The Fugitive Kind (1960)

Een redelijk drama/romantiek film...

Redelijk verhaal, want kreeg zo slaap...

Prima acteerwerk...

Enige bekende acteur R.G. Armstrong...

Zwart breedbeeld...

Prima achtergrond geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Nu ben ik doorgaans wel te porren voor een Tennessee Williams verhaaltje vol hitte, drank en luidruchtige Southerners, maar deze is me toch echt wat te gemaakt en overdreven en daardoor vermoeiend.

Met een Anna Magnani die echt niet op haar plek is in deze rol met accent en te duidelijk opgerakeld Amerikaans en een zelfs volslagen onuitstaanbare rol van Joanne Woodward.

Aardige film over een man die een nieuw leven wil beginnen en een baantje in een winkel aanneemt. Een dialoog-gedreven film (het is dan ook gebaseerd op een toneelstuk van Tennessee Williams). Er zijn zeker een aantal prima scenes (vooral ook vanwege de goeie acteurs die hun rollen genoeg weten mee te geven). Maar als geheel weet de film minder te overtuigen en sleept het hier en daar wat.

Meer typisch Tennessee Williams, met zowel setting als stijl in zijn hoek, dan typisch Lumet die wat moeite lijkt te hebben de thema's Van Williams. Met name de drijfveren van de karakters komen niet erg uit de verf. Daarom niet geweldig. Maar zowel begin als einde zijn fraai en erg sfeervol. Voor het eerst dat ik Magnani in een Amerikaanse rol zag en ze was vooral heel erg Magnani. Niet de meest subtiele actrice, maar passioneel en fijn om naar te kijken.

Zondagavond klassiekeravond bracht niemand minder dan Marlon Brando met deze The Fugitive Kind, en daarmee een kringloop vondst waar ik geen moment over hoefde te twijfelen net als Streetcar named Desire een week of wat terug. Toch bleek deze The Fugitive Kind, zoals het stemgemiddelde van te voren al deed vermoeden, een lastig te vatten film.

Desalniettemin begint het interessant genoeg met Brando in een voor hem typische rol als buitenstaander opzoek naar een beetje rust en vrede maar ogenschijnlijk nergens kan aarden. Zonder dat Xavier überhaupt zelf in de problemen raakt is de sfeer en aanpak binnen het dorpje al snel duidelijk waar het tegelijkertijd broeierig als verhit kan zijn, men niet van pottenkijkers en vreemdelingen houdt, en iemand die net uitgebroken is zonder pardon overhoop wordt geknald. Het is het goede oude broeierige zuiden waar de oude en harde aanpak nog het meest werkt vooral tegen ongewenste invloeden binnen een dorp waar de gebruikelijke sociale spanningen en verschil tussen klassen heerst. Dat belooft wat zou je zeggen, maar helaas...

Grappig is dan nog wel hoe verschillende klanten het een beetje in de bol krijgen van Xavier, en is de onvoorspelbare Carol een interessant karakter die voor een goede wisselwerking zorgt en praktisch een spiegel is voor Xavier, toch wordt dat beetje interessante waar de film het in eerste instantie van moet hebben keihard afgebroken door de oninteressante Torrance waar vooral de dialogen tussen Lady en Xavier bijna de tijd doet stilstaan. Ja ja, het zal dat er spanning en verlangen is tussen de twee, en een bepaalde opbouw. Toch kan het in mijn optiek niet trager en saaier dan dit en zijn die ellenlange conversaties tussen de twee voor mij dodelijk.

En dat is best wel jammer want op de achtergrond sluimert dat Xavier best wel anders wil maar niet kan, justitie toch plots de pik op hem in heeft, en de finale toch in plotselinge chaos uitbreekt. Het gevoel achteraf is dan ook dat hier veel meer van te maken geweest was, maar uiteraard zit men aan het format van het toneelstuk vast en dat komt wat mij betreft te kort. Te saai en teleurstellend is dan ook het eindoordeel, geen voldoende.