alsof dit de concepten waren die niet voor een langspeelfilm uitgevoerd konden worden en daarom half uitgewerkt bij elkaar worden gesmeten. Ik ben best te porren voor een anthologiefilm, maar het blijft bijzonder hoe er zelden eentje op een goed gemiddelde uitkomt.