Donnie Darko (2001)

Donnie Darko blijft 1 van mijn favoriete films.

Soms pakt een film je vanaf het begin beet.

De sfeer die gecreëerd wordt, de vreemde gebeurtenissen, de soundtrack, een jonge zeer sterk acterende Jake Gyllenhaal, de smurfenmonoloog, zijn tirade in het auditorium en de ruimte voor speculatie en discussie.

Anyway, deze film heeft me vanaf de eerste keer dat ik hem keek gegrepen en inmiddels vele kijkbeurten later (zowel de reguliere als de director's cut) nog steeds zijn kracht niet verloren.

Donnie Darko - Smurfs (Official Clip) - YouTube

Toen ik de film in de zalen zag, was ik meteen weg van die film. Heel onderhoudend (de muziek, het herkenbare universum van middelbare school) en een filosofie dat het leven een tweede kans kan bieden (later kwam ik erachter dat het in feite over een parallel universum gaat). En dan de tekst van die song Mad world van Gary Jules ... het gevoel dat iedereen rent naar de volgende afspraak zonder te genieten van het leven, zonder te voelen terwijl iedereen ons zegt wat we moeten doen. Willen we dat nog ? Toen ik mijn boek begon te schrijven over mijn 100 favoriete films was dit een film die zeker in de lijst zou voorkomen. Ik bekeek de film opnieuw voor een finaal oordeel en plots ... ik noteerde :

Echter heeft die film de verwachtingen die de eerste visies hadden losgemaakt niet meer kunnen waarmaken. Nu blijkt de film barsten te vertonen door de overbodige nevenverhalen en eenmaal je door die puzzelstructuur heen kijkt, verdwijnt de ambiguïteit. Donnie is weliswaar een outsider maar ook niet echt een sympathiek personage en is vrij passief (hij ondergaat alles). Kelly streept wel verschillende dingen aan nl verdeeldheid in de Amerikaanse politiek jaren ’80, disfunctioneel gezin, conservatief vs progressief maar dit zijn slechts voetnoten en er wordt niet op ingegaan. Er zitten dus zeker goede, knappe momenten in (vb scene in de cinema – evil dead op de affiche ! of de opening met het mysterieuze lachje van Gyllenhaal op de tonen van the killing moon) maar je hebt een saai middenstuk (er gebeurt niet veel) en een paar nevenverhalen die er niet toe doen (vb de psychater, de lerares Engels). En dat is jammer, zeker voor een film die de song ‘under the milky way’ van The church op zijn soundtrack staan heeft.

Vreemd.

Niet echt mijn soort film deze Donnie Darko. Normaal hou ik wel van dat vreemde gedoe maar hier ging het totaal niet. Gyllenhaal speelt nogal saai en kwam niet bepaald heel overtuigend op me over, maar ook de rest was niet bepaald heel bijzonder.

Grappig dat Rogen even opdook, maar voor de rest was het een verhaal dat me niet echt pakte. Al was er genoeg gek gedoe en meerdere werkende twistjes. Het verhaal duurde wat te lang en simpelweg pakte me niet helemaal.

Niet bijzonder acteerwerk, maar interessante elementen hier en daar, en daar scoort de film mee. Een voldoende krijgt hij sowieso, maar overtuigen deed het me niet echt. Bizar, ja, pakkend, nee. Ik snap overigens wel waarom sommige mensen deze film wel goed kunnen vinden. Einde is ook wel goed.

Enerzijds had ik wel zin om Donnie Darko na jaren weer terug te zien, anderzijds was ik er huiverig voor; ik was bang dat ik die vaagdoenerij inmiddels niet meer zou trekken. Maar dat viel gelukkig mee. De film heeft z’n gedateerde momenten, maar de sfeer staat nog steeds als een huis. En die heerlijke sfeer is voor mij veruit het belangrijkste aspect van Donnie Darko. Over deze film bestaan weliswaar miljarden essays en theorieën online, het interesseert me eerlijk gezegd niet zo heel veel. Ik zie Donnie Darko meer als een film van David Lynch; je kunt er ook prima van genieten als je er geen snars van begrijpt. Ik vond het ook bij Donnie Darko op veel vlakken wel prima zo.

Op audiovisueel vlak is de film vooral ijzersterk; vooral de scènes met Frank het grote konijn ademen één en al sfeer uit en de score van Michael Andrews past er voortreffelijk bij. Overigens zitten de gedateerde elementen ook in het audiovisuele; het versnellen en vertragen in combinatie met de hippe soundtrack voelt nu een beetje lame. De personages zijn uiteenlopend, van geloofwaardige rollen als het gezin Darko tot compleet over de top typetjes als die hysterische lerares of Patrick Swayze en z’n foute instructiefilmpjes. Allemaal prima en best geinig, vond alleen het personage van Drew Barrymore maar een zeikerd en die twee pestkoppen waren helemaal stupide. Voor een intelligent script waren die eendimensionale pestkoppen misplaatst. Ze gaven Donnie Darko nog net geen wedgie.

4 sterren.

Na The jacket gisteren vandaag deze maar even gepakt, als we dan toch in die sfeer zitten...

Zonder eerst in te gaan op het best wel ingewikkelde gedeelte rond de visioenen en de cirkel die dan aan het einde van de film weer rond schijnt te zijn, wat een heerlijke aanklacht tegen de maatschappij. In feite is de film bijna te vergelijken met American Beauty, alleen wordt het nu vanuit het perspectief van de jeugd/tiener gezien. Het hele scala komt voorbij, maar is eigenlijk samengevat dat iedereen die anders denkt, doet of aan het keurslijf probeert te ontsnappen meteen plat gedrukt worden en in hokjes gestopt worden door moraalridders en dominante mensen die zichzelf en hun mening belangrijker vinden dat wat dan ook. De 'anders dan anders' puber die meteen in therapie en aan de pillen moet, de lerares die een progressievere aanpak wil en teruggefloten worden, het voorgekauwde 'haat-liefde' idee dat opgedrongen wordt en waar Donnie heel terecht tegen in gaat, en die vreselijke Swayze met die waanzinnig slechte filmpjes en dat beeld dat hij alles beter dan iedereen heeft maar de grootste engerd van allemaal is, degene die het bangste is en waar het meeste aan mankeert. Een mooie beeld vind ik dit, lekker kritisch, lekker dwars en tegen de gevestigde orde in die zin.

Dan het sinister konijn, waar moet je beginnen behalve de fijne sfeer, uit te leggen dat Donnie hem zelf neergeschoten heeft en voor hem verschijnt als boodschapper dat hij zijn call with destiny heeft gemist waardoor de dingen nog al anders lopen en soms zelfs vrij catastrofaal zoals in het geval van Gretchen en Frank zelf. Eerst zat ik ook zo van hoe kan hij nu iemand in een soort PTSS of schuld gevoel zien die hij gáát vermoorden maar nog niet vermoordt heeft? Voor volgens Richard Kelly zelf komt het er op neer dat de motor zijn bestemming gemist heeft, Donnie dus ook, en dat er daardoor dingen gebeuren die niet mogen gebeuren en dat hij zich gegidst door Frank opoffert om de kloof in het ruimte-tijd-continuüm te dichten en zodoende iedereen te redden. Tja, je moet het maar bedenken...

Mooi gemaakt, goed bedacht, meer dan prima acteerprestaties, vooral van Beth Grant, vreselijk mens is dat zeg, heerlijke mysterieus sfeertje zo nu en dan en een fijne score van Michael Andrews en fijne andere nummers van onder andere Tears for Fears, Mad world is overigens ook van TfF en niet van Gary Jules, INXS, Joy Division, The Church en Duran Duran.

Fijn filmpje, niets mis mee. Erg vermaakt, al zou het alleen maar zijn om die aanklacht tegen de maatschappij en 'hoe-het-heurt'...

“28 days, 6 hours, 42 minutes, 12 seconds. That is when the world will end.”

Meesterwerk. Ik weet nog wel dat toen ik Donnie Darko voor de eerste keer had gezien, ik daarna gelijk op internet allerlei informatie ging opzoeken en allerlei theorieën heb gelezen. Ik vond het een fascinerende en geniale film, en jaren later is daar geen verandering in gekomen. Het ingewikkelde en tegelijkertijd intrigerende verhaal, de cinematografie, de regie en muziek die op magistrale wijze samenkomen en natuurlijk de sterke acteerprestaties.

Wat ik was vergeten is hoe grappig de film eigenlijk is. Het verhaal heeft sci-fi en thriller elementen, maar de film is soms ook bijzonder grappig. Het hele high school gebeuren is goed neergezet en heeft een heerlijk absurd tintje. De Gyllenhaal’s, Barrymore, Malone, McDonnell, Swayze etc. Eigenlijk te veel sterke acteerprestaties om op te noemen. Richard Kelly verdient ook alle credits voor de weergaloze regie en de fantastische muziek. Ingenieus, bevreemdend, ingewikkeld, mooi, spannend, eng, humoristisch, romantisch etc. Donnie Darko is het allemaal. Een film die je over je heen moet laten komen, en die als een ingewikkelde puzzel steeds weer perfect in elkaar steekt. Met telkens een nieuw puzzelstukje dat je weer een nieuwe invalshoek geeft.

Finally! Wat een zalige film is me dit, OUTSTANDING! Film bevatte zoveel, maar kwam nooit over als een allegaartje, integendeel. Het past allemaal zo 'mooi' bij elkaar. Na zo'n eerste kijkbeurt blijf je echt wel met de nodige vragen zitten, je blijft er letterlijk nog van nagenieten en zaken plaatsen, de film stopt niet na de aftiteling. Echt hier smul ik van. Een tiener met al z'n issues, groot en klein, complexiteit, maar ook schoonheid, alles omvattende emoties, maar toch nooit echt super deprimerend, zoals een 'Happiness', wat ik trouwens ook sublieme film vind. Wat een heerlijke Jake Gyllenhaal als Donnie ook, die mimiek, die ijzige blik en dan dat konijn, zo'n zaligheid, en de shots met het 'konijn' en Donnie, waren telkens zo nice en creepy gebracht. Gaat de wereld vergaan binnen 28 dagen, kan Donnie dit voorkomen of/en krijgen wij als kijker alles voorgeschoteld, wat zich in een andere dimensie, tijdruimte afspeelt, dat laatste is me sowieso duidelijk, mede door enkele doorverwijzingen naar het boek "the Philosophy of Time Travel" Is er iets anders buitenaards mee gemoeid, I don't know. Deze film gaat minstens nog tweede kijkbeurt krijgen. Dikke 10, dit zijn echt films die me verbluffen en omverslaan.

Theatrical version gezien.
Multi-interpreteerbare film en zolang het voor jezelf steek houdt is het goed... toch? Ik kan niet erg meegaan in de theorieën over tijdsreizen, parallelle werelden. Ik zag de hele film als een episode in Donnies schizofrenie met fatale afloop, waarbij je scènes met zijn waanideeën moet proberen te scheiden van de 'realiteit'. Het moet opvallen dat hij de enige is die oog heeft voor alle bovennatuurlijke fenomenen (het konijn, de vloeibare slangen) rondom hem. Ik wil hier niet teveel uitbreiden over hoe ik het allemaal heb ervaren, maar net toen ik dacht dat ik een goede uitleg had komt hij af met dat bizarre einde. The film’s final moments tease coherence but refuse submission to logic las ik in een artikel over deze film en dat gevoel had ik wel.

Ik ben geen fan van Richard Kelly, wiens "Southland Tales" ik met een royale 0;5* heb beloond, maar Donnie Darko is een film waarbij elke scène relevant is (of dat wil men alvast laten geloven) en waarbij het heerlijk is om alle details op te nemen, al was het maar om een uitleg klaar te hebben op het einde. Maar dat is een te hoog gegrepen uitdaging.

Oei.

Ik had het gevreesd en zo geschiedde: Donnie Darko is niets voor mij. In het beste geval was ik mee geweest in het mysterie, maar zelfs met de beste wil van de wereld is me dat niet gelukt. Raar is het zeker en vast, maar hysterische personages of rare dialogen staan daarom nog niet garant voor kwaliteit.

Ik vind eigenlijk de ganse film behoorlijk gezapig, een beetje suf zelfs. Van een naargeestige, laat staan mysterieuze sfeer heb ik niet veel gemerkt. De slechte CGI die dan plotsklaps verschijnt helpt ook niet om in de film te geraken. Toegegeven, de finale zou ik niet opnieuw uitgelegd krijgen maar het interesseerde me op dat moment ook al niet meer. Zelfs een vergezochte twist (of verklaring, want een twist is meestal toch iets dat je niet verwacht) kan een saaie aanloop van anderhalf uur niet redden.

1,5

In mijn late tienerjaren, toen Donnie Darko uit kwam, was dit een film die je gezien moest hebben. Tenminste, als je enigszins alternatief of edgy was, en uiteraard was ik dat (althans in mijn eigen hoofd) en ik zag de film al snel toen. Gisteravond zag ik hem voor de tweede keer.

Ik herinner me vooral dat ik de film destijds heel cool vond qua sfeer en dat alles uiteindelijk perfect op zijn plaats viel in de verwarrende wereld van Darko.
Misschien moet je een lichtelijk verwarde tiener zijn om deze film helemaal te kunnen waarderen. Nu ik hem weer zag vond ik sommige zaken namelijk best vergezocht en kon ik het hele tijd continuum ook niet helemaal meer volgen. Misschien is mijn openheid wat afgenomen de afgelopen jaren, of ik begreep het destijds minder goed dan ik dacht. Ik houd beide opties open.

Bij herziening vind ik vooral de dromerige sfeer fantastisch. Donnie Darko weet precies die onzekere, zoekende feel te pakken die zo kenmerkend is voor jongeren, vooral voor hen die net buiten de boot lijken te vallen. De geluksmomenten, het dagdromen, de liefde komen ruim aan bod. Maar ook de pesterijen, de kwellende onzekere gedachten en de algehele weltschmerz komen voorbij en die zijn ook verbonden aan het tienerbestaan. Althans, voor mij destijds wel. Deze film pakt dat gevoel perfect.

En ondanks dat de film speelt in de jaren 80 voelt het voor mij als een throwback naar de jaren 2000. Vooral bepaalde cgi is daar debet aan, maar ook de hele look van de film. Een lichte nostalgie overviel me wel.

Naar het eind wordt het wel wat verwarrend, maar persoonlijk stoorde me dat niet zo. We kijken immers door de ogen van een verwarde jongen, dus ik kan wel mee gaan in de wereld van parallelle universa en meer.

Een bijzondere originele film. Fijn om weer eens gezien te hebben.

4*

"I hope that when the world comes to an end, I can breathe a sigh of relief, because there will be so much to look forward to.”

Vandaag is het de dag geweest wat ik eigenlijk wou voorkomen. Voor het eerst in tien jaar is het mij niet gelukt om alleen maar horrorfilms te kijken in de oktober maand, en heb ik dus mijn persoonlijke challenge gefaald? Ik denk het wel, want dit is natuurlijk niet direct een horrorfilm, de film wordt wel veel geassocieerd met Halloween, speelt zich ook af in oktober en kent zelfs een waar Halloween feest, dan telt het toch wel? Ik vind het prima, het is geen romcom, het is geen over-de-top actiefilm met Steven Seagal, nee deze film is toch best duister als je er zo op terug kijkt. Ik vond het vaak best een vreemde film, en zat er niet altijd even lekker in als ik eerlijk moet zijn maar, toch vermaakte het me, en toch wist ik er wel raad mee na een tijdje, zeker het einde is gewoon veel zeggend.

De film opent best tof. Het idee van het konijn is leuk, ik moest er even inkomen maar het maakte het allemaal nog meer duister en zeker hoe verder je in het verhaal kwam hoe logischer het allemaal ook werd. Zeker het stukje over schizofrenie vond ik oprecht heel interessant, het maakte de kijk op deze film zeker anders. Maar voor mij is het zeker geen jeugdsentiment, dus ik kijk hem nu ook voor het eerst en ik vind het allemaal soms wat raar. De puzzelstukjes vallen overigens wel makkelijk in elkaar, en legt zichzelf ook wel makkelijk uit dus daar kon ik allemaal wel wat mee. Het einde is inspirerend, vandaar dat ik ook de bovenste quote had genoteerd.

Ik vind dat Gyllenhaal echt een hele leuke rol neerzet hier. Duidelijk dat hier wel zijn verdere carriére werd geboren en wellicht wel veel te danken aan paps. Maar gewoon wel leuk gedaan. Persoonlijk niet mijn favoriete film van hem, ook niet zijn beste acteerwerk hier, dat dan weer wel. Overigens ook best leuk dat hij het samen mag doen met zijn zuster, jammer dat zij een beetje is weggestopt in deze film, je ziet haar echt amper..

Toch moet ik wel zeggen dat ik de film iets te sloom vind. Na een tijdje kijkt het allemaal gewoon niet meer zo makkelijk weg, en dat is best zonde want de film kende wel continu een bepaalde potentie om echt nog duisterde te worden. Het is allemaal misschien soms zelfs wat tam, allemaal leuk die pratende konijn maar het mocht mij wel wat harder op vlagen. Ook is het vaak een warboel van scenes, waar je eigenlijk constant niet weet welke kant je nou op moest gaan of wat je van bepaalde momenten nou echt moest vinden, en dat is wel jammer.

Duidelijk leuk om eens gezien te hebben, dat zeker. Alleen had ik er misschien iets meer van verwacht. Bleef wat dat betreft wel echt een leuke film, het verhaal is namelijk interessant genoeg en daar kon ik ook wel echt wat mee.

Ik had de film lang geleden al eens gezien voordat ik op moviemeter zat en had de film toen 3 uit 4 sterren gegeven, waarschijnlijk omdat ik de film vermakelijk vond maar niet helemaal begreep. Nu ik hem nog eens heb gezien is de film nog steeds moeilijk helemaal te begrijpen, maar is de film duidelijk een meesterwerk dat de vibe van American Beauty en van David Lynchs Blue Velvet samenbrengt in een spannend, grappig en mysterieus verhaal waarvan de surrealistische droomlogica past bij de hallucinaties van de paranoïde schizofrrene Donnie Darko.